సుందరవనాలలో పులిని తరిమికొట్టే సూపర్‌మ్యాన్

“ఒక గ్రామంలోకి రాయల్ బెంగాల్ పెద్దపులి ప్రవేశించినప్పుడు ఊరంతా గందరగోళం మొదలవుతుంది,” లుత్ఫొర్ మొల్లా చెప్పారు.

గ్రామంలోకి పులి ప్రవేశించిందన్న వార్త వ్యాపించగానే, దాన్ని తరిమికొట్టడానికి లుత్ఫొర్ తన బృందంతో కలిసి రంగంలోకి దిగుతారు. సుందర్‌బన్స్‌లోని (సుందరవనాలు) కుల్‌తొలీ బ్లాక్‌లో ఉన్న గ్రామాలన్నిటికీ కలిపి రాష్ట్ర అటవీ శాఖ రెండు ‘వేగంగా స్పందించే బృందాలను’ ఏర్పాటు చేసింది. గత నాలుగైదేళ్ళుగా, లుత్ఫొర్ ఒక బృందానికి నాయకత్వం వహిస్తున్నారు.

పులులను తరిమికొట్టే ఈ బృంద నాయకుడి గురించి తెలిసిన తరువాత, మొయిపిట్ తీరప్రాంత పోలీస్ స్టేషన్ పరిధిలో ఉన్న అతని స్వగ్రామమైన పూర్బా గుర్‌గురియాకు మేం బయలుదేరాం.

మిట్టపల్లాలుగా, తారు పూత లేని ఆ రోడ్డు ఎగుడుదిగుడుగా ఉన్న ఒక మట్టి రోడ్డుకు దారితీస్తోంది. మలుపులు తిరుగుతోన్న రోడ్డు పక్కనుంచి అగాధమైన మాత్లా నది నీరు నల్లగా ప్రవహిస్తోంది. మేం అరగంటసేపు నడిచినా, మాత్లాలో ఒక్క పడవ కూడా కనబడలేదు. నదికి అవతలి వైపున విస్తారమైన, దట్టమైన అడవి ఉంది.

2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం, పూర్బా గుర్‌గురియాలో సుమారు 5,600 మంది నివసిస్తున్నారు. వీరిలో ఎక్కువ మంది హిందువులే కానీ, ముస్లిములు కూడా గణనీయమైన సంఖ్యలో నివసిస్తున్నారు. భుబనేశ్వరి పంచాయతీ పరిధిలోని ఈ గ్రామవాసులు జీవనోపాధి కోసం చేపల వేట, వ్యవసాయంపై ఆధారపడ్డారు.

లుత్ఫొర్ నివసించే బాట్ తొలా ప్రాంతానికి చేరుకున్న తరువాత, అతని ఇంటి కోసం చుట్టుపక్కల విచారించాం. బాట్ తొలా పక్కనే ఉన్న కాళీ మందిరం ప్రాంగణంలో, సంచి నిండా పీతలతో ఒక యువప్రాయపు బాలుడు వేచి చూస్తూ కనబడ్డాడు. మమ్మల్ని చూడగానే, “కొల్‌కతా నుండి వస్తున్నారు కదా? నేను లుత్ఫొర్ మొల్లా పెద్ద కొడుకుని. మీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను,” అన్నాడు.

లుత్ఫొర్ ఇల్లు దగ్గర్లోనే ఉంది. ప్రధాన మంత్రి ఆవాస్ యోజన కింద, దాదాపు 1,000 చదరపు అడుగుల స్థలంలో నిర్మించిన ఒంటి అంతస్తు ఇల్లు అది. ఇటుకలతో కట్టిన మూడు గదులు, కాంక్రీట్ పైకప్పు, చిన్న వరండాతో నిరాడంబరంగా ఉంటుంది. అన్నిటికంటే పెద్దగా ఉన్న ఒక గదిలోకి మేం అడుగుపెట్టగానే, మంచం మీద జారగిలబడివున్న ఒక వ్యక్తి బలహీనమైన స్వరంతో పలకరించారు: “ఏం చెప్పమంటారు? గత కొన్ని రోజులుగా ఈ జ్వరం నన్ను పట్టి పీడిస్తోంది.” ఆయనే లుత్ఫొర్ మొల్లా. బలహీనంగా ఉన్న ఈ మనిషే!

