വയനാട്ടിലെ നെൽവിത്തുകളുടെ സംരക്ഷകൻ

പച്ചപുതച്ച താഴ്വരകൾക്കുമേൽ കോടമഞ്ഞ് തങ്ങിനിൽക്കുന്ന, ചെങ്കൽക്കുന്നുകൾക്കിടയിലൂടെ അരുവികൾ കിന്നാരം പറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വയനാടിന്റെ മലഞ്ചെരിവുകളിൽ, കളിമണ്ണിൽ തീർത്ത ഒരു വീട് കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിനെ അതിജീവിച്ച് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു. വേനൽക്കാലത്ത് കുളിരേകുന്ന മൺചുവരുകളും, കാറ്റത്ത് കിറുകിറുക്കുന്ന, മുളകൊണ്ടുള്ള ഉത്തരവും 150 മഴക്കാലങ്ങളുടെ ഭാരം പേറിനിൽക്കുന്ന, വീട്ടിയിൽ തീർത്ത തൂണുകളുമുള്ള ഒരു വീട്. അതിന്റെ നിലം ചെമ്മണ്ണ് പാകി, ആഴ്ചതോറും ചാണകം മെഴുകി മിനുസപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ മാനന്തവാടി പട്ടണത്തിന് സമീപത്തായി കമ്മന ഗ്രാമത്തിലുള്ള ഈ വീട്ടിലാണ് നെൽവിത്തുകൾ അവയുടെ കഥകൾ മന്ത്രിക്കുന്നത്.

ഈ വിത്തുകൾ സംരക്ഷിച്ച് പരിപാലിക്കുന്നത് (സംസ്ഥാനത്ത് പട്ടികവർഗ വിഭാഗമായ) കുറിച്യ സമുദായക്കാരനായ ചെറുവയൽ രാമനാണ്. ഒരുകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമുദായക്കാർ നെൽക്കൃഷിയിലെ വൈദഗ്ധ്യത്തിന്റെ പേരിൽ മലബാർ പ്രദേശത്താകെ വിഖ്യാതരായിരുന്നു. ദശാബ്ദങ്ങളോളം നീണ്ട സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കവും ക്ഷയിക്കുന്ന ആരോഗ്യവും സർക്കാരിന്റെയും മറ്റ് സംഘടനകളുടെയും അവഗണനയുമെല്ലാം അതിജീവിച്ചാണ് ഈ 73 വയസ്സുകാരൻ പരമ്പരാഗത വിത്തുകൾ സംരക്ഷിച്ചുപോരുന്നത്.

"അവർ (വിത്തുകൾ) ജീവനുള്ള പൂർവികരാണ്," എല്ലാവരും സ്നേഹത്തോടെ രാമേട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന രാമൻ പറയുന്നു. കേരളത്തിന്റെ കാർഷികപാരമ്പര്യത്തിന്റെ, പത്തായത്തിലുള്ള അരിയുടെ വൈവിധ്യം കണക്കാക്കി ഒരു വീടിന്റെ സമ്പത്ത് അളന്നിരുന്ന ചരിത്രമുള്ള ഈ നാടിൻ്റെ കാർഷിക സംസ്കൃതിയുടെ കാവലാളായാണ് അദ്ദേഹം ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്.

തന്റെ തറവാട് വീടിനെ വൈവിധ്യങ്ങളുടെ സചേതനമായ ഒരു മ്യൂസിയമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ് രാമൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്തായത്തിൽ വയനാട്ടിൽനിന്നുള്ള 50 തദ്ദേശീയ നെൽവിത്തിനങ്ങളും കേരളത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിൽനിന്നായി ശേഖരിച്ച 14 വിത്തിനങ്ങളുമുണ്ട്. ഓരോ സീസണിലും അദ്ദേഹം അവ കൃഷിയിറക്കി വിത്തുകൾ ശേഖരിച്ചുവെക്കും; ആദിവാസി കർഷകർ, വ്യക്തിഗത കർഷകർ, ഗവേഷകർ, സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ പരമ്പരാഗത കൃഷി ചെയ്യാൻ സന്നദ്ധരായ ആർക്കും വിത്തുകൾ സൗജന്യമായി നൽകാനും അദ്ദേഹത്തിന് മടിയില്ല. "ഓരോ അരിയ്ക്കും ഒരു ആത്മാവുണ്ട്," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "വളർന്ന മണ്ണും വലിച്ചെടുത്ത വെള്ളവും കർഷക തലമുറകളുടെ സ്പർശവും അത് ഓർത്തിരിക്കും. വിത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെടുകയെന്നാൽ നമ്മുടെ ചരിത്രംതന്നെയാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്."

