எங்கள் வாழ்க்கையிலேயே மிக இருண்ட காலம் இது

விஷால் இன்று உயிரோடு இருந்திருந்தால், என்ன செய்திருப்பான்? பதின்மவயதினன். தன் நண்பர்களுடன் பட்டம் விடுவான். அல்லது விளையாடுவான். குடும்பத்தின் இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தில் தன் தந்தையுடன் வேலை செய்துகொண்டிருப்பான் அல்லது அவ்வப்போது செய்கிற ஏதாவது தினக்கூலி வேலைக்குப் போயிருப்பான். புதிய உடைகளுக்கு ஆசைப்பட்டான் என்று அவனது பெற்றோர்கள் நினைவுகூர்கிறார்கள். அதைத்தான் அவன் கேட்டான்.

ஆனால், அதற்குச் சில நாள்களுக்கு முன்பு, பயிர்களில் தெளிப்பதற்காக அவனுடைய அப்பா வாங்கி வைத்திருந்த ஒரு பாட்டில் பூச்சிக்கொல்லி மருந்தைக் குடித்து, கடந்த நவம்பர் மாதம், தீபாவளி முடிந்த பத்தாம் நாள் இறந்துவிட்டான். அன்று கசங்கிய வெள்ளைச் சட்டையும் நீலநிற பேண்ட்டும் அணிந்திருந்தானென்று போலிஸ் அறிக்கை கூறுகிறது. அவனுக்கு பதினாறு வயது கூட ஆகியிருக்கவில்லை.

அவர்கள் குடியிருக்கும் இரண்டு அறைகள் கொண்ட குடிசையில், ஜன்னலுக்குக் கீழேயிருந்த இடத்தைக் காட்டி, “அவன் இங்கேதான் மயங்கி விழுந்தான்,” என்று அவனுடைய அப்பா விஸ்வநாத் குலே சொன்னார். “அவனுடைய அம்மா, பக்கத்திலிருந்த அடுக்களையில் சப்பாத்தி செய்துகொண்டிருந்தார். நான் அங்கே இருந்தேன்,” என்று வாசல் முற்றத்தின் பக்கம் கைகாட்டிச் சொன்னார். மகன் பொத்தென கீழே விழுந்தது கேட்டு ஷீலா குலே ஓடிச் சென்று பார்த்த போது விஷால் தரையில் கிடந்தான். “ஒரு வெள்ளைத் திரவம் அவனுடைய வாயிலிருந்து ஒழுகிக் கொண்டிருந்தது.” காலியான பூச்சிமருந்து டப்பா அவனருகில் கிடந்தது. மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் முன்னமே விஷால் இறந்துவிட்டான்.

“இதுதான் எங்கள் வாழ்வின் மிக இருண்ட காலம்,” என்றார் விஸ்வநாத்.

ஆயிரத்து ஐநூறு பேர் வசிக்கிற, இந்தப் பகுதியிலேயே மிக வறுமை நிலவுகிற கிராமம், தாதம். அது மஹாராஷ்டிராவில் பருத்தியும், சோயாபீன்ஸும் விளைகிற மேற்கு விதர்பாவின் அகோலா என்ற பெரிய நகரத்திலிருந்து சுமார் 25 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கிறது. 1990-களிலிருந்து விவசாயிகளின் தற்கொலைச் சம்பவங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதன் காரணமாக அப்பகுதி செய்திகளில் வருகிறது. தொடர்ந்து பல வருடங்களாக வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. விவசாயத் தொழிலின் நெருக்கடி, மோசமான நிலையிலிருந்து மிக மோசமான நிலையை அடைந்துவிட்டது.

மஹாராஷ்டிராவின் கிழக்கு, மத்தியப் பகுதிகளான விதர்பாவிலும் மரத்வாடாவிலும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் விவசாயிகளின் தற்கொலைச் சம்பவங்கள் செய்திகளாகி, அரசு அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அதனுடன் தொடர்புள்ள இன்னொரு துயரம் கவனம்பெறத் தவறிவிட்டது: கடன் சுமையால் வாடும் விவசாயிகளின் குழந்தைகளின் தற்கொலைகள். (விவசாயிகளின் குழந்தைகள், கடந்த காலத்திலும் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டதுண்டு. ஆனால் இந்தச் சம்பவங்கள் கடந்த இரண்டாண்டுகளில் அதிகரித்திருக்கின்றன என்பதை செய்தி அறிக்கைகள் சுட்டுகின்றன.)

