தாருவில் அந்திமக் காலம் - சங்கத் ராமின் கதை

ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக, சங்கத் ராமின் வாழ்வுக்கும் மரணத்துக்கு இடையிலான தூரம் மயிரிழையாக இருந்திருக்கிறது. கட்டைவிரல் நகத்தையும் ஆட்காட்டி விரல் நகத்தையும் காட்டி அந்த இடைவெளியை சுட்டும் அவர், “இந்தளவுக்கு நிலை தடுமாறினாலும் மூழ்கி விடுவோம்,” என்கிறார். சில்லிடும் நீரோடும் பீஸ் காட்டாறுக்குள் படகோட்டுவது அனைவருக்கும் சாத்தியமல்ல. நிச்சயமாக ஆறு கடக்க ஒரே வழியாக இருந்த காற்றடைக்கப்பட்ட மாட்டுத்தோல் படகுகளில் சாத்தியமல்ல.

89 வயது சங்கத் ராம், இமாச்சல பிரதேசத்தின் குல்லு பள்ளத்தாக்கில் கடைசியாக வாழும் தாருக்களில் (ஆற்றில் படகோட்டுபவர்கள்) ஒருவர். அவரது தொழில் நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே மடிந்து விட்டது. இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பாலங்களும் ட்ராலிகளும் வந்தபோதுதான் அந்த தொழில் நசிவடையத் தொடங்கியது. அதற்கு முன் உள்ளூர் தெய்வங்கள் தொடங்கி அரசர்கள் வரை பராத்கள் தொடங்கி பிணங்கள் வரை, விளைபொருட்கள் முதல் மரங்கள் வரை, வானுக்கு கீழ் இருக்கும் எல்லாரையும் எல்லாவற்றையும் அவர் தன் ‘திரியா’வில் வைத்து ஆற்றை கடந்திருக்கிறார்.

திரியா என்பது காற்றடைக்கப்பட்ட மாட்டுத்தோல். பீஸ் ஆற்றை கடக்க செய்யப்பட்டவை. திரியா பற்றிய கதைகள், இந்தியாவுக்குள் நுழைய அலெக்சாண்டரின் படையினர் எதிர்ப்பு தெரிவித்த இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை செல்பவை. அச்சமயத்திலிருந்து திரியாக்கள் ஓட்டப்படுவதாக வட்டாரக் கதைகள் சொல்கின்றன. இந்த காட்டாறை தாண்டவே முடியாது என கிரேக்கர்கள் கருதினர். அலெக்ஸாண்டர் எதிர்கொண்ட தடைகளிலேயே மிக மோசமான தடை பீஸ் ஆறுதான். இந்தியாவின் கிழக்கு பகுதியில் அலெக்ஸாண்டர் முன்னேற முடியாமல் நிறுத்தி வைத்தது இப்பகுதிதான் என உறுதியாக கூறுகின்றனர் வரலாற்றாய்வாளர்கள்.

பல நூற்றாண்டுகளாக, சங்கத் ராமின் முன்னோர் உள்ளிட்ட படகோட்டிகளால் செலுத்தப்பட்ட திரியாக்கள்தான், பீஸ் ஆற்றின் இடது மற்றும் வலது கரைகளை இணைக்கும் பாலம் போல செயல்பட்டிருக்கிறது. உயர்மலை ஆறான பீஸ் குந்தில் தொடங்கும் இந்த ஆறு 470 கிலோமீட்டர் ஓடி, பஞ்சாபின் ஹரிகேவிலுள்ள சட்லெஜில் இணைகிறது.

குல்லு பள்ளத்தாக்கில் 20 கிலோமீட்டர் தூரத்தில், அமைதியான ஆற்றுப்பகுதியான தார் பகுதி ஐந்து இருந்தன. அவற்றில் தாருக்கள் பணிபுரிந்தனர். அவை புயின் தார் (இப்போது புந்தார் என அழைக்கப்படுகிறது), பஜாவுராவில் ஹதா தார், ராஹ் தார், ஜோக்னி தார் மற்றும் ஜியா தார் (பீஸ் ஆற்றின் துணை ஆறு பார்வதி) ஆகியவை. சங்கத் ராம் பணிபுரிந்த ஹதா தார் பகுதியில் 400 அடி தூரம் இருக்கும். சமயங்களில் ஆக்ரோஷமாக ஓடக்கூடிய ஆற்றின் அப்பகுதியில்தான் காற்றடைத்த மாட்டுத்தோல் படகை செலுத்தினார் அவர். அந்த காலத்தில் ஹதா தாரின் நீர் 15-லிருந்து 20 அடி ஆழம் கொண்டிருந்தது. ஆனால் சரிவில் அமைந்திருந்த ஆற்றின் ஓழத்தை விட, அதில் ஓடும் நீரோட்டங்கள் ஆபத்தானவை.