രാമന്റെ വീടിന്റെ മുൻവശത്തെ മുറിയുടെ ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ, അപൂർവ്വ നെല്ലിനങ്ങൾ ചാക്കുകളിൽ അട്ടിയായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്-ചരിത്രത്തിന്റെ കാവൽഭടന്മാരായി അവ നിലകൊള്ളുന്നു. ഓരോ ചാക്കിലും നെല്ലിനങ്ങളുടെ പേരുകൾ - അവ പലപ്പോഴും താരാട്ടുകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും- മലയാളത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് - ചെന്നെല്ല്, തൊണ്ടി, ചെമ്പകം, വെളിയൻ, ഗന്ധകശാല, കയമ.

ഗന്ധകശാല അരി വേവിക്കുമ്പോൾ മുല്ലയുടെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും സുഗന്ധത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടരുമെന്ന് രാമൻ പാരിയോട് പറഞ്ഞു. ജീരകശാല എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന കയമ പാകം ചെയ്യുമ്പോൾ മലബാറിന്റെ ബിരിയാണി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തനത് സവിശേഷതയായ നെയ്യിന്റെ മണം ഉയരും. ചെമ്പകം അരിയുടെ മധുരവും മൃദുവുമായ രുചി തേങ്ങാപ്പാലിൽ കലരുമ്പോൾ മധുരവിഭവമായ പായസത്തിന് രുചിയേറും.

കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിനിടെ, നാണ്യവിളകളും റിയൽ എസ്റ്റേറ്റും ക്വാറികളും ചേർന്ന് കേരളത്തിലെ നെൽവയലുകളുടെ 70 ശതമാനത്തിലധികം വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

കേരളത്തിന്റെ വടക്കു-കിഴക്കൻ മൂലയിലായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന വയനാട് ജില്ല പ്രധാനമായും ഒരു കാർഷികമേഖലയാണ്. വനനിബിഡമായ മലനിരകൾ അതിരിടുന്ന ഇവിടത്തെ താഴ്‌വരകളിൽ ഒരുകാലത്ത്, മഴയെ ആശ്രയിച്ച്, 30,000 ഹെക്ടറിലധികം ഭൂമിയിൽ കൃഷിയിറക്കിയിരുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തുമാത്രം പണ്ട് കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന 160-ൽക്കൂടുതൽ തദ്ദേശീയ നെല്ലിനങ്ങളിൽ ഏതാനും ചിലത് മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത്.

ഈ നാശത്തെ നിശബ്ദമായി എന്നാൽ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ ചെറുക്കുകയാണ് ചെറുവയൽ രാമൻ.

"അദ്ദേഹം വലിയ വാശിക്കാരനാണ്. ചിലപ്പോഴെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെ കളിയാക്കുമെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ബഹുമാനമാണ്. അദ്ദേഹമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ വിത്തുകളുടെ പേരുപോലും ഞങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല," അപ്പുക്കുട്ടൻ പറയുന്നു. 70 വയസ്സുള്ള ഈ കർഷകൻ തന്റെ നെൽവയലുകൾ വിറ്റ് പകരം അടയ്ക്കാ കൃഷി തുടങ്ങുകയാണുണ്ടായത്.