விவசாயத் தொழிலின் நெருக்கடிகள் விளைவாக இந்தியாவில் நிகழும் குழந்தைகளின் தற்கொலைகள் (18 வயதுக்குக் கீழ்; அல்லது 20 வயதுக்குக் கீழ்) பற்றிய தெளிவான புள்ளிவிவரங்கள் இல்லையென்றாலும், பல ஆய்வுகளும் அறிக்கைகளும் – 2005-ல் மஹாராஷ்டிரா அரசு வீடு வீடாகச் சென்று நடத்திய ஆய்வு முதல், அதற்குப் பின்னால் டாடா இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சோசியல் ஸ்டடீஸ், இந்திராகாந்தி இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் டெவலப்மெண்ட் போன்ற நிறுவனங்கள், விவசாயத் தொழிலில் நெருக்கடிகள், தற்கொலைகள் குறித்து நிகழ்த்திய ஆய்வுகளும் - விவசாயக் குடும்பங்களில் குழந்தைகள் மீது கடனும் அதனால் எழும் துயரும் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்களைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கின்றன. பதின்ம வயதுக் குழந்தைகள் பலர் பெற்றோர்களின் கடன்சுமையைச் சுவீகரிக்கின்றனர். பெரியவர்களின் பொறுப்புக்களை ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். பள்ளிசெல்வதை நிறுத்திவிடுகின்றனர். உழவுத் தொழில் செய்கின்றனர், மன அழுத்தத்துக்கு ஆளாகின்றனர். குடும்பத்தில் உணவைப் பகிர ஒரு வயிறு குறையுமென்று, பெண் குழந்தைகளை விரைவில் திருமணம் செய்து அனுப்பி விடுகின்றனர்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில், குறிப்பாக ஏற்கனவே ஒரு தற்கொலை நிகழ்ந்த குடும்பங்களில், நிகழ்ந்த பல (குழந்தைத்) தற்கொலைகளை இந்தக் கட்டுரையாளர் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார். விவசாயிகளின் சில குழந்தைகள், தாங்கள் தற்கொலை செய்யாவிட்டால், பெற்றோர்கள் செய்து கொண்டுவிடுவார்கள் என்ற அச்சத்தில், தற்கொலை செய்கிறார்கள். இதை ‘பொதுநலத் தற்கொலை’ எனலாம். 2005-ல் நடந்த ஒரு மனதைத் தொடும் சம்பவத்தில், மஹாராஷ்டிராவின் ஆஸ்ரா கிராமத்தில், 19 வயதான நீதா போபட், தூக்கிட்டுக் கொண்டாள்.

மராத்தியில் தெளிவாக எழுதப்பட்ட தற்கொலைக் குறிப்பில், “நான் தற்கொலை செய்யாவிட்டால், என் தந்தை (தற்கொலை) செய்துகொள்வார்; என் குடும்பத்தினர் மாதத்தில், ஆயிரம் ரூபாய் கூடச் சம்பாதிக்க இயலவில்லை. எனக்கு இரண்டு தங்கைகள் இருக்கிறார்கள். வயிறாறச் சாப்பிடவே இல்லாத நிலையில், எங்கள் திருமணங்களின் சுமையை என் பெற்றோர்களால் தாங்க முடியாது. எனவே என் உயிரை விடுகிறேன்.” என் முடிவுக்கு யாரையும் பொறுப்பாக்கக் கூடாது என்று அவள் எழுதியிருந்தாள். பெற்றோர்களின் துயரத்தை கொஞ்சமேனும் போக்க அவளால் முடிந்த ஒரேவழி தற்கொலை செய்துகொள்வதுதான்.

