‘இந்த வேலைதான் எங்களுக்கு வாழ்வாதாரம்’

கடந்த ஏழு வருடங்களாக புகைப்படங்கள் வழியாக தூய்மைப் பணியாளர்களின் வாழ்வியலையும், பிரச்சினைகளையும் ஆவணப்படுத்தி வருகிறேன். இத்தனை வருடங்களில் அவர்கள் முறையான முகக்கவசம் மற்றும் முறையான பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் அணிந்து தூய்மைப் பணியில் ஈடுபட்டதை நான் பார்த்ததில்லை. தவிர அவர்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய அனைத்து உபகரணங்களையும் அவர்களே தயார் செய்கிறார்கள்.

இந்தியாவில் அறிவியல் வளர்ச்சி மிகப் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்த போதிலும் இன்னும் பாதாள சாக்கடைகளில் மனிதர்களையே இறக்கி வேலை செய்ய வைப்பதோடு இல்லாமல் அந்த வேலை செய்யும் போது மக்கள் இறந்து போகிற சூழலும் இன்னும் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. அறிவியல் வளர்ச்சி உச்சத்தை அடைந்தாலும் சாதிய மனநிலை அப்படியே இந்த சமூகத்தில் உறைந்தே இருக்கிறது என்பதை தெளிவாக உணர முடிகிறது.

கோவிட் போன்ற தொற்று நோய் காலகட்டங்களிலும் இயற்கை சீற்றங்களின் போதும் மட்டுமே தூய்மைப் பணியாளர்களை இந்த பொது சமூகம் முன்கள பணியாளர்களாக நினைவுக் கூரும். மற்ற நேரங்களில் அவர்கள் குப்பை அள்ளுபவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

தூய்மைப் பணியாளர்கள் மாநகராட்சியின் தலைமையிடமான சென்னை ரிப்பன் மாளிகையின் வெளியே இருந்து கொண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 1ம் தேதியில் இருந்து 13வது தேதி வரை, தூய்மைப் பணி தனியார்மயம் ஆக்கப்பட்டதற்கு எதிராக தொடர் காத்திருப்பு போராட்டத்தை நடத்தி வந்தார்கள். போராட்டத்தின் 13 வது நாள் தமிழ்நாடு அரசு அவர்களை பலவந்தமாக காவல்துறை உதவியுடன் அப்புறப்படுத்தியது.

மண்டலம் 5 (ராயபுரம்) மற்றும் மண்டலம் 6 (திரு.வி.க. நகர்) ஆகிய மண்டலங்களை சேர்ந்த தூய்மைப் பணியாளர்கள், அம்மண்டலங்களின் திடக் கழிவு மேலாண்மையை தனியார் ஒப்பந்ததாரர்களிடத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்டதற்கு எதிராக ஆகஸ்ட் 1ம் தேதி முதல் போராடி வந்தார்கள்.

இந்தப் பணியாளர்களுக்கு தனியார் மயம் என்பது வெறும் கூலிக்கான பிரச்சினை மட்டுமல்ல, மாண்பும் வாழ்வாதாரத்துக்குமான பிரச்சினையும் கூட. இந்தப் பணியாளர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தலித் பெண்கள். மாநகராட்சியின் நேரடி வேலைவாய்ப்பை இழப்பதென்பது இவர்களுக்கு இப்போதிருக்கும் தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களின் கீழ் நிரந்தரப் பணி என்பதற்கான வாய்ப்பை இழப்பதற்கான சாத்தியத்தையும் கொண்டிருக்கிறது. அவர்களுடைய எதிர்ப்பு, வாழ்வாதாரத்துக்கான போராட்டம் என்பதோடு திறன் என்கிற பெயரில் கண்ணுக்கு புலப்படாத அவர்களுடைய பணியை மேலும் குறைத்து மதிப்பிடப்படுவதை ஏற்றுக் கொள்ளாததும் கூட.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்கள் பொதுமக்களை சந்திக்கவோ அல்லது பொதுவிழாக்களில் கலந்துகொள்ளவோ வருவதற்கு முன்னால் தூய்மைப் பணியாளர்கள்தான் அந்த விழா நடக்கும் இடத்திற்கு சென்று ப்ளீச்சிங் பவுடர் போட்டு சுத்தம் செய்கிறார்கள். அதன் பிறகே தலைவர்கள் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டு சிறப்பிக்கிறார்கள். இந்த சமூகத்தை நோய்களில் இருந்து பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கிற மக்களை சாதிய ரீதியாக புறந்தள்ளி அவர்களை சக மனிதராக பார்க்கக் கூட தயாராக இல்லாத சமூகத்தில், காலங்காலமாக வஞ்சிக்கப்பட்டு கொண்டிருக்கின்றார்கள் தூய்மைப் பணியாளர்கள் .