അപ്പുക്കുട്ടനെപ്പോലെ മറ്റ് പലരും നെൽവയലുകൾ വിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ വയനാട്ടിൽ നിലവിൽ കഷ്ടി 20,000 ഹെക്ടർ ഭൂമിയിൽമാത്രമാണ് നെല്ല് കൃഷി ചെയ്യുന്നത്; അതും പലയിടത്തായി ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. എന്നിട്ടും കേരളത്തിൽ മറ്റെവിടത്തേക്കാളും പരമ്പരാഗത നെൽകൃഷി നടത്തുന്നത് ഈ ഭൂപ്രദേശത്താണ്. എം.എസ് സ്വാമിനാഥൻ ഫൗണ്ടേഷൻ കൽപ്പറ്റയിൽ നടത്തുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റി അഗ്രോബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി സെന്റർപോലെയുള്ള സംഘടനകൾ, കേരള കാർഷിക സർവകലാശാല, സീഡ് കെയർ തുടങ്ങിയ കർഷക സംഘങ്ങൾ എന്നിവ ചേർന്ന് ഈ പരമ്പരാഗത നെൽവിത്തിനങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തകയും അവ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഒരേസ്വരത്തിൽ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത് വയനാടൻ നെല്ലിനങ്ങൾ സചേതനമായ ഒരു ജനിതക കലവറയാണെന്നാണ് - പ്രളയത്തെയും കീടങ്ങളെയും ചെറുക്കാൻ അവയെ പ്രാപ്തമാക്കുന്ന സവിശേഷതകൾ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ കർഷകരെ സഹായിക്കും.

കുറിച്യ, പണിയ സമുദായക്കാർ കൃഷിചെയ്യുന്ന, കടും ചുവപ്പ് അരിയായ ചെന്നെല്ല് മലമ്പ്രദേശത്തെ, ഇരുമ്പ് സമൃദ്ധമായുള്ള മണ്ണിലാണ് കൃഷിചെയ്യുന്നത്. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും ഇരുമ്പിന്റെയും ഗന്ധമുള്ള ഈ അരിയുടെ ചോറ് കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞതിനുശേഷവും അതിന്റെ ധാതുരസം നാവിൽ തങ്ങിനിൽക്കും. തൊണ്ടി അരിയുടെ പതുപതുത്ത ചോറിന് താരതമ്യേന ഇളം നിറവും ചെറുമധുരവുമാണ്; നിത്യോപയോഗത്തിന് അനുയോജ്യമായ ഈ അരിയുടെ ചോറ് മീൻകറി കൂട്ടി രുചികരമായി കഴിക്കാം. പക്വമാർന്ന, മണ്ണിന്റെ തനിമയുള്ള വെളിയൻ അരിയുടെ ചോറ് എളുപ്പത്തിൽ ദഹിക്കുമെന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രായമായവർക്കും രോഗികൾക്കും ചൂട് കഞ്ഞി തയ്യാറാക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. കേരളത്തിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഒരേയൊരു ഔഷധ അരി എന്നതാണ് നവരയുടെ സവിശേഷത; ചെറുകയ്പ്പും സ്വല്പം കട്ടിയുമുള്ള ഈ അരി അതുകൊണ്ടുതന്നെ സദ്യകൾക്കല്ല മറിച്ച് ഔഷധക്കൂട്ടുകളിലാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഓരോ നെല്ലിനത്തിനും തനതായ ധർമ്മവും അർത്ഥവും ചരിത്രവുമുണ്ട്.

പ്രളയത്തെയും കീടങ്ങളെയും ചെറുക്കുന്ന, രാസവളങ്ങളോ കീടനാശിനികളോ ചേർക്കാതെതന്നെ തഴച്ചുവളരുന്ന ഈ നെല്ലിനങ്ങൾ കൃഷിച്ചിലവും വളരെ കുറവാണ്. ഇന്നത്തെ സങ്കരയിനം നെൽവിത്തുകളിൽനിന്നുള്ള ചെടികൾ കനത്ത മഴയത്ത് ഒടിഞ്ഞു നശിക്കുമ്പോൾ, പരമ്പരാഗത നെൽവിത്തിനങ്ങൾ മഴയത്ത് ചാഞ്ഞാലും നശിക്കാതെ പിടിച്ചുനിൽക്കും.

