ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ- ਦਿਨ ਦਾ ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਪਸਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਮੇਰੇ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਲਈ ਨਾਮ ‘ਸੰਧਿਆ’ [ਸ਼ਾਮ] ਬਹੁਤ ਹੀ ਢੁੱਕਵਾਂ ਰਹੇਗਾ।
ਮੇਰੇ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਲਾਡ ਨਹੀਂ ਲਡਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਣਾ। ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੰਗ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਭੇਦ ਭਾਵ ਨਾਲ਼ ਵਾਕਫ਼ ਕਰਾਇਆ; ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਰ ਗਏ।
ਮੇਰਾ ਜਨਮ 1996 ਵਿੱਚ ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਸੰਘਰੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡਾ ਅਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੇ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਰਮਲਾ ਕੇਰਕੇਟਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਨ ਲਕਰਾ ਹੈ। ਚਤਰਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਪਿੰਡ ਜੰਗਲ, ਨਦੀ ਅਤੇ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਝਾਰਖੰਡ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ‘ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ- ਸਾਡੇ ਕੋਲ਼ ਦੋ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਉਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਿੰਡੀ, ਬੀਨਜ਼, ਆਲੂ, ਗੋਭੀਅਤੇ ਗਾਜਰ। ਅਸੀਂ ਝੋਨਾ ਵੀ ਉਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ-ਸਾਡੀ ਸਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਲਗਭਗ 30,000 ਰੁਪਏ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ, ਸੜਕ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਅਤੇ ਟਿਯੂਬਵੈਲ ਦੀ ਖੁਦਾਈ ਦੀ ਦਿਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ਼ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਮਹੂਆ [ਮਧੂਕਾ ਲੌਂਗੀਫ਼ੋਲੀਆ ਵਾਰ. ਲਾਟੀਫ਼ੋਲੀਆ] ਤੋਂ ਬਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵੀ ਵੇਚਦੇ ਰਹੇ ਹਨ- ਜਿਸ ਕਮਾਈ ਨੇ ਸਾਡੇ ਛੇ ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਢਿੱਡ ਭਰਿਆ-ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਰਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਖਰਚ ਚੁੱਕ ਸਕਣ।
15 ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕੰਮ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 7 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਸਾਂ- ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣੇ, ਘਰ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਸਫ਼ਾਈ, ਗਊਸ਼ਾਲਾ ਸੀ ਸਫ਼ਾਈ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਣ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਲਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
