‘இந்த கலைதான் எங்களின் சொத்து’

காற்றில் மண் மற்றும் விறகு மணம் நிரம்பியிருக்கிறது. சிமெண்ட் தரையில், வெள்ளை மண்ணின் திட்டுகள் இருக்கின்றன. வார்ப்புகளும் பாதி முடிக்கப்பட்ட பானை பொருட்களும் சுற்றி கிடக்கின்றன. நடப்பதற்கு இடம் இல்லை. “பார்த்து வாருங்கள்,” என தொடர்ந்து ஹமீது அகமது சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

12 வயது சிறுவன், சுற்றும் சக்கரத்தின் வேகத்தை கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான். அவன், ஹமீதின் மகன் சல்மான். வெள்ளை மண் தூசு படிந்திருக்கும் அவன் வலது காலால் சக்கரத்தை சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறான். இடது காலை நீட்டி கவனத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.

“மெல்ல (பானையை) பிரித்து எடு,” என ஹமீது சொல்கிறார். வரலாறு மீளுகிறது. தற்போது 49 வயதாகும் அவர், இந்த வேலையை ஒன்பது வயதில் தந்தையிடமிருந்து கற்றார். “முதலில் சில பானைகள் உடைந்தது,” என நினைவுகூருகிறார் புன்னகையுடன். “பயிற்சியில்தான் வேலை கற்றுக் கொள்ள முடியும்.”

10 சகோதரர்களில் ஒருவரான அவர், ஏழாம் தலைமுறை கைவினைஞர் ஆவார். ‘பீங்கான்’ நகரம் என அழைக்கப்படும் உத்தரப்பிரதேச குர்ஜாவில் இந்த பாணியை பின்பற்றும் ஒரே குடும்பம், அவரின் குடும்பம்தான். இஸ்லாமியர்களால் அதிகம் செய்யப்படும் பானைகளுக்கு பெயர் பெற்ற நகரம் அது.

“எங்களின் முன்னோர், முல்தானிலிருந்து (பாகிஸ்தானின் பஞ்சாபிலுள்ள நகரம்) இங்கு வந்தார்கள்,” என்கிறார் ஹமீதின் அண்ணனான சயீது. முல்தானி கும்ஹார்கள்தான் (குயவர்கள்) குர்ஜாவுக்கு தனித்துவ பண்பை வழங்கியதாக விளக்குகிறார். இன்றைய நிலையில் 25,000 குயவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக குர்ஜா இருக்கிறது.

அகமது சகோதரர்களின் பானை பட்டறை, மைய நகரத்தில் இருக்கும் நூற்றாண்டு பழமையான கொதியில் அமைந்திருக்கிறது. குடும்பங்கள் தனி வீடுகளில் வாழ்ந்தாலும் வலுவான உறவை கொண்டிருக்கிறது. ஆண்கள் ஒன்றாக பணிபுரிகின்றனர். “எங்களின் ஒற்றுமை, தொழிலை காப்பாற்றியிருக்கிறது,” என்கிறார் ஹமீது.

ஹமீதின் இடது கை, மண்ணை பிடித்திருக்க, வலது கை அதில் இயங்கத் தொடங்குகிறது. அவரின் விரல்கள் சுழன்று, களிமண்ணை வடிவமைக்கிறது. பல்லாண்டு கால அனுபவம், அவரின் விரல் செயல்பாட்டில் தெரிகிறது. உறுதியாகவும் அதே நேரத்தில் நுட்பமாகவும் அவை இயங்க, களிமண் மேலெழுந்து விரிவடைகிறது. கொடுக்கப்படும் அழுத்தம் சரியாக இருக்க வேண்டும். அதிகமானால் களிமண் விளிம்பு நொறுங்கி விடும். குறைந்தால், வடிவம் உருக்கொள்ளாது.

“குர்ஜாவில் இந்தக் கலையை வேறு எங்கு நீங்கள் பெற முடியும்?,” என பெருமையுடன் கூறுகிறார் அவர். “ஒரே களிமண்ணில் ஒரு நிமிடத்தில் பல உருவங்களை நாம் செய்து விட முடியும்,” என்கிறார் சயீது. ஹமீதின் கைகள் சுழலும் சக்கரத்தின் மீது வேகமாக இயங்குகின்றன. வீட்டுக்கு தேவையான தேநீர் கோப்பை, பூந்தொட்டி போன்றவற்றையும் அவர்கள் செய்து கொள்கின்றனர்.