నలభై ఏళ్ళ లుత్ఫొర్, అతని భార్య సలేయాకు ఇద్దరు కొడుకులు. వాళ్ళ 17 ఏళ్ళ పెద్ద కొడుకు సెలిమ్‌కి మూర్ఛ వ్యాధి ఉండడంతో, 9వ తరగతి తరువాత చదువు మానేశాడు. చిన్న కొడుకు సలావుద్దీన్ (12), రాయ్‌దిఘీలోని ఒక మదర్సాలో చదువుతూ, అక్కడే ఒక హాస్టల్‌లో ఉంటున్నాడు. సలేయా (33) ఇంటి పనులు చూసుకుంటారు. ఈ దంపతులు చదువుకోలేదు, కానీ తమ పిల్లలకు విద్య అందేలా చూసుకున్నారు. “నాకు కానీ, నా తోబుట్టువులకి కానీ బడికి వెళ్ళే అవకాశం రాలేదు. నేను వార్తాపత్రికలను, పుస్తకాలను చదవలేను,” లుత్ఫొర్ అన్నారు. అయితే, తానే సొంతంగా తన పేరు రాయడాన్నీ, సంతకం చేయడాన్నీ నేర్చుకున్న సంగతి మాకు తెలియాలని ఆయన కోరుకున్నారు.

“సలావుద్దీన్‌ని బాగా చదివించాలని, వాడు మంచి ఉద్యోగంలో స్థిరపడితే చూడాలని నా కల…,” సలేయా తెలిపారు.

లుత్ఫొర్ ఇప్పుడిక పులుల గురించిన కథలు చెప్పటం మొదలెడతారని మేం ఆశించాం, కానీ అతను తన జీవిత కథ చెప్పడం మొదలుపెట్టారు. సుదూర ప్రాంతాల నుంచి వచ్చే మనలాంటి సందర్శకులకు బెంగాల్ పెద్దపులి (పాంథెరా టైగ్రిస్) అంటే ఒకలాంటి ఉత్సుకత, ఉత్సాహం కలుగుతాయేమో కానీ కటిక పేదరికంలో బతికిన ఒక మత్స్యకార కుటుంబంలో పుట్టిన లుత్ఫొర్‌కి ఇది వర్తించదు. ఇదంతా అతని రోజువారీ జీవితంలో భాగం. అందుకే, తనకు సంబంధించి అంతే ప్రాధాన్యం ఉన్న వేరే విషయాల గురించి మాకు చెప్పటాన్ని కొనసాగించారు.

“నా తల్లిదండ్రులు చాలా పేదవారు. ఇద్దరూ కష్టపడి పని చేసేవాళ్ళు, కానీ ఆ డబ్బు మా ఇంటి అవసరాలకు బొటాబొటీగా సరిపోయేది. వాళ్ళు నదుల్లో వాగుల్లో చేపలు, పీతలు పట్టేవాళ్ళు. గడ్డి, మట్టితో కట్టిన ఇంట్లో మేమందరం - ముగ్గురు కొడుకులు, ముగ్గురు కూతుళ్ళు, మా తల్లిదండ్రులు - ఎన్నో ఏళ్ళు కష్టాలుపడుతూ బతికాం. ఒళ్ళు హూనం చేసే ఆ కఠినమైన పని మా (అమ్మ) బాబా (నాన్న)ల ఆరోగ్యంపై తీవ్ర ప్రభావాన్ని చూపించటంతో వాళ్ళు అనారోగ్యం పాలయ్యారు. నేను వాళ్ళ జబ్బు నయం చేయించలేకపోయాను. చివరికి, నా కళ్ళ ముందే వారు యాతనడుతూ చనిపోయారు.”

“అలా… 14 ఏళ్ళకే నా జీవన పోరాటం మొదలైంది. మొదట్లో నేను నదిలో మిన్ [టైగర్ రొయ్య విత్తనాలు], బాంగ్‌దా [టైగర్ రొయ్యలు] పట్టుకునేవాడిని. కొంచెం పెద్దయ్యాక, వేరేవాళ్ళ పడవల్లో చేపలు పట్టడానికి వెళ్ళి, వారానికి ఒకసారి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవాడిని.”

