வெள்ளம் குறித்த நாடகமும் மீளும் தன்மையும்

பார்வையாளர்களை வெளிச்சமற்ற மேடை வரவேற்கிறது. ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் சற்று உயரமான பகுதியில் நிற்கும் நிழல்கள் தெரிகின்றன. “வருடந்தோறும் மலையிலிருந்து ஆறு அடித்து வரும் மணல், கடலுக்கு பக்கவாட்டில் தேங்கி, உப்பங்கழிகளில் தீவுகளை உருவாக்குகிறது.” கேரள எர்ணாகுள கடலோர கிராமங்களின் வரலாறு மற்றும் நிலம் ஆகியவற்றை ஒரு பின்னணி குரல் அறிமுகப்படுத்துகிறது. நிழல்களுக்கு பின்னால் இருக்கும் விளக்கப்படங்கள், வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முசிறி துறைமுக நகரம் இருந்த கிபி 1341-ல் தொடங்கி தொடரும் வரலாற்றை காட்டுகிறது.

மேடையின் மங்கலான வெளிச்சத்தினூடாக, பத்து கதாபாத்திரங்கள் வீட்டுக்கு முன் தேங்கியிருக்கும் முழங்கால் அளவு நீரில் நடந்து செல்வதை காணுகிறோம். ஈர சகதி கால்களின் சத்தத்துடன் பார்வையாளர்களை நோக்கி அவர்கள் நடந்து வர, பின்னணியில் கேட்கும் சைரன் சத்தம் தீவிரமடைகிறது.

மேடையில் உள்ள பத்து பேரில் சைலஜா கே.எஸ். ஒருவர். செவித்தோர்மா என்பது நாடகத்தின் பெயர். இறந்து கொண்டிருக்கும் நபரின் காதுகளில் பிரார்த்தனை சொல்லப்படும் உள்ளூர் கத்தோலிக்க சடங்கின் பெயர் அது. நாடகத்தில் பங்குபெறும் அனைவரையும் போல, சைலஜாவுக்கும் நடிப்பில் அனுபவம் இல்லை. அவரை பொறுத்தவரை உண்மையில் இந்த வீதி நாடகம், யதார்த்தத்துக்கும் புனைவுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை மறையச் செய்கிறது.

“குழந்தை பருவத்தில் நான் அதிகம் குறும்பு செய்வேன் என அடிக்கடி என் தாய் சொல்வார். குறும்பு மட்டுமல்ல, சிறு புயல் நான். அந்த நாட்களில் கதை சொல்லி என்னை தாய் சாப்பிட வைப்பார். மென்சூடுடனான சோறு, கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெயும் உப்பும் கலந்து எச்சிலூறும் ருசியை கொடுக்கும்…! 12, 13 வயது இருக்கும்போது ரேகை பார்ப்பவர் ஒருவர் வந்து என் கைரேகையை பார்த்துவிட்டு, ‘ஒருநாள் இவள் வீட்டை ஓட்டாண்டி ஆக்கி விடுவாள். உப்பின் ஒரு துகளை கூட மிச்சம் வைக்க மாட்டாள்!’ எனக் கூறினார். அது என்னை பாதித்தது. அது போன்ற ஒரு விஷயத்தை நான் செய்வேனா? ஆனால் அனைவரும் சிரித்தனர்.

“பல வருடங்கள் கழித்து 2018ம் ஆண்டில் என் தாய் என்னுடன் இருந்தார். சில நாட்கள் என்னுடன் தங்கியிருக்க வந்திருந்தார், பாவம்.” வெள்ளத்தில் தன் தாயை பறிகொடுத்த கதையை கையில் உப்பு ஜாடியை பிடித்துக் கொண்டு பார்வையாளர்களுக்கு சொல்லிக் கொண்டிருப்பார் சைலஜா.

