‘தித்திக்கும் சாறு’

“எனது இரு பானைகளை அவர்கள் திருடி விட்டார்கள்!”

ஆனந்த் லோஹர் கோபமாக இருக்கிறார். நாள் தொடக்கமே மோசமாக இருக்கிறது. கோல்பாராவில் வசிக்கும் அவர், பானைச்சாறை மட்டும் இழக்கவில்லை. 90 ரூபாயையும் இழந்திருக்கிறார். மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சொனாஜுரியிலிருந்து வாங்கிய இரு பானைகளின் விலை அது.

இந்திய பேரீச்சம் மரத்தின் இனிப்பு சாறை சேகரிக்க ஆனந்தாவுக்கு பானைகள் தேவை. பேரீச்சம் மரங்களில் ஏறி வெட்டி சாறு சேகரிக்கும் அவர் ஷியூலி என உள்ளூர் வட்டார வழக்கில் குறிப்பிடப்படுகிறார். அக்டோபர் முதல் ஜனவரி வரை நடக்கும் தொழிலில் வங்காள மாதமான அஸ்வின் மாதத்தில் அவர்கள் மும்முரமாகி விடுவார்கள். வசந்த கால மாதம் அது. வசந்த கால வரவை குறிப்பிடும் வகையில் நள்ளிரவில் பூக்கும் பூவுக்கு பெயரும் ஷியுலிதான்.

முதுமை காரணமாக கூன் விழுந்திருக்கும் 65 வயதுக்காரரான அவர், போல்பூர் டவுனின் செங்கல் சூளை மூடப்பட்ட பிறகு ஆறேழு வருடங்களாக இந்த வேலையை செய்து வருகிறார்.

பானைகள் போனதில் ஆனந்தாவுக்கு வருத்தம். “ஒவ்வொரு பருவகாலத்திலும் இப்படி நடக்கிறது,” என்கிறார். அவர் ஏற வேண்டிய அடுத்த மரம் நோக்கி நாங்கள் செல்கிறோம். காய்ந்த இலைகள் காலடியில் சத்தம் கொடுக்கின்றன. குளுமையான டிசம்பர் காலை என்பதால், குளிரை தவிர்க்க ஒரு தொப்பி அணிந்திருக்கிறார் ஆனந்தா. குத்தகைக்கு எடுத்திருக்கும் மரங்கள், மனசதாலாவிலுள்ள அவரது வீட்டில் இருந்து 300 மீட்டர் தூர நடையில் இருக்கிறது. ஆனால் மூச்சிரைப்பு நோய் கொண்டிருக்கும் அவருக்கு இது கடினம். ஏழு எட்டு கிலோ சாறை சுமந்து வரும்போது இன்னும் கடினம்.

20 வருடங்களுக்கு முன் மைத்துனரிடமிருந்து வேலையை கற்றுக் கொண்டார். ஷியுலி என்கிற வார்த்தை அவருக்கு தெரியாது. மரமேறும் வேலை செய்பவர்கள் அவரை பொறுத்தவரை காச்சியா என அழைக்கப்படுவார்கள். ஆனால் அந்தப் பெயரில் தான் அழைக்கப்பட அவர் தயக்கம் காட்டுகிறார். ஏனெனில் இது கொஞ்ச கால வேலைதான். மிச்ச காலத்துக்கு அவர் ஆடுகளையும் மாடுகளையும் பார்த்துக் கொள்வார்.

பட்டியல் சாதியான லோகார் சமூகத்தை சேர்ந்த ஆனந்தா, பாரம்பரியமாக கொல்லர் தொழில் பார்த்தவர்கள். அவரின் குடும்பம் அத்தொழிலை பல தலைமுறைகளுக்கு முன் கைவிட்டு, விவசாயத்துக்கு சென்றனர். பேரீச்ச மரங்களுக்கு அடுத்து இருக்கும் வயல்களில் சுய பயன்பாட்டுக்கும் விற்பனைக்கும் ஆனந்தா, உருளைக்கிழங்கு உள்ளிட்ட காய்கறிகளை பயிரிட்டிருக்கிறார். நிலம் விற்கப்பட்டுவிடது. கொபய் ஆறு இங்கிருந்து விலகியதும் நீர்ப்பாசன சிக்கல் ஏற்பட்டது.