జ్వరం వల్ల వచ్చిన మందకొడితనాన్ని వదిలించుకొన్న లుత్ఫొర్, మంచం మీద నుండి లేచి నది ఒడ్డుకు వచ్చారు. బురదగా ఉన్న ఒడ్డున చతికిలబడి కూర్చొని, మాతో మాట్లాడుతూనే, దగ్గర్లో లంగరు వేసివున్న ఒక పడవకు మరమ్మత్తు చేయటం మొదలుపెట్టారు. “ఏడాది పొడవునా మాకు పులుల భయం ఉంటుంది. శీతాకాలంలో వాటి సంతానోత్పత్తి సమయంలో అవి తరచూ గ్రామాల్లోకి వస్తుంటాయి. అలాగే, రెండు మగ పులులు ఒకే ప్రాంతంలో ఉన్నప్పుడు, ప్రాదేశిక శత్రుత్వం వల్ల కొన్నిసార్లు అవి చుట్టుపక్కల గ్రామాల్లోకి చొరబడతాయి.”

లుత్ఫొర్ ఎదుర్కొన్న అనుభవాల పుణ్యమా అని మానవ నివాసాలతో పాటు చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల్లో పులుల కదలికలపై అతనికి ఒక స్పష్టత వచ్చింది. “అడవిలో ఆహార కొరత కూడా ఇందుకు ఒక కారణం,” తెలిపారాయన.

మారుతున్న వాతావరణ పరిస్థితుల నేపథ్యంలో సుందరవనాల డెల్టా (రెండు నదీ పాయల మధ్య ఏర్పడే ఒండ్రు నేల), అందులోని పులుల వలన ఎదురవుతున్న సమస్యల గురించి, అలాగే గత కొన్నేళ్ళుగా అవి వారి జీవితాలను ఎలా ప్రభావితం చేస్తున్నాయో లుత్ఫొర్ మాట్లాడారు. ‘సుందరవనాలలోని రోజువారీ సమస్యలను’ - సముద్రంలో నీటి మట్టాలు పెరగడం, నదులు కోతకు గురికావటం కారణంగా ద్వీపాలు మునిగిపోవడం, నదుల, వాగుల ద్వారా వ్యవసాయ భూముల్లోకి ఉప్పునీరు చేరడం, మడ అడవులు కుంచించుకుపోవడం… ఇలా ఆయన సంగ్రహంగా చెప్పారు. తత్ఫలితంగా, “పులులు తమ ఇళ్ళను [ఆవాసాలను] కోల్పోయి, ఆహారం కోసం వెతుక్కుంటూ గ్రామాలలోకి ప్రవేశిస్తున్నాయి.” ఇది మనుషులకు, పులులకు మధ్య ఒక అనివార్యమైన సంఘర్షణకు దారి తీస్తోంది. చదవండి: బెంగాల్ పులి నీడలో పీతల వేట

“పులిని తరిమికొట్టడానికి బోలెడు కిటుకులు ఉన్నాయి,” అంటూ లుత్ఫొర్ వాటిని వెల్లడించారు. “అది నదిలో ఈదుకుంటూ గ్రామంలోకి ప్రవేశించగానే, అటవీ శాఖ మాకు ఇచ్చిన కర్రలు, ‘చాక్లెట్ బాంబుల’ [తుపాకీమందు కూరి స్థానికంగా తయారుచేసిన బాణాసంచా]తో మేం సిద్ధంగా ఉంటాం.”

పులులను తరిమికొట్టడానికి ఫిరంగులు పేల్చాల్సిన అవసరం లేదని తెలుసు, కానీ వాళ్ళ దగ్గరున్న బలహీనమైన ఆయుధాలు మమ్మల్ని ఆందోళన పడేలా చేశాయి. అయితే, లుత్ఫొర్ మాత్రం ఆత్మవిశ్వాసంతో వెలిగిపోతున్నారు. “మాతో పాటు ఒక వలను తీసుకుపోయి, దానితో పులి చొరబడిన ప్రాంతాన్ని చుట్టుముడతాం. ఆ తరువాత, దగ్గర్లోని చెట్టును కర్రలతో బలంగా కొడుతూ, చాక్లెట్ బాంబులను పేలుస్తూ, గొంతు చించుకుని గట్టిగా ఒక్కపెట్టున అరుస్తాం. ఆ దెబ్బకి మామా [ఇక్కడ పులులను తరచూ మామా లేదా మేనమామ అని పిలుస్తారు] భయపడి అడవిలోకి పరుగెడుతుంది.” తన సాదాసీదా మందుగుండు సామగ్రి ఎంత ప్రభావవంతంగా పని చేస్తుందో లుత్ఫొర్ సగర్వంగా ప్రకటించారు. “మీకు తెలుసా? పులులను తరిమికొడుతుండగా ఇప్పటివరకూ నన్ను ఏ ప్రమాదమూ దరిచేరే ధైర్యం చేయలేదు.”