“நாடகக் குழு ஒரு குடும்பம் போல. என் மனநலத்தை சரி செய்ய அது உதவியது. என்னாலும் சமூகத்துக்கு நல்லவை செய்ய முடியும் என கற்றுக் கொண்டேன்,” என்கிறார் 57 வயது சைலஜா குரலில் பெருமையுடன். இல்லத்தரசி என தன்னை சொல்லிக் கொள்ளும் அவர், வீட்டில் செய்த ஊறுகாயை விற்று வருமானம் ஈட்டுகிறார். மிக சமீபத்தில்தான் ஒரு நகைக்கடையில் விற்பனை வேலைக்கு சேர்ந்தார். “2018ம் ஆண்டில் எனக்கு நடந்த துயரத்திலிருந்து மீள வீதி நாடகம் உதவியது. என்னுடைய சொந்த அனுபவங்களை, உயரலைகள் ஏற்படுத்திய வெள்ளங்களை குறித்து தெரியாத மக்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.”

சைலஜாவின் 32 வயது மகன் அபிமன்யு பி.ஜெ. சொல்கையில், “வெள்ளத்துக்கு ஊரில் நாங்கள் பழகிவிட்டோம்,” என்கிறார். பெரியாறு மற்றும் சாலக்குடி ஆறுகளுக்கு நடுவே அலை குட்டைகள் மற்றும் உப்பங்கழிகளுக்கு நடுவே புதென்வெலிக்கரா அமைந்திருக்கிறது. “வருடந்தோறும் டிசம்பர் மாத வாக்கில், நீர் வீட்டுக்குள் வந்துவிடும். அல்லது அலை உயரும்போது மழைக்காலங்களின்போதும் சாலைகளில் நீர் தேங்கிவிடும். ஆனால் எங்களுக்கு அதிர்ச்சி இருக்காது. எங்களுக்கு நீர் வருமென தெரியும். நீர் மெல்ல உயரும். அதை கூட நாங்கள் எதிர்கொண்டுவிட முடியும். ஆனால் 2018ம் ஆண்டு முற்றிலும் வேறாக இருந்தது.”

நூறு வருடங்களில் கேரளா சந்தித்த வெள்ளங்களிலேயே 2018ம் ஆண்டு வெள்ளம்தான் மிக மோசமானது. அதில் படுமோசமாக பாதிக்கப்பட்ட கிராமங்களில் புத்தென்வெலிக்காராவும் ஒன்று. காலநிலை மாற்றம் சார்ந்த பணிகளில் இயங்கும் ஈகுவினாக்ட் என்கிற அமைப்பை சேர்ந்த டாக்டர் மதுசூதனன் சிஜி மற்றும் டாக்டர் ஸ்ரீஜா கே.ஜி. ஆகியோர் அளித்த 2020ம் ஆண்டு அறிக்கையின்படி, 2018ம் ஆண்டு வெள்ளத்துக்கு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. நீர் உள்கட்டமைப்பு தொடங்கி, ஈரநிலங்கள் மற்றும் நெல் வயல்கள் ஆகியவற்றில் நேர்ந்த மாற்றங்களும் காலநிலை மாற்றம் வரை காரணங்கள் இருக்கின்றன. வெள்ளம் வேகமாகவும் கடுமையாகவும் இருந்தது. லட்சக்கணக்கானாரை இடம்பெயர்த்தி 400 பேரின் உயிரை பறிக்குமளவுக்கு இருந்தது. பேரிடரில் பல கால்நடையும் விவசாயமும் மீன்வளமும் பறிபோனது. வீடுகளும் பயிர்களும் சேதமடைந்தது. சாலைகளும் பாலங்களும் பள்ளிகளும் சேதமாயின. மாநிலத்தில் கிட்டத்தட்ட 10,000 கோடி ரூபாய்க்கு சேதம் நேர்ந்தது.

சைலஜா மற்றும அபிமன்யுவுக்கு சொந்தமான இரண்டு மாடி வீடும் வெள்ளத்தில் கடுமையாக பாதிப்படைண்டஹ்து. 2010ம் ஆண்டு வீடு கட்ட அவர்கள் வாங்கிய கடன் கூட முடியவில்லை. ஆனால் நீர் தரைதளத்தில் புகுந்து 6-8 அடி வரை உயர்ந்து நின்றது.