முன்பு, ஆற்றுப்பாலங்களுக்கு செல்ல மக்கள் நீண்ட தூரங்கள் நடக்க வேண்டும். “இடது கரை அடைய 10 கிலோமீட்டர் நடக்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட இரண்டு, மூன்று மணி நேரங்கள் ஆகும். ஆனால் தாருக்களின் உதவியில் மூன்று நிமிடங்களில் கடந்து விடுவோம்,” என்கிறார் பஜாவுராவில் வசிக்கும் 76 வயது கோவில் பூசாரியான சபீல் தாஸ் ஷர்மா.

பயணிகளை சுமந்து செல்லும் விந்தையான வழி இது. தாரு என்பவர் திரியாவுக்கு குறுக்காக படுத்துக் கொள்ள, அவரின் முதுகில் பயணி ஏறிக் கொள்வார். சில நேரங்களில் அவர் மீதே கூட படுத்துக் கொள்வார். திரியாவை தாரு தன் கால்களாலும் ஃபாலியாலும் (சிறிய துடுப்பு) ஓட்டுவார். திரியாவை தள்ள படகோட்டி தன் கால்களை உந்தி தள்ள பயன்படுத்துவது மட்டுமின்றி படகின் சமநிலையை பராமரிக்கவும் பயன்படுத்துகிறார். மொத்த கனத்தையும் திரியாவுக்கு நடுவே கொண்டு வருவதுதான் சூட்சுமம்.

ஒவ்வொரு திரியாவும் ஒரு மாட்டின் தோலில் செய்யப்படுகிறது. ஒரு நேரத்தில் ஒரு பயணியை ஏற்றிச் செல்லும்.

பயணிகள் அதிகமாக இருந்தாலோ கனரக பொருட்கள் இருந்தாலோ இரண்டு திரியாக்களை ஒன்றிணைத்து இரு கயிறுக்கட்டிலை மேலே போடுவார்கள். பிறகு மொத்தத்தையும் உந்தி முன்னே செலுத்த மூன்றாம் திரியாவை பயன்படுத்துவார்கள்.

பீஸ் பகுதியையும் தாண்டி திரியாக்கள் இயங்கி இருக்கின்றன. கடந்த காலத்தின் பயணிகளின் குறிப்புகள் சட்லெஜ், ஜீலம் மற்றும் சிந்த் ஆகிய பகுதிகளை சுற்றி வாழும் மக்களுக்கு அவைதாம் வாழ்வாதாரங்களாக இருந்ததாக குறிப்பிடுகின்றன.

சங்கத் ராம் இந்த தொழிலை, ஹதா தாரில் மொத்த வாழ்க்கையில் வேலை பார்த்த தன் தந்தையிடமிருந்து பெற்றார். “நாங்கள் பாரம்பரியமான படகோட்டிகள்,” என்கிறார் அவர். (இமாச்சல பிரதேசத்தில் பட்டியல் சாதியாக வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் கோலி சமூகத்தை சேர்ந்தவர்). “எங்களின் குடும்பம் சுஜான்பூரிலிருந்து வந்தது,” என்கிறார் அவர். 170 கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஹமீர்பூர் மாவட்டத்திலுள்ள பீஸ் ஆற்றின் தெற்கு கரைப்பகுதியில் இருக்கும் சுஜான்பூரிலிருந்து புலம்பெயர்ந்தபிறகு, அவரின் முன்னோர் பஜாவுரா டவுனை எதிர்கொண்டிருக்கும் ஆற்றின் இடப்பக்கம் இருக்கும் மஸ்ரோகி கிராமத்தில் வசிக்கத் தொடங்கினர். தற்போது 13 குடும்பங்கள் வசிக்கும் அக்கிராமத்தின் பாரம்பரியம் தாருக்களிடம் இருந்து வருகிறது.

