சுந்தரவனக் காடுகளின் புலி விரட்டும் சூப்பர்மேன்

“ராயல் பெங்கால் புலி, கிராமத்திற்குள் நுழைந்தால் ஒரே கூச்சல் குழப்பம் தான்” என்று தொடங்குகிறார், லுட்ஃபோர் மொல்லா.

கிராமத்திற்குள் புலி வந்த செய்தி பரவியதும், லுட்ஃபோர், தனது குழுவுடன் அதை விரட்ட களத்தில் இறங்குகிறார். கடந்த நான்கு-ஐந்து ஆண்டுகளாக, சுந்தரவனக் காடுகளின் குல்தாலி தொகுதியின் கிராமங்களை உள்ளடக்கிய பகுதிகளில், மாநில வனத்துறை அமைத்த இரண்டு 'விரைவு செயலாற்றும் குழுக்கள்' ஒன்றின் பொறுப்பாளராக லுட்ஃபோர் செயலாற்றுகிறார்.

புலியைத் விரட்டும் இந்த குழுத் தலைவரைப் பற்றி அறிந்ததும், மைபிட் கடலோர காவல் நிலையத்தின் கீழ் உள்ள அவரது கிராமமான புர்பா குர்குரியாவுக்கு புறப்பட்டோம்.

பூசப்படாத கரடுமுரடான சாலை, குண்டும் குழியுமான ஒரு மண் பாதைக்கு போகிறது. வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சாலை அருகில், ஆழமான மட்லா நதி நீர் பாய்கிறது. நாங்கள் நடந்த அந்த அரை மணி நேர மொத்தமும், மட்லாவில் ஒரு படகும் போகவில்லை. ஆற்றின் மறுபுறம் ஒரு பரந்த, அடர்ந்த காடு.

புர்பா குர்குரியாவில் கிட்டத்தட்ட 5,600 பேர் வசிக்கின்றனர் (மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு 2011). கணிசமான எண்ணிக்கையில் முஸ்லிம்களும், பெரும்பாலான எண்ணிக்கையில் இந்துக்களும் வசிக்கின்றனர். புவனேஸ்வரி பஞ்சாயத்தின் கீழ் உள்ள இந்த கிராமத்தில் மீன்பிடித்தலும், விவசாயமும் இரண்டு முக்கிய வாழ்வாதாரங்கள்.

லுட்ஃபோர் வசிக்கும் பேட் டோலா பகுதியை அடைந்ததும், அவரது வீடு எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டோம். பேட் டோலாவை ஒட்டியுள்ள காளி மந்திரின் முற்றத்தில், நண்டுகள் நிறைந்த பையுடன் ஒரு இளைஞன் காத்திருக்கிறான். எங்களைப் பார்த்ததும்: "கொல்கத்தாவிலிருந்து வருகிறீர்களா? நான் லுட்ஃபோர் மொல்லாவின் மூத்த மகன். உங்களுக்காகத் தான் காத்திருக்கிறேன்," என்றான்.

லுட்ஃபோர் வீடு அருகில் உள்ளது. பிரதான் மந்திரி ஆவாஸ் யோஜனா திட்டத்தின் கீழ் சுமார் 1,000 சதுர அடி நிலத்தில் கட்டப்பட்ட இந்த ஒற்றை மாடி வீட்டில், மூன்று சாதாரண செங்கல் அறைகள், ஒரு கான்கிரீட் கூரை, மற்றும் ஒரு வராண்டா உள்ளது. முதலில் பெரிய அறைக்குள் நுழைந்ததும், படுக்கையில் சாய்ந்திருப்பவரிடம் இருந்து ஒரு பலவீனமான குரல் கேட்கிறது: "நான் என்ன செய்வது? இந்த காய்ச்சல் சில நாட்களாக என்னை வாட்டுகிறது." இவரா லுட்ஃபோர் மொல்லா? இவ்வளவு பலவீனமானவரா!

40 வயதான லுட்ஃபோர், மனைவி சலேயா தம்பதிக்கு இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர். 17 வயதான மூத்த மகன், வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, 9ஆம் வகுப்போடு பள்ளியை தொடரவில்லை. 12 வயதாகும் இளைய மகன், சலாவுதீன், விடுதியில் தங்கி, ரைதிகியில் உள்ள ஒரு மதரஸாவில் படித்து வருகிறார். 33 வயதான செலயா, வீட்டை நடத்துகிறார். இந்த தம்பதியினர் படிக்கவில்லை. ஆனால் குழந்தைகள் படிப்பதை உறுதி செய்தனர். லுட்ஃபோர் கூறுகையில்: “எனக்கும் என் உடன்பிறந்தவர்களும், பள்ளிக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. செய்தித்தாள்கள், புத்தகங்கள் எதுவும் எனக்கு படிக்கத் தெரியாது." இருப்பினும், சுயமாக அவர் தனது பெயரை எழுதி கையொப்பமிடக் கற்றுக்கொண்டதை எங்களிடம் பெருமையாக கூறினார்.

