சாதியத்தில் அலைக்கழிக்கபப்டும் திர்ரா கலைஞர்கள்

திர்ரா கலைஞரான எம்.கே.கெலுகுட்டி, ஒருமுறை புனிதத்தோப்பில் நடந்த நிகழ்ச்சியின்போது ஓர் இலையை மரத்திலிருந்து பறித்துவிட்டார். “இடத்தை ‘அசுத்தப்படுத்தி’ விட்டதாக சொல்லி நான்கு அணா தண்டம் கட்ட சொன்னார்கள். அவர் அச்சமயத்தில் கடவுளாக நடித்திருந்தது கூட அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை,” என நினைவுகூருகிறார் அவரது பேரனான எம்.கே.குஞ்சிராமன்.

பட்டியல் சாதியினரான திர்ரா கலைஞர்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்காக உயர்சாதி கோவில்களில் வரவேற்கப்பட்டாலும் சாதாரண பொழுதுகளில் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. காவு அல்லது புனிதத் தோப்புகளிலும் கோவில் வளாகத்திலும் இந்த நடன நிகழ்ச்சி நடத்தப்படுகிறது. ஆனால் தெய்வம் இருக்கும் இடத்துக்குள் நுழைவதோ நிகழ்ச்சி நடத்துவதோ தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

குஞ்சிராமன், உயர்சாதியினரின் துணிகளை துவைக்கும் வண்ணான் சமூகத்தை சேர்ந்தவர். கேரளாவில் அவர்கள் பட்டியல் சாதியாக வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றனர். திர்ரா கலைஞர்களான அப்பா, தாத்தா ஆகியோருடன் பால்யவயதில் இருந்தே அவர் செல்லத் தொடங்கிவிட்டார். நாற்பது வயதுகளின் தொடக்கத்தில் அவரே நடிக்கத் தொடங்கினார்.

“தலச்சிலோன், கரியாதன், குட்டிச்சாத்தான், வெட்டகொருமகன், கன்னிகாகருவோன்…” என 87 வயது நிறைந்த அவர், தான் நடித்த தெய்வங்களின் பெயர்களை பட்டியலிடுகிறார்.

பிறகு குஞ்சிராமன் ‘அஞ்சாடி’யும் ‘தோட்டம் பாட்டு’ம் பாட ஆரம்பிக்கிறார். முதல் பாடலில் தெய்வம், ஆடுபவரின் உடலுக்குள் புகும். இரண்டாவது பாடல், குட்டிசாத்தனின் கதையை சொல்லும். ஆனால் சில அறிஞர்கள் தோட்டம் பாட்டு, குட்டிச்சாத்தானை உடலுக்குள் புகுத்தாது என்கின்றனர். பாதுகாப்புக்கும் செல்வத்துக்கும் வழிபடப்படுகிற பகவதியைதான் உடலுக்குள் செலுத்தும் என்கின்றனர். நெஞ்சில் எட்டு புள்ளிகளை கொண்டு தெய்வம் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

அவரது பாடல் அந்த பகுதியை நிறைக்கிறது. ‘குட்டிச்சாத்தான் வள்ளுவ (கீழ்) சாதி தாய்க்கும் நம்பூதிரி (பிராமண) தந்தைக்கும் பிறந்தவன். சிறுவனாக இருந்தபோது, பெரும் பசியில் இருந்தான். ரொம்ப காலமாக பட்டினியில் இருந்தான். பிறகு அவன் தன் மந்தையில் இருந்த மாட்டை கொன்று, ரத்தம் குடித்தான். கோபத்தில் அவனது தந்தை, அவனை கொன்று 399 துண்டுகளாக வெட்டினார்,” என விவரிக்கிறார் குஞ்சிராமன்.

கோழிக்கோட்டிலுள்ள சிவபுரம் கிராமத்தின் இரண்டு மாடி வீட்டு வராண்டாவில் அவர் அமர்ந்திருக்கிறார். “அப்படித்தான் இன்று நம்மிடம் பூக்குட்டி, தீக்குட்டி, கரிக்குட்டி என பல குட்டிச்சாத்தான்கள் இருக்கின்றனர்,” என்கிறார் அவர்.

