வனாந்திர நூலகம் மீள்

அந்த முதியவர் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தார். கண்களில் கண்ணீர். திருவனந்தபுரத்தில் பள்ளிக்குழந்தைகள் உள்ளிட்ட பார்வையாளர்கள் எழுந்து நின்று அவருக்கு கைதட்டியதில் நெகிழ்ந்து போயிருந்தார். அவரின் தனித்துவமான சாதனைக்கு வாழ்க்கையில் இத்தகைய அங்கீகாரத்தை இதுவரை அவர் பெற்றதில்லை. ஜனவரின் 9ம் தேதி இங்கு நடந்த கேரள சர்வதேச புத்தக கண்காட்சியில் குடியிருந்த கூட்டம் ஆச்சரியத்தில் இருந்தது. சொந்த செலவில் விளிம்புநிலை மக்களுக்காக நூலகம் நடத்தும் மனிதனை அவர்கள் சந்தித்திருக்கவில்லை. அதுவும் கேரளாவின் ஏதோவொரு மூலையில். இடுக்கி மாவட்டத்தில் இருக்கும் பழங்குடி ஊரான எடாமலக்குடியில்தான் நூலகம் இருந்தது. குறைந்த கல்வி பெற்றவர்கள் இருக்கும் பகுதியாகவும் இது இருக்கலாம்.

பி.வி.சின்னத்தம்பிக்கு விரைவில் 87 வயதாகப் போகிறது.

வனங்கள் பற்றிய நூலகம் உருவாக்கி 15 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு இன்னும் இருக்கிறது.

2014ம் ஆண்டில் நாங்கள் சென்ற இடத்தை பிறகு யானைகள் அழித்திருந்தாலும் நூலகம் அப்படியே இருந்தது.

“அது நடக்கும் என நான் உணர்ந்திருந்தேன்,” என்றார் சின்னத்தம்பி. அவர், நான் மற்றும் கே.ஏ.ஷாஜி (அவரும் மொழிபெயர்த்தார்) ஆகியோர் அவருக்கான பாராட்டு நிகழ்வு அமர்வில் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். முதலில் அவரை சந்தித்தபோது கூட காட்டிலும் வானிலையிலும் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மாற்றங்கள் யானைகளை பாதித்துக் கொண்டிருந்ததாக அவர் சொன்னார்.

“இந்த சிக்கலை ரொம்ப காலமாக நான் சந்தித்து வருகிறேன். யானைகள் ஆவேசமாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நூலகத்தை அவை தாக்கிவிடுமோ என அஞ்சினேன். இறுதியாக, அதன் இடத்தை மாற்றினால், என் வீட்டையும் மாற்ற வேண்டுமென முடிவு எடுத்தேன். நூலகம் கொடுத்ஹ்ட அறிவுதான் மிகவும் முக்கியம்.” நூலகம் உருவாக்கிய கற்றல் பாதிக்கப்படக் கூடாதென அவர் விரும்பினார்.

எனவே சில கிலோமீட்டர்கள் தூரத்துக்கு நூலகத்தை அவர் மாற்றினார். எனினும் அதுவும் எடமலக்குடியின் காட்டுப் பகுதிக்குள் இருக்கும் பகுதிதான். "நான் மாறிய அந்த வாரத்திலேயே மொத்த கட்டடத்தையும் சில நிமிடங்களில் யானைகள் தரைமட்டமாக்கின,” என்னும் அவர் கூடுதலாக பெருமையுடன், “ஆனால் நான் புத்தகங்களை மாற்றி விட்டேன்,” என்கிறார். காடுகளில் வாழ்பவராக அவர், யானைகள் மத்தியில் என்னவோ நடந்து கொண்டிருப்பதை புரிந்து கொண்டார். எனவே அவருக்கு எந்த கசப்புணர்வும் அவற்றின் மீது இல்லை. அவை முந்தைய இடத்தை இடித்துவிட்டதால், இடம் மாறியது புத்திசாலித்தனமான முடிவாக இருந்தது. அறைக்குள் இருக்கும் யானையை காணவும் சின்னத்தம்பி விரும்பியிருக்கவில்லை.

