வதாவன் மீனவர்களின் வாழ்வாதார பிரச்னை

அரபிக் கடல் மீண்டும் மண் அரிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இதனால் பல்கர் மாவட்டம் தஹானு கழிமுகப் பகுதியின் அலைவடிவ மணல் திட்டுக்களையும், ஆழமற்ற நீரோடைகளையும் அது விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அமிதா தண்டேல் இரவில் சரியாக தூங்குவதில்லை. அவர் எப்போதும் கடல் நீர் உயரும் நேரத்திற்காக காத்திருக்கிறார். அவ்வப்போது அலாரம் வைத்து விழித்துக்கொள்கிறார். பேட்டரி முகப்பு விளக்கை நெற்றியில் கட்டியபடி, தோளில் 10-15 கிலோ எடையுள்ள வலையைச் சுமந்தபடி, நள்ளிரவு நேரத்தில் கடலை நோக்கி நடக்கிறார். கழிமுகத்தின் 400 மீட்டர் தொலைவில் மற்றொரு பெண்மணி இவருக்காக காத்திருக்கிறார். “நிலவின் நகர்வை பல ஆண்டுகாலம் கவனித்து புரிந்துகொண்டோம். அது அலையின் ஏற்ற, இறக்கங்களை நமக்கு சொல்லும்,” என்கிறார் அவர்.

“எங்கள் சமூகத்தில் பிள்ளைகள், பெற்றோர் மீன்பிடிப்பதை பார்த்து வளர்கின்றனர். எனது15 வயதில் அப்பா என்னை கடலுக்கு அழைத்துச் செல்வதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார். அலைகளின் ஏற்ற இறக்கம், நிலவின் நகர்வு, கழிமுகத்தில் மீன்கள் எங்கு இருக்கும் போன்ற விஷயங்களை அவர் எனக்கு கற்றுத் தந்தார்.” 60 வயதிலும் அமிதா தனது தந்தையைப் போன்று ஐந்து தசாப்தங்களாக அலைகளை கவனித்து வருகிறார்.

கழிமுகத்தின் முனையில் மற்றொரு பெண்மணியுடன் சேர்ந்து 100x20 அடி நீளமுள்ள வலையை அவர் விரிக்கிறார். வலையை இருமுனையிலும் பிடித்தபடி அவர்கள் கடலுக்குள் நுழைகின்றனர். இருவரும் 30 அடி இடைவெளியில் நடக்கின்றனர், வலையை தண்ணீரில் மூழ்கடித்தபடி இழுக்கின்றனர். வலையில் சிக்கியுள்ளதை பார்க்காமல் எடையை வைத்து கணிக்கின்றனர்.

“இரவில் காலுக்கடியில் கிடப்பதை உங்களால் பார்க்க முடியாது. ஆம்சியா கபலலா பேட்டரி ஆஸதி. வக்த் லைட்சியா சிக்னல்வர் சல்தாத் [நெற்றியில் பேட்டரி விளக்கை அணிகிறோம். அந்த மின்னொளி மட்டுமே எங்களுக்கு உதவுகிறது]. பலத்த அலைகள் வரும்போது சிறு தவறு செய்துவிட்டாலும் உங்கள் சமநிலையை இழந்துவிடுவீர்கள். இங்கு பாதுகாப்பு என்பதே கிடையாது. சில சமயங்களில் கழுத்துவரை தண்ணீர் இருக்கும். ஆனாலும் நாங்கள் வேலை செய்கிறோம், மீன்களின்றி திரும்பினால், அன்றைய நாளுக்கு செலவுக்கு பணம் கிடையாது.” அமிதா நான்கு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக தண்ணீருக்குள் நிற்கிறார், கையில் பிடித்திருக்கும் வலையில் போதிய எடையை உணரும் வரை.

இவரைப் போன்றே படகுகள் இல்லாத பலரும் இங்கிருந்து 20 கிலோமீட்டர் தொலைவில் தஹானு தாலுக்கா வரோர் கிராமத்தில் உள்ள கழிமுகத்தில் கைகளால் வலை வீசி மீன் பிடிக்கின்றனர். இது அலை ஏற்ற இறக்க மண்டலத்தின் ஒரு பகுதியாகும். கடலின் நீர்மட்டம் குறையும்போது இது வெளிப்படும். கடல் நீர் திரும்பும்போது நீரில் மூழ்கிவிடும். " கடலுக்குச் செல்லாமல், நாங்கள் எதை உண்பது?" என்று அமிதா கேட்கிறார்.

