பெலாரியில் சிவந்த வானின் கீழ் வாழ்கிறோம்

ஜி. ஜனார்தன ரெட்டியின் வாழ்க்கை இதற்கு முன்பு இவ்வளவு சிறப்பானதாக இருந்ததில்லை.

வடக்கு பெங்களூரில் இருந்து 290 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கனிம வளங்கள் நிறைந்த பெல்லாரி மாவட்டத்தில் இருந்து கடந்த சில வருடங்களில் சீனாவிற்கு இரும்பு உலோகத்தை ஏற்றுமதி செய்ததன் மூலம் 42 வயதான கனிமத் தொழிலதிபர் மற்றும் கர்நாடக பாஜக அரசின் அமைச்சர் ஏராளமான செல்வத்தைக் குவித்துள்ளார்.

கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பு எதிர் தரப்பில் இருந்து விலகிய மன்ற உறுப்பினர்களை இணைத்து பெல்லாரி நகராட்சி சபையில் மொத்தம் உள்ள 35 உறுப்பினர்களையும் பாஜகவிற்கு ஆதரவாக மாற்றிவிட்டு வந்தார். மிடுக்கான உடை அணிந்து வந்த ரெட்டி கூறியது: “கடந்த ஐந்து வருடங்களில் நான் எவ்வளவு பணம் சம்பாதித்தேன் என்று எனக்கே தெரியாது… தற்போது கடப்பாவில் (ஆந்திராவில் உள்ளது) 20,000 கோடி ரூபாய் மதிப்பில் ஒரு எஃகு ஆலையைக் கட்டி வருகிறேன்.”

ஆட்சிக்கு வந்த சில வாரங்களிலேயே மாநிலத்திற்கான ஒரு கனிம வளக் கொள்கை வரைவை ரெட்டி கொண்டு வந்தார். அதன்படி, “மதிப்பு கூட்டுபவர்” எவர் விண்ணப்பித்தாலும் அவர்களுக்குப் புதிய கனிமச் சுரங்கங்கள் ஏலம் வழங்கப்படும்.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில், இது தொழிலதிபர்களுக்குச் சாதகமான நடவடிக்கையாகும்.

“என்னுடைய சொத்து மதிப்பு ரூபாய் 1,500 கோடி இருக்கும்,” என்கிறார் ரெட்டி.

அது பெல்லாரியின் 15 லட்ச வாக்காளர்களில் 50% பேரின் மொத்த வருமானத்தை விடவும் அதிகமாகும். இது 1989ல் தன் நண்பர்கள் மூலம் 35,000 ரூபாய் திரட்டி ஒரு நிதி சேமிப்பு நிறுவனத்தைத் தொடங்கிய ஒரு காவலரின் மகனுக்கு நல்ல வருமானமே.

இன்று, ரெட்டியின் சொத்துகள் மூலம் இரண்டு ஹெலிகாப்டர்கள், எண்ணற்ற ஆடம்பர மகிழுந்துகள் மற்றும் தேர்தலுக்கு முந்தைய நாளில் தனது கட்சியின் மோசமான நிலையை தலைகீழாக மாற்றக்கூடிய அரசியல் பலம் ஆகியவை கிடைத்துள்ளன.

1999 வரை இந்தியாவின் அரசியல் வரைபடத்தில் பின்தங்கிய பெல்லாரி மாவட்டம் பெரிதாக அடையாளம் காணப்படாத ஒன்றாகவே இருந்தது மற்றும் காங்கிரஸின் வலிமையான இடமாகவும் இருந்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான அனைத்து நாடாளுமன்றத் தேர்தலும் அக்கட்சிக்கு வெற்றியைத் தந்தது. மேலும் சுஷ்மா சுவராஜுக்கு எதிராக அங்கு போட்டியிட்ட அக்கட்சியின் தலைவர் சோனியா காந்தி தனது முதல் தேர்தல் வெற்றியை பெல்லாரியில் தான் பெற்றார்.

இன்று, நிலைமை பெரிதாக மாறிவிடவில்லை.

