வயநாட்டில் நெல் விதைகளை பாதுகாப்பவர்

வயநாட்டில் பனி படர்ந்த பசிய பள்ளத்தாக்குகள் மற்றும் மலைகளிலிருந்து ஓடி வரும் ஓடைகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் காலத்தை தாண்டி ஒரு மண் வீடு திடமாக நின்று கொண்டிருக்கிறது. அதன் மண் சுவர்கள் கோடையில் குளிர் காற்றை சுவாசிக்கிறது மூங்கில் கைம்மரங்கள் மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருக்கிறது. கனமான செம்மரத்திலான உத்தரம் 150 மழைக்காலங்களின் எடையை சுமந்திருக்கிறது. செம்மண்ணால் பூசப்பட்ட தரை, வாரந்தோறும் மாட்டுச்சாணம் கொண்டு மெழுகப்படுகிறது.

கேரளாவின் மனந்தாவடி டவுனுக்கு அருகே இருக்கும் கம்மானா கிராமத்திலுள்ள இந்த வீட்டில், நெல் விதைகள் தம் கதைகளை சொல்கின்றன.

அவற்றின் பாதுகாவலரான செருவயல் ராமன் குரிச்சியா சமூகத்தை (பட்டியல் பழங்குடி) சேர்ந்தவர். ஒருகாலத்தில் அவரின் சமூகம், மலபார் பகுதியில், தங்களின் நெல் விவசாயத்துக்கான புகழ் பெற்றிருந்தது. 73 வயதாகும் அவர், பொருளாதாரம் நசிந்தாலும் ஆரோக்கியம் குறைபட்டாலும் அரசு மற்றும் பிற அமைப்புகளின் ஆதரவு இல்லையென்றாலும் தளராமல், பல பத்தாண்டுகளாக பாரம்பரிய நெல் விதைகளை பாதுகாத்து வருகிறார்.

“அவைதான் (விதைகள்) வாழும் முன்னோர்கள்,” என்கிறார் ராமன். கேரளாவின் விவசாய ஆன்மாவின் பாதுகாவலராக கொண்டாடப்படுபவர் அவர். ஒருகாலத்தில் வீட்டில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் அரிசி வகைகளை வைத்து செல்வம் கேரளாவில் மதிப்படப்பட்டது.

தன்னுடைய முன்னோரின் வீட்டை பன்மைத்துவம் வாழும் அருங்காட்சியகமாக மாற்றியிருக்கிறார் ராமன். அவரின் களஞ்சியத்தில் வயநாட்டை சேர்ந்த 50 பாரம்பரிய வகைகள் மற்றும் கேரளாவின் பிற இடங்களில் சேகரித்த 14 வகைகளும் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பருவத்திலும் அவற்றை அவர் வளர்த்து, விதைகளை சேமிக்கிறார். பாரம்பரிய விவசாயத்தில் ஈடுபாடு காட்டும் பழங்குடி விவசாயிகள், தனி விவசாயிகள், ஆய்வாளர்கள் மற்றும் அமைப்புகளுக்கு விதைகளை அவர் இலவசமாக கொடுக்கிறார். “ஒவ்வொரு அரிசிக்கும் ஓர் ஆன்மா இருக்கிறது,” என்கிறார் அவர். “அது மண்ணை, மழையை, ஸ்பரிசத்தை பல தலைமுறைகளுக்கு நினைவில் வைத்திருக்கும். அவற்றை இழந்தால், நம் வரலாறையும் நாம் இழப்போம்,” என்கிறார் அவர்.

முன்னறையின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் அரிய அரிசி வகைகளின் கரடு முரடான சாக்குகள், ஒன்றன் மீது ஒன்றாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டு வரலாறின் காவலர்களாக வீற்றிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பையும் மலையாளத்தில் தாலாட்டுகளை தொனிக்கும் பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன: செந்நெல்லு, தொண்டி, செம்பகம், வெலியன், கந்தாகசலா, கயமா.