“முலகுதரவுக்கு இடம்பெயர்ந்துவிட்டேன்,” என்கிறார் அவர். “அங்கு நூலகம் நடத்தவென (அவர் உள்ளிட்ட) ஏழு பேர் கொண்ட குழுவை புதிதாக உருவாக்கினார். “தொடர்ந்து உயிர்த்திருக்க மாட்டேன் அல்லவா!:

“அறிவு, கல்வியை விட சக்தி வாய்ந்தது,” என்கிறார் அவர் நூலகம் பற்றிய தத்துவத்தை பார்வையாளர்களுக்கு விவரித்து. “அதனால்தான் இதை செய்தேன்.” அவருக்கு நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். சின்னத்தம்பி பிறந்த குடும்பம் பெரிய குடும்பம். ஏழ்மையான பழங்குடி குடும்பத்துக்கு வளமை குறைவான இரண்டு ஏக்கர் நிலம் சொந்தமாக இருக்கிறது. குடும்ப வருமானத்துக்கு உதவவென 6ம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்திவிட்டார். இன்று காட்டுக்கும் முதவன் பழங்குடிக்காக அழகான ஒரு நூலகத்தை நடத்தி வருகிறார்.

”இரும்புபாலத்தின் முதல் பழங்குடி பள்ளியில் நான் மாணவன்,” என்கிறார் அவர். “சில மாணவர்கள் 4ம் வகுப்பு வரை சென்றனர். சிலர் என்னைப் போல 6ம் வகுப்பு வரை சென்றனர். ஆனால் வேறு எதைக் காட்டிலும் வாசிப்பிலிருந்து மக்கள் அதிகம் கற்றார்கள் என நான் நம்புகிறேன்.”

“குழந்தைகள் நூலகத்தை பயன்படுத்துகின்றனர்,” என்றார் அவர் 2014-ல். அழகாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் பதிவேடுகள், 160 புத்தகங்களில் கால்பங்கு வாசிப்புக்கு சென்றிருப்பதை காட்டுகிறது. அந்த எண்ணிக்கை சாதாரணமானது அல்ல என இரண்டு பெரிய நூலகங்களின் தலைவர்கள் என்னிடம் கூறினர்.

முதன்முதலாக 2014-ல் காட்டின் நடுவே ஒரு நூலகம் கட்டுரையை நாங்கள் பிரசுரித்தபோது அவரிடம் 160 புத்தகங்கள் இருந்தன. அக்கட்டுரை கேரளாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அமெரிக்கா மற்றும் பிரிட்டனில் இருந்த நூலகர்கள் அக்கட்டுரையை மறுபிரசுரம் செய்யவும் அவரின் நூலகத்துக்கு புத்தகங்களை நன்கொடையாக அளிக்கவும் அனுமதி கேட்டனர். ஆனால் கேரளா மக்கள் அவர்களை விஞ்சிவிட்டனர். சில மாதங்களிலேயே அவரின் புத்தக தொகுப்பு 2,000-த்தை தாண்டியது. நான்கு இளைஞர்கள் புத்தக அலமாரியை தோள்களில் சுமந்து கொண்டு 18 கிமீ தூரம் காட்டுக்குள் சென்றனர். அவர்களில் ஒருவர் காலஞ்சென்ற இதழியலாளரான ஐ.வி. பாபு. எங்களுடன் 2014ம் ஆண்டு பயணத்தில் பங்கேற்றார். விரைவில் வியப்புடன் சின்னத்தம்பி ஒரு தகவல் அனுப்பினார்: “தயவுசெய்து புத்தகங்கள் இதற்கு மேல் வேண்டாம். அவற்றை வைக்க இடமில்லை.”