செண்டைமேளம் வாசிப்பது போல நாற்காலியில் தட்டி குரல் எழுப்புகிறார். பிரசன்னவேஷமான (திர்ரா நிகழ்ச்சிக்கு நடுவே மக்களுக்கு சிரிப்பை கொடுக்கவென வரும் பாத்திரம்) நாயிகெட்டு பற்றி பேசுகிறார். “இந்த பாத்திரத்தில் நடிக்கும் கடைசி நபராக அநேகமாக நான்தான் இருப்பேன்,” என்கிறார் முதிய கலைஞர்.

டிசம்பர் மாத நடுவில் தொடங்கி ஏப்ரல் மாதம் வரை கேரளாவில் நடத்தப்படும் இக்கலை நிகழ்ச்சிகளில் பகவதி திர்ரா போன்ற நிகழ்ச்சிகள், 24 மணி நேரங்கள் வரை, இடைவேளைகளுடன் நடக்கும். இன்னும் பிறவை நள்ளிரவு அல்லது அதற்கு மேல் தொடங்கி, அதிகாலை முடியும்.

நிகழ்வுகள் கோவிலுக்குள் வெளிப்புறத்திலோ கோவில் தோப்புகளிலோ நடக்கும். நிகழ்ச்சி நடக்கும் வரை சாதிய அடுக்குமுறை பொருட்படுத்தப்படாது. ஆனால் இந்த நிலையும் எப்போதும் இருப்பதில்லை. ‘காவு (தோப்பு), நம்பூதிரி அல்லது நாயர் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால், வேறு மாதிரியான நிலை இருக்கும்,” என சுட்டிக் காட்டுகிறார் குஞ்சிராமன்.

அவர் சொல்வதை ஆமோதிக்கும் திர்ரா கலைஞரான சுவாமிதாசன், பாணர் சமூகத்தினர், கோவிலின் உயர்சாதியினர் பயன்படுத்தும் சாலையை பயன்படுத்த முடியாத நிலை இருந்த காலத்தை நினைவுகூருகிறார். ஆனால் அங்கு அவர்கள் கடவுளர் உருவம் பூண்டு நிகழ்ச்சிகள் நடத்தினால், அதே மக்கள் வந்து அவர்களை வணங்கி நிற்பார்கள்.

சுவாமிதாசன் பாணன் (கேரளாவில் பட்டியல் சாதி) சமூகத்தை சேர்ந்தவர். திர்ராவின் அரசியல் பங்கை தெளிவாக தெரிந்திருக்கும் அவர், அந்த காரணத்தால்தான் இக்கலையை தான் நிகழ்த்துவதாக சொல்கிறார். பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பியிருக்கும் பேத்தியின் தலையை வருடியபடி அவர், “இந்த சிந்தையை நாங்கள்தான் வளர்த்தெடுத்தோம். உயர்சாதியினர் எங்களின் தெய்வங்களை அபகரிப்பதை அனுமதிக்க முடியாது.”

உயர்சாதியினரின் பொழுதுபோக்குக்காக உருவாக்கப்பட்டதுதான் திர்ரா என அவர் நம்புகிறார். “அதனால்தான் நாங்கள் ‘கடவுளாக’ இருக்கும்போது கூட, தெய்வம் இருக்கும் பகுதிக்குள் எங்களை நுழைய அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை,” என்கிறார் அவர்.

பகவதி திர்ரா நிகழ்வை அவர், ஊரிலிருக்கும் உயர்சாதி நரகசேரி கோவிலில் நிகழ்த்தினார். அவர் நிகழ்வு நடந்த இடத்திலிருந்து சில அடிகளுக்கு கீழேதான் கோவிலின் சன்னிதானம் இருந்தது. ஆனால் அப்பகுதிக்குள் அவர் நுழையத் தடை.