“எச்சரிக்க காவல்துறை வரவில்லை. எங்களை வெளியேற எவரும் சொல்லவில்லை. ஆனால் இந்தளவுக்கு மோசமாக இருக்குமென நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. இத்தனை வேகமாக இவ்வளவு நீர் வந்து உயரும் என எங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. அது போல முன்னெப்போதும் நாங்கள் பார்த்திருக்கவில்லை. எங்களின் குடும்பமும் வெள்ளத்தில் பிரிந்தது.” சைலஜாவை நிவாரண முகாமுக்கு தாய் மற்றும் மகளுடன் ராணுவம் அழைத்து சென்றது. அபிமன்யு, அவரின் நண்பர் மற்றும் சைலஜாவின் சகோதரர் இரண்டு நாட்களுக்கு வீட்டுக் கூரையில் மாட்டி தவித்தனர். அதற்கு பிறகு அவர்கள் ஒரு மாலுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.

“வணிக வளாகத்தில் இருந்த நிவாரண முகாமில்தான் என்னுடைய 24வது பிறந்தநாள் கழிந்தது. எங்களை அதிகாரிகள் காப்பாற்றுவதற்கு முன்பு, மாமாவின் வீட்டுக் கூரையில் 48 மணி நேரங்களுக்கு சிக்கி வெறும் அரிசி சாப்பிட்டு பிழைத்திருந்தோம். திறந்திருந்த கடையிலிருந்து கொஞ்சம் இனிப்புகளை நாங்கள் உண்டோம்,” என 8 வருடம் கழித்தும் அந்த நாள் நடந்தவற்றை தெளிவாக சொல்கிறார் அபிமன்யு. “அந்த வருடத்தை பற்றி யோசிக்காமல் எந்த வருடமும் எனக்கு கடந்ததில்லை. என்னுடைய பிறந்தநாள் இப்போது வேறொன்றாக எனக்கு ஆகிவிட்டது.”

“கிட்டத்தட்ட மூன்று நாட்களுக்கு செல்பேசி நெட்வொர்க் செயல்படவில்லை,” என்கிறார் சைலஜா. “யாரையும் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. யார் பிழைத்தார், யார் இறந்தார் என எங்களுக்கு தெரியவில்லை. நேர்மறையான எண்ணமே தோன்ற முடியாத சூழல் அது.” வேலை தேடி பிற மாவட்டங்களுக்கு புலம்பெயரும் கட்டுமானத் தொழிலாளரான சைலஜாவின் கணவர், அச்சமயத்தில் புலம்பெயர்ந்திருந்தார். அடுத்த மூன்று நாட்களுக்கு அவரை தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் பெரும் பதற்றத்தில் இருந்தார் சைலஜா. பிறகு ஒப்பந்ததாரருடன் தொடர்பு கொண்டு பேச முடிந்தது.

எட்டு வருடங்களுக்கு பிறகும் மழை சைலஜாவுக்கு பதற்றத்தை கொடுக்கிறது. “வீட்டில் இருந்த எல்லா நாற்காலிகளும் பொருட்களும் வெள்ள நேரத்தில் நாசமாயின. சிலவற்றை ரிப்பேர் பார்த்தோம். மற்றவற்றுக்கு புதியவை வாங்கினோம். சுவர்களில் இன்னும் நீர் தடம் இருக்கின்றன,” என்கிறார் அவர். மக்களிடமும் அந்த தடம் அப்படியே இருக்கிறது. “நாங்கள் திரும்பி வந்த பிறகு சில நாட்களுக்கு வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லவில்லை. அந்த நேரம் குறித்து அவர் பேசுவதும் இல்லை. நாங்கள் பிரிந்திருந்த அந்த சமயம் அவருக்கு பாதிப்பை கொடுத்திருந்தது. மழை பெய்யும்போது இன்னும் அவர் பயம் கொள்வார்,” என்கிறார் அபிமன்யு.