புதிய உரிமையாளர்கள் பேரீச்ச மரங்களை வெட்டிவிட்டால், இந்த தொழில் பாதிக்கப்படும் என அவர் கவலைப்படுகிறார். ஐந்து பேர் கொண்ட ஆனந்தாவின் குடும்பம் இந்த பருவகால தொழில் கொடுக்கும் 26,000 ரூபாயையும் குடும்பத்தினரின் தினக்கூலி வாழ்க்கையும் சார்ந்ததாக இருக்கிறது.

பிற ஷியுலிகள் போலல்ல ஆனந்தா. அவர் குத்தகைக்கு எடுக்கும் மரங்களுக்கு ரொக்கமாக பணம் கொடுப்பதில்லை அவர். ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் ஒரு கிலோ வெல்லத்தை உள்ளூர் உரிமையாளர்களுக்கு கட்டணமாக கொடுக்கிறார். 30 மரங்களுக்கு கிட்டத்தட்ட 9,000 ரூபாய் போய் விடுகிறது. மிச்ச வெல்லம் உள்ளூர்வாசிகளுக்கு விற்கப்படுகிறது.

தனியாக வேலை பார்க்கும் அவர் ஒருநாளில் 20 மரங்கள் வரை ஏறி இறங்குகிறார். இரண்டு பானைகளுக்கு சாறை சேகரித்துவிட்டு வீடு திரும்புகிறார். இவற்றில் கொஞ்சம் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டு, மிச்சம் ஜோலா குர் என்ற பெயரில் வீட்டில் பெண்கள் தயாரிக்கும் முறைக்கு சென்றுவிடுகிறது.

“வானம் தெளிவின்றி இருந்தால், சாறும் தெளிவற்று இருக்கும்,” என்கிறார் அவரது மனைவி உன்னாட்டி. 50 வயதாகும் அவர் பானைகளை கழுவிக் கொண்டிருக்க, ஆனந்தா அடுப்பை பற்ற வைக்கிறார். உன்னாட்டி மற்றும் சதி (அவர்களின் பேத்தி) ஒரு மெல்லிய வெள்ளை துணியை சல்லடையாக பிடித்துக் கொள்ள, ஆனந்தா சாறை அதன் வழியாக கடாயில் ஊற்றுகிறார். கடாய் பின்னர் காய்ச்சப்படும்.

முற்பகல் ஆகிவிட்டது. ஆனந்தா மற்றும் உன்னாட்டி ஆகியோரின் சிறு முற்றத்தில், ஆட்களின் அரவம் நிறைந்திருக்கிறது. சில கோழிகள் அலைந்து கொண்டிருக்க, ஆடுகள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சாறு கொதிக்க தொடங்குகிறது. காற்றில் இனிமையான மணம் நிரம்புகிறது. கொதிக்கத் தொடங்கியதும் சாற்றின் நிறம் கடும் பழுப்பாக மாறுகிறது. “தேநீர் நிறம்,” என குறிப்பிடுகிறார் ஆனந்தா.

வெல்லம் தயாரிக்கும் முறைக்கு கண்காணிப்பு அவசியம். சாறில் விட வெப்பமானியோ காலத்தை கவனிக்க கடிகாரமோ கிடையாது. உங்களுக்கு தெரிந்தால் மட்டுமே தயார்நிலை தெரியும்.