எந்தவொரு தாரு குடும்பத்திலும் வளரும் குழந்தைக்கு, எல்லா வானிலைகளிலும் பீஸ் ஆற்றில் செல்லும் திறமைதான் கற்றுக் கொடுக்கப்படும் என சொல்கிறார் சங்கத் ராம். “14 அல்லது 15 வயதில் நான் திரியா ஓட்டத் தொடங்கினேன். அதற்கு முன், பல மாதங்களுக்கு நாங்கள் பீஸில் குதித்து நீந்த வைக்கப்பட்டோம். சமநிலையை பராமரிக்க கற்றுக் கொள்ள, காற்றடைக்கப்பட்ட தோலின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் 3-6 கிலோ எடை கொண்ட கற்கள் கட்டப்பட்டு, சிறுவர்களை ஓட்ட சொல்வார்கள். ஒருமுறை எனக்கு நிலை தடுமாறியது. பிறகு எப்போதும் நானும் தண்ணீரில் விழுந்ததில்லை. எந்த பயணியையும் விழ விட்டதில்லை.” ஆனால் அவருக்கு திரியா ஓட்ட கற்றுக்கொடுத்த அவரின் மாமாவான தோலே ராம், நீரை கடக்கும்போது உயிரிழந்தார்.

ஆறில் நீரோட்டம் அதிகமாக இருக்கும் மே மற்றும் செப்டம்பர் மாதங்களில் திரியா இயங்காது. பீஸ் ஆறு அமைதியாக இருக்கும் அக்டோபர் மற்றும் ஏப்ரல் மாதங்களில்தான் மீண்டும் சேவை தொடங்கும். சுதந்திரத்துக்கு முன்பு, ஆற்றை கடக்க ஒரு அணா (ஒரு ரூபாயின் 16-ல் ஒரு பங்கு) என இருந்தது. பிறகு இரண்டு அணா ஆனது. 1947-ல், 25 பைசாவானது. பல பத்தாண்டுகளுக்கு அந்த கட்டணம் நீடித்தது. 1970களில் 50 பைசாவானது. 1990களின் பிற்பகுதியில் ஒரு ரூபாய் ஆனது. “தூரத்தில் இருந்து வரும் அறிமுகமில்லாத ஆட்களிடம்தான் நாங்கள் கட்டணம் பெறுவோம்,” என்கிறார் அவர். உள்ளூர்வாசிகள் என்றால் சம்பா மற்றும் குறுவை காலங்களில் விவசாயிகளின் விளைச்சலிலிருந்து ஒரு பங்கை கட்டணமாக பெற்றுக் கொள்வார்கள்.

ஆற்றில் வெள்ளம் அதிகரிக்கும்போது, திரியாக்கள்தான் மக்களுக்கான ஒரே போக்குவரத்து. 1947ம் ஆண்டில் நேர்ந்த பெரும் வெள்ளத்தில், புந்தார் பாலம் உடைந்தது. சங்கத் ராமின் தூரத்து உறவினர்கள் சிலரின் குடும்பங்கள், குல்லுவின் ராஜா பகவந்த் சிங் உத்தரவிட்டு, புந்தாருக்கு புலம்பெயர்ந்தனர். “பாலத்தை திரும்பக் கட்ட மூன்று வருடங்கள் ஆகின. அந்த வருடங்களில் ஆற்றின் இரு கரைகளுக்கும் நாங்கள்தான் பாலமாக இருந்தோம்,” என்கிறார் அவர்.