“பல சமூகக் காரணிகளால் மன நலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. காலநிலை மாற்றம் தற்போது அவற்றில் வாழ்வாதாரம் முதலிய காரணிகளை மோசமாக பாதிக்கிறது. பேரிடர்களும் எதிர்பாராத வானிலையும் இன்னும் நிலைமையை சிக்கலாக்குகிறது. 2018 வெள்ளங்கள் ஏற்படுத்திய தீவிர பாதிப்புகள் பதற்றம், மனச்சோர்வு மற்றும் பாதுகாப்பின்மையை உருவாக்கும். உயரலைகளால் ஏற்படும் வெள்ளங்கள், தொடர் அழுத்தம் மற்றும் நெருக்கடி போன்றவை மனநல சிக்கல்களை கொடுக்கும்,” என்கிறார் மனநல செயல்பாடு அறக்கட்டளையை (MHAT) சேர்ந்த மனோஜ்குமார்.

அந்த நாட்களை நினைவுகூருகையில் இன்னும் நடுங்குகிறார் சைலஜா. “உயரலை வெள்ளங்களுக்கு நாங்கள் பழகிதான் இருந்தோம். ஆனால் 2018 வெள்ளம், எதிர்பாராதபோது நேர்ந்தது. எங்களை கடுமையாக அது பாதித்தது,” என்கிறார் அவர். “இப்போது இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்து மழை பெய்தால் கூட, கவலை வந்து விடுகிறது. எல்லா முக்கிய சாதனங்கள் மற்றும் ஆவணங்களை சேகரித்து, வீட்டில் மேல் தளத்தில் வைத்து விடுவோம். முன்பு இப்படி நாங்கள் செய்ததில்லை.” வெள்ளங்களுக்கு பிறகு சைலஜாவின் கணவருக்கு வேலை கிடைக்க இரண்டு மாதங்கள் ஆனது. அவரும் வேலைக்கு செல்ல அதிக காலம் எடுத்துக் கொண்டார். “அடைக்கப்படாமல் இருந்த கடன் தவணைகள் பற்றி நான் அப்போது நிறைய கவலைப்படுவேன்,” என்கிறார் அவர். ”சில மாதங்கள் கழித்து நாங்கள் வேலை பார்க்க தொடங்கிய பிறகுதான் ஆசுவாசம்.” ஆனால் மன நிம்மதிக்கு அதிக காலம் பிடித்தது.

“மீண்டு வருதல் பலருக்கு பல விஷயங்களாக இருக்கலாம்,” என்கிறார் புதென்வெலிக்காராவில் சமூக வள மையம் நடத்தும் எம்.பி. ஷாஜன். “வாட்சப் குழுக்களும் சுய உதவி குழுக்களும் ஒரு நாடகக் குழுவும் எங்களிடம் இருக்கிறது. வெள்ளகாலத்தில் பலர் எல்லாவற்றையும் இழந்தனர். மக்களின் வாழ்வாதாரங்களும் மக்களின் பாதுகாப்புணர்வும் பாதிக்கப்பட்டது. செவிலியரான என் மனைவி, ஆரம்ப சுகாதார மையத்தில் பணிபுரிகிறார். உடல்நலத்துக்காக பலர் வந்தாலும் மன நலத்துக்கும் உதவி பெற முடியும் என்பதை அவர்கள் தெரியாமல் இருக்கிறார்கள்.”

MHAT-ஐ சேர்ந்த மூத்த மருத்துவரான எல்தோசா சகாரியா, மனநலம் குறித்த உதவி பெறுவதற்கு இருக்கும் தயக்கத்தை காரணமாக சொல்கிறார். மாவட்ட மனநல திட்டங்களை ((DMHP) நாட்டிலேயே முதன்முறையாக கேரளா 1999ம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தியும் இதுவே நிலை. அத்திட்டத்தின்படி மனநல ஆலோசகர்களும் மருத்துவர்களும் இருக்கும் அலுவலகம் மாவட்டந்தோறும் உண்டு.

