ತಿರ್ರಾ ಕಲಾವಿದರು: ಕಲೆಗೆ ಜಾತಿಯಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಜಾತಿಯಿದೆ

ದೇವರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇಲುಕುಟ್ಟಿ ಮರವೊಂದರಿಂದ ಎಲೆಯೊಂದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರು. ಅವರ, ವಿರುದ್ಧ “ಆಸ್ಥಳವನ್ನು ʼಮಲಿನಗೊಳಿಸಿದʼ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸಿ ನಾಲ್ಕಾಣೆದಂಡ ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ದೇವರ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರು ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಮ್‌ ಕೆಕುಂಜಿರಾಮನ್.‌

ತಿರ್ರಾ ಕಲಾವಿದರು ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ಇವರನ್ನು ಮೇಲ್ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಕರಾಗಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಿತಿಗಳೂ ಇವೆ. ಈ ವಿಧ್ಯುಕ್ತನೃತ್ಯವನ್ನು ಕಾವು ಎಂದರು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದೇವರ ಕಾಡು ಮತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಗರ್ಭಗುಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ನಿಷಿದ್ಧ.

ಕುಂಜಿರಾಮನ್‌ ವಣ್ಣನ್‌ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಇವರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗೆಸೇರಿದ ಜನರ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಒಗೆಯುವಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು. ಇವರನ್ನು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿಗಳಡಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ತನ್ನ ಅಪ್ಪಮತ್ತು ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಈ ಕಲೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲುಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಬಹಳ ಸಣ್ಣವರು. ಅಪ್ಪಹಾಗೂ ಅಜ್ಜ ಇಬ್ಬರೂ ನುರಿತತಿರ್ರಾ ಕಲಾವಿದರಾಗಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ತಾನು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆತಲುಪಿದ ನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

“ತಲಾಚಿಲೋನ್‌, ಕರಿಯಾತಾನ್‌, ಕುಟ್ಟಿಚಾತನ್‌, ವೆಟ್ಟಕೊರುಮಾಕನ್‌, ಕನ್ನಿಕಕರುವನ್‌ …” ಹೀಗೆ 87 ವರ್ಷದ ಅವರು ತಾನು ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದದೈವಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ನಂತರ ಕುಂಞಿರಾಮನ್‌ ʼಅಂಜಾಡಿʼ ಮತ್ತು ʼತೋಟ್ಟಂ ಪಾಟ್ಟುʼ ಹಾಡುಗಳನನ್ನು ಹಾಡತೊಡಗಿದರು. ಈ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ದೇವರನ್ನು ನರ್ತಕನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಆವಾಹಿಸಲು ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯದು ಕುಟ್ಟಿಚಾತನ್‌ದೇವರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರು ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನುಕೋರಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗುವ ಭಗವತಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಈ ʼತೋಟ್ಟಂ ಪಾಟ್ಟುʼ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಕುಟ್ಟಿಚಾತನ್‌ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಲಾವಿದನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಎಂಟು ಪುಳ್ಳಿಗಳ (ಚುಕ್ಕಿ) ರಂಗೋಲಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅವರ ಮಧುರ ಕಂಠ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. “ಕುಟ್ಟಿಚಾತನ್‌ ವಳ್ಳುವ [ಕೆಳಜಾತಿ] ತಾಯಿ ಮತ್ತು ನಂಬೂದಿರಿ [ಬ್ರಾಹ್ಮಣ] ತಂದೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನು. ಒಮ್ಮ ಅವನು ಬಾಲಕನಿರುವಾಗಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಹಸಿವಾಯಿತು. ಬಹಳಸಮಯದಿಂದ ಹಸಿದಿದ್ದ ಅವನು ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನಲ್ಲಿದ್ದಎಮ್ಮೆಯೊಂದನ್ನು ಕೊಂದು ಅದರ ರಕ್ತ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಸಿಟ್ಟಾದ ತಂದೆ ಕುಟ್ಟಿ ಚಾತನನ್ನು ಕೊಂದು 398 ತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ” ಎಂದು ಕುಂಜಿರಾಮನ್‌ ಕತೆಯನ್ನುನಿರೂಪಿಸಿದರು.

ಅವರು ಕೋಳಿಕ್ಕೋಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಿವಪುರಂ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಎರಡು ಅಂತಸ್ತಿನ ಮನೆಯ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ಆ ತುಂಡುಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಪೂಕುಟ್ಟಿ, ತೀಕುಟ್ಟಿ, ಕರಿಕುಟ್ಟಿ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕುಟ್ಟಿಚಾತನ್‌ ದೈವಗಳಿವೆ” ಅವರು ಈ ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಚಂಡೆಯ ಸದ್ದನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಕುರ್ಚಿಯ ಕೈ ಮೇಲೆ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ನಾಯಿಕೆಟ್ಟು - ಪ್ರಚನ್ನವೇಶಂ (ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ರಂಜಿಸಲು ತಿರ್ರಾ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪಾತ್ರ) ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. “ಬಹುಶಃ ಈ ವೇಷ ಹಾಕುವವರಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಕೊನೆಯವನು ಇರಬಹುದು” ಎಂದು ಈ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದ ಹೇಳಿದರು.