போராட்டம் நடந்த 13 நாட்களில் நான் அவர்களுடன் 5 நாட்கள் இருந்து அவர்களை ஆவணப்படுத்தும்போது , இன்னும் நிறைய தூய்மைப் பணியாளர் பற்றிய வாழும் சூழலையும் அவருடைய பிரச்சினைகளையும் முழுமையாக அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. காலங்காலமாக தூய்மைப் பணியாளர்களாக வாழும் இவர்களின் வாழ்வில் ஒரு துளி அளவு கூட முன்னேற்றம் இல்லை . இந்த சமூகத்திற்காக தன்னுடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை அவர்கள் தூய்மை பணியிலேயே ஈடுப்பட்டு கழித்திருக்கிறார்கள். பதிலுக்கு எல்லாவற்றையும் இழந்திருக்கிறார்கள்.

போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பணியாளர்கள், தங்களது பெயர்களை வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்கிற நிபந்தனையுடன் என்னிடம் பேசினார்கள். “எந்த அறிவிப்பும் இல்லாமல் எங்களது வாழ்க்கையை மாற்றிவிட்டார்கள் தம்பி,” என்கிறார் ஒருவர். “எதாவது மாற்றம் கொண்டு வர வேண்டும் என்றால் முதலில் எங்களுக்கு தகவல் சொல்லியிருக்க வேண்டும்; எங்களைக் கூட்டி விளக்கமளித்திருக்க வேண்டும். பதிலாக நீங்கள் இனி எங்களுடன் பணி புரிய வேண்டாம்; தனியாரிடம் பணி செய்யுங்கள் என்கிறார்கள். குடிக்க தண்ணீர் இல்லாமல், விடுமுறை எடுக்காமல், தாமதமாக கூலி கிடைக்கும் சூழலில் கூட நான் பணி செய்திருக்கிறேன். கடன் வாங்கிதான் எனது குழந்தைகளை படிக்க வைக்கிறேன். இந்த வேலையும் போய்விட்டால் எப்படி கடனை அடைப்பது? நிரந்தர வேலை வேண்டும் என்று கூட கேட்கவில்லை. ஏற்கனவே தந்து கொண்டிருந்த சம்பளத்தை மட்டும்தான் கேட்கிறோம்” என்கிறார்.

இங்கு போராட்டத்தில் கூடி இருந்த 2000-க்கும் மேற்பட்ட தூய்மைப் பணியாளர்கள் 16 அல்லது 20 வருடங்களாக தொடர்ச்சியாக தூய்மைப் பணியை செய்து வருகிறார்கள். மாதம் 23 ஆயிரம் சம்பளத்தை மாநகராட்சியின் கீழ் இருக்கும் NULM மூலம் ( தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதார இயக்கம்) மூலம் பெற்று வந்திருக்கிறார்கள்.