”57 பேருக்கு - அவர்களின் குடும்பங்களுடன் சேர்த்து, நாங்கள் இப்போது மனநல சேவைகள் வழங்கி வருகிறோம். சூழலை சார்ந்து மனநலம் இருக்கும் என்பதால் பதற்றம் மற்றும் மனச்சோர்வு சிக்கல்கள் அதிகமாகி இருக்கின்றன. வாழ்வாதாரம் இன்மை எல்லாமும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்பு கொண்டவை. DMHP மருந்துகளை கொடுத்தாலும் முழுமையாக சிகிச்சை வழங்குவதில்லை,” என்கிறார் சகாரியா.

சைலஜாவுக்கும் அவரை போன்ற பிறருக்கும் தேவைப்படும் சிகிச்சை, சமூக நாடகக் குழுவிடமிருந்து வந்தது. அதுவும் ஒரு விபத்தாகதான் நேர்ந்தது. 2022ம் ஆண்டில் ஒரு கோவிலிலிருந்து கிளம்புகையில், தோழியான 63 வயது டி.பி.விலாசினியை அவர் சந்தித்தார். சைலஜாவுக்கு அவர் நாடகக் குழு பற்றி சொன்னார்.

நாடகப் பயிற்சி முகாம், உணர்வு வெள்ளத்தில் காக்கும் அரணாக சைலஜாவுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

“நாடகக் கலை என்னை சமையலறையை விட்டு வெளியே கொண்டு வந்தது. எனக்காகவும் என்னை சுற்றி இருப்பவர்களுக்காகவும் இதை நான் செய்கிறேன். இப்பிரச்சினைகளை வெளியுலகத்துக்கும் அரசாங்கத்துக்கும் தெரியப்படுத்த வேண்டும். நாடகத்தில் நான் ஒரு குடும்ப உறுப்பினராக நடிக்கிறேன். இசை கேட்டதும் எனக்குள் மேளதாளத்தை உணருவேன்,” என்கிறார் சைலஜா.

விலாசினியும் உப்பங்கழிக்கு அருகேதான் வசிக்கிறார். சைலஜாவின் வீட்டிலிருந்து 10 நிமிட நடையில் அவர் வீடு. 2018ம் ஆண்டு வெள்ளத்தின் கோரத்தை அவரும் எதிர்கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய கணவர், ஆலையில் இயந்திரத்தில் அகப்பட்டு கையை இழந்ததால், வேலை பறிபோனவர். வெள்ளம் நேரும்போது விலாசினி ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்டத்தை சார்ந்திருந்தார். அவர்களின் இரு மகன்களும் ஆட்டோ டிரைவர்கள். ஆனால் 2018 சம்பவத்துக்கு பிறகு சில மாதங்களுக்கு அவர்களுக்கு வேலை இருக்கவில்லை.

அவரின் வீட்டுக்குள் வெள்ளம் வந்து பொருட்கள் சேதமாகின அவரும் அவரின் கணவரும் நிவாரண முகாமில் பல நாட்களுக்கு வாழ நேர்ந்தது. மகன்கள் உறவினர்களுடன் வசித்தனர். வீட்டை சரி செய்ய அவர்களுக்கு பல வாரங்கள் பிடித்தன. “நீர் வடிந்தபிறகு பல வாரங்களுக்கு தினமும் வந்து வீட்டை சுத்தப்படுத்துவோம். முகாமிலிருந்து வீட்டுக்கு செல்லும்போது மனம் மிகவும் கஷ்டப்படும். தெருக்கள் ஆளரவமற்று சத்தமும் மின்சாரமும் இன்றி இருள் அடர்ந்திருக்கும்,” என்கிறார் அவர்.