ஆனந்தாவுக்கு தெரியும். அடர் பழுப்பு நிறத்தை திரவம் அடைந்ததும் அவர் கடாயை அடுப்பை விட்டு எடுத்து விடுவார். ஜோலா குர் பிறகு பாத்திரங்களில் ஊற்றப்பட்டு கிலோ 220 ரூபாய் என்கிற கணக்கில் விற்கப்படுகிறது. அவர் படலி செய்வதில்லை. ஏனெனில் சாறை சேகரிக்க நிறைய நேரமும் சக்தியும் தேவை. “மிகவும் கஷ்டம். நான் சீக்கிரமே களைப்படைந்து விடுவேன்,” என்கிறார் அவர், ஒவ்வொரு வாரமும் ஏறும் நூற்றுக்கணக்கான அடிகளை நினைத்தபடி.

கோல்பராவில் இந்த வேலை பார்க்கும் மூன்று பேரில் ஆனந்தாவும் ஒருவர். பிர்பும் மாவட்டத்தின் இந்த டவுனிலுள்ள பிற ஷியுலிகளில் பெரும்பாலானோர் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள்தாம். நாடியோ போன்ற மாவட்டங்களில் இருந்து வருபவர்கள். அவர்களின் கடைகள், பணியிடங்கள் மற்றும் தற்காலிக வீடுகள் கோல்பராவின் இரு பக்கங்களையும் நிறைத்திருக்கின்றன.

பிர்பும் மாவட்டத்தில் இருக்கும் சிறு கிராமமான கோல்பராவில் 2,000 பேர் வசிக்கின்றனர் (சென்சஸ் 2011). பெரும்பாலானோர் விவசாயத் தொழிலாளர்களும் தினக்கூலிகளாகவும் இருக்கின்றனர். கடந்த சில வருடங்களில் இங்கு ஹோட்டல்களும் தங்கும் விடுதிகளும் அதிகரித்திருக்கிறது. ரவீந்திரநாத் தாகூரால் நிறுவப்பட்ட பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஆசிரம பள்ளியை சார்ந்து இயங்கும் சாந்திநிகேதன் சுற்றுதலாத்துறை ஒரு காரணம்.

இப்பகுதியில் பேரீச்சம் மரங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. எனவே விதைப்பு தேவையில்லை. தன்னிச்சையாக வளரும் அவற்றின் மீதான உரிமை, அவை வளரும் நிலத்தின் உரிமையை கொண்டிருப்பவர்களுக்குதான்.

பருவகால தின்பண்டமான இந்த பனைவெல்ல பண்டம் பல வங்காளி வீடுகளில் இருக்கும். பாயேஷ் மற்றும் பித்தே போன்ற இனிப்பு வகைகளை செய்ய பயன்படும் இது ரொட்டிக்கு பக்க உணவாகவும் விளங்குகிறது. ரசகுல்லா செய்யவும் இது பயன்படுகிறது.

வெல்லம் செய்வது பாரம்பரிய பணி. 16ம் நூற்றாண்டின் கவிஞரான கபிகன்கன் முகுந்தாரம் சக்ரபர்த்தி குறிப்பிட்டிருக்கிறார்: “நகரத்தில் இருக்கும் சியுலி, பேரீச்ச மர சாற்றிலிருந்து பல வகை வெல்லம் தயாரிக்கிறார்.”

சியுலி என்கிற வார்த்தை வங்க மொழி அகராதியில் 1916ம் ஆண்டிலேயே இடம்பெற்றிருக்கிறது. பேரீச்ச மரங்களை வெட்டுபவர்களுக்கும் வெல்லம் செய்பவர்களுக்கும் அந்த வார்த்தை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 1932-33ம் வெளியான இன்னொரு அகராதியில் 24 பர்கனாஸ் பகுதியில், “சியுலி என்பது சமூகம் இல்லை. சமூகத்தில் கீழ்நிலையில் இருப்பவர்களை குறிக்க பயன்படுகிறது,” என குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

பனை சாறு எடுத்து வெல்லம் செய்யும் வேலை இபாதத் ஸ்க் மற்றும் அப்துல் (அவரின் உறவினர்) போன்றோரை ஈர்க்கிறது. கடந்த ஏழு வருடங்களாக நாடியாவின் தெபாகிராமிலிருந்து ஒவ்வொரு பருவகாலத்துக்கும் இந்த பணி செய்ய அவர்கள் வந்து விடுவர். “நாங்கள் வந்தபோது இங்கிருந்த மக்கள் சந்தோஷம் அடைந்தனர்,” என்கிறார் இபாதத். “இனி சாறை குடித்து வெல்லம் உண்ண முடியும் என்றார்கள்.”