ఇది విన్నాక, లుత్ఫొర్ మొల్లా బృందం వాస్తవానికి మనుషుల ప్రాణాలతో పాటు పులుల ప్రాణాలను కూడా కాపాడుతోందని నాకు అర్థమైంది.

అడవిలోంచి వచ్చిన ఈ నాలుగు కాళ్ళ సందర్శకులను భయపెట్టి అడవిలోకి తిరిగి తరమటం ద్వారా, గ్రామస్తులు ఆ అంతరించిపోతోన్న జీవులను చంపకుండా వీరు రక్షిస్తున్నారు. ఈ ప్రమాదకరమైన, సాహసోపేతమైన పనిని చేస్తున్నవారు, ముస్లిమ్, హిందూ సముదాయాలకు చెందిన సాధారణ గ్రామస్తులే. వారంతా తమ జీవనోపాధి కోసం సుందరవనాలపై, నదులపై ఆధారపడినవారు. ఆ భయపెట్టే మాంసాహారులకు భయపడుతూ బతకడం తమకు కుదరని పని అని లుత్ఫొర్ అన్నారు. కుల్‌తొలీలో, ఒక్కో బృందంలో 12-13 మంది సభ్యులున్న రెండు వేగంగా స్పందించే బృందాలు చురుకుగా పనిచేస్తున్నాయి. వీరికి ఎటువంటి శిక్షణా లభించలేదు. అటవీ శాఖ వారి కోసం ఎటువంటి భద్రతా ఏర్పాట్లను కూడా చేయలేదు.

“పులులను తరిమికొట్టినందుకు మాకు ఒక్కొక్కరికి రూ. 1,000 ఇస్తారు. ఇలాంటి సంఘటనలు ఏడాదిలో కనీసం మూడు, నాలుగు ఉంటాయి. నిజమే, పులులను తరిమికొట్టడం మా కడుపులు నింపదు,” ఉన్నది ఉన్నట్లు చెప్పారు లుత్ఫొర్. అంటే, ఒక ఏడాదిలో వాళ్ళు ఒక్కొక్కరూ గరిష్టంగా రూ.4,000-5,000 వరకు సంపాదిస్తారు. వాళ్ళు బతకడానికి ఇది ఏ మాత్రం సరిపోదని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అందుకే, లుత్ఫొర్ ఏడాదిలో తొమ్మిది నెలల పాటు నదుల్లో, వాగుల్లో చేపలను, పీతలను వేటాడటం లాంటి ఇతర పనులు కూడా చేస్తారు.

“చైత్ర, బైశాఖ (వైశాఖం), జ్యేష్ఠ మాసాలలో [మార్చి నెల మధ్య నుండి మే నెల మధ్య వరకు], చేపలు నదిలో గుడ్లను పొదుగుతాయి. ఆ సమయంలో మేం నదిలో వేటకు వెళ్ళం. అప్పుడు నేను తేనె సేకరించడానికి అడవిలోకి వెళ్తాను. మిగతా సమయాల్లో మాత్రం చేపల వేటకు, లేదా ఇంకేదైనా పనికి వెళ్ళి ఎలాగోలా ఇల్లు జరుపుకుంటాను.” ఈ పనులన్నీ చేయడం ద్వారా, లుత్ఫొర్ నెలకు సగటున రూ.8,000-10,000 వరకు సంపాదిస్తారు.