“பலர் பொருட்களை தூக்கி எறிந்துவிடுவார்கள். ஆனால் எங்களுக்கு அது சாத்தியமில்லை. என் மகன்களுக்கு வேலை கிடையாது. எதிர்காலத்துக்கும் நிச்சயம் இல்லை.” சேதமான பொருட்கள் உள்ளிட்ட எதையும் அவர் தூர எறியவில்லை. “எல்லாவற்றையும் கவனமாக பூஞ்சை இல்லாதபடிக்கு சுத்தம் செய்தேன். 2018 வெள்ளம் ஒரு மைல்கல்,” என்கிறார் அவர். வருடந்தோறும் வரும் உயரலை வெள்ளங்களை பற்றி அவருக்கு அந்த வெள்ளம் பயத்தை கொடுத்தது.

“உயரலை வெள்ளம் எல்லா நேரமும் பேரிடராக இருப்பதில்லை. ஆனால் அன்றாட வாழ்க்கை மெதுவாக அது ஆக்கிரமிக்கும்,” என்கிறார் ஈக்குவினாக்டை சேர்ந்த ஆய்வு இயக்குநர் கே.ஜி.ஸ்ரீஜா. “நீர் வீடுகளுக்குள் தொடர்ந்து நுழைந்து, பொருட்களை சேதம் செய்து, கிணறுகளை மாசுப்படுத்தி, சுகாதாரத்தை பாதித்து அன்றாட வாழ்க்கையை இடையூறு செய்து வாழ்வாதாரங்களை அரிக்கிறது. அடுத்த உயரலை எப்போது வரும், பொருட்களை எங்கு வைப்பது, வீட்டை பழுதுபார்ப்பதால் பயன் இருக்குமா போன்ற கேள்விகளுடன் வாழ வேண்டிய நிலைதான் உயரலை அருகே வாழும்போது இருப்பதாக பல பெண்கள் விவரிக்கின்றனர்.

கடந்த சில பத்து வருடங்களில் நேர்ந்த புவிவெப்பம் மற்றும் வருடந்தோறும் உயர்ந்து வரும் கடல் மட்டம் ஆகியவற்றால் முகத்துவாரங்கள், சிறு நீர்நிலைகள், சிறு ஓடைகள் மூலமாக 2011ம் ஆண்டு தொடங்கி கடல் நீர் உள்ளே வருவது வழக்கமாகி விட்டது. வல்லர்படோம் திட்டம், கொச்சி துறைமுக பணிகள் போன்றவை சூழலை இன்னும் மோசமாக்கி இருக்கிறது. மாவட்டத்தின் தாழ்வான பகுதிகளில் இவற்றால் நிரந்தர வெள்ள பாதிப்பு சூழல் உருவாகியிருக்கிறது. காலநிலை மாற்றத்தின் நேரடி தாக்கமாக இது கருதப்படுகிறது. 2026ம் ஆண்டின் அரசாணை ஒன்று, உயரலை வெள்ளத்தை மாநிலம் சார்ந்த பேரிடராகவும் அறிவித்திருக்கிறது.

“2018ம் ஆண்டு வெள்ளங்கள் மற்றும் தொடரும் உயரலை வெள்ளங்கள் இரண்டிலும் மக்களுக்கும் நீருக்கும் இடையிலான உறவில் ஆழமான மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. கேரள வாழ்க்கை, வாழ்வாதாரம் மற்றும் பண்பாடு ஆகியவற்றில் மையமாக இருக்கும் நீர், திடீரென பரிச்சயமற்றதாகி விட்டது. கையாள முடியாத, அசுத்தமான, பரிச்சயமற்ற நிலையை அது அடைந்துவிட்டது. வீடுகளையும் வயல்களையும் மக்களையும் வளர்த்த அதே நீர், இப்போது சூறையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. மிகவும் பரிச்சயப்பட்ட ஒரு விஷயம், அச்சத்துக்குரியதாக மாறும்போது, உளவியல் ரீதியாக பெரும் மாற்றம் நேர்கிறது. சுற்றுச்சூழல், வீடுகள், பாதுகாப்புணர்வு ஆகியவற்றை பற்றி மக்கள் கொண்டிருக்கும் நிலைப்பாட்டை அது மாற்றுகிறது,” என்கிறார் ஸ்ரீஜா.

