சாகிர் அன்சாரியின் ஒத்திசைவு குழல்

அதிகாலை ஐந்து மணி. இன்னும் சூரியன் உதிக்கவில்லை. எனினும் இரண்டு தனித்துவமான அழைப்புகள், இந்த சிறிய ஹதுவா டவுனை எழுப்பி விடுகிறது. ஒன்று மசூதிகளிலிருந்து தொழுகை அழைப்பு விடுக்கும் முவெஜ்ஜினின் குரல்கள். மற்றொன்று அப்பகுதியில் இருக்கும் மூன்று, நான்கு கோவில்களில் உள்ள பஜனை பாடகர்களின் குரல்கள். அல்லாஹு அக்பர்! அல்லாஹு அக்பர்1 அஷாது அன் லா இலாஹா இல்லல்லா… என்ற மெல்லிசை உச்சாடனக் குரல்களுடன் ஹரே ராம், ஹரே கிருஷ்ணா, ஹரே கிருஷ்ணா, ஹரே ராம் என்கிற குரல்களும் இணைகிறது. அவற்றோடு இணைந்து எங்கோ அருகாமையிலிருந்து வரும் புல்லாங்குழல் ஒலியும் வெவ்வேறு ஒலிக்கூறுகளை கலந்து ஒலிக்கிறது.

பன்சூரியில் (புல்லாங்குழல்) இசைக்கப்படும் மெல்லிசை கொடுத்த ஆர்வம்தான், 176 வருட பழமையான கோபால் கோவிலுக்குள் இசைஞரை சந்திக்க என்னை இட்டுச் சென்றது. 1850-க்கும் 1866-க்கும் இடையே அப்போதைய ஹதுவா மகாராணியாக இருந்த ஷ்யாம் சுந்தரி குன்வாரால் கட்டப்பட்ட, இந்த கட்டுமானம் ஒரு பழைய கோட்டை, புதிய கோட்டை மற்றும் ஷீஷ் மகால் (கண்ணாடிகளின் மாளிகை) ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டிருக்கிறது. இன்றைய ரூபாய் மதிப்பில் 50 கோடி ரூபாய்க்கு ஒப்பான அந்த காலத்தின் 4,50,000 வெள்ளி நாணயங்கள் செலவில் கட்டப்பட்ட இக்கோவிலின் பெரும் கதவுகளின் முன் ஒரு காவலாளி நின்று கொண்டிருக்கிறார். உள்ளே பரந்திருக்கும் 14 ஏக்கர் நிலத்தில் தோட்டங்களும் ஊற்றுகளும் குளன்க்களும், சமஸ்கிருத பல்கலைக்கழக கட்டுமானமும் பல அறைகள் கொண்ட பிரபல கோவிலும் அமைந்திருக்கின்றன.

ஹதுவா சமஸ்தானத்தை ஆண்ட பழம்பெரும் அரச குடும்பங்களின் வழித்தோன்றல்களின் தனியார் சொத்தாக இக்கோவில் இருக்கிறது. காலையும் மாலையும் இக்கோவில் மக்களுக்கு திறந்துவிடப்படுகிறஹ்டு. கருவறையில் இருக்கும் ராதா கிருஷ்ணா சிலைகளுக்கு பூசாரி ஆரத்தி எடுக்கிறார். அதை பார்த்தபடி அமைந்திருக்கும் தூண்களுடனான ஒரு பெரும் அரங்கில் இசைஞர்கள் தங்களின் தபலா, ஆர்மோனியம் மற்றும் சிம்பல் வாத்தியங்களுடன் அமர்ந்திருக்கின்றனர். அந்த குழுவுக்கு நடுவேதான், என் சக ஊழியர்கள் குறிப்பிட்ட கலைஞரான முகமது சகாய்ர் அன்சாரி இருக்கிறார்.

70 வயது இஸ்லாமிய இசைஞரான அவர் கோபால் கோவில் கடவுளருக்காக தன்னுடைய புல்லாங்குழல் இசையை அளிக்கிறார். அவரின் பணியில் வித்தியாசமாக அவர் ஏதும் இருப்பதாக உணரவில்லை. “எல்லா மனிதர்களும் சமம். நம்மில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை,” என்கிறார். “நாம் அனைவரும் ஒற்றுமையாக வாழ வேண்டும். இந்த கலையும் இந்த அறிவும் குதாவின் அருள்தான். அதை பகிர்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் இங்கு புல்லாங்குழல் வாசித்து வருகிறேன்.”