மல்லிகை மற்றும் சந்தன மரத்தை ஒத்த நறுமணம், கந்தகசாலாவை வேக வைக்கும்போது வரும் விதத்தை ராமன் விவரிக்கிறார்; ஜீரகசாலா என அழைக்கப்படும் கயாமா, மலபார் பிரியாணியை நினைவூட்டும் வகையில் வெண்ணெய் மணத்தை காற்றில் நிரப்பும். செம்பகம் இனிமையான ருசியான சுவை கொண்டிருக்கும். தேங்காய் பாலுடன் கலக்கப்பட்டு பாயாசமாக வழங்கப்படும்.

கடந்த முப்பது வருடங்களில் 70 சதவிகித கேரள நெல்வயல்கள் மறைந்துவிட்டன. பணப்பயிர்களும் வீட்டு மனைகளும் குவாரிகளும் அந்த இடங்களில் வந்திருக்கின்றன.

பெருமளவு விவசாயப் பகுதியை கொண்ட வயநாடு மாவட்டம், கேரளாவின் வடகிழக்கு முனையில் அமைந்திருக்கிறது. மழை நீர் பாசனத்தால் விளைந்த நெல், காடுகள் கொண்ட மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருக்கும் அம்மாவட்டத்தின் 30,000 ஹெக்டேர்களை ஒரு காலத்தில் நிரப்பியிருந்தது. இப்பகுதியில் மட்டுமே 160 பூர்வ நெல் வகைகள் விளைந்திருக்கின்றன. அவற்றில் இன்று கையளவு வகைகள் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கிறது.

செருவயல் ராமன், அமைதியாக ஆனால் உறுதியாக இந்த அழிப்பை எதிர்த்து நிற்கிறார்.

”அவர் பிடிவாதம் கொண்டவர். பல நேரங்களில் அவரை கேலி செய்தாலும், நாங்கள் அவரை மதிக்கவும் செய்கிறோம். அவர் இல்லாமல், எங்களுக்கு இந்த நெல் வகைகளின் பெயர்கள் கூட தெரிந்திருக்காது,” என்கிறார் அப்புக்குட்டன். 70 வயதாகும் அவர் தன் நெல் வயலை விற்று, பாக்கு மரம் நட்டிருக்கிறார்.

மற்றவர்களும் தங்களின் வயல்களை விற்று விட்டார்கள். இன்றைய நிலையில், வயநாட்டில் 20,000 ஹெக்டேர் நெல் வயல்கள்தான் இருக்கின்றன. அவையும் ஆங்காங்கே என சிதறிக் கிடக்கின்றன. எனினும் கேரளாவில் வேறெங்கும் இல்லாத வகையில், இங்குதான் பாரம்பரிய அரிசி வகைகள் சில பாதுகாப்பாக பராமரிக்கப்படுகின்றன. கல்பெத்தாவிலுள்ள எம்.எஸ்.சுவாமிநாதன் ஆய்வு அறக்கட்டளையின் விவசாய பன்மைத்துவ மையம், கேரள விவசாய பல்கலைக்கழகம் போன்ற அமைப்புகளும் Seed Care போன்ற குழுக்களும் விதைகளின் வகைகளை ஆவணப்படுத்தி பாதுகாத்து வருகின்றன. அவை ஒன்றிணைந்து வயநாட்டின் நெல்லை வாழும் மரபணு பொக்கிஷமாக பார்த்துக் கொள்கின்றன. அந்த வகைகள், வறட்சிக்கு எதிரான நெல்வகைகளாகவும் பூச்சிகளை எதிர்கொள்ளும் வகைகளாகவும் இருந்து காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்ள விவசாயிகளுக்கு உதவுகின்றன.