തിളങ്ങുന്ന തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരു പിടി അരിയിലൂടെ കയ്യോടിച്ച് ചെറുവയൽ രാമൻ ഓരോ നെല്ലിനങ്ങളുടെയും സവിശേഷത വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി: "ഇതിന് വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും. ഇത് എത്ര കഠിനമായ വരൾച്ചയിലും പിടിച്ചുനിൽക്കും. ഈ അരി വേവിക്കുമ്പോൾ ജീരകത്തിന്റെ മണമായിരിക്കും."

ആ 73 -കാരന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ അഭിമാനവും ഒരു രക്ഷിതാവിന്റെ കരുതലും ഒരുപോലെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. "വിത്തുകൾ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. അടുത്ത തലമുറയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാൻ അവയെ ജീവനോടെ സൂക്ഷിക്കുകയാണ്."

രാമന്റെ വീടിനപ്പുറം 40 ഏക്കർ വ്യാപ്തിയുള്ള പാടശേഖരത്തിൽ, ഭംഗിയായി വേർതിരിച്ചിട്ടുള്ള ചതുരക്കളങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തയിനം നെൽച്ചെടികൾ പച്ചയുടെ നിറഭേദങ്ങളണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. ചിലതിന്റെ തണ്ടുകൾക്ക് നല്ല ഉയരവും സ്വർണ്ണനിറവുമാണെങ്കിൽ ചിലത് ഉയരം കുറഞ്ഞ്, വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ളതാണ്; ചിലത് ധാന്യത്തിൻറെ ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതും കാണാം. ആ പ്രദേശത്തെയൊന്നാകെ ജീവസ്സുറ്റതാക്കിക്കൊണ്ട് തുമ്പികളുടെയും തവളകളുടെയും പക്ഷികളുടെയുമെല്ലാം ശബ്ദം ഉയരുന്നു - 1970-കളിൽ വയനാട്ടിലെ മിക്ക കൃഷിയിടങ്ങളിലും രാസവസ്തുക്കൾ പ്രയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയതിൽപ്പിന്നെ ഈ ജീവികളെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

"1978-ൽ ഞാൻ രാസവളങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നിർത്തി," രാമൻ ഓർത്തെടുക്കുന്നു. "മണ്ണിന് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. മീനില്ല, മണ്ണിരയില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ ജൈവകൃഷിയിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയതോടെ, ജീവനും തിരികെയെത്തി. ഞാൻ ആർജ്ജിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠവും അതായിരുന്നു: കൃഷി മണ്ണിനെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതായിരിക്കണം, അല്ലാതെ നശിപ്പിക്കുന്നതല്ല."

കഴിഞ്ഞ നാല് ദശാബ്ദത്തിലേറെയായി രാമൻ തന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ പലവിധ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിവരുന്നുണ്ട്. മുട്ടോളം വെള്ളം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു പാടം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: " ഈ കാണുന്ന ചെന്നെല്ലിന് 500 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുണ്ട്. അതിനടുത്തുള്ളത് ജീരകശാല, പിന്നെയുള്ളത് മരുന്നടിക്കാതെതന്നെ കീടങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന കയമ." ഓരോ നെല്ലും അത് വളരുന്ന ഭൂപ്രകൃതിയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായി പരിണമിച്ചതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. നീർത്തടങ്ങളിൽ, വെള്ളം കെട്ടിനിർത്തിയിട്ടുള്ള പാടങ്ങളിൽ വളർത്തുന്ന രീതിയാണ് ഗന്ധകശാലയ്ക്കും കയമയ്ക്കും അനുയോജ്യം; രാത്രികളിലെ തണുപ്പ് അരിയുടെ സുഗന്ധം വർദ്ധിപ്പിക്കും. മഴ നനഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മലഞ്ചെരിവുകളും മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലെ ജൈവസമ്പന്നമായ മണ്ണുമാണ് ചെന്നെല്ലിനും വെളിയനും സമ്പുഷ്ടി പകരുന്നത്.