அலை ஏற்ற-இறக்க மண்டலத்தில் சுமார் 17,471 ஹெக்டேர் பரப்பளவைக் கொண்ட வதாவனில் துறைமுகத்திற்காக பிரம்மாண்டமான உள்கட்டமைப்புத் திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், ஒருவித அச்சம் அவரது மனதில் அடிக்கடி எழுகிறது. ஜவஹர்லால் நேரு துறைமுக ஆணையம் (JNPA) மற்றும் மகாராஷ்டிரா கடல்சார் வாரியம் (MMB) ஆகியவற்றின் அரசு- தனியார் கூட்டு முயற்சியால் இந்தியாவின் 13-வது முக்கிய துறைமுகம் அமையவுள்ளது. அரபிக்கடலில் 1,448 ஹெக்டேர் கடல் பரப்பை மீட்டெடுத்து, கடலுக்குள் செயற்கைத் தீவு ஒன்றின் மீது அமைக்கப்படவுள்ள மிகப்பெரிய சரக்குப் பெட்டக திட்டம் இதுவாகும். பிரம்மாண்ட சரக்குக் கப்பல்களைக் கையாளக்கூடிய உலகின் ஆழமான துறைமுகங்களில் ஒன்றாகவும் இது திகழும்.

தற்போதைய மதிப்பீட்டின்படி, இத்திட்டத்தின் முதல் கட்டம் 2029ஆம் ஆண்டும், இரண்டாவது கட்டம் 2037ஆம் ஆண்டும் நிறைவடையும். ரூ.76,220 கோடி மதிப்பிலான இத்திட்டம் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் 10 லட்சத்திற்கும் அதிகமான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகவும், மீனவர்களுக்கு இழப்பீடு, திறன் பயிற்சி போன்றவற்றை வழங்குவதாகவும் அரசு உறுதி அளித்துள்ளது.

மகாராஷ்டிரா அரசு தனது வாக்குறுதியை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. மறுவாழ்வு, திறன் பயிற்சி, ஐடிஐ (ITI) நிலையங்களின் தரம் உயர்வு, பிரத்யேக மீன்வள நிறுவனம் ஆகியவற்றின் மூலம், "நமது மீனவர்களும், இளைஞர்களும் இந்த வளர்ச்சியின் வெறும் சாட்சிகளாக மட்டுமல்லாமல், அதன் முதன்மைப் பயனாளிகளாகவும் திகழ்வதை" உறுதிசெய்ய உள்ளதாக மாநில அரசு தெரிவித்துள்ளது.

உள்ளூர்வாசிகளுக்கு இந்த வாக்குறுதியில் நம்பிக்கையில்லை. “JNPT துறைமுக திட்டத்தில் இதுவரை ஒரு மீனவர் கூட எந்த வேலைவாய்ப்பும் பெறவில்லை. வேலைவாய்ப்பு, இழப்பீடு கோரி அவர்கள் நீதிமன்றத்தில் போராடி வருகின்றனர். இதுதான் அனைத்து மெகா திட்டங்களின் நிலையும்,” என்கிறார் மீன்பிடி படகு வைத்துள்ள 45 வயது மீனவர் விஜய் விண்டே.

“எங்கள் குழந்தைகள் ஏற்கனவே போய்சார் (Boisar) தொழிற்பேட்டையில் உள்ள தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்து வருகின்றனர். அவர்களுக்கு மீன்பிடித் தொழிலும் தெரியும். உணவுப் பொருட்களின் விலை ஏறிவிட்டது, சமையல் எண்ணெய், காய்கறிகளும் எங்களுக்குக் கட்டுப்படியாகாத விலையில் விற்கின்றன. மீன்பிடியில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் தான் எங்கள் வீடு இயங்குகிறது,” என்று அமிதா கூறுகிறார்.