குரிச்சியா மற்றும் பனியா விவசாயிகள் வளர்க்கும் அடர் சிவப்பு நெல் தானியமான செந்நெல்லு, இரும்பு கனிமம் அதிகம் உள்ள மலை நிலங்களில் வளர்க்கப்படுகிறது. இரும்பு மற்றும் ஈர நிலத்தின் மணத்தை கொண்டிருக்கும். உடையும் தன்மை கொண்ட தானியமான இதன் ருசி, நாக்கில் நீடிக்கும். மென்மையாகவும் சற்று இனிமையாகவும் இருக்கும் தொண்டி அரிசி, மீன் குழம்புடன் சாப்பிடும் தினசரி சோறுக்கு சரியாக இருக்கும். மென்மையான வெலியான அரிசி, எளிதாக ஜீரணம் ஆகும். கஞ்சி போன்ற உணவுகள் செய்ய சரியான வகை. லேசான கசப்பும், அடர்த்தியும் கொண்ட ஞாவரா அரிசி, கேரளாவின் மருத்துவ உணவு என்கிற தனித்துவம் கொண்டது. ஒவ்வொரு வகைக்குமென ஒரு பங்கு, ஓர் அர்த்தம், ஒரு கதை உண்டு.

குறைந்த இடுபொருள் செலவு கொண்ட இந்த பயிர்கள், பஞ்சத்திலும் பிழைத்து, பூச்சிகளை சகித்து, எந்த உரமும் பூச்சிக்கொல்லியும் இன்றி வளரக் கூடியவை. நவீன அரிசி வகைகள், ஒழுங்கற்ற மழைப்பொழிவை சார்ந்திருக்க முடியாத நிலையில், இந்த பூர்விக அரிசி வகைகள் நீடிக்கும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கின்றன.

பளபளப்பான பழுப்பு நிற நெல்களை உள்ளங்கையில் தடவியபடி மென்மையாக பேசும் செருவயல் ராமன் பட்டியலிடுகிறார்: “இது, வெள்ள காலங்களிலும் பிழைத்துக் கொள்ளும் வகை. இது, பஞ்சத்தையும் எதிர்கொள்ளும். இது, சமைக்கப்படும் போது, சீரக மணம் வரும்.

73 வயது நிறைந்த அவரின் குரலில், ஓர் அறிவியலாளனுக்கான பெருமையும் பெற்றோருக்கான கனிவும் தொனிக்கிறது. “விதைகள்தான் என் குழந்தைகள். அடுத்த தலைமுறைக்காக அவற்றை நான் உயிரோடு வைத்திருக்கிறேன்.”

ராமனின் வீட்டை தாண்டி உள்ள 40 ஏக்கர் நிலம், செவ்வகங்களாக பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு செவ்வகமும் ஒவ்வொரு வகை பச்சை நிறத்தை தரித்திருக்கின்றன. சில கதிர்கள் உயரமாக தங்க நிறத்தில் இருக்கின்றன. சில உயரம் குறைந்து ஊதா நிற முனைகளுடன் நிற்கின்றன. சில தானியத்தின் அடர்த்தியுடன் நிற்கின்றன. காற்றில் தட்டாம்பூச்சிகள், தவளைகள் மற்றும் பறவைகளின் சத்தம். 1970களில் ரசாயன உரம் சார்ந்த விவசாயம் வயநாடு வயல்களுக்கு அறிமுகமானபோது இந்த உயிர்கள் அழியத் தொடங்கின என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

“1978ம் ஆண்டில் ரசாய உரங்கள் பயன்படுத்துவதை நான் நிறுத்தினேன்,” என ராமன் நினைவுகூருகிறார். “மண் செத்துவிட்டது. மீனோ புழுக்களோ இல்லை. இயற்கை விவசாயத்துக்கு திரும்பியதும், உயிர்கள் திரும்பின. அதுதான் எனக்கான சிறந்த பாடம். விவசாயம் மண்ணுக்கு உணவளிக்க வேண்டுமே தவிர, அதை கொன்றுவிடக் கூடாது.”

நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அவரது வயல், அவருடைய பரிசோதனைக் கூடமாக இருந்து வருகிறது. முழங்கால் அளவு நீர் இருக்கும் பகுதியை காட்டி, “இந்த செந்நெல்லு 500 வருடங்கள் பழமையானது. பக்கத்தில் இருப்பது ஜீரகசாலா. அங்கிருப்பது கயாமா. பூச்சிகளை அது எளிதில் எதிர்கொல்லும்,” என்கிறார். ஒவ்வொரு வகையும், தனக்கான நிலப்பரப்புக்கு ஏற்றார்போல் பரிணமித்திருக்கிறது என்கிறார். கந்தகசாலாவும் கயாமாவும் ஈர நிலங்களில் நிற்கும் நீர்பகுதி ஏற்ற பகுதி. அங்குதான் குளிர் இரவுகள் அவற்றுக்கான மணத்தை கூட்டும். மழை பொழியும் சரிவுகளின் இயற்கையான மண்செறிவில் செந்நெல்லும் வெலியானும் தம் வலிமையை பெறுகின்றன.