இன்று ரெட்டி மற்றும் அவரது அண்ணன் உட்பட மூன்று பேர் அந்த மாவட்டத்தில் இருந்து வந்து மாநில அமைச்சரவையில் அமைச்சர்களாக உள்ளனர். மாநிலத்தின் பாஜக அரசின் ஆட்சி அதிகார மையத்திலும் உள்ளனர்.

ரெட்டியின் அண்ணன் 2004ல் தங்கள் கட்சியின் முதல் நாடாளுமன்ற வெற்றியைப் பெற்றார். அத்துடன் ஏப்ரல் 23ம் தேதி நடந்த தேர்தலில் உள்ளூர் எம்.எல்.ஏ-வின் சகோதரியும் பாஜகாவின் வேட்பாளருமான ஜே.சாந்தியை வெற்றி பெற வைப்பேன் என ரெட்டி உறுதியளித்துள்ளார்.

பெல்லாரியின் படர்ந்த மலைப்பகுதியின் அடிவாரத்தில் உள்ள ஸ்விஸ் வடிவ மரக்குடிலில் உள்ள குளிர்ச்சியான நீல நிற நீச்சல் குளத்தில் ஓய்வெடுக்கும் அவர்: “எதிர்பார்க்கமுடியாத ஒரு பெரும்பான்மையை அவருக்கு உறுதிசெய்கிறேன்,” என்கிறார்.

1999ல் கடினமான தோல்வியைத் தழுவிய அம்மையார் (சுஷ்மா சுவராஜ்) ரெட்டி குடும்பத்தை ஊக்குவித்து அரசியலுக்குள் கொண்டு வந்தார். கனிமத் தொழில் மூலம் வரும் செல்வமானது அந்தப் பகுதியிலும் மாநிலத்திலும் நடக்கும் பல கோடி ரூபாய்க்கான தேர்தல் பிரச்சாரங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

2008 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்குப் பிறகு டெல்லி மற்றும் மும்பையில் நடந்த கருத்தரங்குகளில் பேசிய தேர்தல் ஆணையர்கள், செல்வங்களைப் பட்டியலிடுதல் என்பது “ஜனநாயகத்தை அழிக்கிறது” என்று விமர்சித்துள்ளனர். பெல்லாரியில் அந்த விமர்சனம் பொருட்படுத்தப்படவில்லை.

வாக்காளர்களுக்குப் பணம் கொடுக்கும் குற்றச்சாட்டுகள் குறித்துக் கேட்டபோது: “அப்படிச் செய்ய வேண்டிய தேவையில்லை எனக்கு இல்லை… தேவகவுடா [எதிர் தரப்பான ஜனதா தளம் (மதச்சார்பின்மை) கட்சியின் தலைவர்] தான் அதைச் செய்வார்” என்று சிரிக்கிறார் ரெட்டி.

பெல்லாரியின் சேரிப் பகுதிகளில் பெரும்பாலும் தலித்களும் இஸ்லாமியர்களும் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் இதற்கு எதிரான கருத்தைத் தெரிவிக்கின்றனர்.

சட்டமன்றத் தேர்தல் குறித்துப் பேசுகையில், “தேர்தலுக்கு முந்தைய நாள் அனைத்துக் கட்சியினரும் வந்து ஒவ்வொரு வாக்காளருக்கும் 1,000 ரூபாய் பணம் கொடுத்தனர்,” என்கிறார் தச்சர் கன்னனா (45).

தன் மாத சம்பளத்தில் மூன்றில் ஒரு பகுதியுள்ள இந்த ஓட்டுக்கான பணமும், தான் செலுத்திய ஓட்டும் தன்னைப் போன்றவர்களின் வாழ்வில் அதிகாரத்தை வழங்கிடுமா என்று கன்னனா கேட்கிறார்.

கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு தலித்களுக்கான அரசு திட்டத்தில் கிடைக்கும் சிறிய கடன் தொடர்பான மாநகராட்சி மன்றத் தலைவரிடம் உதவி கேட்டு சென்றபோது, ‘நீ என்ன இலவசமாகவா எனக்கு வாக்கு செலுத்தினாய்?’ என்று என் கோரிக்கையை நிராகரித்தார்.