தேவைக்கேற்ப பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை மாறும். சராசரியாக அன்றாடம் மூன்றிலிருந்து நான்கு பேர் இங்கு பணியாற்றுகின்றனர். காலை ஒன்பது மணிக்கு தொடங்கி, மாலை ஆறு மணி வரை வேலை பார்க்கும் அவர்கள், மதிய உணவுக்கு மட்டும் இடைவேளை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்.

குஜராத்திலிருந்தும் ராஜஸ்தானிலிருந்தும் அவர்கள் மண்ணையும் கல்லையும் தருவிக்கிறார்கள். ஈரப்பதம் பானைகளை காயவிடாது என்பதால் மழைக்காலத்தில் மட்டும் வேலை சற்று தாமதப்படும். விழாக்காலத்தில், குறிப்பாக ஆகஸ்டுக்கு பின்னான மாதங்களில் தேவை எழுந்து விடும். அதிக எண்ணிக்கையிலான ஆர்டர்கள் இச்சமயத்தில் வரும். மும்பை, டெல்லி மற்றும் பெங்களூரு ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து ஆர்டர்கள் வரும்.

அவர்கள் ஒன்றிணைந்து தேநீர் கோப்பைகள், கிண்ணங்கள், அலங்கார பூந்தொட்டிகள் போன்ற பீங்கான் பொருட்களை தயாரிக்கிறார்கள். பூந்தொட்டி தயாரிப்பது அவருக்கு பிடிக்கும். “எண்ணற்ற வடிவங்களிலும் அளவுகளிலும் அவற்றை நான் தயாரிக்க முடியும்,” என்கிறார் பெருமையுடன் ஹமீது.

கவ்வாலி இசை செல்பேசியில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் மண்ணை கவனமாக கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார் பணியாளான முஸ்ஸாவீர். “ஒரே தன்மையில் இருப்பது முக்கியம்,” என்கிறார் 25 வயது குயவர், வார்ப்புகளில் மண்ணை ஊற்றியபடி. “பொருளின் தரத்தை அது தீர்மானிக்கிறது.” களிமண் வார்க்கப்பட்ட பிறகு, அப்துல் ஹமீதுக்கு அனுப்பும் முன் காய வைக்கப்படுகிறது. பல பத்தாண்டு கால அனுபவம் கொண்ட குயவரான அவர், பானை வடிவத்தை ஒரு ஸ்பாஞ்ச் கொண்டு மென்மையாக தடவி, மட்டப்படுத்தி, அடுத்தக் கட்டத்துக்கு ஒவ்வொரு பானையையும் தயார் செய்கிறார். பளபளப்பை அதிகரிக்க ரசாயனக் கலவை பயன்படுகிறது. “இந்த இறுதி வேலைப்பாடு மிகவும் முக்கியம்,” என்கிறார் 75 வயது அப்துல். “அவைதாம் உயிர்ப்பை கொடுக்கும்.”

ஒரு காலத்தில் சொந்தமாக ஆலை வைத்திருந்த அப்துல் ஹமீது, அகமது சகோதரர்களுடன் தற்போது வேலை பார்க்கிறார். “வயது அதிகரிக்கையில் இங்கு அதிக மரியாதை கிடைக்கும்,” என்கிறார் வேலையை மேற்பார்வையிடும் சயீது.

குர்ஜாவில் பானை செய்யும் தொழிலில் அதிகம் ஆண்கள்தான் வேலை செய்கின்றனர். “எங்கள் வீடுகளிலுள்ள பெண்கள் இதில் வேலை செய்வதில்லை,” என்கிறார் ஹமீது. ஆனால் பட்டறையில் அவர்கள் பெண்களை, “பானைக்கான பொருட்களை கழுவ, சுத்தப்படுத்த, கையாள” பயன்படுத்துவதாக விளக்குகிறார்.

பட்டறையின் பெரிய குடோனுக்குள் பெண்கள் வேலை பார்க்கின்றனர்: ஷபனா கான், பீங்கான் தட்டுகளை 20 பெண்களுடன் கழுவுகிறார். “நாளொன்றுக்கு ஆறு மணி நேரங்கள் இந்த வேலையை செய்து தினமும் 300 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுகிறோம்,” என்கிறார் 48 வயது ஷபனா, கவனமாக வெள்ளை தட்டு ஒன்றை தேய்த்தபடி. தட்டுகள் மற்றும் நீரின் சத்தம் குடோனை நிறைக்கிறது.

“ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல்களில் நீங்கள் பார்க்கும் தட்டுகள் இவைதான்,” என்கிறார் அவர் தன் பணியை குறித்து பெருமை தொனிக்க.

“கிட்டத்தட்ட 200 நிலக்கரி சூளைகள் குர்ஜாவில் இருந்தன,” என்கிறார் சயீது அகமது. சகோதரர்களிலேயே வாடிக்கையாளர்களை கையாளுபவர் சையீதுதான். “ஒவ்வொரு சூளையும் பானைகளை 120 மணி நேர சுழற்சிகளில் காய்ச்சும். கரும்புகை வானத்தை நிறைக்கும்,” என்கிறார் அவர். “தீவிரமாக, தொடர்ந்து நடக்கும் வேலை அது. பல தலைமுறைகளாக இங்கு வாழ்க்கையின் அங்கமாக இருந்தது.”

1990-களில் இந்த சூளைகளில் அதிக தொழிலாளர்கள் பணிபுரிந்தனர். சுற்றுச்சூழலுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுவதாக இருந்த இந்த சூளைகள் கைவிடப்பட்டு, டீசல் மற்றும் எண்ணெயில் இயங்கும் சூளைகள் அவற்றின் இடத்தை பிடித்தன. இதனால் பானை சுடப்படும் காலம், இரண்டு மூன்று நாட்களாக குறைந்து, எரிபொருள் செலவை குறைத்தது. 1972ம் ஆண்டில் இருந்து இயங்கி வரும் இந்தியா ஆர்ட் செராமிக்ஸ் என்ற நவேத் கானின் நிறுவனத்துக்கு, இயற்கை வாயு பயன்படுத்தப்பட வேண்டுமென்கிற தேசிய பசுமை தீர்ப்பாயத்தின் 2016ம் ஆண்டு உத்தரவு உதவியது. பெரிய பட்டறையை வைத்திருக்கும் அவர், அந்த உத்தரவை குறித்து பேசுகையில், “பானைத் தொழில் நிலைத்து நீடிப்பதற்கான முக்கியமான நடவடிக்கை, இயற்கை வாயு பயன்பாடு ஆகும். குறைவான கழிவுடன் நிறைய உற்பத்தி செய்ய அது உதவும்,” என்கிறார்.

ஆனால் அகமது சகோதரர்களுக்கும் பிற சிறு அளவு குயவர்களுக்கும் அந்த உத்தரவு கெட்ட செய்தியை கொடுத்தது.

நிலக்கரி சூளை ஒன்றை அகமது குடும்பம் 1946ம் ஆண்டிலிருந்து சொந்தமாக வைத்திருந்தது. 1990களுக்கு பிறகு அதை அவர்கள் பயன்படுத்தவில்லை. டவுனில் உள்ள சூளை வசதிகளைத்தான் அவர்கள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள்.

“எரிவாயுவில் இயங்கும் ஆலையை நிறுவுவதற்கான பணமோ இடமோ எங்களிடம் இல்லை,” என்கிறார் சயீது. அவர்களின் நிலக்கரி சூளை, வீட்டருகே பயன்பாடு இன்றி நிற்கிறது. குர்ஜாவில் இத்தகைய சிம்னிகள் பல தென்படுகின்றன. ஆனால் அவை பயன்பாட்டில் இல்லை.

இயற்கை வாயு வசதிகள், குறைந்த ஆற்றல் செலவுகளையும் திறமையான செயல்பாட்டையும் உறுதிபடுத்தினாலும் முதலீட்டு செலவான 2-2.5 கோடி ரூபாய் ஒரு சூளைக்கு என்பது பல கைவினைஞர்களால் செலவழிக்க முடியாத தொகை. ஹமீது பேசுகையில், “தொழிலை தொடர்வதற்கென பல சிறு குயவர்கள் கடன் பெற்றார்கள். ஆனால் திருப்பி அடைக்க முடியாததால், தொழிலை கைவிட வேண்டியிருந்தது,” என்கிறார்.