ఇన్నేళ్ళలో, లుత్ఫొర్ సొంతంగా మూడు పడవలను నిర్మించి నడుపుతున్నారు. “వాటి వల్ల ఏడాదిలో తొమ్మిది నెలల పాటు కనీసం 20 మంది మత్స్యకారులకు ఆదాయం లభిస్తోంది. ఆ మత్స్యకారులలో కొన్ని కుటుంబాలకు చెందిన భార్యాభర్తలు కూడా ఉన్నారు. వాళ్ళు చేపలను, పీతలను పట్టుకోవడానికి కలిసి పడవ నడుపుకుంటూ వెళ్తారు,” చెప్పారాయన. ఇవి ఒంటరిగా చేసే ప్రయాణాలు కాకపోవటంతో, స్థానికులు ఆయనతో పాటే వేటకు వెళ్తుంటారు. వేటకి వెళ్ళినప్పుడు ఒక్కోసారి వాళ్ళు దాదాపు 8-9 రోజులు ఇంటికి దూరంగా ఉంటారని, వాళ్ళ పడవలు ఎక్కువ సమయం నదిలోనే ఉంటాయని ఆయన వివరించారు. వాళ్ళు రకరకాల ప్రమాదాలను ఎదుర్కొంటూ, రోజుకు 18 గంటల వరకు పని చేస్తారు. విశ్రాంతి తీసుకునే సమయం కూడా ఉండదు. గ్రామానికి తిరిగి వచ్చిన తరువాత, ఐదారు రోజులు విరామం తీసుకుంటారు. మళ్ళీ చేపల వేటకోసం తమ నదీ యాత్రలకు తిరిగి వెళ్తారు. అప్పుడాయనకు సలేయా అన్న మాటలు, ఆమె భయాలు గుర్తుకువస్తాయి: “ఈ సమయంలో [నదుల్లో చేపలవేటకు వెళ్ళినప్పుడు] నాకు చాలా భయం వేస్తుంది. వాళ్ళు సురక్షితంగా తిరిగి రావాలని, అనారోగ్యాల బారిన పడకూడదని నిరంతరం ప్రార్థిస్తుంటాను. అల్లా మాత్రమే నాకున్న ఏకైక ఆశ...”

డెల్టా ప్రాంతంలో చేపల వేటకు వెళ్ళడం ఎందుకు కష్టతరంగా మారిందో కుల్‌తొలీ నివాసి, అసోసియేషన్ ఫర్ ప్రొటెక్షన్ ఆఫ్ డెమోక్రటిక్ రైట్స్ కార్యకర్త, మిథున్ మండల్ వివరించారు. దాదాపు 2,584 చదరపు కిలోమీటర్ల విస్తీర్ణంలో ఉన్న సుందర్‌బన్స్ టైగర్ రిజర్వ్‌లో, 88 నుంచి 100 పులులు నివసిస్తున్నాయని నేషనల్ టైగర్ కన్జర్వేషన్ అథారిటీ అంచనా వేసింది. “అటవీ శాఖ అధికారులు అడవిలోని బఫర్ జోన్‌ను క్రమపద్ధతిలో తిరిగి రూపొందిస్తున్నారు. అందులోని ఎక్కువ భాగాన్ని కోర్ ఏరియాలో చేరుస్తున్నారు. గత కొన్నేళ్ళుగా టైగర్ జోన్ [క్రిటికల్ టైగర్ హాబిటాట్] విస్తీర్ణం పెరుగుతూ వచ్చింది. కోర్ ఏరియాను పులుల సంచారం కోసం రిజర్వ్ చేశారు. ఈ ప్రాంతంలో తేనె సేకరించడానికి అనుమతి ఉన్నప్పటికీ చేపల, పీతల వేటపై మాత్రం కఠినమైన నిషేధం విధించారు. బఫర్ జోన్ లోపల మాత్రమే చేపల వేటకి అనుమతి ఉంది. విచిత్రం ఏంటంటే, బఫర్ జోన్ విస్తీర్ణం క్రమంగా తగ్గిపోతుండడంతో, లుత్ఫొర్ లాంటి మత్స్యకారులు మనుగడ కోసం కోర్ ఏరియాలోకి ప్రవేశించాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది.”