சங்கத் ராமின் உறவினரான 53 வயது கெளதம் ராமுக்கு, நூற்றாண்டுகள் பழமையான குடும்பத் தொழில்தான் தொழிலாக இருந்தது. 1980களில் அந்த தொழிலை அவர் தொடங்கியபோது, அது நசியத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த காலக்கட்டத்தில் ட்ராலி அறிமுகமாகியது. பிறகு 2002-ல் பஜாவுராவில் பாலம் வந்தது. எனவே கெளதமுக்கு திரியா தனிப்பட்ட பயன்பாட்டுக்கும் பொருட்களை சுமக்கவும் மீன் பிடிக்கவும் மட்டுமே பயன்பட்டது. ஆனால் 1995ம் ஆண்டில் வந்த வெள்ளம் பசுமையாக அவருக்கு நினைவிலிருக்கிறது. “என்னுடைய தாத்தா சுந்த்ரு ராமும் மாமா காஷ்னு ராமும் அந்த வெள்ள காலத்தில் நன்றாக செயல்பட்டதற்காக துணை ஆணையரிடமிருந்து பாராட்டு சான்றிதழ் பெற்றனர். புந்தார் மருந்தகத்தில் இருந்த மருத்துவர்கள் மற்றும் மக்களை அவர்கள் காப்பாற்றினர். நீரில் இறந்தவர்களின் உடல்களை எடுக்கும் பணியையும் செய்தனர்.”

உள்ளூர் தெய்வங்களுக்கான போக்குவரத்தாகவும் திரியாக்கள்தான் இருக்கிறது. பிரபல நம்பிக்கையின்படி, முற்காலத்தில் சங்கத் ராமின் முன்னோர்கள் ஆறுகளில் நீந்தி சென்று சத்யவதி தெய்வத்தை கொண்டு வந்ததாக நம்பப்படுகிறது. “எங்களின் ராஜா (குல்லு பகுதியின் அரசர்) இடதுபக்க கரையில் இருக்கும் ஹுர்லா கிராமத்துக்கு செல்வார். எங்களின் முதுகுகளில் அமர்ந்துதான் ஆற்றை கடப்பார். எல்லா நேரமும் நாங்கள் தயாராக இருப்போம்,” என்கிறார் கெளதம்.

தாருக்களின் குடும்பத்துக்கு வாழ்வாதாரமாக இருந்த திரியா ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் சிறப்பாக பராமரிக்கப்பட்டு, பயன்படாத நேரங்களில் சூரிய வெளிச்சம் படாமல் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

திரியாவை உருவாக்கி பாதுகாப்பதில் நாட்டப்புற அறிவும் அறிவியலும் இருக்கிறது. அதை தலித் மக்கள் முன்னெடுத்து செயல்படுத்தியிருக்கின்றனர். முன்பு சமவெளிகளில் மட்டுமே திரியாக்கள் இருந்ததால், அவற்றை பெறுவது கடினமாக இருந்ததாக சங்கத் ராம் சொல்கிறார். உள்ளூரிலேயே அவை கிடைக்கத் தொடங்குவதற்கு முன், ஒரு திரியாவின் விலை ரூ.120 ஆக இருந்திருக்கிறது. “ஆனால் எங்களின் முன்னோர்கள் மெல்ல எங்களின் ஊரை சேர்ந்த ஒருவருக்கு மாட்டுத் தோல் உரிக்கவும் திரியா செய்யவும் பயிற்சி கொடுத்தனர்.” அதற்கு பிறகு விலை வெகுவாக குறைந்தது.

ஒரு திரியா செய்ய ஏழு முதல் பத்து நாட்கள் ஆகும். 1950-களில் ஒரு தலித் கைவினைஞருக்கு 933 கிராம் நெய்யும் பல கிலோ தானியங்களும் ஐந்து ரூபாய் கூலியும் கொடுக்கப்பட்டது. தாருக்களுக்கு அவை கொடுக்கப்பட்டதும், தோலை தேவதாரு எண்ணெய் கொண்டு சுத்தப்படுத்தி மரப் பட்டைத் தூளால் தேய்த்து, துளைகள் நிரப்பப்பட்டு, மூலைகள் தைக்கப்பட்டு காற்று நிரப்பப்படும். “காற்று நிரப்ப இரண்டு முதல் நான்கு நிமிடங்கள் ஆகும்,” என்கிறார் கெளதம் ராம். “பராமரித்தால், ஒரு தோல் 15லிருந்து 20 வருடங்கள் தாக்கு பிடிக்கும். அவ்வப்போது சில தையல்கள் போட்டால் மட்டும் போதும்.”