മലനാടുകളുടെ പാചകഭൂമികയിലും നെല്ലിനങ്ങളുടെ ഈ വൈവിധ്യം പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. ചെന്നെല്ലും വെളിയനും ഇവിടത്തുകാർക്ക് മുഖ്യമാണ്; മൺകലങ്ങളിൽ പതിയെ വേവിച്ചെടുക്കുന്ന ഈ അരി കാട്ടിലെ പച്ചക്കറികളും പുകയിട്ട ഇറച്ചിയോ ചക്കയോ കൂട്ടിയാണ് കഴിക്കുന്നത്. മലമ്പ്രദേശത്തുള്ള താഴ്‌വരകളിലും അങ്ങാടികളോട് ചേർന്ന ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിലും കല്യാണങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിശേഷാവസരങ്ങളിൽ ഗന്ധകശാലയും കയമയും പാകം ചെയ്യുന്നു. സദ്യകൾക്കും ആചാരങ്ങളുടെ ഭാഗമായും ചെമ്പകം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ആയുർവേദ മരുന്നുകളും അമ്പലത്തിലെ വഴിപാട് ഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കുന്നതിനാണ് നവര ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

'കുറി' (ഉന്നം), 'ചിയ്യുക' (വരയ്ക്കുക) എന്നീ രണ്ടു വാക്കുകളിൽനിന്നാണ് രാമൻ ഉൾപ്പെടുന്ന കുറിച്യ സമുദായത്തിന് ആ പേര് ലഭിച്ചത്. പേരുകേട്ട അമ്പെയ്ത്തുകാരായിരുന്ന കുറിച്യരാണ് പഴശ്ശി രാജാവിന്റെ കാലത്ത് കാടുകളും പാടങ്ങളും കാത്തുസംരക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഇന്ന് അമ്പെയ്ത്ത് അന്യം നിന്നുപോയതിനൊപ്പം നെൽവയലുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.

"ഇക്കാലത്ത് ആർക്കാണ് നെൽക്കൃഷികൊണ്ട് ജീവിക്കാനാകുക?" രാമന്റെ അയൽക്കാരൻ 55 വയസ്സുകാരനായ കൃഷ്ണൻകുട്ടി ചോദിക്കുന്നു. "നെൽകൃഷിയിൽനിന്നുള്ള വരുമാനംകൊണ്ട് ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ഞാൻ കുടുംബം പുലർത്തിയിരുന്നത്. കുരുമുളകും കാപ്പിയും കൃഷിയിറക്കിയാൽ പെട്ടെന്ന് വരുമാനം ലഭിക്കും. സർക്കാർ നെല്ലിന് താങ്ങുവില നൽകുന്നുമില്ല. അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾ നെൽക്കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ചത്."

വയനാട്ടിൽ, കുരുമുളകുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ നെൽക്കൃഷിയിൽനിന്നുള്ള സാമ്പത്തികലാഭം വളരെ കുറവാണ്. ഒരു ഹെക്ടർ പാടത്തുനിന്ന് ഏകദേശം 1.5 ടൺ നെല്ല് ലഭിക്കും; ഒരു കിലോ നെല്ലിന് 23 രൂപ നിരക്കിൽ ലഭിക്കുന്ന മിനിമം താങ്ങുവിലയും സംസ്ഥാന സർക്കാർ നൽകുന്ന ചെറിയ ബോണസും ഉൾപ്പെടെ ഒരു സീസണിൽ 50,000 രൂപയിൽ താഴെ മാത്രമേ കർഷകർക്ക് ലഭിക്കുകയുള്ളൂ. കൃഷിയിറക്കാൻ 75,000 രൂപമുതൽ ഒരു ലക്ഷം രൂപവരെ ചിലവാകുമെന്നിരിക്കെ, ഈ വരുമാനം വളരെ കുറവാണ്.