1947 முதல் மூன்று முறை பெல்லாரியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த தேக்கூர் சுப்பிரமணியத்தின் மகனான மருத்துவர் தே. ராமநாத் தனது எளிய வீட்டில் இருக்கும் அலமாரியில் இருந்து ஐம்பது வருடங்கள் பழமையான பழுதடைந்த ஒரு புகைப்படத் தொகுப்பை எடுத்துக் காட்டுகிறார். அதில் தனது தந்தை தரையில் சம்மணம் இட்டு காலை உணவு உட்கொள்ளும் போது வீட்டிற்கு வந்த லால் பகதுர் சாஸ்திரி அவர் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறார்.

“எனது தந்தை எம்.பி ஆன பிறகு நாங்கள் ஏழ்மை நிலையை அடைந்தோம். ஏனெனில், அதற்கு முந்தைய தனது வழங்கறிஞர் பணியில் அவர் அதைவிட அதிக வருமானம் ஈட்டி வந்தார். இன்றைய அரசியல்வாதிகள் யாராவது அப்படி இருப்பார்களா? அவர்கள் அனைவரும் லஞ்சம் பெற்று பணம் சம்பாதிக்கின்றனர்,” என்கிறார் அந்த மருத்துவர்.

சமீபத்தில் பெல்லாரியில் நடந்த மாற்றங்கள் குறித்த முரண்பாடான கருத்துகளை ராமநாத் கொண்டுள்ளார்.

“கனிமச் சுரங்கங்கள் மூலம் சிறிதளவு மக்களே பணம் சம்பாதித்துள்ளனர். தொழில்துறை வளர்ச்சி அடைகிறது, அது நல்லது. ஆனால், மாசு அதிகரித்துள்ளது, காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன. புற்றுநோய் மற்றும் காசநோய் போன்ற நோய்களால் உள்ளூர்வாசிகள் அதிக பாதிப்புகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.”

உடைந்துபோன சாலைகள் வழியாக 65 கிலோமீட்டர் சென்றால் பெல்லாரி கனிமச் சுரங்கப் பகுதியின் மையத்தில் உள்ள சிவப்புப் புகை மண்டலம் சூழ்ந்த லக்ஷ்மிபுரா கிராமம் உள்ளது.

இவ்வளவு வேகமாக இரும்பை எடுப்பது எப்படித் தங்கள் உலகத்தைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போடுகிறது என்பதை அங்கு வசிக்கும் முலேமணி எர்ரன்னா போன்ற விவசாயிகள் கோபத்துடன் விவரிக்கின்றனர்.

மலைகளுக்கு இடையே உள்ள பெரிய மழைநீர்பிடிப்புத் தேக்கமான ஹோலி குண்டேவில் கலந்த இரும்பு உலோக தூசினால் விஷமாக மாறி துரு படிந்த சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும் அதன் நீரை உற்றுப் பார்த்தபடி: “ஒரு காலத்தில் இந்த நீரைத் தான் எங்கள் நிலத்தில் விவசாயத்திற்குப் பயன்படுத்தினோம். எங்கள் நிலங்களும் நீரும் மாசு படிந்துவிட்டன. எங்கள் காடுகள் அழிந்துவிட்டன,” என்கிறார் மண் கறை படிந்த கைலி அணிந்திருக்கும் அந்த படிப்பறிவு இல்லாத விவசாயி.

“இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும். ஆனால், சுரங்க உரிமையாளர்கள் பணக்கார அமைச்சர்கள் என்பதால் அரசு எப்படி எங்கள் குரலைக் கேட்கப் போகிறது?”

இக்கட்டுரையின் ஒரு பிரதி மார்ச் 2009-ல் இந்துஸ்தான் டைம்ஸ் இதழில் வெளியானது

தமிழில்: ஜெகன் கஜேந்திரன்