“சில நாட்கள் 200லிருந்து 300 ரூபாய் வரை கிடைக்கும், சில சமயம் அதுக்கூட கிடைக்காது. சமுத்ராணி மலா மாசே பாயிபன் திலே,முக்த் கேலா [இந்தக் கடல்தான் எனக்குப் பெண்மையை அளிக்கிறது; இதுவே எனக்குச் சுதந்திரத்தையும் பெற்றுத் தந்துள்ளது].” இரண்டு திருமணங்களிலும் குடிப்பழக்கம் கொண்ட ஆண்களை திருமணம் செய்ததால் பிரிந்த அமிதா இறுதியில், கைகளால் மீன்பிடித்து வருவாய் ஈட்டி தனது மகனை தனியாக வளர்த்தார்.

“குழந்தையிலிருந்து இந்த கடலை நான் பார்த்து வருகிறேன். இங்கு தான் மற்ற பிள்ளைகளுடன் சேர்ந்து விளையாடுவேன், நீச்சல் அடிப்பேன், நண்டுகளை பிடிப்பேன். அப்போதெல்லாம் என் பெற்றோரும், தாத்தா பாட்டியும் நள்ளிரவில் எழுவர். கைகளால் வலை வீசி மீன்பிடிக்கும் திறனை அவர்கள் தான் எனக்கு கொடுத்தனர்.”

அமிதாவைப் போன்ற பல கைபிடி மீன்வர்களுக்கும், கழிமுகத்தை அணுகுவதற்கான வழி குறித்த கேள்வி எழுந்துள்ளது. அதுபோலவே, ஒரு திட்டம் நிகழ்த்தப்போகும் கடல்சார் சூழல் மண்டல மாற்றமும் முக்கியமானது. கடலோரச் சூழலியல் குறித்த அவருடைய புரிதல், தலைமுறை கடந்த அனுபவத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. அவர் கூறுவது போல், “சமுத்ரத் சாகல் ஏக்மேகன்வார் ஜகத், ஹிரே ஷவால் அஹி,தியவார் சோட்டே ஜவ் ஜகதாத், தியானா மசே கதாத், மசே அஸதில் அம்ஹி ஜகதோ [கடலில் உள்ள ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றைச் சார்ந்துள்ளன. பச்சைப்பாசிகள் உள்ளன. அதை சிறிய உயிரினங்கள் உண்டு வாழ்கின்றன. மீன்கள் அந்தச் சிறிய உயிரினங்களை உண்கின்றன. நாமோ மீன்களை உண்டு வாழ்கிறோம்].”

"ஓலா காலி கெல் கி சமுத்ரச் பாட் திசாட். கேக்கடே திசாட், ஷிம்பலே திசாட், லஹன் மாசே திசாட். ஹெச் புதே மோதே ஹோதாத். ஹீ த்யான்சி வதாயாச்சி ஜகா ஆஹே [கடல் உள்வாங்கும் போது, ​​கடலின் அடிவயிற்றைக் காணலாம். நண்டுகள், சிப்பிகள், சிறு மீன்கள் ஆகியவற்றைக் காணலாம். அவை கடலுக்குள் ஆழமாகச் செல்வதற்கு முன் இங்குதான் வளர்கின்றன]. மீன்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்று நமக்குக் கற்றுத் தரத் தேவையில்லை. முட்டைகள் எங்கே இருக்கின்றன, இளம் மீன்கள் எங்கே நகர்கின்றன, நண்டுகள் எங்கிருந்து வெளிவருகின்றன என்பதை நாங்கள் தினமும் பார்க்கிறோம். கடலே அனைத்தையும் கற்றுத் தருகிறது." ஷங்கோதர் முனை என்று அழைக்கப்படும் பாறைகள் நிறைந்த இனப்பெருக்கப் பகுதிகளைப் பற்றி அமிதா இயல்பாக இப்படி விவரிக்கிறார்.

தஹானுவைச் சேர்ந்த ஆராய்ச்சியாளர் பூஷன் போயர் இதனை "பல அடுக்குகள் கொண்ட கடல்சார் சூழல் மண்டலம்" என்று அழைக்கிறார். பாறைத் திட்டுக்கள், அலை ஏற்ற இறக்க மண்டலத்திலுள்ள சேற்றுப் பகுதிகள், கழிமுனைகள், சதுப்புநிலக் காடுகள் மற்றும் வைதர்ணா போன்ற ஆறுகளிலிருந்து வரும் நன்னீர் அரபிக்கடலுடன் கலப்பது ஆகியவை இணைந்து இச்சூழல் மண்டலத்தை உருவாக்குகின்றன. "ஆற்றிலிருந்து வரும் நன்னீர், நீரின் உவர்ப்பைக் குறைக்கிறது. எனவே, இங்கு நிலத்திலிருந்து சில அடி ஆழத்தில் காணப்படும் நன்னீர், உவர் கலந்த நீர்ச் சூழலை உருவாக்குகிறது; இச்சூழல் மிதவை உயிரினங்களும், மீன்களும் பெருமளவில் வளர்வதற்கு ஏற்றதாக அமைகிறது," என்று அவர் கூறுகிறார்.