అయితే, గ్రామంలోకి రావడానికి పులులకు ఎవరి అనుమతీ అవసరం లేదు. ఒక పులి గ్రామంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, దాన్ని క్రమశిక్షణలో పెట్టడానికి లుత్ఫొర్‌ను, అతని బృందాన్ని పిలుస్తారు. ఇదిలా ఉంటే, ఈ బృందాలు ఎంతమంది ప్రాణాలను కాపాడాయన్న గణాంకాలు మాత్రమే కాదు, ప్రజల ప్రాణాలను కాపాడే ఈ సాహసవీరుల పేర్లు కూడా ప్రభుత్వ రికార్డుల్లో మనకి కనిపించవు. “అదంతా అత్యాశ!" అన్నారు మిథున్ మండల్. "తరచూ సరైన ఆధారాలు లేకపోవడంతో, పులుల దాడుల వల్ల సంభవించే మరణాలను [అధికారులు] ‘చట్టవిరుద్ధం’ అని పిలుస్తారు.” దాంతో, కోర్ ఏరియాలో పులుల దాడుల్లో మరణించినవారి కుటుంబాలకు ఎలాంటి పరిహారం పొందేందుకు అర్హత ఉండదు.

పులులనూ మనుషులనూ ఒకరి నుండి మరొకరిని కాపాడుతున్నప్పటికీ లుత్ఫొర్, అతని సహచరులు మాత్రం ఆకలితోనూ, వేటాడే జంతువుల నుండి తమ ప్రాణాలకు, అవయవాలకు పొంచివుండే శాశ్వత ప్రమాదంతోనూ జీవిస్తున్నారు.

తిరిగి పూర్బా గుర్‌గురియాలోని నది ఒడ్డుకు వస్తే, లుత్ఫొర్ ఇంకా పడవకి మరమ్మత్తు చేస్తూనే ఉన్నారు. “ఈ కఠినమైన శ్రమపైనే మా మనుగడ ఆధారపడి ఉంది. జీవితంలో నా చేతులు ఖాళీగా ఉండి, నేను విశ్రాంతి తీసుకోవడాన్ని నేను ఊహించలేను.” అతని గొంతులో అనిశ్చితి స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.

“అల్లాకి సమ్మతమైతే మనం మళ్ళీ కలుద్దాం,” అంటూ, ఒక చిరునవ్వుతో ఆయన మాకు వీడ్కోలు పలికారు.

కొల్‌కతాకు వెళ్ళే రైలు తప్పిపోకూడదన్న ఆతృతతో నేను హడావిడిగా నడవడం మొదలుపెట్టాను. వెళ్తూ వెళ్తూ అలా వెనక్కి తిరిగి చూశాను. చుట్టూ క్రమంగా అలుముకుంటున్న చీకటిలో, తన పడవను మరమ్మత్తు చేయడంలో మునిగిపోయిన ఆ సుందరవనాల సూపర్‌మ్యాన్ ఆకారం క్రమంగా మసకబారుతూ కనిపించింది.

తాజాకలం: సుందర్బన్స్ టైగర్ రిజర్వ్ (ఎస్‌టిఆర్) సరిహద్దులను తిరిగి నిర్వచించి, 24-పరగణాల (దక్షిణ) డివిజన్లలోని ఇతర పులుల ఆవాస ప్రాంతాలను ఇందులోకి చేర్చాలనే పశ్చిమ బెంగాల్ ప్రభుత్వ ప్రతిపాదనను పర్యావరణం, అటవీ, వాతావరణ మార్పుల మంత్రిత్వ శాఖ (MoEFCC)కు చెందిన దేశీయ వన్యప్రాణి బోర్డు (NBWL) ఆగస్టు 19, 2025న ఆమోదించింది. అప్పుడు 3,629.57 చదరపు కిలోమీటర్ల పరిధిలో విస్తరించి ఉండే ఈ ఎస్‌టిఆర్ దేశంలోని రెండవ అతిపెద్ద టైగర్ రిజర్వ్ అవుతుంది. దీనితో కొత్త ఎస్‌టిఆర్ సరిహద్దు కిందికి వచ్చే ఈ ప్రాంత నివాసితులలో, ముఖ్యంగా మత్స్యకారులలో అనేక ఆందోళనలు, అనుమానాలు చోటుచేసుకున్నాయి. ఈ నియమాలు, నిషేధాలు మనుగడ కోసం తాము చేసే రోజువారీ కదలికలను ప్రభావితం చేస్తాయని వారు నమ్ముతున్నారు.

ఈ కథనం మొదట బంగ్లాలో నివేదించబడింది.

అనువాదం: వై. క్రిష్ణ జ్యోతి