അതേസമയം ഇതേ വ്യാപ്തിയുള്ള നിലത്തുനിന്ന് 1.5 മുതൽ 1.7 ടൺ വരെ ഉണക്ക കുരുമുളക് ലഭിക്കും. നിലവിൽ ഒരു കിലോ കുരുമുളകിന് കമ്പോളത്തിൽ 650 മുതൽ 700 രൂപ വിലയുണ്ടെന്നിരിക്കെ, കർഷകന് ഒരുവർഷം 10 ലക്ഷം രൂപയും ചിലവ് കഴിച്ച് 6 മുതൽ 7 ലക്ഷം രൂപയും ലഭിക്കും.

അതായത്, ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയും പരിസ്ഥിതി സന്തുലനവും ഉറപ്പാക്കാൻ നെൽക്കൃഷിയാണ് അനുയോജ്യമെങ്കിലും വയനാട്ടിലെ മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലുള്ള കർഷകരുടെ സാമ്പത്തിക പിടിവള്ളി കുരുമുളക് കൃഷിയാണ്; ആഗോള സുഗന്ധവ്യഞ്ജന കമ്പോളത്തിലെ കയറ്റിറക്കങ്ങൾക്കും മഴയിലെ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കുമൊപ്പം കുരുമുളകിൽനിന്നുള്ള വരുമാനത്തിലും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളുണ്ടാകുമെന്ന് മാത്രം.

"കുറച്ച് സ്ഥലത്തെങ്കിലും നെൽക്കൃഷി തുടരണമെന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ അവിടെ ഇഞ്ചിയും കുരുമുളകും നടാൻ മക്കൾ നിർബന്ധിച്ചു. നെൽക്കൃഷികൊണ്ട് ഇനിയങ്ങോട്ട് പ്രത്യേകിച്ച് മെച്ചമില്ലെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്," രാധാമണി പറയുന്നു. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുണ്ടായിരുന്ന പാടങ്ങളിൽ ഗന്ധകശാല നെല്ല് നിറഞ്ഞ് വിളഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത് 62-കാരിയായ രാധാമണിയ്ക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്. "ഇന്നിപ്പോൾ രാമന്റെ പാടത്ത് മാത്രമാണ് അത് കൃഷി ചെയ്യുന്നത്," അവർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

രാമന്റെ മൺവീടിന്റെ തണുപ്പും ഇരുട്ടുമാർന്ന ഉൾവശത്ത്, വിത്തുകൾ ചാക്കുകളിലാക്കി അട്ടിയിട്ട് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫാനോ മറ്റു താപനിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളോ അവിടെയില്ല; കളിമൺ ചുവരുകളുടെ പതിയെയുള്ള നിശ്വാസവും ഒരു എണ്ണവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ പ്രകാശവും മാത്രം. "ഓരോ വർഷവും ഈ നെല്ലിനങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ച് നിലനിർത്തുന്നതിന് മാത്രം എനിക്ക് 70,000 രൂപ ചിലവ് വരുന്നുണ്ട്," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "പുരസ്‌കാരങ്ങൾ സമ്മാനിക്കാൻ ഒരുപാട് ആളുകളുണ്ടെങ്കിലും ഈ നെല്ലുകൾ സംരക്ഷിക്കാനായി എനിക്ക് ഒരു സ്ഥിരം സംവിധാനം പണിഞ്ഞുതരാൻ ആരും മുന്നോട്ട് വരുന്നില്ല. പ്രസംഗങ്ങൾകൊണ്ട് വിത്തുകൾക്കെന്ത് ഗുണം?"

രാമന്റെ ജീവിതത്തിൽ അരങ്ങേറുന്ന വിരോധാഭാസം വളരെ ക്രൂരമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് 2023-ൽ പദ്മശ്രീ പുരസ്കാരവും 2016-ൽ ജീനോം സേവ്യർ പുരസ്കാരവും 2012-ൽ കേരളം സമ്മാനിക്കുന്ന ഹരിത പുരസ്കാരവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. സർവ്വലാശാലകൾ പതിവായി അദ്ദേഹത്തെ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. കേരള കാർഷിക സർവ്വകലാശാല അദ്ദേഹത്തിന് പ്രൊഫസർ ഓഫ് പ്രാക്റ്റീസ് പദവി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. രാഹുൽ ഗാന്ധി മുതൽ മുഖ്യമന്ത്രി പിണറായി വിജയൻവരെയുള്ള വ്യക്തികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃഷിയിടം സന്ദർശിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എന്നിട്ടും രാമൻ തന്റെ കുടുംബം പോറ്റുന്നത് സമീപത്തെ റേഷൻ കടയിൽനിന്നുള്ള അരിയെ ആശ്രയിച്ചാണ്.