“ஷியாம் சுந்தரி ராணியாக இருந்த காலத்தில், கலைஞர்கள் ஆரத்தி எடுக்கும் நேரங்களில் கோவிலில் ஷெனாய் வாசித்தார்கள். அவரின் மரணத்துக்கு பிறகு, அந்த பழக்கம் பல வருடங்களுக்கு இல்லாமல் இருந்தது. அரசகுடும்பத்தின் தற்போதைய வழித்தோன்றலான ம்ருகேந்திர பிரதாப் சாஹி அந்த பாரம்பரியத்தை 2015ம் ஆண்டில் மீட்டெடுத்தார். இசைக்கவும் பஜனை பாடவும் சில இசைக்கலைஞர்களை பணிக்கமர்த்தினார். அச்சமயத்தில், பத்தாண்டுகளுக்கு முன், ஹதுவா அரச குடும்பத்தை சேர்ந்த கார், சாகிர் அன்சாரியின் வீட்டுக்கு வந்து நின்றது. சாகிரின் உறவினருடன் சேர்ந்து வந்த எஸ்டேட் மேனேஜர், ம்ருகேந்திர சாஹியின் அழைப்போடு வந்திருந்தார். சாகிரின் இசை பற்றி அவர் இந்துஸ்தான் நாளிதழில் படித்திருந்தார். இப்படித்தான் கோவிலுடனான அவரது தொடர்பு தொடங்கியது. அப்போது சாகிரின் வயது 59.

ஆனால் புல்லாங்குழலுடனான அவரது உறவு அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் 1965-ல் அவரது ஒன்பது வயதில் தொடங்கியது. “எங்கள் வீட்டுக்கு வெளியேதான் புல்லாங்குழல்கள் செய்யப்பட்டன. இப்போதும் நாங்கள் அவற்றை செய்கிறோம். என்னுடைய உடல்நிலையால் அவற்றை அதிகம் செய்ய முடியவில்லை. முன்பு என் தாய் உயிருடன் இருந்ததால், அவரும் அவற்றை செய்தார்,” என்கிறார் அவர். தாத்தா ஜும்ராதி மியான்தான், புல்லாங்குழல் செய்யவும் விற்கவும் அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார்.

ஜும்ராதி மியான் 10ம் வகுப்பு வரை படித்தவர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின்போது ஹதுவா தபால் அலுவலகத்தில் அவர் பணிபுரிந்தார். “பணி ஓய்வுக்கு பிறகு அவர் ஒருமுறை கல்கத்தாவுக்கு பயணித்து திரும்பி வரும்போது புல்லாங்குழல் வாங்கி வந்தார்,” என நினைவுகூருகிறார் சாகிர். “அவரே அதை வாசித்தார். அவரின் பெருவிருப்பம் அது. பிறகு, ஊரை சுற்றி இருக்கும் நாணல் தண்டுகளை சேகரித்து, அவரே புல்லாங்குழல் உருவாக்க முயன்றார். அவர் உருவாக்கிய குழல், ஒலி எழுப்பியதும் ஒருநாளில் பத்து, அடுத்த நாளில் இருபது என புல்லாங்குழல்களை செய்யத் தொடங்கி விட்டார்.

“உள்ளூர் பொருட்காட்சிகளிலும் சந்தைகளிலும் சில பேரின் உதவியுடன் முதலில் புல்லாங்குழல்களை விற்றார். உதவியவர்கள் மிர்ஷிகார் சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். இப்பகுதி மிரிஷிகார் தொலா என அவர்களால் பெயர் பெற்றது. அவர்கள் பறவைகளை வேட்டையாடுபவர்கள். ஹதுவா அரசு அவர்களை வேறு எங்கிருந்தோ அழைத்து வந்து இங்கு தங்க வைத்தது,” என்கிறார் சாகிர். அச்சமூகத்து மக்கள் இன்றும், ஜும்ராதி மியாவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டதை வைத்துக் கொண்டு, நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு சென்று புல்லாங்குழல்களை செய்து விற்று பிழைத்துக் கொண்டிருப்பதாக அவர் நம்புகிறார்.

தந்தை 1970-ல் இறந்ததும் குடும்பத்தை காப்பாற்ற சில 1970-ல் பிகாருக்கு வெளியே புலம்பெயர்ந்து சில வருடங்களுக்கு வேலை பார்த்திருக்கிறார் சாகிர். பணத்தை தாயிடம் கொடுக்க மாதத்துக்கு ஐந்து நாட்கள் மட்டும்தான் ஊர் திரும்புவார். ”அலகாபாத் (தற்போது பிரயாக்ராஜ்), லக்நவ், பனாரஸ், கான்பூர், கத்னி, பிலாஸ்பூர், ராய்ப்பூர், ராய்கர், ரெவா, சத்னா மற்றும் ஜபல்பூர் கண்காட்சிகளுக்கு செல்வேன். கண்காட்சி முடிந்த பிறகு சுற்றி அலைந்து புல்லாங்குழல்கள் விற்பேன். நன்றாக புல்லாங்குழல் வாசிப்பேன். அந்த காலத்தில் நானூறு அல்லது ஐநூறு ரூபாயெல்லாம் பெரும் பணம்,” என்கிறார் அவர்.