“அயித்தம் (தீண்டாமை) இன்னும் இருக்கிறது. காவு அல்லது கோவில் எதுவாகினும் உரிமையாளர்கள் உயர்சாதியினர் எனில், தீண்டாமை இருக்கும்,” என்கிறார் அவர் ஊரிலுள்ள கோவில் இருக்கும் திசையைக் காட்டி. கோழிக்கோட்டிலுள்ள நன்மண்டா கிராமத்தில் இருக்கும் அவரது வீட்டிலிருந்து 300 மீட்டர் தொலைவில் கோவில் இருக்கிறது.

73 வயதாகும் அவர், ஓய்வு பெற்ற தாசில்தார் ஆவார். “திர்ரா கலை நிகழ்த்துவதில் உயரிய ஒரு எதிர்ப்பு இருப்பதை நாங்கள் உணர்கிறோம்,” என்கிறார் சுவாமிநாதன், சாதிய அடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக இக்கலை பயன்படுத்தப்படக் கூடிய விதம் குறித்து. “திர்ரா 100 சதவிகிதம் ஆன்மிகமாக இருந்திருட்னால், அது பிழைத்திருக்காது. சமூகமும் பண்பாடும் அரசியலும் ஆன்மிகமும் கலந்த கலையாகத்தான் இதை நான் பார்க்கிறேன்,” என்கிறார் அவர்.

“ஒரு காலத்தில், கோவில் இருக்கும் பகுதியை சேராத எவரும் கோவிலில் நிகழ்ச்சி நடத்த அனுமதி இருக்கவில்லை,” என்கிறார் வண்ணான் சமூகத்தை சேர்ந்த திர்ரா கலைஞரான செருவோட்டு பாலன். “ஒரே ஒரு கோவில் வருமானத்தை கொண்டு எவராவது வாழ முடியுமா? ஆனால் காலம் மாறிவிட்டது,” என்கிறார் அவர். இன்று கலைஞர்கள் பல்வேறு கோவில்களில் கலை நிகழ்த்துகின்றனர்.

90 வயதாகும் பாலன், எழுபது ஆண்டுகளாக இக்கலை நிகழ்த்தி வருகிறார். திர்ரா தோற்றத்தில் இருக்கும் அவரின் சமீபத்திய புகைப்படங்கள், ஃப்ரேம் போடப்பட்டு, நன்மண்டா கிராமத்திலுள்ள அவரின் வீட்டின் அலமாரியில் இருக்கிறது.

பாலன், தன்னுடைய குடும்பம் கலை நிகழ்த்தி வந்த கோவிலில் இருபது வயதுகளின் தொடக்கத்தில் தானும் கலை நிகழ்த்தத் தொடங்கினார். இன்று அவருக்கென ஒரு குழு இருக்கிறது. குழுவில் இருக்கும் அனைவரும் வண்ணான் சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். அவரது மகனும் பேரப்பிள்ளைகளும் கலை நிகழ்த்தியதில்லை என்கிறார் அவர். ஒரு காலத்தில் கட்டாயமாக இருந்த விஷயம், அவரை போன்ற குடும்பங்களுக்கு தற்போது தேர்வாக மட்டும் இருக்கிறது.

முன்பு, இக்கலை பணத்தை கொடுக்கவில்லை. அச்சமயத்தில் பணப் பரிவர்த்தனை இல்லை. பாலன் மற்றும் குஞ்சிராமனின் தாத்தாக்களை போன்ற கலைஞர்களுக்கு அரிசி, எண்ணெய், பலாப்பழம் போன்றவை கொடுக்கப்பட்டன. ஆனால் இன்று ஒரு குழு 50,000 முதல் 80,000 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டுகிறது. பிறகு அந்த வருமானம் நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்ற கலைஞர்களுக்கும் இசைஞர்களுக்கும் பிரித்து கொடுக்கப்படுகிறது. ஒரு நிகழ்ச்சியில் ஒரு கலைஞர் 2,000 முதல் 3,000 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டலாம்.