மலைகளின் சமையல் பூகோளத்தை தானியங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன. பழங்குடியினரின் வீடுகளில் செந்நெல்லு மற்றும் வெலியான் தானியங்கள் எப்போதும் இருக்கும். மண் பானைகளில் மெதுவாக சமைக்கப்பட்டு காட்டு கீரைகள், வேக வைத்த கறி அல்லது பலாப்பழம் ஆகியவற்றுடன் சாப்பிடப்படும். உயர் பள்ளத்தாக்குகளிலும் சிறு சந்தை டவுன்களிலும் கந்தகசாலா மற்றும் கயாமா கொண்டாட்டத்துக்கான அரிசி வகைகளாக இருக்கின்றன. விழாக்கள் மற்றும் திருமண விழாக்களில் சமைக்கப்படுகிறது. விருந்துகள் மற்றும் சடங்குகளில் செம்பகம் சமைக்கப்படுகிறது. ஞாவரா அரிசி ஆயுர்வேதத்திலும் கோவில் பிரசாதங்களிலும் இடம்பெறுகிறது.

ராமன் சார்ந்த குரிச்சியா சமூகத்தின் பெயர் குரி (குறி) மற்றும் சியுகா (வரைதல்) ஆகிய வார்த்தைகளில் இருந்து உருவான பெயர். பழசிராஜாவின் காலத்திலிருந்து காடுகளையும் வயல்களையும் பாதுகாத்து வந்த வில் வீரர்கள் ஆவர். இன்று, வில் வித்தை அழிந்துவிட்டது. நெல்வயல்களும் இல்லை.

”நெல் விளைவித்து யார் இன்று பிழைக்க முடியும்?” என்கிறார் ராமனின் பக்கத்து வீட்டுக்காரரான 55 வயது கிருஷ்ணன்குட்டி. “நெல்லை கொண்டு குடும்பத்தை ஓட்டுவது சிரமம். மிளகு மற்றும் காபி நிறைய பணம் தருகிறது. நெல்லுக்கு ஆதரவு விலையை அரசு தரவில்லை. எனவே நாங்கள் அதை கைவிட்டுவிட்டோம்.”

வயநாட்டில் நெல் விவசாயம், கடுகு விவசாயத்தை விட குறைவான வருமானத்தையே கொடுக்கிறது. ஒரு ஹெக்டேர் நெல் கொடுக்கும் 1.5 டன் விளைச்சலுக்கு குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை கிலோவுக்கு ரூ.23. அரிசின் ஊக்கத்தொகையுடன் சேர்த்து பருவத்துக்கு 50,000 ரூபாய்க்கும் குறைவாகவே விவசாயிகளுக்கு கிடைக்கும். 75,000 ரூபாய் முதல் ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை ஆகும் இடுசெலவுகளுடன் ஒப்பிட்டால் இது குறைவு.

ஆனால் இதே அளவில் கடுகு விதைத்தால், விளையும் 1.5 அல்லது 1.7 டன் கடுகுக்கு கிலோ 650 முதல் 700 ரூபாய் விலையில் 10 லட்சம் ரூபாய் வரை வருடத்துக்கு விற்கும். விவசாயிக்கு, செலவுகள் போக 6-லிருந்து 7 லட்சம் ரூபாய் வரை கிடைக்கும்

எனவே உணவு பாதுகாப்புக்கு சூழலியல் சமநிலைக்கும் நெல் உதவினாலும் வயநாடு விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரமாக கடுகுதான் இருக்கிறது. அதற்கான விலை உலகச் சந்தைகள் மற்றும் மழைக்காலங்களை பொறுத்து மாறுகிறது.