பற்றாக்குறையும் கடும்முயற்சியும்

சம்பாப் பருவப் பயிர்கள் முளைவிடச் சில மாதங்கள் இருக்கும் நிலையில், தாதம் கிராமத்தில் இன்னும் விஷால் குலேயின் மரணத்தின் துயரம் தொடர்கிறது. இந்தக் கோடைகாலத்தில் கடுமையான தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை, அவர்களுக்குச் சோதனையாக இருக்கிறது. அந்தப் பகுதி முழுவதும் மிக வறண்டநிலம். அதிர்ச்சியூட்டும் அளவுக்கு நிலத்தடி நீர் கீழே சென்றுவிட்டது என்று அந்தப் பகுதியின் செய்தித்தாள்கள் குறிப்பிடுகின்றன.. ஒருநாள்விட்டு ஒருநாள் வரும் தண்ணீர் லாரிகளுக்காக தாதம் கிராமம் காத்திருக்க வேண்டும். அல்லது குடிதண்ணீர் கொண்டுவர பல கிலோமீட்டர் நடந்து செல்ல வேண்டும். இந்தக் கஷ்டம் போதாதென்று, கிராமத்தில் ஒரு வேலையும் கிடைப்பதில்லை.

மூன்று பருவங்களாகத் தொடரும் வறட்சியில், “இதுவே மிக மோசமான வருடம்” என்று அகோலாவின் மாவட்டக் கலெக்டர் ஜி. ஸ்ரீகாந்த் அவருடைய அலுவலகத்தில் குறிப்பிட்டார். “வருகின்ற கோடைகாலத்துக்கான வேலைகளை நாங்கள் 2015-ல் மழைக்காலம், அதிகாரபூர்வமாக முடிவுக்கு வரும் முன்னாலேயே, சென்ற (வருடம்) செப்டெம்பர் மாதமே தொடங்கினோம்,” என்றார் அவர்.

மஹாராஷ்டிராவின் மேற்குப் பகுதிகளின் மாவட்டங்களான மரத்வாடா, விதர்பா போலவே, அகோலா மாவட்டத்திலும் சராசரி ஆண்டு மழையான 692மிமியில் 60 சதவீதம்தான் பொழிந்தது. “அதாவது, சுமார் 500மிமி மழை,” என்றார் ஸ்ரீகாந்த், “அது மிகவும் மோசமில்லை என்று தோன்றும். ஆனால் அதில் 400மிமி மழை இரண்டே நாள்களில், ஆகஸ்ட் 4, 5-ல் பெய்தது.” அதன் பொருள் என்னவெனில், விளைநிலங்களில் வெள்ளம். ஆனால் மழைநீர் பூமிக்குள் இறங்கவில்லை.

இந்திய வானிலைத்துறை (IMD), பூனாவில் உள்ள வெப்பமண்டல ஆய்வு நிறுவனம் (IITM), தட்ப வெப்பநிலையின் தீவிர மாற்றங்களை ஆய்வு செய்யும் இன்னும் பல ஆய்வு நிறுவனங்களின் கருத்துப்படி, இது போன்று பெருமழை பொழிவதும், மழை நீண்ட இடைவெளி விட்டு பொழிவதும் புதிய, அதிர்ச்சியூட்டும் பருவமழை மாற்றத்தின் ஒரு அம்சமாகும். சென்ற ஆண்டில் ஆகஸ்ட் 5-ம் தேதிக்குப் பிறகு 41 நாள்களுக்கு அகொலாவில் ஒரு சொட்டு மழை கூடப் பெய்யவிலை. இது பெரும்பாதிப்பை ஏற்படுத்திய நீண்ட வறட்சியான காலம். “சோயா பீன்ஸ், பருத்தி, துவரை என்று ஒவ்வொரு பயிரும் அழிந்தது,” என்றார் கலெக்டர்.

விற்பதற்கு தானியம் இன்றி, வீட்டுச் செலவுகளுக்கும், எதிர்பாராத செலவுகளுக்கும், குலே குடும்பத்தினர் வட்டிக்காரர்களிடம் கடன் வாங்கினர். வங்கிகளின் ஆவணங்களின்படி, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அவர்கள் திரும்பச் செலுத்த வேண்டிய கடன் சுமார் ரூ. 50, 000 ஆகும்.