இந்த தொழிலில் அக்டோபர் முதல் ஜனவரி வரை அவரை போன்ற புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தங்களின் உழைப்பை கொட்டுகின்றனர். “இது கடினமான வேலை. யாரும் பெரியளவுக்கு ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டார்கள்,” என்கிறார் இபாதத், ஏற தயாரானபடி. “முட்களை தொடக் கூட அவர்கள் பயப்படுவார்கள்.”

அடர்த்தியான கயிறை இடுப்பிலும் மரத்திலும் சேர்த்து கட்டிக் கொள்ளும் இபாதத் 60 விநாடிகளில் மரமேறி விடுகிறார். மேலே ஏறியதும் அரிவாளை கொண்டு வெட்டுகிறார். அவரின் கால்கள் திடமாக மரத்தை பிடித்திருக்கின்றன. உயரமான தண்டுகளை உறித்து, முட்களையும் இலைகளையும் வெட்டுகிறார். இந்த வேலையை ஒரு மாதத்துக்கு அவர் செய்து, மரத்துக்கு உள்ளே இருந்து சாறு எடுப்பார். பிறகு பானைகளை தொங்க விடுவார்கள்.

ஷியுலிகளான இருவரும் நாளொன்றில் 30 மரங்கள் ஏறி இறங்குவார்கள். 600 அடி. 60 மாடி உயரம். “குத்தகைக்கு 150 மரங்களை எடுத்திருக்கிறோம். ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் 250 ரூபாய் மொத்த பருவத்துக்கும் கொடுக்கிறோம்,” என்கிறார் இபாதத். புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு இதுதான் வழக்கம். 37,500 ரூபாயை அவர்கள் முன்பாகவே கொடுத்துவிட வேண்டும். ஒவ்வொரு மரமும் இரண்டு, மூன்று லிட்டர் சாறை கொடுக்கும்.

அவர்களின் நாள், அதிகாலையிலேயே 12 டிகிரி குளிர் இருக்கும்போது தொடங்கிவிடும். ரயிலின் சத்தம் அமைதியான விடியலை குலைக்கிறது.

பானைகளை கொண்டு வந்து சாறை ஊற்றும் வேலைக்கு வேகம் தேவை. திறன் பெற்ற எந்த ஷியுலியும் சாறை எத்தனை காலத்துக்கு விட வேண்டும், எப்போது புளிக்கும், எப்போது பயன்படாமல் போகும் என்பவற்றை தெரிந்து வைத்திருப்பார்.

“இனிப்பு அதிகமான சாறு மக்கிலும் பெளஷிலும் கிடைக்கும் என்பார்கள். ஆனால் அது அவ்வளவு இனிப்பு கொண்டிருப்பதில்லை,” என்கிறார் இபாதத் குளிர்கால மாதங்களில் மாறும் சுவை குறித்து. இனிப்பு வகைகளில் புதிதாக நோலன் குர் என்னும் ஐஸ் க்ரீம் வந்திருக்கிறது. அதை பறித்து கேள்விப்பட்டிருப்பதாகவும் ருசித்ததில்லை என்றும் கூறுகிறார் இபாதத்.

பிற்பகல் ஆகிவிட்டது. கொஞ்ச நேரம் இபாதத்துக்கு இருக்கிறது. மீண்டும் பானைகளை தொங்க விடும் வேலை மாலை 5 மணிக்குதான்.