"சலாவுதீனை படிக்க வைத்து பெரிய ஆளாக்க வேண்டும் என்பது என் கனவு..." என்று சலேயா கூறுகிறார்.

லுட்ஃபோர் புலிக் கதைகளைக் கூறுவார் என்று எதிர்பார்க்கையில், அவர் மீண்டும் தனது சொந்த கதைக்குத் திரும்புகிறார். வறுமையான வீட்டில் வளர்ந்த இந்த மீனவர் மகனுக்கு, வங்காளப் புலிகள் (பாந்தெரா டைகிரிஸ் டைகிரிஸ்) பற்றிய கதைகள், எங்களை போன்ற வெளியாட்களுக்கு இருப்பதை போல மர்மமாகவும் உற்சாகமாகவும் இருக்கவில்லை. லுட்ஃபோருக்கு, இது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. அவருக்கு பொருத்தமானதாக தோன்றும் எல்லா கதைகளையும் தொடர்கிறார்.

"என் பெற்றோர் மிகவும் ஏழைகள். இருவரும் வேலை செய்த போதும், குடும்பம் நடத்த போதுமான வருமானம் இல்லை. அவர்கள் ஆறுகளிலும் ஓடைகளிலும் மீன் மற்றும் நண்டுகளைப் பிடித்து வருவர். மூன்று சகோதரர்கள், மூன்று சகோதரிகள் மற்றும் எங்கள் பெற்றோர் என எங்கள் மொத்த குடும்பமும் மண் குடிசையில் பல வருடங்களாக கஷ்டங்களுடன் கழித்தோம்... கடின உடல் உழைப்பு என் பெற்றோரின் உடல்நலத்தைப் அதிகம் பாதித்தது. நோய்வாய்ப்பட்ட இருவரையும், குணப்படுத்த முடியாமல், என் கண் முன்னே வேதனையில் இறக்க கண்டேன்.

"என் வாழ்க்கை போராட்டம் 14 வயதிலேயே தொடங்கி விட்டது. நான் ஆற்றில் மின் [புலி இறால் நாற்றுகள்] மற்றும் பாக்டா [புலி இறால்] ஆகியவற்றைப் பிடிப்பேன். கொஞ்சம் வளர்ந்ததும், மற்றவர்களின் படகுகளில் மீன் பிடிக்க சென்றேன். ஏழு நாட்களுக்கு ஒருமுறைதான் வீடு திரும்புவேன்."

காய்ச்சல் அலுப்பை உதறிவிட்டு, லுட்ஃபோர் தனது படுக்கையில் இருந்து எழுந்து ஆற்றங்கரைக்கு வருகிறார். சேற்றுக் கரை அருகில் நங்கூரமிட்டிருந்த படகு ஒன்றை சரி செய்து கொண்டே பேசுகிறார். “வருடம் முழுவதும் புலிகள் பற்றிய பயம் இருக்கும். அவை பெரும்பாலும் இனப்பெருக்கக் காலமான குளிர்காலத்தில், கிராமங்களுக்கு வருகின்றன. மேலும், இரண்டு ஆண் புலிகள் ஒரே பகுதியில் இருக்கும்போது, அதன் ஆதிக்கப் போட்டியால், சில சமயங்களில் அவை அருகிலுள்ள கிராமங்களுக்குள் வந்து விடும்.”

லுட்ஃபோரின் அனுபவம், மனித குடியிருப்புகளை சுற்றி நடக்கும் புலியின் நடமாட்டம் குறித்து அவருக்குத் தெளிவைத் தந்துள்ளது. “காட்டில் அதற்கான இரை பற்றாக்குறையும் ஒரு காரணம்,” என்று அவர் கூறுகிறார்.