குலே குடும்பத்தினர், நெருங்கிய சமூகமாக வாழும் அந்த் ஆதிவாசி இனத்தைச் சேர்ந்த விளிம்புநிலை விவசாயிகள் ஆவர். காலங்காலமாக அன்றாடங்காய்ச்சிகளாக வாழ்கிறவர்கள். விஷால் குலேயின் மரணம், அவர்களது வாழ்வை இன்னும் மோசமாக்கிவிட்டது. அவனுடைய அம்மா மிகமிகக் குறைவாகவே பேசுகிறார் என்று பக்கத்து வீட்டில் வாழும், சமீபத்தில் உதவித் தாசில்தார் (வருவாய்த் துறையில் ஒரு கீழ்நிலைப்) பதவியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற ஜானகிநாத் குலே கூறுகிறார். விஷாலின் இரண்டு திருமணமான சகோதரிகளும் ஒருவர் மாறி ஒருவர் வீட்டுக்கு வந்து தாயுடன் தங்குகின்றனர் என்றார் அவர். விஷாலின் அண்ணன், 18 வயது வைபவ், பத்தாம் வகுப்புடன் படிப்பதை நிறுத்திவிட்டான். அவ்வப்போது கிடைத்த வேலைகளைச் செய்கிறான்.

விஷாலின் தற்கொலைக்குக் காரணம் வறுமையினால் அவனுக்கு ஏற்பட்ட கசப்பும், இயலாமை உணர்வும்தான் என்கிறார் கிராமத்தில் ஒரு மூத்தவரான ஜானகிநாத் குலெ.

சித்தப்பா என்று அவனால் அழைக்கப்படும் குலே, “கிராமத்தின் வறுமை, பள்ளித் தோழர்களுக்கும் அவனுக்கும் உள்ள இடைவெளி ஆகியவை குறித்து அவன் அடிக்கடி என்னுடன் பேசுவான்,” என்றார். “விஷால் பெற்றோரின் கஷ்டங்கள் குறித்துப் பேசுவான். இந்த நிலை ஒருநாளும் முடிவுக்கு வராது என்ற உண்மை அறிந்து விரக்தி அடைந்திருந்தான்.”

சில வருடங்களாக, தீபாவளி விடுமுறை நாள்களில் விஷாலும் வைபவும் நிலத்தில் அப்பாவுக்கு உதவி செய்தனர். 2015-ல் சம்பா பயிர் – முக்கியமாக சோயாபீன்ஸ் – நாசமாகிவிட்டது. அவர்கள் வளர்த்த பயிரான பருப்புக்கு நல்ல விலை கிடைத்தாலும், குறைவான மழை, விளைச்சலைப் பாதித்தது. குளிர்காலத்தில், மாநில அரசு, துயருற்ற விவசாயிகளுக்கு விலையின்றி விநியோகித்த பச்சைப் பயறு விதைகளை, விஷாலின் தந்தை விதைத்தார். ஆனால் நிவாரண நடவடிக்கைகள் பலன் தரவில்லை, ஏனென்றால், பயிர் வளர்வதற்கு நீர், ஈரம் எதுவும் மண்ணில் இல்லை.

நிலத்தில் வேலை இல்லாத நிலையில், பள்ளி இல்லாத நாள்களில், இந்தச் சகோதரர்கள், நண்பர்களுடன் அகோலாவுக்குச் சென்று தினக்கூலி வேலை பார்க்க முயன்றனர். ஆனால் வெறுங்கையுடன் திரும்பி வந்தனர். தனக்காக ஒன்றிரண்டு புதிய உடைகள் எடுக்க முடியவில்லை. பணமில்லாத நேரத்தில் அப்பாவுக்கு உதவ முடியவில்லை என்று விஷால் மிகவும் வருந்தினான் என்றார், குலே சித்தப்பா.