”சிறு துண்டு நிலம் வைத்திருக்க விரும்பினேன். ஆனால் என் குழந்தைகள் இஞ்சி மற்றும் கடுகு விதைக்க வலியுறுத்தினர். நெல்லுக்கு எதிர்காலம் இல்லை என்றனர்,” என்கிறார் ராதாமணி. 62 வயதாகும் அவர், கந்தகசாலா நெல் நிறைந்த குடும்ப நிலத்தை நினைவுகூருகிறார். “இப்போது அது ராமனின் நிலத்தில் மட்டும்தான் வளருகிறது,” என்கிறார் அவர்.

ராமனின் மண் வீட்டில், விதைகள் இருக்கும் சாக்கு இருட்டான குளிர் பகுதியில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. காற்றாடி இல்லை, வெப்பநிலையை கட்டுப்படுத்தும் அமைப்பும் இல்லை. மண் சுவர்களின் மெல்லிய சுவாசமும் எண்ணெய் விளக்கின் மங்கிய வெளிச்சமும்தான் இருக்கிறது. “வருடந்தோறும் இந்த விதைகளை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க, 70,000 ரூபாய் இழக்கிறேன்,” என்கிறார் அவர். “விருதுகள் வரலாம். ஆனால் யாரும் எனக்கு நிரந்தரமான விதைகள் பாதுகாப்பு மையத்தை கட்டி கொடுக்கவில்லை. வெற்று உரைகள் விதைகளுக்கு போதாது.”

இந்த முரண் கொடுமையானது. 2023ம் ஆண்டில் அவர் பத்மஸ்ரீ விருதும் மரபணு மீட்பர் விருதை 2016ம் ஆண்டிலும் கேரளாவின் பசுமை விருதை 2012ம் ஆண்டிலும் பெற்றார். பல்கலைக்கழகங்கள் உரையாற்ற அவரை அழைத்தன. கேரள விவசாயப் பல்கலைக்கழகம், அவரை பயிற்சி பேராசிரியர் ஆக்கியது. ராகுல் காந்தி தொடங்கி முதலமைச்சர் பினராயி விஜயன் வரை அவரின் வயல்களில் நடந்திருக்கின்றனர்.

ஆனாலும் குடும்ப உணவுக்கு அவர், நியாய விலைக் கடை அரிசியைதான் சார்ந்திருக்கிறார்.

“ரேஷன் கடை அரிசி உண்டுதான் பிழைக்கிறோம்,” என்கிறார் அவரின் மனைவி கீதா, முற்றத்தில் தானியங்களை காய பரப்பியபடி. “எங்களின் சொந்த வயல்கள் பரீட்சார்த்த முயற்சிகளுக்கு பயன்படுகின்றன. எங்களின் வயிறுகளை நாங்கள் மறந்துவிடுகிறோம்.”

தன் வாழ்க்கைக்கு பிறகு என்னவாகும் என நினைத்து ராமன் கவலைப்படுகிறார். குரிச்சியா சமூகம் தாய்வழி சொத்துரிமையை பின்பற்றுகிறது. அவரின் மரணத்துக்கு பிறகு, வாரிசுகளுக்கு அல்லாமல், விவசாயத்தில் ஆர்வமில்லாத தூரத்து சொந்தங்களுக்குதான் அவரின் சொத்து செல்லும். “எல்லாமும் போய்விடும்,” என்கிறார் அவர். மக்களின் ஆதரவில் விதை வங்கி உருவாக்குவதுதான் அவரின் கனவு. “கண்ணாடி குடுவைகளில் இல்லாமல், மண்ணுக்குள் விதைகள் இருக்க வேண்டும். வளரும்போதுதான் விதைகள் வாழும். பல்கலைக்கழகங்கள், ஆய்வு மையங்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் என யாருக்கு நேர்மையான ஆர்வம் இருந்தாலும் இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இல்லையெனில் 10 வருடங்களில் இந்த சாக்குகள் வெறும் நினைவுகள் ஆகி விடும்.”

“என்னை நாயகன் என குறிப்பிடாதீர்கள்,” என்கிறார் அவர். “விதைகள் உயிர்ப்புடன் இருப்பதை உறுதி செய்யுங்கள். அது போதும்.”