KLIBF-ல் முரளியை நாங்கள் ‘மாஷ்’ (ஆசிரியர்) என மேடையில் அழைத்தோம். சின்னத்தம்பியை வழிநடத்திய அவர் 31 வருடங்கள் இளையவராக இருந்தார். ‘மாஷ்’ மலைராயன் பழங்குடியை சேர்ந்தவர். பிற பழங்குடிகளை காட்டிலும் கல்வியில் முன்னணி வகிக்கும் பழங்குடி அது. முதன்முதலாக நூலகம் இருந்த எடமால்குடியில் இத்தகைய குக்கிராமங்களில் இருக்கும் 2,500 மக்களை விட குறைவான மக்களை கொண்டது. உலகின் மொத்த முதவன் பழங்குடி மக்கள்தொகை அங்கு இருந்தது என சொல்லலாம்.

“எடமால்குடி நான் வந்ததற்கு ஒரு வருடத்துக்கு முன் முரளி மாஷ் வந்தார்,” என்கிறார் சின்னத்தம்பி. பழங்குடிகளுக்கான ஓராசிரியர் பள்ளியில் அவர் பணிக்கு சேர்ந்தார். “அரசு மற்றும் பிற இடங்களிலிருந்து சில புத்தகங்கள் எங்களுக்கு வருவதை அறிந்தேன். அதில்தான் பெரிய நூலகத்துக்கான யோசனை உதித்தது. ஆனால் உள்ளூர்வாசிகளின் ஏற்பை பெற, “முதவன் பழங்குடியை சேர்ந்த ஒருவர் தேவைப்பட்டார்,” என்கிறார் அவர்.

சின்னத்தம்பி வந்தார்.

வனாந்திர நூலகம் பிறந்தது.

சின்னத்தம்பிக்கு ஒரே ஒரு வருத்தம்தான். எங்களின் 2014ம் ஆண்டு பயணம் முடியும்போது, 161வது புத்தகத்தை கண்டறிந்தோம். அவர் தன் சுயசரிதையை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். “அதை முடித்து விட்டீர்களா?” எனக் கேட்டோம். “இல்லை,” என்றார். “25% எழுதி முடித்திருந்தபோது திருவனந்தபுரத்தை சேர்ந்த ஓர் இதழியலாளர் அதை வாங்கிச் சென்றார். அதை முடித்து பிரசுரிக்க உதவுவதாக உறுதி அளித்தார்.

“பிறகு அவரை பார்க்கவே இல்லை,” என்கிறார் அவர் சோகமாக.

இன்று அவர் பெற்றிருக்கும் அங்கீகாரத்துக்கு காரணம் KLIBF-ன் தனித்துவம்தான். எங்களுக்கு தெரிந்து இலக்கிய புத்தக விழா நடத்தும் ஒரே சட்டசபை கேரள சட்டசபை மட்டும்தான். இங்கு ஒவ்வொரு மாவட்டமும் - சில தாலுகாக்களும் கூட - சொந்தமான இலக்கிய விழாக்களை நடத்துகின்றனர். 140 சட்டசபை உறுப்பினர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் தங்களின் தொகுதிகளுக்கு புத்தகங்கள் வாங்க தலா 3 லட்சம் ரூபாய் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இங்கு மட்டும்தான் பணத்தை செலவழிக்க முடியும். இந்தியாவிலிருந்து 170 பதிப்பகத்தார் KLIBF-ல் இடம்பெறுவதாக அறிந்தோம். இம்முறை கிட்டத்தட்ட 240 கடைகள் இருந்தன. ஒரு வாரத்தில் வருமானம் 10 கோடியை தாண்டுகிறது. இந்த நிகழ்வின்போது சட்டசபை வளாகம் மக்களுக்கு திறந்துவிடப்படுகிறது. நிகழ்வு நடக்கும் ஏழு நாட்களும் மக்கள் உள்ளே குறைந்தபட்ச பாதுகாப்புடன் சுற்ற முடிகிறது.