அனுமனை கொண்டாடும் விழாவான மகாவிரி ஜண்டா நிகழ்ச்சியிலும் சாகிர் பங்கேற்றார். நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளை சேர்ந்த கலைஞர்கள் பங்கேற்கும் நிகழ்ச்சி அது. அந்த நிகழ்வு ஒன்றின்போதுதான் சோகத் மியானுகு (உண்மையான பெயர் ரஹ்மான்) சொந்தமான இசைக்குழுவில் இருந்த ஃபகிரா மாஸ்டரை அவர் சந்தித்தார். “நன்றாக புல்லாங்குழல் வாசிக்கும் ஒருவர் இங்கிருக்கிறார் என என்னை பற்றி யாரோ சோகத் மியனிடம் சொல்லியிருக்கின்றனர். எனவே அவர் வந்து என்னை அவருடன் சேர்த்துக் கொண்டார். நான் புல்லாங்குழல் வாசித்ததை பார்த்ததும் ஃபகிரா மாஸ்டர் சந்தோஷமாகி அவரின் சிஷ்யராக என்னை ஆக்கிக் கொண்டார்.”

த்ருபாத் வாசிப்பதில் வல்லுநரான ஃபகிரா மாஸ்டர், வேகமாக வாசிப்பதிலும் திறன் பெற்றவர். அவருக்கு இசை பற்றி நல்ல அறிவு இருந்ததாக சாகிர் சொல்கிறார். “அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள ஆர்வத்துடன் இருந்தேன். ஆற்றுக்கு அவர் செல்லும்போதெல்லாம் நாங்கள் நான்கைந்து பேர் படித்துறையில் அமர்ந்து, எங்களுக்காக அவர் வாசிக்கும் சில மெல்லிசைகளை கேட்போம். தினசரி எங்களுக்கு அவர் ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடங்களுக்கு கற்றுக் கொடுப்பார். அப்படித்தான் ஒன்றிரண்டு ராகங்களை நான் கற்றுக் கொண்டேன்.”

ஒரு வருடம் கழித்து மாஸ்டர் மீரட்டுக்கு சென்றுவிட்டார். ஆனால் சாகிர் தொடர்ந்து ஊர்வலங்களிலும் கண்காட்சிகளிலும் வாசித்தார். அவரது திருமணத்திற்கு பிறகும் குழந்தைகளும் பேரக் குழந்தைகளும் பிறந்த பிறகும் தொடர்ந்து வாசித்து வந்தார். புல்லாங்குழல் செய்து, வாசித்து பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் அரச குடும்பத்திலிருந்து அவருக்கு அழைப்பு வந்தது.

10 வருடங்களுக்கும் மேலாக அவரது புல்லாங்குழல் இசைதான் கோவிலில் ஆரத்தியை தொடங்கி வைக்கிறது. சாகிரின் குடும்பம், அவர் மத நல்லிணக்கத்துக்காக வாசிப்பதாக எடுத்துக் கொள்கின்றனர். ஆனால் இளம் தலைமுறையினருக்கு டவுனில் சூழல் சற்று மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த பத்தாண்டுகளில் அங்கு வசிக்கும் 43 சதவிகித இஸ்லாமியமர்களுக்கும் 56 சதவிகித இந்துக்களுக்கும் இடையே நுட்பமான தூரமும் பிரச்சினைகளும் ஏற்பட்டு வருகின்றன.

2015ம் ஆண்டில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை சாகிர் நினைவுகூருகிறார். ஓர் இஸ்லாமியராக ஒரு நாளில் ஐந்து முறை தொழுது வருபவர் அவர். “பல நேரங்களில் மக்ரிபுக்கான நேரம் மாலை நேர ஆரத்தி சமயத்தில் வருவதுண்டு. எனவே தொடக்கத்தில் இங்கு (கோவிலில்) நான் தொழுகை செய்தபோது, காவலாளி சென்று ஹதுவா மகாராஜிடம் புகார் செய்தார். அவர் என்னை அழைத்து, என் முன்னாடியே காவலாளியை கடிந்து கொண்டார். ‘என் நிலத்தை தோண்டி வெளியே கொண்டு சென்றாரா? யாருக்கேனும் தீங்கு விளைவித்தாரா? இல்லையெனில் ஏன் புகார் செய்கிறார்?’ என திட்டியது நினைவில் இருக்கிறது. அப்போதிருந்து எனக்கு இங்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை.”

இக்கட்டுரையின் மூலமொழி உருது