மாறிவரும் காலநிலைகளால், சுந்தரவன டெல்டா மக்கள், அதன் புலிகள் எதிர்கொள்ளும் போராட்டங்களையும், அதனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக அவர்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு கடினமாக்கியுள்ளது என்பதையும் அவர் விளக்குகிறார். கடலில் உயரும் நீர் மட்டம், ஆறுகளின் அரிப்பால் மூழ்கும் தீவுகள், ஆறுகள் மற்றும் சிற்றோடைகள் வழியாக விவசாய நிலங்களுக்குள் பாயும் உப்பு நீர், சுருங்கும் சதுப்புநில காடுகள் என லுட்ஃபோர் "சுந்தர்வனத்தின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளை" சுருக்கமாகக் கூறுகிறார். இதன் விளைவாக, “புலிகள் தங்கள் வீடுகளை [வாழ்விடத்தை] இழந்து உணவு தேடி கிராமங்களுக்கு வருகின்றன.” இது தவிர்க்க முடியாத மனித-புலி மோதலுக்கு வழிவகுக்கிறது. படிக்கவும்: வங்காளப் புலி குறித்த அச்சத்தின் நிழலில், நண்டு வேட்டை

“புலியை விரட்டுவதில் பல தந்திரங்கள் உள்ளது,” என்று விளக்குகிறார் லுட்ஃபோர். “ஆற்றின் குறுக்கே நீந்தி, கிராமத்திற்குள் புலி நுழைந்ததும், வனத்துறையால் வழங்கப்பட்ட குச்சிகள் மற்றும் ‘சாக்லேட் குண்டுகள்’ [உள்ளூரில் தயாரிக்கப்பட்ட பட்டாசுகள்] உடன் நாங்கள் தயாராக இருப்போம்.”

புலிகளை விரட்ட பீரங்கித் துப்பாக்கி தேவையில்லை, என்றாலும், பலவீனமான அவர்களின் ஆயுதங்கள் எங்களுக்கு கவலையளிக்கிறது. லுட்ஃபோர், நம்பிக்கையுடன் "நாங்கள் ஒரு வலையை எங்களுடன் எடுத்துச் சென்று, அந்தப் பகுதியைச் சுற்றி வளைத்து, அருகிலுள்ள மரத்தை குச்சிகளால் கடுமையாக தட்டுவோம். சாக்லேட் குண்டுகளை வெடிப்போம். உச்சக்கட்டக் குரலில் கத்துவோம். பயந்துபோன புலி மாமா [புலிகள் பெரும்பாலும் இங்கே அம்மா அல்லது தாய்வழி மாமா என்று குறிப்பிடப்படுகிறது] காட்டுக்குள் ஓடுவிடும்," என்று கூறுகிறார். லுட்ஃபோர் தனது எளிமையான வெடிகுண்டின் செயல்திறனை பெருமையுடன் கூறுகிறார். "இதுவரை, புலிகளை விரட்டும்போது எந்த ஆபத்தும் என்னைத் தொடவில்லை."

லுட்ஃபோர் மொல்லாவும் அவரது குழுவினரும், உண்மையில் மனிதர்கள், புலிகள் ஆகிய இரு தரப்புகளின் உயிரையும் காப்பாற்றுகிறார்கள் என்பது எனக்குப் புரிகிறது.

நான்கு கால் விருந்தினர்களை பயமுறுத்தி காட்டிற்கு விரட்டுவதன் மூலம், அழிந்து வரும் இந்த உயிரினத்தை கிராமவாசிகள் கொல்லாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். அந்த ஆபத்தான மற்றும் துணிச்சலான பணியைச் செய்பவர்கள் முஸ்லிம் மற்றும் இந்து சமூகங்களைச் சேர்ந்த சாதாரண கிராமவாசிகள். அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக சுந்தரவனக் காடுகளையும் ஆறுகளையுமே நம்பியுள்ளனர். வேட்டை மிருகங்களுக்கு பயப்பட்டால் வேலைக்கு ஆகாது என்கிறார் லுட்ஃபோர். குல்தாலியில் செயல்படும் இரண்டு விரைவு செயலாற்றும் குழுக்களில் தலா 12, 13 பேர் உள்ளனர். இருப்பினும், அந்த குழுவுக்கு எந்தப் பயிற்சியும் அளிக்கப்படவில்லை. அவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யவும் வனத்துறையினரால் எந்த ஏற்பாடும் செய்யப்படவில்லை.