நிகழ்ச்சி முடிகையில் பார்வையாளர்களுக்கும் வந்திருந்த பத்திரிகையாளர்களுக்கும் ஒரு கோரிக்கை வைத்தோம். சின்னத்தம்பி சுயசரிதையை தேடிக் கண்டுபிடித்து தரும்படி கோரினோம். பெயர் தெரியாத அந்த பத்திரிகையாளருக்கும் கோரிக்கை வைத்தோம். “உதவி கிடைத்தால் மீண்டும் எழுதுவது கூட சந்தோஷமான விஷயம்தான்,” என அறிவித்தார் சின்னத்தம்பி. அமர்வு முடிவதற்கு முன்பே தன்னார்வலர்கள் வரிசை கட்டி நின்று, கேரளா கேரளாதான் எனக் காட்டி விட்டனர்.

எனவே என்றேனும் ஒருநாள் முழுக்கதை சொல்லப்படலாம். எடமால்குடி, அதன் யானைகள் பற்றிய கதைகள். கற்றல் மற்றும் அறிவு வேட்கை கொண்ட மக்களின் கதை. கேரளாவின் சிறுநூலகம், அதன் பெருமைக்குரிய நூலகர் பற்றிய கதையாக அது இருக்கும்.

12 வருடங்களுக்கு முன் எடமால்குடியில்:

நூலகமா? இடுக்கி மாவட்டத்தின் அடர்த்திமிகு காட்டின் நடுவிலா? இந்தியாவில் அதிகம் படித்தவர் வாழும் மாநிலமான கேரளா என்றாலும் இப்பகுதி எழுத்தறிவு அதிகம் இல்லாத இடம். மாநிலத்தில் முதன்முதலாக தேர்தலில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பழங்குடியினர் கிராம பஞ்சாயத்து. இங்கிருந்து யாருக்காவது நூல்களை வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டுமானால் அடர்ந்த காட்டினூடே பயணிக்க வேண்டும். அவர்கள் உண்மையிலேயே வருவார்களா?

பி.வி.சின்னதம்பி, வயது 73. டீ விற்பவர், விளையாட்டு கிளப்பை நடத்துபவர், நூலக ஆசிரியர். அவர் கூறுகிறார்: "ஆம். நிச்சயம் வருவார்கள்". அவரின் சின்னஞ்சிறு கடையில் டீ, மிக்ஸர், பிஸ்கெட், தீப்பெட்டிகள் மற்றும் இதர மளிகைப் பொருட்கள் விற்கப்படுகிறது. அந்தக் கடை எடமால்குடியின் மலைச்சாலையின் அருகில் உள்ளது. இதுதான், கேரளாவின் மிகவும் பின்தங்கிய பஞ்சாயத்து. இவ்விடத்தில் முத்துவான் என்ற ஆதிவாசி இனத்தார் வசிக்கின்றனர். இவ்விடத்துக்கு வருவதெனில் மூணார் பெட்டிமுடியில் இருந்து பதினெட்டு கி.மீ. தூரம் நடக்கவேண்டும். நாங்கள் அவர் வீட்டை தட்டுத்தடுமாறி அடைந்தபோது, அவர் மனைவி வெளியே வேலைக்குச் சென்றுவிட்டார். அவர்களும் முத்தவான் இனந்தான்.

வியப்படைந்து போய் நான் கேட்டேன்: "நான் இப்போது டீ சாப்பிட்டேன். மளிகைச் சாமான்கள் எல்லாம் பார்க்கிறேன். ஆனால், நூலகம் எங்கே உள்ளது?" என்று. உடனே, அவர் தமது முத்திரைச் சிரிப்பை வெளிக்காட்டியபடி, அந்தச் சிறிய கட்டுமானத்தின் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். இருண்ட மூலையில் இரண்டு சாக்குப் பைகளை எடுக்கிறார். ஒவ்வொன்றும் இருபத்தைந்து கிலோ அரிசி பிடிக்கும் சாக்குப்பைகள். இந்தப் பைகளில்தான் அவருடைய சொத்தான புத்தகங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொருநாளும் நூலக நேரத்தில், நூல்களை எப்படிப் பிரித்து வைப்பாரோ அப்படியே தரைப்பாயில் கவனத்துடன் பிரித்துவைக்கிறார்.