கோழிக்கோட்டின் செலாவூர் கிராமத்தை சேர்ந்த திர்ரா கலைஞரும் ஆட்டோ டிரைவருமான பிரஜீஷ், 13 வயதில் திர்ரா கலையை கற்றதாக சொல்கிறார். பல்வேறு குழுக்களுடன் இணைந்து கலை நிகழ்த்துகிறார். “வெறும் மூன்று மாதங்களுக்கு திர்ரா கலை நிகழ்த்தி பிழைப்பது சிரமம். எனவே அனைவரும் பல்வேறு வேலைகளை செய்கின்றனர். விடுமுறை எடுத்தும், தன் வேலைகளை சற்று மாற்றிக் கொண்டும் வந்து நிகழ்ச்சிகளில் அனைவரும் பங்கெடுக்கின்றனர்,” என்கிறார் பிரஜீஷ். வண்ணான் சமூகத்தை சேர்ந்த அவர், தன் குழந்தை தன் வழியில் வர விரும்பவில்லை. “படிப்பையும் கலையையும் ஒருங்கே கையாள முடியவில்லை எனில், திர்ராவில் பங்கெடுக்க வேண்டாமென என் குழந்தையிடம் நான் சொல்லி இருக்கிறேன். ஏனெனில் இக்கலையில் இருந்து வரும் வருமானம் நிலையற்றது.”

நிகழ்ச்சி நெருங்கும் மாதங்களில், மொத்த குடும்பமும் விரதம் இருந்து, பிரார்த்தனை செய்து, நிகழ்ச்சியின் ஒரு அங்கமாக மாறி விடுகிறது. “குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண்கள், பலாப்பழம் பறிக்கப்படும் போதெல்லாம், திர்ரா உடைக்கு பசையாக பயன்படுத்தவென பலாப்பழ பாலை எடுத்து வைப்பார்கள்,” என்கிறார் குஞ்சிராமன்.

அணிகலன்கள் தயாரிக்கும் கலையான கைப்பணியில் பல்வேறு சமூக மக்கள் ஈடுபடுகிறார்கள். திர்ரா கலைஞருக்கான உடைக்கு விரிவான முறை இருக்கிறது: கஞ்சியில் துவைக்கப்பட்ட பாரம்பரிய திருவுடையாட (புனித) ஆடைகள், சிப்பிகளிலிருந்து செய்யப்படும் (கடவுளின்) முடி, வாழை இலை, முகத்திலும் உடலிலும் வண்ணம் பூசவும் எழுதவும் பாக்குமட்டை, அரிசிப்பசையின் வெள்ளை நிறம், மஞ்சள் கிழங்கின் மஞ்சள் நிறம், சுண்ணாம்பு மற்றும் மஞ்சள் கலந்து சிவப்பு நிறம்

நிகழ்ச்சிக்கு முன், பெரும்பாலான தெய்வங்களுக்கு, தந்தன் சமூகத்தை சேர்ந்த (பிற்படுத்தப்பட்ட சாதி) மூத்தவரால் கள் வழங்கப்படுகிறது. பல்வேறு சாதிய தொழிலை சேர்ந்த மக்கள், தங்களின் பங்களிப்புகளை நிகழ்ச்சிக்கு செய்கிறார்கள்: மாறார் (கோவில்களில் இசைக்கும் மேளவாத்தியக்காரர்கள்), ஆசாரி, மூசாரி (உலோக கொல்லர்கள்), பெரும்கொல்லன் (இரும்புக்கொல்லர்) மற்றும் தட்டன் (பொற்கொல்லர்) போன்றோர்.

வாக்கெனலில் நடந்த நிகழ்ச்சிக்கு பங்களித்த எல்லா சாதிய மக்களுக்கும் நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் திர்ரா (தெய்வம்) நன்றி தெரிவிக்கிறது.

மதிய உணவுக்கு பிறகு ஊனாசரம் ஒரு பகுதி. அனைவருக்கும் தம் பாரம்பரிய தொழில்களை இது நினைவூட்டும்.

ஒருவகையில், அவரவரின் குலத்தொழில்களை அமைப்பு உறுதிப்படுத்தும் வழியாக இதைக் கொள்ளலாம்.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்