தஹானு கடற்கரைப் பகுதியில் பல்லுயிர் வளம் மற்றும் மீன்பிடிப் பொருளாதாரம் ஆகிய இரண்டையும் நிலைநிறுத்தும் அந்த மென்மையான கடல்சார் சுழற்சியையே வதாவன் துறைமுகத் திட்டம் மாற்றியமைக்கவுள்ளது. இத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, அலை ஏற்ற இறக்க மண்டலத்தில் 1,448 ஹெக்டேர் கடல் பரப்பு மீட்கப்பட்டு நிலமாக நிரப்பப்படவுள்ளதுடன், 10.14 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள அலைதடுப்புச் சுவரும் அமைக்கப்படவுள்ளது.

பெரிய அளவிலான நில மீட்பு மற்றும் தூர்வாரும் பணிகள் தவிர்க்க முடியாத அழிவை ஏற்படுத்தும் என்று CSIR-தேசிய கடல்சார் ஆய்வு நிறுவனத்தின் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த நடவடிக்கைகள் மீன்களின் இனப்பெருக்கச் சுழற்சிகளைப் பாதிக்கவும், கடல்சார் உணவுச் சங்கிலிகளை மாற்றியமைக்கவும், கரையோர கடல்வாழ் உயிரினங்களின் நடமாட்டத்தைப் பாதிக்கவும் கூடும்.

தஹானுவைச் சேர்ந்த மீனவ சமூகத்தினர், இவற்றை வெறும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பாக மட்டும் பார்ப்பதில்லை. அலை ஏற்ற இறக்கத்திற்கு உட்பட்ட கடலோரப் பகுதியானது, பல தலைமுறைகளாக மக்கள் கைகளால் மீன் பிடித்துத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை அமைத்துக்கொண்ட இடமாகும். சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டு (EIA) அறிக்கையின்படி, 5,333 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த சுமார் 20,809 மீனவர்கள் தங்கள் பிழைப்புக்காகச் சுற்றுச்சூழல் வளம் மிக்க இப்பகுதியைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். இருப்பினும், அமிதா போன்ற சிறு அளவில் கைகளால் மீன் பிடிப்பவர்கள் இந்த ஆய்வில் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார்களா என்பது சந்தேகமே.

“எங்களைப் போன்ற கைப்பிடி மீனவர்களை எந்த அதிகாரியும் அணுகுவதில்லை. படகுகள் வைத்திருக்கும் மீனவர்களிடம் மட்டுமே அவர்கள் பேசுகிறார்கள்,” என்று அமிதா தெளிவுப்படுத்தினார். வதாவன் பந்தர் விரோதி சங்கர்ஷ சமிதியும், தஹானு கிராமத்தில் சுமார் 200க்கும் மேற்பட்ட கைபிடி மீனவர்கள் இருப்பதை உறுதி செய்துள்ளது. “இத்துறைமுகத்தால், இச்சமூகத்தினர் அனைவரும் மீன்பிடிக்கான கடல் பகுதியை இழக்கப் போகிறார்கள். எனவே எங்களுக்கு இத்துறைமுகம் தேவையில்லை,” என்கிறார் அமிதா.

மொத்தமுள்ள 17,471 ஹெக்டேரில், 571 ஹெக்டேர் கடல் பரப்பில் மட்டும் அமையவுள்ள இத்திட்டத்தின் சாலை மற்றும் ரயில் வழித்தடங்கள், வரோர், அகர், நார்பட் மற்றும் தாராபூர் உள்ளிட்ட 16 கிராமங்கள் வழியாகச் செல்லும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. கையகப்படுத்தப்படும் நிலத்திற்கு இழப்பீடும், இடம்பெயர்ந்தோருக்கு மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளும் வழங்கப்படும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தாலும், கடல் பாதிப்பு வழக்கமான இழப்பீட்டு நடைமுறைகளின் வரம்பிற்குள் வருவதில்லை.