எங்கள் குழுவில் இருந்த எட்டுப் பேர்களும் நூல்களை ஆச்சரியத்துடன் பார்வையிடுகின்றனர். ஒவ்வொரு புத்தகமும் இலக்கியமாக கிளாஸிக்காக அரசியல் சார்ந்து இருந்தன. மர்மக் கதைகளோ அல்லது மலிவு நூல்களோ இல்லை. அதில் சிலப்பதிகாரத்தின் மலையாள மொழிபெயர்ப்பும் இருந்தது. மற்றும் வைக்கம் முகம்மது பஷீர், எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர், கமலாதாஸ் போன்றோர்களின் புத்தகங்களும் இருந்தன. மகாத்மா காந்தியின் புத்தகத்தோடு, பிரபலமான தோப்பில் பாஷீஸ் உடைய நூலான `நீங்கள் என்னை ஒரு கம்யூனிஸ்ட் ஆக்கிவிட்டீர்கள் 'என்ற நூலும் இருந்தது.

வெளியில் வந்து அமர்ந்தபடி நாங்கள், "இதுபோன்ற புத்தகங்களை எல்லாம் இங்கிருப்போர் படிக்கிறார்களா?’’ என்று கேட்டோம். மற்ற ஆதிவாசிகளைப் போல முத்தவான்களும் இந்தியாவில் குறைந்தளவு கல்வித்திறனைக் கொண்டவர்கள். சின்னத்தம்பி பதில்சொல்லும்விதமாக நூலக பதிவுப் புத்தகத்தை புரட்டுகிறார். இது, இங்கிருந்து நூல்களை எடுத்துச்செல்வதும் பின் திருப்பித் தருவதற்குமான பதிவுப் புத்தகமாகும். இப்பகுதியில், மொத்தம் இருபத்தைந்து குடும்பங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், 2013ல் 37 புத்தகங்கள் எடுத்துச்செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. அது, 160 புத்தகங்களில் ஏறத்தாழ நாலில் ஒரு பங்கு. இந்த நூலகத்தில் சேர ரூ.25 கட்டணம். பிற்பாடு மாதத்துக்கு 2 ரூபாய். அதாவது, புத்தகங்கள் எடுக்கும்போதும்கூட வேறெந்தக் கட்டணங்களும் கிடையாது. கறுப்பாக, சர்க்கரையற்ற டீயும் இலவசம். மக்கள் களைப்பாக இங்கே வருவார்கள். மற்றபடி பிஸ்கெட், மிக்ஸர் மற்றும் இதரப் பொருட்களை காசு கொடுத்து வாங்க வேண்டும். சிலநேரங்களில் வருபவருக்கு ஒரு சாப்பாடுகூட இலவசமாகக் கிடைக்கும்.

நூல்களை கடன் வழங்கும், திரும்பப்பெறும் தேதிகள் மற்றும் அவற்றை எடுத்துச் செல்வோரின் பெயர்கள் எல்லாம் படு கோர்வையாக அதில் எழுதப்படுகின்றன. இளங்கோவின் சிலப்பதிகாரம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடைகள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. முன்னமே, இந்த வருடம் பல புத்தகங்கள் எடுத்துச்செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த அடர்ந்த காட்டில் ஆதிவாசிகள் குழுக்கள் இலக்கியத்தில் வாழ்கின்றன. நான், என் வாழ்விடத்தில் படிக்கிற பழக்கத்தை எண்ணி மனம் புழுங்கினேன்.