இறந்த மாட்டுத்தோல் வழக்கமாக இஸ்லாமிய மக்களிடமிருந்து கிடைக்கும். 1947-க்கு முன் குல்லு பள்ளத்தாக்கில் நிறைய இஸ்லாமியர் வாழ்ந்தனர். திரியாக்களுக்கு அந்த பகுதி இஸ்லாமியர் மதிப்பு வைத்திருந்தனர். “புது திரியாவை ஆற்றில் விடும்போது மறக்காமல் சொல்ல வேண்டுமென கேட்டுக் கொள்வார்கள்,” என்கிறார் சங்கத் ராம். “திரியா முழுவதும் போடுமளவுக்கான பெரிய துணியை அவர்கள் கொண்டு வருவார்கள். ஐந்து துணிகளை தாருக்களுக்கு இஸ்லாமிய சமூகத்தினர் கொடுப்பதோடு உணவு, நெய், சர்க்கரை மற்றும் தானியங்களையும் கொடுப்பார்கள். மாட்டின் உரிமையாளர்தான் எப்போதும் முதல் பயணியாக இருப்பார். ஆற்றின் மீது அவரை ஓட்டி செல்வது முக்கியமான சடங்கு. மங்களகரமான சடங்காக அது கருதப்பட்டது. உரிமையாளர், தன் வாழ்க்கை முழுக்க திரியாவில் இலவசமாக பயணிக்க முடியும்.”

பல சமூக மக்களும் மதங்களும் கடந்த காலத்தில் உறவாடி இருந்தாலும் சாதிய பிரிவுகளை அவை அழிக்கவில்லை. பெரும்பாலான தாருக்கள், கோலி சமூகத்தை சேர்ந்த தலித்கள்தான். பல நூற்றாண்டுகளாக தெய்வங்களும் அரசர்களும் இந்த தலித்களின் முதுகில் ஏறி ஆற்றை கடக்க தயங்கியதில்லை. ஆனால் அதே அரசர்கள் அந்த தெய்வங்களுக்கு கட்டிய கோவில்களை இன்றுமே தலித்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

கடைசியாக தாருவை சங்கத் ராம் செலுத்தியது 2002ம் ஆண்டில். கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக மாதாந்திர முதியோர் உதவித்தொகையான ரூ.1,700 ரூபாயில் அவர் பிழைத்து வருகிறார். வங்கியில் பியூனாக பணிபுரியும் மகன் கூப் ராமிடமிருந்தும் கொஞ்சம் உதவி பெறுகிறார்.

1980-களுக்கு பிறகு பிறந்த தலைமுறைகள், தாருக்களை இன்னொரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகமாகதான் பார்க்கின்றனர். ‘பெரிய, மிதக்கும் மாட்டுத்தோல்கள்’ பற்றிய நினைவுகள் அவர்களிடம் இல்லை. அவர்கள் பார்க்கும் ஆற்றில் காற்றடைக்கப்பட்ட பிளாஸ்டிக் பைகள்தான் மிதக்கின்றன. பீஸ் ஆற்றின் வலது கரையில் நிற்கும் சங்கத் ராமின் சிறிய கண்கள், 55 வருடங்களாக ஆட்சி செலுத்தி வந்த நீரை, தடித்த கண்ணாடியினூடாக தேடுவது போல் இருக்கிறது. அதே ஆறுதான் தற்போது நீலம், மஞ்சள் மற்றும் ஆரஞ்சு நிற படகுகளாலும் சுற்றுலா பயணிகளின் சந்தோஷ கூச்சலாலும் நிறைந்திருக்கிறது. அவர்களை ஆர்வத்துடன் பார்க்கும் அவர் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொள்கிறார்: “இவற்றை ஓட்டுவதெல்லாம் மிகவும் சுலபம். திரியா முற்றிலும் உருளை வடிவத்தில் இருக்கும். சின்ன தவறு நேர்ந்தாலும் கதை முடிந்து விடும்.” அவர் திடீரென திரியாக்களை பற்றி நிகழ்கால இலக்கணத்துடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். ஹதா தாருக்கு மீண்டும் உயிர் வந்து விட்டது. சங்கத் ராம் மீண்டும் தாருவாகி விட்டார்.

கட்டுரையாளர் குறிப்பு: குல்லுவை சேர்ந்த சுயாதீன ஆய்வாளரான யாதின் பண்டிட்டுக்கு என்னுடைய நன்றிகள்

பாரிசீனியர் மானியப்பணி 2025-ன் ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்