மீனவ சமூகங்களுக்கு அங்குதான் உண்மையான இழப்பு உள்ளது. "ஆம்சி ஷெட்டி சமுத்ராச். ஆதா சமுத்ராச்சா கஹி சாத்பரா ஆஹே கா [கடல் தான் எங்கள் விவசாய நிலம். உங்களிடம் கடலுக்கு சத்பாரா உள்ளதா என்ன]?” என்று விஜய் கோபத்துடன் கேட்கிறார்.

“இங்கு நாங்கள் பல தலைமுறைகளாக வாழுகிறோம். இங்குதான் அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் 'கத்தாளை மீன்களும், பல வகையான இறால் வகைகளும் வாழ்கின்றன. இந்த துறைமுகம் யாருக்கானது? பெரும் தொழிலதிபர்களுக்கானது. இங்கு யார் வருவார்கள்? பெரிய வணிகர்கள். ஆனால், ஏழை மக்கள் ஓரங்கட்டப்படுவார்கள்," என்று அவர் கூறுகிறார்.”

இந்தத் துறைமுகம் தற்போதுள்ள மீன்பிடிப் பகுதிகளுக்கான அணுகலை தடுக்கும் என்பதை EIA அறிக்கை ஒப்புக்கொள்கிறது. ஒருமுறை வழங்கப்படும் பண இழப்பீடு மற்றும் தற்காலிக வருமான உதவிக்குத் தகுதியான பாதிக்கப்பட்ட பிரிவினராக, மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள குடும்பங்கள், படகு உரிமையாளர்கள், படகுக் குழுவினர் மற்றும் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரை அந்த அறிக்கை அடையாளம் காட்டுகிறது. ஆனால், அமிதாவைப் போல படகுகள் இல்லாமல் மீன்பிடிப்பவர்கள், இழப்பீடு பெறுவதற்கான தகுதி வரம்பிற்குள் வரவில்லை. எனவே, இழப்பீடு வாக்குறுதி குறித்து அமிதாவுக்கு எந்தத் தகவலும் தெரியாதது பற்றி ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.

தஹானுவின் மீனவர்கள்,விவசாயிகளுக்கு இந்தக் கடற்கரைப் பகுதிக்கான உரிமை போராட்டம், துறைமுகத்தை அமைப்பதற்கான திட்டங்களை முதன்முதலில் 1990-களில் அறிவித்தபோது தொடங்கியது. அவர்களின் நீண்டகாலப் போராட்டத்தின் விளைவாக, உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலையீட்டில் ஒரு சிறப்புச் சுற்றுச்சூழல் ஆணையம் உருவாக்கப்பட்டது.

“நாங்கள் 1996-ல் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு சென்றோம். அதன் விளைவாக, நீதிபதி சி.எஸ். தர்மாதிகாரி தலைமையில் 'தஹானு தாலுகா சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு ஆணையம்' (DTEPA) அமைக்கப்பட்டது,” என்று 'வதாவன் பந்தர் விரோதி சங்கர்ஷ் சமிதி'யின் தலைவரான 70 வயதுடைய நாராயண் பாட்டீல் கூறுகிறார். “பின்னர், துறைமுகத் திட்டத்தை எதிர்த்து நாங்கள் தொடர்ந்த வழக்கு புதிதாக அமைக்கப்பட்ட அந்த ஆணையத்தின் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. பல ஆண்டுகள் இழுத்தடிக்கப்பட்ட அந்த வழக்கில், இறுதியாக 1998-ல் துறைமுகம் அமைப்பதற்கான அனுமதி நிரந்தரமாக மறுக்கப்பட்டது." இன்று, 25 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வதாவன் துறைமுகத் திட்டத்திற்கு அனுமதி கிடைத்திருக்கிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் இத்திட்டம் தொடர்பான விதிமுறைகள் மாற்றப்பட்டதுதான். எனினும் உள்ளூர் மக்களின் எதிர்ப்பு குறையவில்லை.