திடீரென எந்த ஒரு முன்னறிவிப்பும் இன்றி அவர்களது தூய்மைப்பணி தனியார்மயப்படுத்தியும் அவர்களின் மாதச் சம்பளம் 23000 ஆக இருந்ததை 16,000 ஆகவும் குறைத்திருக்கிறது மாநகராட்சி. அதை எதிர்த்துதான் மக்கள் ரிப்பன் பில்டிங் முன்பு 13 நாட்கள் தொடர்ந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்கள். காலங்காலமாக பணி நிரந்தரமாகிவிடும் என்று நம்பிக்கையில் 20 வருடங்களுக்கு மேலாக வேலை செய்து கொண்டிருந்த மக்களுக்கு அதற்கு பதிலாக பணியை தனியார்மயப்படுத்தப்பட்டு சம்பளம் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால் அவர்களுடைய மனநிலை என்னவாக இருக்கும் என்பதை இந்த சமூகம் அறிய மறுக்கிறது.

அவர்களுடைய போராட்டம் பணி நிரந்தரத்திற்காகக்கூட அல்ல, மாறாக மீண்டும் அதே சம்பளத்தில் மாநகராட்சியின் கீழ் வேலை வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்தப் போராட்டம் . வீட்டில் தங்களுடைய குழந்தைகளை பசியுடனும் பட்டினியுடனும் விட்டுவிட்டு வெயிலிலும் மழையிலும் ரிப்பன் மாளிகை முன்பு 13 நாட்கள் தொடர்ச்சியாக போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். அதில் நான்கில் மூன்று பங்கு பேர் பெண்கள். அந்த பெண்கள் கணவனை இழந்தவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

“பெரும்பாலான பெண்கள் கணவரை இழந்தவர்களாக இருப்பார்கள். அல்லது கணவர்கள் குடிக்கு அடிமையாகி இருப்பார்கள். இது போன்ற சூழலில் இந்த துடைப்பம்தான் எங்களது கணவர், இந்த குப்பையள்ளும் பணிதான் எங்கள் குடும்பம்” என்று சொன்னார் ஒரு பெண் பணியாளர். “அடுத்த மாதம் வாடகைக்கு என்ன செய்யப் போகிறோம் என்று எங்கள் குழந்தைகள் எங்களை கேட்கிறார்கள்” என்கிறார் இன்னொரு பெண். “இப்போதெல்லாம் எதுவும் வாங்கிக் கொடுப்பதில்லை என்று பேரக் குழந்தைகள் என்னை சொல்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்ல?”

போன ஆட்சிக் காலத்தில் பெரும்பான்மையான தூய்மைப் பணியாளர்களை ஒப்பந்த தொழிலாளர்களாக மாற்றியது அரசு. இந்த ஆட்சிக்காலத்திலும் அதே சூழ்நிலை தொடர்கிறது. இப்போதைய ஆளுங்கட்சி, தேர்தல் நேரத்தில் வாக்குறுதியாக அளித்திருந்த ’தூய்மை பணியாளர்களை நிரந்தரமாக்குவோம்’ என்ற வாக்குறுதி வழக்கம் போல தேர்தல் அறிக்கையிலேயே அடங்கிப் போய்விட்டது.

சென்னை பெருநகர மாநகராட்சி வெளியிட்டுள்ள செய்தி அறிக்கையில், தூய்மைப் பணியாளர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபடுவதால் ரிப்பன் மாளிகைக்கு வரும் பொதுமக்களுக்கு பெரும் இடையூறு ஏற்படுவதாகவும், போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்படுவதாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. மேலும் இந்த போராட்டத்தால் சென்னை பெருநகர மாநகராட்சியில் 20 லட்சத்துக்கும் அதிகமான பொதுமக்கள் பாதிக்கப்படுவதாகவும், சுகாதார பாதிப்பு ஏற்படும் சூழ்நிலை உள்ளதாகவும் தெரிவித்தது.

ஆனால் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தூய்மை பணியாளர்களால் எந்த ஒரு இடர்ப்பாடும் நேராமல், அமைதியான முறையில் ஈடுபட்டார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது .

“ஒவ்வொரு வெள்ளத்தின் போதும் ஒவ்வொரு புயலின் போதும் எங்கள் பணி நிரந்தரமாக்கப்படும் என்று உறுதியளிப்பார்கள்,” என்கிறார் ஒரு பணியாளர். “ஆனால் ஒன்றும் நடப்பதில்லை. புயல் வீசும்போதெல்லாம் வீட்டை விட்டு காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி வெள்ளம் பாயும் வீதிகளில் நடந்து வேலைக்குச் செல்வோம். புயலில் சிக்கி உயிரிழக்கும் நாய்களையும் பூனைகளையும் எங்களது வெறும் கைகளால் அகற்றுவோம். கையுறை இல்லாமல் நாங்கள் செய்யும் பணி, இரவு வரை நீளும். மழைக் கோட்டுகள் இல்லாமல் வேலை செய்வோம். யாரேனும் அதிகாரி வந்தால் மட்டும் எங்களுக்கு கையுறைகளும் மழைக்கோட்டுகளும் கிடைக்கும். இல்லையென்றால் நாங்களே வாங்குவோம். வருடத்துக்கு ஒரு முறை ஒரு குப்பைத்தொட்டியை தருவார்கள்.”

சென்னை பெருநகர மாநகராட்சி வெளியிட்ட அதே அறிக்கையில் தூய்மைப் பணி தனியார்மயம் ஆக்கப்பட்டால் மக்களுக்கு நிறைய சலுகைகள் கிடைக்கும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இலவச சீருடை, மழைக்காலங்களில் குப்பைகளை அப்புறப்படுத்துவதற்கான உபகரணங்கள், வருங்கால வைப்பு ஊதியம் மற்றும் மருத்துவக் காப்பீடு, போனஸ், பண்டிகை கால சிறப்பு நிதிகள், திருமண உதவித்தொகை (20,000 வரை) மற்றும் கல்வி உதவித்தொகை (12000 வரை) , இன்சூரன்ஸ் திட்டத்தில் விபத்து மரணம் , இயற்கை மரணம் உள்ளிட்டவைகளுக்கு நிவாரண இழப்பீடு நிதி, ஆண்டுதோறும் மருத்துவ முழு உடல் பரிசோதனை போன்றவற்றை அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இவை அனைத்தும் நடைமுறையில் உள்ளனவா என்றால் கேள்விக்குறியே .

“ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு லாரி குப்பைகள் மட்டுமே இருக்கும். இப்போது நான்கு லாரிகள் ஆகி விட்டது. மோட்டார் வண்டிகள் வருவதற்கு முன்பு பல வருடங்களாக தள்ளுவண்டிகளை இழுத்தோம். யாரும் குப்பைகளை பிரிப்பதில்லை. எங்கள் வெறும் கரங்களால் நாங்கள் அவற்றை பிரிக்கிறோம். டயப்பர், நாப்கின், உடைந்த கண்ணாடி என எல்லாவற்றையும். ஒரு நாள் விடுப்பு எடுத்தால் கூட எங்களது சம்பளம் பிடிக்கப்படுகிறது. எங்களுக்கு ஏதும் அடிபட்டால் நாங்களே மருத்துவ செலவு செய்து கொள்கிறோம். சில நேரங்களில் குடியிருப்புகளில் இருப்பவர்கள் குடிக்க தண்ணீர் கூட தரமாட்டார்கள்,” என்கிறார் இன்னொரு பணியாளர்.