மக்கள் ஒரே நாளில் உடைமைகளையும் வாழ்வாதாரங்களையும் பிடித்தவர்களையும் நினைவுகளையும் வீடுகளையும் இழப்பதால் பேரிடர் பெரும் மனத்துயரை தருகின்றன. பேரிடர் சமயத்திலும் அதற்கு பின்பும் குடும்பங்களை ஒன்றாக சுமக்க வேண்டிய உணர்வுரீதியிலான உழைப்புக்கு பெண்கள் ஆட்படுகின்றனர்.

2018ம் ஆண்டு வெள்ளங்களின்போது மனதளவில் சுமந்திருந்த பாரத்தை பற்றி விலாசினி பேசுகிறார். “நிவாரண முகாமில் அனைவரும் நெருக்கடியில் இருந்தனர். மனதில் ஓடிய எல்லாவற்றையும் நான் வெளியே சொல்லவில்லை. சொல்ல விரும்பவும் இல்லை. பலர் உங்களை சார்ந்திருக்கும்போது மனதுக்குள் விஷயங்களை வைத்துக் கொள்வதே சரி. சிரிப்பதாலேயே என் மனதில் துயரங்கள் இல்லை என்பது இல்லை. வீட்டை சுத்தப்படுத்த அதிர்ஷ்டவசமாக இரு மகன்கள் இருந்தனர். பலருக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இல்லை. எதிர்காலத்தை அச்சத்தோடு அணுகுவதில் பயன் இல்லை. நாங்கள் தொடர் நிச்சயமற்றதன்மையில் வாழ்கிறோம். வயநாட்டில் ஒரே நாளில் என்ன நடந்து என்பதை பார்த்திருக்கிறோம்,” என 2023 நிலச்சரிவை குறித்து சொல்கிறார். ”நான் பார்க்காதது என எதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் பார்த்து விட்டேன்.”

எல்லா துயரங்களையும் நெருக்கத்தில் இருந்து பார்த்ததால்தான் விலாசினி போன்றோர், ஈகுவினாக்ட் (EQUINOCT) நாடக முகாமின் டாக்டர் ஜெயராமன் சில்லையிலால் வழிநடத்தப்படும் ஃபுல்ப்ரைட் அலும்னி பணியின் பகுதியாக மும்பை TISS-ன் டாக்டர் மஞ்சுளா பாரதி உருவாக்கிய நாடகப் பணிக்குள் வருகின்றனர். திரிசூரில் நாடகப் பள்ளி ஆசிரியராக இருக்கும் ஸ்ரீஜித் ரமணனால் இயக்கப்படும் நாடகத்தில் வெள்ளத்தின் பேரழிவின்பால் மக்கள் கொண்டிருக்கும் அனுபவத்தை ஆவணப்படுத்துவதுதான் நோக்கம்.

“2018ம் ஆண்டு வெள்ளங்கள் தீவிர மன பாதிப்பு ஏற்படுத்திய நிலையில், உயரலை வெள்ளம் தீவிர காலநிலை அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது. ஒன்று, வலிய இடையூறு; மற்றது மெதுவாக, ஆனால் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்து உணர்வை அழிப்பது. எனினும் இரு விஷயங்களிலும் வருமானமும் சொத்தும் மட்டும் அழியவில்லை. நிலப்பரப்பின் மீதான நம்பிக்கையே போய்விடுகிறது. நீர் நட்பாக இல்லாமல், நிச்சயமற்ற இருப்பை கொண்டிருக்கும்போது, அன்றாட வாழ்வை யதார்த்தமாகவும் உணர்வுப்பூர்வமாகவும் மறுவடிவமைக்கிறது,” என்கிறார் கே.ஸ்ரீஜா.