ஏற்கனவே குறைவான லாபங்களை ஈட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிறு குயவர்கள், எரிவாயுவில் இயங்கும் சூளைகளை வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றனர். அகமது சகோதரர்களின் 35 சதவிகித பட்ஜெட், சூளை வாடகைக்கே போய் விடுகிறது. உயரும் உற்பத்தி செலவும் சூளை சேவைகளை கிடைப்பதில் இருக்கும் உறுதியற்றதன்மையும் பணக்கார குயவர்கள் தொழிலை ஏகபோகமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் அவர்களை திணற வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தற்போது தங்களின் லாப விகிதம் 5-லிருந்து 15 சதவிகிதம் வரை இருப்பதாக ஹமீது விளக்குகிறார். ஆனால் நிலக்கரி சூளைகள் வைத்திருந்தபோது 30 சதவிகிதம் வரை லாபம் ஈட்டியதாக கூறுகிறார். ஏனெனில் போக்குவரத்துக்கும் சூளை வசதிகளுக்கும் அப்போது அவர்கள் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. “இயந்திரங்களை பயன்படுத்தும் பணக்கார குயவர்கள், உற்பத்தி திறன் அதிகம் கொண்டிருப்பதால் அதிக லாப விகிதங்களை ஈட்டுகின்றனர்,” என்கிறார் ஹமீது.

“பல சிறு அளவு பானை செய்யும் தொழில்கள், நிலக்கரி தடைக்கு பிறகு மூடப்பட்டுவிட்டது,” என்கிறார் சயீது. மேலும், “ஆனால் நஷ்டங்கள் பிரச்சினை இல்லை என கருதுவதால் இன்னும் நாங்கள் தொழில் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்தக் கலைதான் எங்களின் செல்வம்,” என்கிறார்.

பொருட்களை கொண்டு செல்வது எளிய வேலை இல்லை. உடைவதற்கான சாத்தியம் உண்டு. சில நேரங்களில், நவேத்தின் ஆலைக்கு பொருட்களை கொண்டு செல்வதற்கான ட்ராலி கிடைக்க சகோதரர்கள் பல நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். சேவைக் கட்டணமாக நவேத் ரூ.3000 வசூலிக்கிறார். ஆனால் ஆலை உரிமையாளரான ஹமீத் கேட்கும் தொகையோ வெறும் ரூ.1,200-தான். “சேதமடைந்த பொருட்கள் கிடைத்தாலும், நாங்கள் முழு தொகையும் கொடுத்து விடுவோம்,” என்கிறார் சயீத்.

24 மணி நேரங்களுக்கு பொருட்கள் சூளையில் இருக்கும். மூன்று கட்டங்களை அவை கடக்க வேண்டும். சூடு படுத்துதல், நெருப்பில் வாட்டுதல், பிறகு ஆற வைத்தல். 500-லிருந்து 750 டிகிரி செல்சியஸில் சூடுபடுத்தப்படுவது முதல் கட்டம். 10 மணி நேரங்கள் நீடிக்கும். இரண்டாம் கட்டத்தில் வெப்பநிலை 1250 டிகிரி வரை நான்கு மணி நேரங்களுக்கு இருக்கும். இந்தக் கட்டத்தில் மண் இறுக்கமாகும். கடைசிக் கட்டத்தில் ஆற வைக்கப்படும். ஆற வைக்கப்படுகையில், வெப்பநிலை 900 முதல் 200 டிகிரி செல்சியஸ் வரை 10 மணி நேரங்களுக்கு மெதுவாக குறைக்கப்படும்.

ஆற வைக்கப்பட்டாலும் பானைகள் சூடாக இருக்கும். கவனத்துடன் கையாள வேண்டும். “சூடு படுத்தும் கட்டத்தைப் போலவே ஆற வைக்கப்படும் கட்டமும் கவனமாக கையாளப்பட வேண்டும்,” என்கிறார் பணியாளர்களில் ஒருவரான முகுந்த். “பானைகள் வேகமாக குளிர்ந்தால், விரிசல் வந்து விடும்.”

கடுமையான வெப்பத்தை பல மணி நேரங்கள் தாங்கியதன் விளைவாக ஒளிரும் மண்பாண்டங்கள் வெளியே வந்து விற்பனைக்கு தயாராகின்றன.

“இங்குதான் எங்களின் கடின உழைப்புக்கான பலன் கிடைக்கும்,” என்கிறார் திருப்திகர புன்னகையுடன் ஹமீது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்