போராட்டம் முடிந்தபோது ராம்கி நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒப்பந்த தூய்மைப் பணியாளர்கள், குப்பை ஏற்றும் வண்டியிலேயே ஏற்றிவரப்பட்டார்கள். முறையான பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் இன்றி, போராட்டக் களத்தில் இருந்த குப்பைகளை சுத்தம் செய்து விட்டு, எந்த வண்டிகளில் வந்தார்களோ அதே வண்டிகளிலேயே திரும்பச் சென்றார்கள். இது தவிர பல மோசடி குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொண்டிருக்கும் இது போன்ற நிறுவனத்திடம் ஏன் பணி ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் போராட்டம் மேற்கொண்டவர்கள் கேள்வி எழுப்பினார்கள்.

மேலும் மாநகராட்சி சுய உதவி குழுக்கள் மூலம் நியமிக்கப்பட்ட தற்காலிக தொழிலாளர்களை ஒப்பந்த தொழிலாளர்கள் என வாதிடுவது முற்றிலும் தவறும்கூட. ராம்கி ஒப்பந்ததாரர்களிடம் இப்போது ஐந்தாவது மற்றும் ஆறாவது மண்டல தூய்மை பணி வேலை ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. டெண்டர் விட்டு அதில் குறைவான பணம் குறிப்பிட்டவர்களுக்கு எழுத்து மூலம் ஒப்பந்தம் போட்டு வேலையை தந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எழுத்துப்பூர்வமாக ஒப்பந்தம் போடாமல் சுய உதவிக் குழுவை ஒப்பந்தக்காரர்கள் என சொல்வது மோசடி ஏற்பாடு என்று சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் முன்னாள் நீதிபதி மாண்புமிகு அரி பரந்தாமன் அவர்களது உத்தரவுகளின் அடிப்படையில் நீதிபதி சுரேஷ்குமார் தலைமையில் இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வில் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒரு பணியாளர் சொல்வது போல “இது கீழான, மாண்பு இல்லாத ஒரு பணியாக கருதப்படுகிறது. எங்களது குழந்தைகள் முன்னேறுவதை தடுக்கிறார்கள். 23,000 ரூபாய் சம்பாதித்து கொஞ்சம் முன்னேறினால் மீண்டும் எங்களை 15,000 ரூபாய்க்கு தள்ளுகிறார்கள். எங்கள் குழந்தைகள் முன்னேறி விடக் கூடாது என்று நினைக்கிறார்கள். தலைமுறை தலைமுறையாக நாங்கள் குப்பையை கட்டி அழ வேண்டும்.”

போராட்டத்தை முன் நின்று நடத்தியது உழைப்போர் உரிமை இயக்கம், இடது தொழிற்சங்க மையம், AICCTU-LTUC-UUI சங்கங்கள் ஆகியவை. 13 நாட்கள் நடந்த போராட்டத்தில் அரசு அதிகாரிகள் மக்களை நேரடியாக சந்திக்கவும் இல்லை, பேசவும் இல்லை. போராட்டத்தை முன் நின்று நடத்திய தோழர்களை மட்டும் அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டபோது , தனியார்மயமாக்குவதில் ஒரே முடிவாக அரசு இருந்ததால் அதில் உடன்பாடு இல்லாமல் தோழர்கள் தொடர் போராட்டத்தை அறிவித்தார்கள். அதை தொடர்ந்துதான் 13வது நாள் அரசு அதன் அதிகாரத்தை கொண்டு மக்களை பலவந்தமாக அப்புறப்படுத்தியது. அனைவரையும் ஒட்டுமொத்தமாக காவல்துறை கைது செய்தது. மிக நெடிய போராட்டத்திற்கு பின்பு மறுநாள் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டார்கள்.