எங்கள் குழுவிலிருந்த சிலருக்கு வாழ்க்கையே எழுதுவதுதான். அவர்களின் ‘தான்’ என்ற கர்வம் படிப்படியாகக் குறைந்துகொண்டே வந்தது. எஸ்.விஷ்ணு என்பவர் இளைஞர். கேரளா நிருபர் சங்கத்தைச் சேர்ந்த எங்களுடன் வந்திருந்த மூன்று நிருபர்களில் ஒருவர். அவர், அந்த நூல்களில் வித்தியாசமான ஒன்றைக் கண்டுபிடித்தார். அது, கோடு போட்ட எழுதும் நோட்புக். அதில் தலைப்பிடப்பட்டிருக்கவில்லை. ஆனால், அது சின்னத்தம்பியின் வாழ்க்கை வரலாறு. அதை, தான் இன்னும் முடிக்கவில்லை என வருத்தம் கலந்து சொன்னார். இருப்பினும் அதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். "சின்னத்தம்பி அதிலிருந்து சிலவற்றை படித்துக் காட்டுங்களேன்" அது இன்னும் பூர்த்தியாகமலிருக்கிறது. ஆனால், படுநேர்த்தியாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது, அவரின் முதல் சமூக மற்றும் அரசியல் விழிப்புணர்வைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆசிரியர், ஒன்பது வயதாக இருக்கும்போது மகாத்மா காந்தி கொலை செய்யப்படுகிறார். அந்த நிகழ்வு ஆழமான விளைவை உண்டுபண்ணுகிறது.

சின்னத்தம்பி, தான் எடமால்குடிக்கு திரும்பிவந்து நூலகத்தைத் திறக்க முர்ளி `மாஸ்' [ஆசிரியர்களின் மேதை] தான் காரணம் என்று கூறுகிறார். இந்தப் பகுதிகளில் முர்ளி மாஸ் ஒரு மாபெரும் மேதை தவிர ஆசிரியர். அவரும் ஆதிவாசி இனத்தைச் சார்ந்தவரே. ஆனால், வேறொரு இனம். இந்தப் பஞ்சாயத்தின் வெளிப்புறத்தில் மாங்குளத்தில் வசிக்கும் இனம். முத்தவான்களின் வாழ்க்கைக்கு தன் வாழ்வையே அர்ப்பணித்தவர். "இதுபோன்ற வாழ்வுக்கு என்னை அழைத்துவந்தவர் அவர்" என்றுகூறி, தன்னடக்கமாக சின்னத்தம்பி கூறுகிறார்.

எடமால்குடி 28 குடியிருப்புகளில் ஒன்று மொத்தம் 2500 மக்கள் வசிக்கின்றனர். உலகத்தில் முத்தவான்களின் மக்கள் தொகை அவ்வளவே. இருப்புக்காலகுடியில் ஒரு நூறு பேர்கள் வசிக்கின்றனர். எடமால்குடி ஒட்டுமொத்தமாக காட்டில் நூறு சதுரகிலோ மீட்டர் தூரம்வரை பரவியிருக்கிறது. அதுவொரு பஞ்சாயத்தும்கூட. மொத்தம் 1500 ஓட்டுகள் அதாவது, கேரளாவிலேயே குறைந்த எண்ணிக்கையிலான ஓட்டுகள் கொண்ட பகுதி இதுதான். நாங்கள் வீடு திரும்பும்வழி ஆளரவமற்றதாகும். காட்டு யானைகள், தமிழ்நாட்டிலிருக்கும் பொள்ளாச்சி பகுதிக்குச் செல்ல குறுக்குவழியாக இந்த தடத்தைத்தான் தேர்ந்தெடுக்கும்.

இருப்பினும், இதோ சின்னத்தம்பி உலகிலேயே தன்னந்தனிமையில் ஒரு நூலகத்தை நடத்திக்கொண்டு வருவதோடு, மக்களுக்கு இலவச டீயும் இதர பொருட்களையும் தந்து வருகிறார். எங்களது கண்கள் திரும்பிப்போக இருக்கும்போது நெடியவழியில் உள்ளது. மனமோ சின்னத்தம்பியிடமும் அவரது நூலகத்திலும் உள்ளது

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்