ಡಿಸೆಂಬರ್‌ ಮಧ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡು ಎಪ್ರಿಲ್‌ ತನಕ ಉತ್ತರ ಕೇರಳದ ಹಲವೆಡೆ ಭಗವತಿ ತಿರ್ರಾ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು 24 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯುವುದೂ ಇದೆ. ಉಳಿದವು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಅಥವಾ ಅದರ ನಂತರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಬೆಳಗಿನ ತನಕ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ದೇವಾಲಯದ ಹೊರಾಂಗಣ ಅಥವಾ ದೇವರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸಮಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಈ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ತೆರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉಳಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. “ಕಾವು [ತೋಪು] ನಂಬೂದರಿ ಅಥವಾ ನಾಯರ್‌ ರೀತಿಯ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಕುಂಞಿರಾಮನ್‌ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಜಾತಿ ಸಮೀಕರಣಗಳ ಕುರಿತು ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ತಿರ್ರಾ ಕಲಾವಿದ ಸ್ವಾಮಿದಾಸನ್‌ ತಮ್ಮ ಪಾಣನ್‌ ಸಮುದಾಯದ ಜನರು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗರು ನಡೆಯುವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆಯೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ತಿರ್ರಾ ವೇಷ ಧರಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಜನರು ಬಂದು ಇವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸ್ವಾಮಿದಾಸನ್‌ ಪಾಣನ್‌ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದು, ಈ ಜಾತಿಯನ್ನು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿಗಳಡಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ತಿರ್ರಾ ಕಲೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಆಯಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವಿದೆ. ಮತ್ತು ಈ ಕಲೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರು ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ತನ್ನನ್ನು ಈ ಕಲೆಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಅಂಶ ಎಂದು ಅವರು ಆಗ ತಾನೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಮೊಮ್ಮಗಳ ತಲೆಯನ್ನು ನೇವರಿಸುತ್ತ ತಿಳಿಸಿದರು. “ನಾವು ಅವರು ನಮ್ಮ ದೇವರುಗಳನ್ನು ಹೈಜಾಕ್‌ ಮಾಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸವಲತ್ತು ಹೊಂದಿರುವಜಾತಿಗಳ ಮನರಂಜನೆಯ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಿರ್ರಾ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ. "ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದೇವರು ಬಂದಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದ ಒಳಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅವರು ನಾಯರ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನರಕಶ್ಶೇರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದರು. ಅವರು ದೇವಾಲಯದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಕೆಲವೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿ ದೇವರಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು.

ಕೋಳಿಕೋಡ್‌ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನನ್ಮಂದಾ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು 300 ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ದೇವಾಲಯದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಕೈತೋರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಅಯಿತ್ತಂ [ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ] ಇಂದಿಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ಕಾವು (ದೇವರ ತೋಪು) ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ದೇವಾಲಯವೇ ಆಗಿರಲಿ, ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಮೇಲ್ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ."

73 ವರ್ಷದ ಈ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದ ನಿವೃತ್ತ ತಹಶೀಲ್ದಾರರೂ ಹೌದು. ಜಾತಿ ಶ್ರೇಣಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಈ ಕಲೆಯನ್ನು ಸಮುದಾಯಗಳು ಹೇಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ವಾಮಿದಾಸನ್ ಅವರು, "ತಿರ್ರಾ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಗೌರವಯುತ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಅಂಶವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿಯೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಈ ತಿರ್ರಾ ಕಲೆ ಶೇಕಡಾ 100ರಷ್ಟು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದು ಕೇವಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಷಯವಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಇದುವರೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವಿತ್ತು. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಭಾಗಶಃ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಭಾಗಶಃ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಭಾಗಶಃ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಭಾಗಶಃ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ" ಎಂದು ಸ್ವಾಮಿದಾಸನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

"ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಸ್ವಂದಂ [ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಸೇರದ ಜಾಗ) ದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆದಾಯವನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬದುಕು ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆದರೆ ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಎಂದು ವಣ್ಣನ್ ಸಮುದಾಯದ ತಿರ ಕಲಾವಿದ ಚೆರುವೊಟ್ಟು ಬಾಲನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ಕಲಾವಿದರು ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಸುಮಾರು 90 ವರ್ಷದವರಾಗಿರುವ ಬಾಲನ್‌, ಸುಮಾರು ಏಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಈ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್‌ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನನ್ಮಂಡ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿರುವ ಅವರ ಒಂದು ಅಂತಸ್ತಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅವರು ತಿರ್ರಾ ವೇಷ ಧರಿಸಿರುವ ಹಲವು ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇವುಗಳನ್ನು ಅವರ ಮನೆಯ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬಾಲನ್‌ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರು ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಲಾ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಇಂದು ಅವರು ತನ್ನದೇ ಆದ ತಂಡವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಇದರ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ವನ್ನನ್‌ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಮೊದಲು ಈ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಕಲೆ, ಈಗ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಬಾಲನ್‌ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಈ ಕಲೆಗಾಗಿ ಎಂದೂ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಲ್ಲ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಈ ಕಲೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಹಣ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆಗ ಹಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಭಾವನೆ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾಲನ್ ಮತ್ತು ಕುಂಞಿರಾಮನ್ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಹಣದ ಬದಲು ಅಕ್ಕಿ, ಎಣ್ಣೆ ಅಥವಾ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣುಗಳಂತಹ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ, ಒಂದು ಕಲಾವಿದರ ತಂಡವು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ, ಸುಮಾರು ₹50,000 ರಿಂದ ₹80,000 ವರೆಗೆ ಗಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಮೊತ್ತವನ್ನು ನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಸಂಗೀತಗಾರರ ನಡುವೆ ಹಂಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ೀ ಮೂಲಕ, ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ರೂಪಾಯಿ 2,000ದಿಂದ 3,000 ತನಕ ಗಳಿಸಬಹು

ಕೋಳಿಕೋಡ್‌ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಚೆಲಾವೂರು ಗ್ರಾಮದ ಆಟೋ ಚಾಲಕ ಮತ್ತು ತಿರ್ರಾ ಕಲಾವಿದ ಪ್ರಜೀಶ್, ತಾನು 13ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಿರ್ರಾ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಹಲವು ತಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "ಕೇವಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ತಿರ್ರಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ, ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರದರ್ಶನ ಇರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಜೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಪಾಳಿಯನ್ನು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಪ್ರಜೀಶ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವಣ್ಣನ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಗ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವುದನ್ನು ಅವರು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. "ನಾನು ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ತಿರ್ರಾ ಕಲೆ ಕಲಿಯಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಆತ ಓದು ಮತ್ತು ಕಲೆ ಎರಡನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಕಲಿಯಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಕಲೆಯಿಂದ ಬರುವ ಆದಾಯ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಪ್ರಜೀಶ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೂ ಮೊದಲಿನ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಮನೆಯವರು ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕುಂಞಿರಾಮನ್ ಅವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ, "ಕುಟುಂಬದ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಅಂಟು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡರೂ ಎತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಅಂಟನ್ನು ತಿರ್ರಾ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ವೇಷಭೂಷಣಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ."

ಕೈಪ್ಪಣಿ – ಈ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಕಲೆಯು ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜನರ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅದರ ನಂತರ ತಿರ್ರಾ ಕಲಾವಿದನ ವೇಷಭೂಷಣವು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ: ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾದ, ತಿರುವಡಯಡ (ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳು) ಅಕ್ಕಿ ಗಂಜಿಯಲ್ಲಿ ತೊಳೆದ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಚಿಪ್ಪುಗಳು, ತೆಂಗಿನ ಗರಿ ಮತ್ತು ಅಡಿಕೆ ಹಾಳೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮುಡಿ (ದೇವರ ಕೂದಲು), ಮುಖತ್ತೆಳುತು (ಮುಖವರ್ಣಿಕೆ) ಮತ್ತು ಮೇಲೆಳುತು (ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರಗಳು) ಗಾಗಿ, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಅರಿಚಂದ್ (ಅಕ್ಕಿ ಪೇಸ್ಟ್), ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಅರಿಶಿನ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಸುಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅರಿಶಿನದ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ, ಅನೇಕ ದೇವರುಗಳಿಗೆ ತಾಂಡನ್ ಸಮುದಾಯದ (ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇತರ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳಡಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾದ) ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಕಳ್ಳನ್ನು(ಶೇಂದಿ) ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಜಾತ್ಯಾಧಾರಿತ ವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ಜನರು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ: ಇವರಲ್ಲಿ ಮರಾರ್ (ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವ ವಾದ್ಯ ಕಲಾವಿದರು), ಮತ್ತು ಆಸಾರಿ (ಬಡಗಿ), ಮೂಸಾರಿ (ಲೋಹದ ಕೆಲಸಗಾರರು), ಪೆರುಂಕೊಳ್ಳನ್ (ಮುಖ್ಯ ಕಮ್ಮಾರ) ಮತ್ತು ತಟ್ಟನ್ (ಅಕ್ಕಸಾಲಿಗ) ಮುಂತಾದವರು ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.

ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನದ ನಂತರ ನೀಡಲಾಗುವ ವಾಕ್ಕೇನಾಲ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತಿರ್ರಾ (ದೇವರು) , ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಜನರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಜನರು ತಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಅನುವಾದ: ಶಂಕರ. ಎನ್. ಕೆಂಚನೂರು