"പലപ്പോഴും റേഷനരി കഴിച്ചാണ് കഴിഞ്ഞുപോകുന്നത്," കൊയ്തെടുത്ത നെല്ല് മുറ്റത്ത് ഉണക്കാനിടുന്നതിനിടെ രാമന്റെ ഭാര്യ ഗീത പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കൃഷിയിടം പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, അതിനിടെ സ്വന്തം വിശപ്പ് ഞങ്ങൾ മറക്കും."

തന്റെ മരണശേഷം എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നാണ് രാമൻ ആശങ്കപ്പെടുന്നത്. കുറിച്യ സമുദായം മരുമക്കത്തായ സമ്പ്രദായം പിന്തുടരുന്നവരാണ്. അതായത്, രാമന്റെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലം മക്കൾക്കല്ല, മറിച്ച് അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ചിലയാളുകൾക്കാണ് ലഭിക്കുക; അവരിൽ മിക്കവർക്കും കൃഷിയിൽ താത്പര്യമില്ല. " അതോടെ എല്ലാം നാമാവശേഷമാകും," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. പൊതുജന പിന്തുണയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വിത്തുബാങ്കാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നം." ചില്ലുപെട്ടികളിലല്ല മണ്ണിലാണ് ആ ബാങ്ക് നിലനിൽക്കേണ്ടത്. സർവ്വകലാശാലകളോ ഗവേഷണ കേന്ദ്രങ്ങളോ സർക്കാരിതര സംഘടനകളോ എന്നിങ്ങനെ ഈ വിഷയത്തെ ഗൗരവമായി സമീപിക്കുന്ന ആർക്കും ഈ പദ്ധതി ഏറ്റെടുക്കാം. ഇല്ലെങ്കിൽ പത്ത് വർഷത്തിനകം ഈ ചാക്കുകൾ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാകും."

"എനിക്ക് വീരപരിവേഷമൊന്നും നൽകേണ്ട," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "ഈ വിത്തുകൾ നിലനിൽക്കുമെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയാൽ മതി. അതുതന്നെ ധാരാളം."

തനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന പൊതുശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും രാമനെ അലോസരപ്പെടുത്താറുണ്ട്. "എല്ലാ ആഴ്ചയും എന്തെങ്കിലും ഉദ്‌ഘാടനം ആളുകൾ ചെയ്യാൻ എന്നെ ക്ഷണിക്കും. എന്നെ ഒരു പ്രശസ്ത വ്യക്തിയായാണ് അവർ പരിഗണിക്കുന്നത്. പക്ഷെ പൂമാലകളോ ഫോട്ടോകളോ കൊടുത്താൽ വിത്തുകൾ നിലനിൽക്കുകയില്ല. പാടത്ത് ചിലവിടേണ്ട സമയമാണ് എനിക്ക് ഇത്തരത്തിൽ നഷ്ടമാകുന്നത്," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹത്തെ പിന്തിരിപ്പിക്കാനായിട്ടില്ല. എന്നാൽ, 2019-ൽ ദുബായിൽവെച്ച് ഹൃദയാഘാതം ഉണ്ടായതിന് പിന്നാലെ അടിക്കടി ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയസംബന്ധിയായ രോഗങ്ങളും കോവിഡ്-19 ബാധയുമെല്ലാം ദുർബലമാക്കിയ ശരീരംവെച്ച് കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടരുന്നത് എന്നത് വ്യക്തമാണ്.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ചെരുപ്പിടാതെ പാടവരമ്പുകളിലൂടെ നടന്ന് ഇലകളുടെ മർമ്മരത്തിന് കാതോർത്തുകൊണ്ട് നെൽച്ചെടികൾ പരിശോധിക്കുകയും നെൽമണികൾ കൊറിച്ചുനോക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിവാണ്.