“நாங்கள் இங்கு முதலில் வந்தபோது, வெறும் நான்கு பேர்தான் இங்கு (கோல்பரா) இருந்தோம். இப்போது 12-15 பேர் இருக்கிறார்கள். வருமானம் குறைந்துவிட்டது,” என்கிறார் இபாதத்.

ஆனாலும் அவர்கள் இருவரும் கடந்த முறை 4 லட்சம் ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டினர். அதுதான் இதுவரையிலான அதிக அளவு என்கிறார்கள். “இம்முறை நிலவரம் சரியாக இல்லை,” என்கிறார் கவலையுடன் இபாதத்.

முடிந்தவரை காசை சிக்கனம் பிடித்து, மூங்கில் தடிகள் மற்றும் பேரீச்ச இலைகள் கொண்டு ஒரு வீடு கட்டியிருக்கிறார்கள். கொட்டாங்குச்சி கொண்ட மரக்கரண்டியை கொண்டு திரவ வெல்லத்தை அவர்கள் கிண்டுகின்றனர். நெருப்புக்கு காய்ந்த இலைகளையும் புற்களையும் பயன்படுத்துகின்றனர். “இல்லையெனில் விறகுக்கு 20,000 செலவழிக்க வேண்டி வரும்,” என்கிறார் இபாதத்.

42 வயது ஆகும் அவர், நாடியாவில் ஆறு பேர் கொண்ட குடும்பத்தை ஓட்ட விவசாயம் மட்டும் போதாது என்பதால் இந்த தொழிலை செய்கிறார். வருடத்தின் மிச்ச காலத்துக்கு அவர் தையல் வேலை செய்கிறார். பிரதானமாக கொல்கத்தாவில் தையல் வேலை செய்யும் அவர், பிற இடங்களிலும் செய்கிறார். நாடியாவில், ஓர் ஆலையில் தையல்காரராக வேலை பார்க்கும் அவர், அங்கு ஊதியம் குறைவு என்பதால்தான் புலம்பெயர வேண்டியிருந்தது என கூறுகிறார்.

“சொந்த வீட்டை போல் உலகில் வேறு எந்த இடமும் நன்றாக இருக்க முடியாது,” என்கிறார் இபாதத், குடும்பத்துடன் பேச ஒருநாளுக்கு பலமுறை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொள்ளும் அவர்.

அவரின் உறவினரான அப்துல், கொல்கத்தா நிறுவனம் ஒன்றில் ட்ரக் டிரைவராக பணிபுரிகிறார். இங்கு ஷியுலியாக பணிபுரியாதபோது நாடு முழுக்க அவர் பயணிக்கிறார். அவரும் வீட்டுக்கு செல்ல முடியாமல் தவிக்கிறார். “இங்கிருந்து நான் வீட்டுக்கு செல்வேன். ஒன்று அல்லது ஒன்றரை மாதம் வரை ஓய்வெடுக்காமல் திரும்ப மாட்டேன்,” என்கிறார் 34 வயதாகும் அவர்.

தெபாக்ராமில் அவரின் குடும்பத்துக்கு சொந்தமாக 7-8 பிகா (2.5 ஏக்கர்) நிலம் இருக்கிறது. நீர்ப்பாசனத்தை நம்பியிருக்கும் நிலத்தில் அவர்கள் சொந்த பயன்பாட்டுக்காக நெல்லும் காய்கறிகளும் விளைவிக்கின்றனர். மிச்சத்தை விற்கின்றனர். ஆனால் லாபம் இல்லை. அரசு மீதான விரக்தியுடன் அப்துல், “எங்களிடமிருந்து மலிவான விலைக்கு அரிசி வாங்கி அதிக விலைக்கு விற்பார்கள். விவசாயம் இல்லையெனில், மக்கள் சாப்பிட முடியாது. ஆனால் விவசாயிக்கு மரியாதை கிடையாது,” என்கிறார்.

11 வயது மகன் தன்னைப் போல ஷியுலி ஆக அப்துல் விரும்பவில்லை. அடுத்த தலைமுறை இத்தகைய கடும் வேலையை செய்யுமா என்பதில் அவருக்கு சந்தேகம் இருக்கிறது.