தூய்மைப் பணியை தனியார்மயப்படுத்துவதால் தூய்மைப் பணியாளர்கள் அவர்களுக்கான உரிமைகளுக்காக போராடுவது அல்லது அதிகாரிகள் முன்பு கேள்விகளை எழுப்புவதென்பது முடியாத காரியம் ஆகிறது. ஒருமுறை கோயம்புத்தூரில் தூய்மைப் பணியாளரை நான் ஆவணப்படுத்த சென்றபோது ஒரு பணியாளர் தூய்மைப் பணியில் உள்ள சிக்கல்களையும் பிரச்சனைகளையும் என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டார். அன்றைய நாள் மாலையில் ஒப்பந்தக்காரர் அவரை வேலைக்கு நீக்கியது எனக்கு மிகப்பெரும் கவலையை உண்டாக்கியது தனியார்மயப்படுத்தப்படுவதால் அவர்களின் குரல்கள் நசுக்கப்படுகின்றன. அதுதான் உண்மை.

“8, 10, 15 வருடங்கள் கூட வேலை செய்து வருகிறோம்,” என்று புலம்புகிறார் ஒரு பணியாளர். “கையுறை இல்லை, முகக்கவசம் இல்லை. எல்லாம் நாங்களே வாங்கிக் கொள்கிறோம். எந்த அரசும் எங்களுக்கு எந்த வாய்ப்பையும் தருவதில்லை. இந்த வேலை மட்டும்தான் எங்களது வாழ்வாதாரம். கொரோனா காலத்தில், புயல்களின் போது பணி செய்தோம். அதற்கு பதில்தான் எங்களை தனியாரிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள் போல,” என்கிறார். “கலைஞர் ஐயா மட்டும் உயிரோடு இருந்திருந்தால் எங்களை நிரந்தரமாக்கியிருப்பார்,” என்கிறார் இன்னொரு ஊழியர். “மழையில் நனைந்து வெயிலில் அலைந்து சாலையில் இருக்கிறோம். இருந்தாலும் வேலை பார்க்கிறோம்.”

உடல்நலம் பற்றிய கவலைகளும் இருக்கிறது. “கர்ப்பப்பை வீக்கம், சிறுநீரகப் பிரச்சினை என இன்னும் நிறைய பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. 55, 60 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்கள், 15 வருடங்களாக வேலை பார்த்தவர்கள் எல்லோரிடமும் இனி உங்களுக்கு வேலை இல்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இத்தனை வருட உழைப்புக்கு அவர்கள் கண்ட பலன் என்ன?”

பலர் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருக்கிறார்கள். “இந்த 23,000 சம்பளத்தை, ஆறு மாதங்கள் கூட அதை முழுமையாக வாங்கவில்லை. அதற்குள் எங்களை இப்படி நிறுத்திவிட்டார்கள். இப்போது வாழ்வதற்கே கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கிறது. வட்டி ஏறிக் கொண்டே போகிறது. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. எங்கள் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாகிவிட்டது.”

“மாநகராட்சியின் பொறியாளர்களையும் கணக்காளர்களையும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் ஆக்கியிருந்தால் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார்களா? எங்களை மட்டும் ஏன் தனியார்மயமாக்க வேண்டும்? தமிழ் மக்களை காப்பதற்கு இல்லை என்றால் வேறு எதற்கு இந்த அரசு இருக்கிறது? இத்தகைய அவமதிப்பை தமிழ்நாடு அரசே செய்தால், வேறு என்ன செய்ய முடியும்?”

அவர்களுடன் உட்கார்ந்து ஒரு கப் டீ அருந்துவது, உணவு அருந்துவது போல ஏதோ ஒன்றை செய்துவிட்டு, அவர்களும் நம்மைப் போலத்தான் என ஒரு கணத்துக்கு நடிப்பதுதான் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரையில் ‘சமூகநீதியாக’ இருக்கிறது. அது எவ்வளவு அபத்தமானது? அசலான சமூக நீதி என்பது அவர்களுடன் நிற்பது, அவர்களது உரிமைகளை காப்பது, அவர்களது கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றுவது, நமது நகரங்களை சுத்தம் செய்பவர்களை மாண்புடன் நடத்துவது. இதுதவிர எது செய்தாலும் அது போலியே.

இக்கட்டுரையின் மூலமொழி தமிழ்