மாறி வரும் நிலப்பரப்பை குறித்த உண்மையான அனுபவங்களை கொண்ட உண்மையான மக்களை செவிட்டோர்மா ஒன்றிணைக்கிறது. நாடகம் தொடங்கும்போது, இது நாடகம் இல்லை. இந்த நிலத்தின் மீதான வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி என சொல்லப்படுகிறது. காலநிலை மாற்றத்தால் உருவாகும் உயரலை வெள்ளங்களின் பேரழிவு குறித்தும் மக்கள் மீதான அதன் தாக்கம் குறித்தும் பேசும் நாடகம், கூடவே மீட்சி மற்றும் நம்பிக்கையையும் கொடுக்கிறது. நடிக்க வந்த 10 பேருக்கு நடிப்பில் அனுபவம் கிடையாது. ஆனால் அவர்கள் வெள்ளங்களின் கோரத்தை கண்டிருக்கின்றனர். “எங்களுக்கு ஏதும் தெரியாது. ஆனால் ஷாஜன் சார் அழைத்ததும் சென்றுவிட்டோம்,” என்கிறார் விலாசினி.

“பயிற்சி முகாமுக்கு முதல் நான் சென்றேன். பிறகு வெளியேறவே இல்லை,” என்கிறார் சைலஜா. “ஏனெனில் என் வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக குடும்பத்தை தாண்டி வலுவான பிணைப்புகள் எனக்கு கிடைத்தது. எப்போதும் நான் தனியாக இருந்திருக்கிறேன். இப்போது அனைவரும் நெருக்கமாக இருக்கிறோம். என்ன தேவையென்றாலும் எனக்கு உதவ அவர்கள் அனைவரும் இருக்கின்றனர். இந்த வேலை எனக்கென ஒரு நோக்கத்தை வழங்கியிருக்கிறது. பலருக்கு தெரியும் வகையில் எங்களின் கதைகளை நாங்கள் சொல்ல முடிந்திருக்கிறது.”

அதற்கு பிறகு நாடகம் நாடு முழுக்க சென்றிருக்கிறது. கடலோர கேரள மக்களின் வாழ்க்கை யதார்த்தங்களை பலரும் அறிய வைத்திருக்கிறது. “நாடகம் நடிக்கும்போது தனிமையை நான் உணருவதில்லை. என்னை வெளிக்கொணர நாடகம் உதவியிருக்கிறது. மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டு என் கதையை சொல்லவும் உதவியிருக்கிறது,” என்கிறார் விலாசினி.

“வெள்ளத்தால் தொடர்ந்து நாங்கள் சந்திக்கும் நிச்சயமற்றதன்மையை குறித்ததுதான் செவிட்டோர்மா. நாடகத்தின் முடிவில், மக்கள் தங்கள் நிலத்தை விட்டு புறப்படுவார்கள். யதார்த்த வாழ்விலும் எங்களுக்கு அதுதான் நேருகிறது. எங்களின் துயரை மக்கள் உணர வைக்க முடிவதால் எங்களின் குழு குறித்து எனக்கு பெருமையாக இருக்கிறது. நாடகம் முடிந்து பலர் அழுவதை பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது பலருக்கு எங்களின் நிலை தெரிகிறது,” என்கிறார் விலாசினி.

எல்லாவற்றையும் தாண்டி வீதி நாடகக் குழு, ஒரு குழு சிகிச்சையாக இருக்கிறது. 2018ம் ஆண்டு வெள்ளம் கொடுத்த கூட்டு பாதிப்பை சரி செய்ய அது உதவுகிறது.

காலநிலை மாற்றம் மற்றும் மனநலம் குறித்த பாரியின் தொடர், மாரிவாலா ஆரோக்கிய முன்னெடுப்பின் ஆதரவு பெற்றது. மனநலம் மற்றும் உடல் ஆரோக்கியம், கிராம மக்கள் மற்றும் புலம்பெயர் தொழிலாளர் வாழ்வாதாரங்கள் ஆகியவற்றின் மீதான காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கத்தை இத்தொடர் ஆய்வு செய்கிறது.