இபாதத் கடைக்கு அதிகாலை 6 மணி முதலே வாடிக்கையாளர்கள் வரிசை கட்டி நிற்கின்றனர். பிரகலாத் ராய், போல்பூர் நகரத்திலிருந்து வந்திருக்கிறார். “மூன்று வருடங்களாக இவரிடமிருந்து நான் வாங்கி வருகிறேன்,” என்கிறார் அவர் வீட்டுக்கு கொண்டு செல்ல படலியை (திட வெல்லம்) எடுத்தபடி. படலியின் விலை கிலோவுக்கு ரூ.350. படலி குர் வருடம் முழுக்க வீடுகளில் சேமித்து வைக்கப்படும்.

வாடிக்கையாளர்களை பார்த்து புன்னகைத்தபடி இபாதத், “நன்றாக இருக்கிறீர்களா?” எனக் கேட்கிறார்.

ஃப்ரெஷ்ஷான சாறும் விற்கப்படுகிறது. குளிர்காலத்தில் அதிகாலையில் எழ முயன்றவர்களுக்குதான் அந்த சாறு கிடைக்கும். “இலைகள் சிவப்பாக இருந்தால், சாறு இனிப்பாக இருக்கும். மரம் உயரமாக இருந்தாலும் இனிப்பாக இருக்கும்,” என்கிறார் இபாதத். ஒரு குவளை சாறு 10-15 ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகிறது. ஒரு லிட்டர் 120 ரூபாய் அளவுக்கு விற்கப்படுகிறது.

இன்னும் எளிய விலை கிடைக்க சிலர் வெல்லத்தை சர்க்கறை சாறுடன் கலந்து விற்பார்கள். இந்த ‘கலப்பட’ வெல்லம் மலிவான விலையில் விற்கப்படுகிறது. அதிக விற்பனை இல்லாத நாட்களில் வருமானம் ஈட்ட இது உதவுகிறது.

ஆனந்த லோஹார் மற்றும் அவரின் குடும்பத்தினரை போல, ஜோலா குர்ரோடு இளைஞர்களான அப்துலும் இபாதத்தும் நின்றுவிடவில்லை. படலி குர்ரையும் செய்து விற்றார்கள். இது நுட்பமான வேலை. தரம் குறித்த கவனம் ரொம்ப முக்கியம். வெப்பம் அதிகமானால், அடிபிடித்துவிடும். குறைவானால், வெல்லம் உருவாகாது.

சாறு வெப்பமானதும் கவனித்தபடி, “இன்னும் ஒரு நிமிடம் ஆகும்,” என்கிறார் இபாதத். சொதப்பிவிட்டதாக நினைக்கின்றனர். கட்டிகளை எடுக்கும்போது கவனம் தேவை. உடைந்துபோகும் வாய்ப்பு உண்டு. அவற்றை பிளாஸ்டிக் குடுவைகளில் எடுத்து வைக்கிறார். குவிமாட வெல்லக் கட்டிகளுடன் இவையும் விற்கப்படும்.

படலியின் ஒரு ஈடு தயாரானதும் அவர்கள் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கின்றனர். மாலை ஆனதும் 30 பானைகளை தொங்க விட இபாதத் கிளம்பி விடுவார். நான்கு மாதங்களுக்கு வாரந்தோறும் இதை செய்ய வேண்டும்.

நாளின் மிச்சத்தை வாடிக்கையாளர்களுடன் செலவிடுகின்றனர். கடைசி வாடிக்கையாளர் 8.30 மணி போல கிளம்பிய பிறகு, இபாதத்தும் அப்துல்லும் வேலை முடிந்தது என்கின்றனர்.

“மீண்டும் அதிகாலையில் எழ வேண்டும்,” என்கிறார் புன்னகைக்கும் இபாதத்.

கட்டுரைக்கு உதவிய பிரளய் மன்னாவுக்கு கட்டுரையாளர் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்