“புலிகளை விரட்ட எங்களுக்கு தலா 1,000 ரூபாய் கிடைக்கும். இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் வருடத்திற்கு மூன்று அல்லது நான்கு முறை நடக்கும். ஆனால், புலிகளைத் விரட்டுவது எங்கள் வயிற்றை நிரப்பாது," என்று லுட்ஃபோர் கவலையாக கூறுகிறார். அதாவது, அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் வருடத்திற்கு ரூ.4,000-5,000 மட்டுமே கிடைக்கும். இதை வைத்து யாராலும் வாழ்ந்து விட முடியாது. அதனால் லுட்ஃபோர், வருடத்தில் ஒன்பது மாதங்களுக்கு ஆறுகள் மற்றும் ஓடைகளில் மீன் மற்றும் நண்டுகளைப் பிடிப்பது உட்பட மற்ற வேலைகளையும் செய்கிறார்.

"சைத்ரா, பைஷாக் மற்றும் ஜ்யயிஷ்டா மாதங்களில், [மார்ச் நடுப்பகுதி முதல் மே நடுப்பகுதி வரை] ஆற்றில் மீன் முட்டைகள் குஞ்சு பொரிக்கின்றன. அந்த நேரத்தில் நாங்கள் ஆற்றுக்குச் செல்வதில்லை. தேன் சேகரிக்க காட்டுக்குச் செல்வேன். வருடத்தின் மற்ற நேரங்களில் மீன்பிடித்து சமாளிக்கிறேன்." இந்த எல்லா வேலைகளில் இருந்தும் லுட்ஃபோரின் வருமானம் சராசரியாக மாதம் ரூ.8,000-10,000 ஆகும்.

லுட்ஃபோர், தன் காலத்தில், மூன்று படகுகளை சொந்தமாக உருவாக்கி வைத்துள்ளார். "இது, வருடத்திற்கு ஒன்பது மாதங்களுக்கு, கணவன்-மனைவி இருவரும் வேலை செய்யும் குடும்பங்கள் உட்பட, குறைந்தது 20 மீனவர்களுக்கு, வருமானத்தை ஈட்ட உதவுகிறது. மீன்களையும் நண்டுகளையும் பிடிக்க ஒன்றாக பயணிப்பார்கள்." இது தனியாக மேற்கொள்ள ஏதுவான பயணம் அல்லாததால், உள்ளூர்வாசிகள், அவருடன் செல்கின்றனர். ஏனெனில் இந்த மீன்பிடி பயணங்களின் போது, ​​அவர்கள் சுமார் 8-9 நாட்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே இருக்க வேண்டும். அதோடு பெரும்பாலான நேரம் அவர்கள் ஆற்றில் படகுகளில் தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விளக்குகிறார். அவர்கள் ஒரு நாளைக்கு 18 மணி நேரம் வரை வேலை செய்கிறார்கள். பலவகையான ஆபத்துகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். ஓய்வெடுக்க நேரமிருப்பதில்லை. கிராமத்திற்குத் திரும்பிய பிறகு, அவர்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு நாட்கள் இருந்துவிட்டு, மீண்டும் ஆற்றில் பயணத்தை தொடங்குகிறார்கள். சலேயாவின் வார்த்தைகளும், பயமும் என்னையும் தொற்றிக் கொள்கின்றன. "பயண நேரத்தில் நான் மிகவும் பயப்படுவேன். [ஆறுகளில் மீன்பிடி பயணங்கள்] அவர்கள் பாதுகாப்பாகத் திரும்பவும், நோய்களிலிருந்து விலகி இருக்கவும் தொடர்ந்து இறைவனிடம் வேண்டுவேன். அல்லாஹ் மட்டுமே ஒரே நம்பிக்கை..."

ஜனநாயக உரிமைகள் பாதுகாப்பு சங்கத்தின் ஆர்வலரான குல்தாலிவாசி மிதுன் மொண்டல், டெல்டா பகுதியில் கடினமாகி வரும் மீன்பிடி பயணங்களை பற்றி விளக்குகிறார். 2,584 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்துள்ள சுந்தரவன, புலிகள் காப்பகத்தில் 88 முதல் 100 புலிகள் வாழ்வதாக தேசிய புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் மதிப்பிட்டுள்ளது. மிதுன் கூறுகையில், “வனத்துறை, வனத்தின் இடையக மண்டலத்தை மறுவரையறை செய்வதாக, மையப் பகுதியில் அதிக பகுதியை சேர்த்து வருகிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளில் புலி மண்டலம் [முக்கியமான புலி வாழ்விடம்] அதிகரித்துள்ளது. மையப் பகுதி புலிகள் சுற்றித் திரிய ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பகுதியில் தேன் சேகரிப்பு அனுமதிக்கப்பட்டாலும், மீன் மற்றும் நண்டுகளை பிடிக்க தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. இடையக மண்டலத்திற்குள் மட்டுமே மீன்பிடிக்க அனுமதி உள்ளது. இதில் முரண்பாடு என்னவெனில், இடையக மண்டலம் குறைவதால், லுட்ஃபோர் போன்ற மீனவர்கள் மையப்பகுதிக்குள் நுழைய வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.”