"2014-க்குப் பிறகு, அரசே அந்தச் சட்டத்தை படிப்படியாக நீர்த்துப்போகச் செய்தது. உச்சநீதிமன்றத்தால் நியமிக்கப்பட்ட DTEPA-வின் நீண்டகால உறுப்பினர்கள் 2023-ல் மாற்றப்பட்டனர். இதில் முரண் என்னவென்றால், ஒரு காலத்தில் இத்திட்டத்திற்கு நிரந்தரமாக அனுமதி மறுத்த அதே அமைப்பிடமிருந்தே ஒப்புதல் பெறப்பட்டது தான்,” என்று நாராயண் பாட்டீல் கூறுகிறார். அதனைத் தொடர்ந்து, பிப்ரவரி 2024-ல், சுற்றுச்சூழல், வனம் மற்றும் காலநிலை மாற்ற அமைச்சகம் இத்திட்டத்திற்குச் சுற்றுச்சூழல் அனுமதியை வழங்கியது.

வதாவன் கடற்கரைப் பகுதியில் — அங்குள்ள மீனவர்கள் அதிகளவில் மீன் பிடிப்பதோடு, இறால் வளர்ப்பிலும் ஈடுபட்டு வருகின்றனர் — துறைமுகக் கட்டுமானம் அவர்களுக்கு பாதகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை 2023-ஆம் ஆண்டின் சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டு (EIA) அறிக்கை ஒப்புக்கொள்கிறது. இதற்கு அரசு முன்வைக்கும் தீர்வு 'வாழ்வாதாரப் பல்வகைப்படுத்தல்' ஆகும்; இதில் இளம் மீனவர்களுக்குத் திறந்த கடல் கூண்டு மீன் வளர்ப்பு குறித்த பயிற்சியும் அடங்கும்.

“இதா ஹா போர்ட் ஆலா, ஆமி கே கரேச்சா, பிஞசிர்யாத் மாச்சி கஷா பகட்நார், சமுத்ரா ஆபன்ஹன் தயார் கராதோ சாகல் [இப்போது இங்கு வரும் துறைமுகத்தை வைத்து நாங்கள் என்ன செய்வது? கூண்டு கொண்டு எப்படி மீன் பிடிப்பது? கடல் இயற்கையாவே நமக்கு மீன்களை கொடுக்கிறது],” என்கிறார் 32 வயதாகும் கல்பேஷ அக்ரி. வழக்கத்திற்கு மாறான இந்த மீன்பிடி முறை யாருக்காகத் திட்டமிடப்படுகிறதோ, அவர்களில் ஒருவர்தான் அந்த இளம் மீனவர். சுமார் ஆறு மணி நேரம் கடலில் மீன்பிடித்துவிட்டு, அவர் இப்போதுதான் மாலையில் கரை திரும்பியுள்ளார். கடல் நீரில் நனைந்த உடல், மணல் படிந்த ஆடைகள், ஒரு கையில் சுருட்டி வைக்கப்பட்ட மீன்பிடி வலை மற்றும் மறு கையில் நீண்ட மரக்கம்பு ஆகியவற்றுடன் காட்சியளிக்கும் அவருக்கு, கூண்டு வைத்து மீன்பிடிக்கும் முறையின் மீது பெரிய நம்பிக்கை இல்லை.

அண்மை காலமாக, கடலில் நிலத்தை மீட்டெடுத்தல் மற்றும் சாலை அமைத்தல் உள்ளிட்ட பணிகளுடன் துறைமுக கட்டுமானப் பணிகள் முழு வீச்சில் நடைபெற்று வருகின்றன. அதேவேளையில், கிராம மக்கள் போராட்டம் நடத்துவது போன்ற அனுமதியற்ற கூட்டங்களைத் தடுப்பதற்காக, சாலை கட்டுமானப் பகுதியிலிருந்து 500 மீட்டர் சுற்றளவிற்குள் 'பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சம்ஹிதா'வின் பிரிவு 163 அமல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கட்டுப்பாட்டு உத்தரவு செப்டம்பர் மாதம் வரை நடைமுறையில் இருக்கும்.

சில நாட்களில் கல்பேஷும், அமிதாவும் கடலில் கைகளால் மீன் பிடிக்கும் தொழிலுக்குத் திரும்புவார்கள். கடற்கரை மாறிக்கொண்டே இருந்தாலும், அலைகளின் வருகை மட்டுமே அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்கிறது. வதாவன் கடற்கரைப் பகுதியில் புயல் சூழத் தொடங்கியிருக்கும் வேளையில், அமிதா ஏக்கம் கலந்த குரலில், "ஒரு நாள் ஒரு படகு வாங்குவேன்," என்கிறார்.