കാർഷികമേഖലയിലെ നയങ്ങളിലേയ്ക്ക് ചർച്ച തിരികെയെത്തുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോഷം തിളച്ചുപൊന്തുന്നു. "കർഷകർ പരിസ്ഥിതിയുടെ ശത്രുക്കളല്ല," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "കർഷകരുടെ സഹായത്തോടെ മാത്രമേ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. പുരസ്‌കാരങ്ങൾ നൽകുന്നത് നിർത്തി വിളകൾക്ക് ന്യായവില നൽകാനുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുകയാണ് സർക്കാർ ചെയ്യേണ്ടത്. കർഷകർക്ക് വേണ്ടത് അന്തസ്സാണ്, ഔദാര്യമല്ല."

"ലാഭത്തിലുപരി ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നെല്ല് സംരക്ഷിക്കുന്ന വയനാടൻ ആദിവാസി ജനതയുടെ അവസാനത്തെ തലമുറയുടെ" പ്രതിനിധിയാണ് രാമനെന്ന് പ്രാദേശിക ചരിത്രകാരനായ ഓ.കെ ജോണി വിശ്വസിക്കുന്നു. "ഒരു കർഷകൻ എന്നതിലുപരി, പരിസ്ഥിതി നശീകരണത്തിനെതിരെ നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വമാണ് അദ്ദേഹം." എന്നാൽ ഇത്തരം പ്രശംസകൾ രാമൻ മുഖവിലയ്‌ക്കെടുക്കുന്നില്ല.

പലപ്പോഴും ഏതാനും സെന്റുകൾ മാത്രം വരുന്ന ചെറിയ കൃഷിയിടങ്ങളിലാണെങ്കിൽപ്പോലും, വിവിധ നെല്ലിനങ്ങൾ കൃഷി ചെയ്യുന്നതിൽ രാമനെ സഹായിക്കാൻ ഗീതയും അവരുടെ മക്കളും ഒപ്പമുണ്ട്. വളരെയധികം സൂക്ഷ്മതയോടെ ചെയ്യേണ്ട ജോലിയാണത്; ചില നെല്ലിനങ്ങൾക്ക് വിതക്കാലത്ത് അധികപരിചരണം ആവശ്യമായി വരും, ചിലതിന് കൊയ്ത്തുകാലത്തും. "ഈ ധാന്യങ്ങൾ കഴിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ പൂർവികർക്ക് നമ്മളേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യമുണ്ടായിരുന്നത്," ഗീത പറയുന്നു. "ഇപ്പോൾ മിക്ക കുറിച്യ സമുദായക്കാരും കാപ്പിയോ കുരുമുളകോ ആണ് കൃഷി ചെയ്യുന്നത്. രാമൻ മാത്രമാണ് നെൽക്കൃഷി തുടരുന്നത്."

നേരം സന്ധ്യയോടടുക്കെ, പാറിപ്പറക്കുന്ന തുമ്പികളുടെ ചിറകുകൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ നെൽപ്പാടങ്ങൾ തിളങ്ങി. മണ്ണിന്റെ തനിമയും മണവുമുള്ള അരി വേവുന്ന മണം കാറ്റിൽ ഒഴുകിയെത്തി. പണ്ടൊരുകാലത്ത് നെൽവയലുകളുടെ നാട് എന്നർത്ഥത്തിൽ വയൽ നാട് എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രദേശത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പോരാട്ടവീര്യം ഉൾക്കരുത്താക്കി, ചണച്ചാക്കുകളിലെ വിത്തുകൾ മൺവീടിനുള്ളിൽ നിശബ്ദമായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നത് സചേതനമായ ഒരു മ്യൂസിയമാണ്-ഓരോ ധാന്യത്തിനും തനതായ പേരും ചരിത്രവും ആത്മാവുമുള്ള ഒരിടം.

പരിഭാഷ: പ്രതിഭ ആര്‍. കെ.