விஷாலின் தற்கொலை அந்த வகையில் ஒன்று மட்டும் அல்ல. கடந்த அக்டோபர் மாதம், அகோலாவிலிருந்து 400 கி.மீ. தூரத்தில் லாதூர் மாவட்டத்தில் ஜூனியர் காலேஜில் படித்துக்கொண்டிருந்த, 17 வயதான விவசாயின் மகள் தற்கொலை சம்பவம் செய்தியாகியிருக்கிறது.

அவள் எழுதிய குறிப்பில், ஏன் தற்கொலை செய்கிறேன் என்று ஸ்வாதி பிதாலே விளக்கம் அளித்திருக்கிறாள். அப்பாவின் துயரத்தை இதற்கு மேல் சகித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது என்றும் அவருக்குப் பாரமாக இருக்க விரும்பவில்லை என்றும் மராத்தியில் எழுதியிருக்கிறாள். விரைவில் அவளுக்குத் திருமண வயது வந்துவிடும். அவளுடைய தந்தை அவளுடைய திருமணத்திற்காக இன்னும் செலவு செய்வதை அவள் விரும்பவில்லை. அந்தக் குறிப்பில் திருப்பித் தரவேண்டிய பணம் குறித்து வங்கிகளுக்கும் வட்டிக்காரர்களுக்கும் ஒரு கோரிக்கை வைத்திருக்கிறாள். அவளுடைய தந்தையை அவர்கள் துன்புறுத்தக் கூடாது என்றும் அக்காவின் திருமணம் முடிந்த பிறகு கடன்களை அவர் நிச்சயமாகத் திருப்பிச் செலுத்துவார் என்றும் எழுதியிருக்கிறாள்.

மாதாந்திர பஸ் பாஸ் காலாவதி ஆகிவிட்டதாலும், அதைப் புதுப்பிக்க பெற்றோரிடம் பணம் இல்லை என்பதாலும் கொஞ்ச காலமாக அவள் கல்லூரிக்குச் செல்வதில்லை. அவளுடைய அம்மா பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் பாஸுக்காக 260 ரூபாய் கடன் வாங்கினார். ஆனால் முக்கியமான வகுப்புகளைத் தவறவிட்டதால், அவளால் தேர்வெழுத முடியவில்லை.

அந்தப் பகுதியில் வெளிவரும் செய்தித்தாள்களின் தகவல்களின்படி, கின்காவ் கிராமத்தில் குடும்பத்து நிலத்தில் சுவாதி பூச்சிமருந்தைக் குடித்த நேரத்தில், அவளுடைய தந்தை வீட்டைவிட்டு, வேலைதேடி ஏற்கனவே கர்நாடகா சென்றுவிட்டிருந்தார்.

இங்கே தாதன் கிராமத்தில், வைபவ் பதட்டத்துடன் காணப்படுகிறான். வீட்டில் அடுப்பு எரிவதற்கு, தான் வேலைக்குச் சென்றே ஆக வேண்டும் என்று சொல்கிறான். 18 வயதில், அவன்தான் தந்தையின் கடைசி நம்பிக்கை – அவருடைய ஒரே ஆதரவு எனலாம்.

ஜெய்தீப் ஹர்திகார் நாக்பூரைச் சேர்ந்த மூத்த பத்திரிகையாளர், பாரியின் ரோவிங் செய்தியாளர். ராம்ராவ்: தி ஸ்டோரி ஆஃப் இண்டியாஸ் ஃபார்ம் க்ரைசிஸ் நூலின் ஆசிரியர். 2025-ஆம் ஆண்டு, "அர்த்தமுள்ள, பொறுப்பான மற்றும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் பத்திரிகைக்கு அவர் ஆற்றிய சிறந்த பங்களிப்பை" அங்கீகரிப்பதற்காகவும், "சமூக விழிப்புணர்வு, இரக்கம் மற்றும் மாற்றத்தை" ஊக்குவிக்கும் பணிக்காகவும் ராமோஜி சிறப்பு விருதுகள் பத்திரிகைத் துறையில் சிறந்து விளங்குவதற்கான தொடக்க விருதை வென்றார் ஜெய்தீப் வென்றுள்ளார்.”