ஆனால், புலிகள் எங்கும் நுழைய அனுமதி தேவையில்லையே. ஒரு புலி கிராமத்திற்குள் வரும்போது, ​​அதை அடக்க லுட்ஃபோரும் அவரது குழுவினரும் அழைக்கப்படுகின்றானர். ஆனாலும், அரசாங்க பதிவுகளில், காப்பாற்றப்பட்ட உயிர்களின் எண்ணிக்கை பற்றியும், துணிச்சலாக இந்த உயிர்களைக் காப்பாற்றியவர்களின் பெயர்கள் குறித்த புள்ளிவிவரங்களையும் கண்டுபிடிப்பது கடினம். “பெரும்பாலும், [அதிகாரிகள்] புலி தாக்குதல்களால் ஏற்படும் இறப்புகளை ஆதாரங்கள் இல்லாததால் 'சட்டவிரோதமானது' என்று ஒதுக்கிவிடுவர்,” என்று மிதுன் மொண்டல் கூறுகிறார். மையப் பகுதியில், புலிகளின் தாக்குதல்களால் இறக்கும் குடும்பங்களுக்கு எந்த இழப்பீடும் கிடைக்காது.

லுட்ஃபோரும், அவரது குழுவும் புலிகளையும் மனிதர்களையும் காப்பாற்றினாலும், அவர்கள் பசி மற்றும் வேட்டையாடிகள் தாக்குதல் என நிரந்தர ஆபத்துடன் வாழ்கிறார்கள்.

புர்பா குர்குரியாவில் உள்ள ஆற்றங்கரையில், லுட்ஃபோர் இன்னும் படகைச் சரிசெய்து கொண்டிருக்கிறார். "எங்கள் வாழ்க்கை இந்த கடின உழைப்பைச் சார்ந்துள்ளது. சும்மா இருந்து கொண்டு ஓய்வாக வாழ்க்கையை நடத்துவது பற்றி நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாது." நிச்சயமில்லாத அவரின் வாழ்க்கை, அவரது குரலில் தெரிகிறது.

"அல்லாஹ் நாடினால், நாம் மீண்டும் சந்திப்போம்" என்று ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் நமக்கு விடை கொடுக்கிறார்.

கொல்கத்தா செல்லும் ரயிலைத் தவறவிடக்கூடாது என்று வேகமா நடந்து கொண்டே, திரும்பிப் பார்க்கிறேன். தனது படகைச் சரிசெய்வதில் மூழ்கியிருந்த சுந்தரவனக் காடுகளின் இந்த சூப்பர்மேனின் நிழல் உருவம் படிப்படியாக மங்கிவிடுகிறது.

பின்குறிப்பு: ஆகஸ்ட் 19, 2025 அன்று சூழலியல், காடுகள் மற்றும் காலநிலை மாற்றத்துக்கான அமைச்சகத்தின் தேசிய வன உரிமை வாரியம், 24 பர்கனாஸ் (தெற்கு) பகுதியின் புலிகள் வாழும் பிற இடங்களை உள்ளடக்கும் வகையில் சுந்தரவன புலிகள் காப்பக எல்லைகளை மறுவரையறை செய்ய அனுமதி அளித்தது. மாற்றியமைக்கப்பட்டிருக்கும் பரப்பளவின்படி, காப்பகம் இனி 3,629.57 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பை கொண்டிருக்கும். இதனால் இந்த காப்பகம் நாட்டிலேயே இரண்டாம் பெரிய புலிகள் காப்பகமாக மாறும். இப்பகுதியில் வசிக்கும் மக்கள், தற்போதைய புதிய எல்லையின்படி, காப்பகத்துக்குள் வருகின்றனர். இதனால் இந்த மக்கள், குறிப்பாக மீனவர்கள் கவலையில் இருக்கின்றனர். விதிகளும் கட்டுப்பாடுகளும் அவர்களின் அன்றாட நடமாட்டத்தை முடக்குமென அஞ்சுகின்றனர்.

மூலக்கதை வங்காள மொழியில் வெளிவந்தது.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்