ராமனுக்கு கிடைக்கும் கவனம் அவருக்கு அதிருப்தியை தருகிறது. “ஒவ்வொரு வாரமும் எதையேனும் திறந்து வைக்க என்னை அழைக்கிறார்கள். பிரபலம் போல என்னை நடத்துகிறார்கள். ஆனால் மாலைகளாலும் புகைப்படங்களாலும் விதைகள் வாழ்வதில்லை. வயல்களில் இருக்க வேண்டிய நேரம் கிடைக்காமல் போகிறது,” என்கிறார் அவர். நோயும் அவரை சோர்வடைய செய்யவில்லை. 2019ம் ஆண்டில் துபாயில் மாரடைப்பு ஏற்பட்டதிலிருந்து இதயம் தொடர்பான சில சிக்கல்கள் மற்றும் கோவிட் தொற்று ஆகியவை ஏற்பட்டும், அவர் தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறார்.

தினசரி காலை வெறுங்காலில் அவர் பாத்திகளில் நடந்து கதிர்களை பரிசோதித்து, தானியங்களை ருசித்து, இலைகளின் சலசலப்பை கேட்கிறார்.

அரசு கொள்கை பற்றி பேசும்போது அவரின் முகத்தில் கோபம் படருகிறது. “சுற்றுப்புறத்துக்கு விவசாயிகள் எதிரிகள் அல்ல,” என்கிறார் அவர். “விவசாயிகளின் உதவியோடுதான் சுற்றுப்புறத்தை காக்க முடியும். அரசாங்கம் விருதுகளையும் நியாய விலைகளையும் வழங்க வேண்டும். விவசாயிகளுக்கு மரியாதைதான் முக்கியம், உதவிகள் அல்ல.”

உள்ளூர் வரலாற்றாய்வாளரான ஓ.கே.ஜானி ராமனை பற்றி சொல்கையில், “லாபத்துகாக இல்லாமல் மக்களுக்காக நெல் வகைகளை பாதுகாக்கும் வயநாடு பழங்குடிகளின் பழக்கத்தை தொடரும் கடைசி தலைமுறை சேர்ந்தவர். ராமன் ஒரு விவசாயி என்பதையும் கடந்து ஓர் அரசியல் நபராகவும் இருக்கிறார். சூழலியல் அழிவுக்கு எதிராக இருக்கிறார்,” என்கிறார். ஆனால் அந்த புகழை எல்லாம் ராமன் ஒதுக்கி தள்ளுகிறார்.

கீதாவும் அவரின் குழந்தைகளும் சிறு வயல்களில் ஒவ்வொரு வகையையும் நடுவதற்கு அவருக்கு உதவுகின்றனர். இது நுட்பமான வேலை. சில விதைகளுக்கு அதீத கவனம் விதைக்கும்போது செலுத்த வேண்டியிருக்கும். சில விதைகளுக்கு அறுவடையின்போது கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். “எங்களின் முன்னோர்கள் ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்தனர். ஏனெனில் அவர்கள் இந்த தானியங்களை உண்டனர்,” என்கிறார் கீதா. “இப்போது பெரும்பாலான குரிச்சியாக்கள் காபி அல்லது கடுகை விளைவிக்கின்றனர். ராமன் மட்டும்தான் நெல்லை தொடருகிறார்.”

அந்தி சாய்ந்ததும் வயல்களில் தட்டாம்பூச்சிகள் பறக்கின்றன. சமையற்கட்டிலிருந்து வரும் அரிசியின் மணத்தில் மண் மணக்கிறது. வயல் நாடு என ஒரு காலத்தில் அழைக்கப்பட்ட நிலத்தின் நூற்றாண்டுகால மீள்தன்மையை கொண்ட சாக்குப் பைகள் மண் வீட்டுக்குள் அமைதியாக காத்திருக்கின்றன.

ஒவ்வொரு தானியத்துக்கென ஒரு பெயரும் கதையும் ஆன்மாவும் கொண்ட இந்த வீடு, ஒரு வாழும் அருங்காட்சியகம்.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்