ৱা য়াহৰ প্ৰীতিভৰা সুৰ

ৱা য়াহ বাদ্যযন্ত্ৰবিধ (অসমীয়াৰ গগনা সদৃশ) বয়স্কজনৰ হাতৰ তলুৱাত বৰ সুন্দৰকৈ খাপ খায়। “প্ৰেম-পিৰিতিৰ প্ৰতীক” হিচাপে পৰিচিত এইবিধ বাদ্যযন্ত্ৰ ৱা (বাঁহ)ৰ পৰা বনোৱা হয়, দৈৰ্ঘ্য চাৰে-চাৰি ইঞ্চি - বাদ্যযন্ত্ৰবিধ ওঠলৈ অনাৰ সময়ত নাপ ল’য়ে কয়।

নাপ আগতে নাগালেণ্ডৰ মন জিলাৰ এগৰাকী খেতিয়ক আছিল। আমাৰ সৈতে কথা পাতি থাকোতে তেওঁ ব্লাউজৰ চেপাত লুকুৱাই থোৱা বাদ্যযন্ত্ৰবিধ উলিয়াই আনিলে। বাওঁহাতেৰে তেওঁ বাদ্যযন্ত্ৰবিধৰ এটা ফালে আৰু জৰীডালত ধৰিছে। সোঁহাতেৰে তেওঁ জৰীডালৰ এটা মুৰে ধৰিছে যিডালৰ শেষৰফালে ৰঙীন সুতাবোৰ ওলমি আছে। তাৰপিছত তেওঁ বাদ্যযন্ত্ৰবিধ বজাবলৈ ল’লে।

নাপৰ কাষত বহি আছে তেওঁৰ শৈশৱৰ বান্ধৱী য়িং লি আৰু নিলেই, আটাইৰে বয়স ষাঠিৰ আশে-পাশে। তিনিওগৰাকীয়ে মন গাঁৱৰ বেপ্টিষ্ট গীৰ্জাৰ বাকৰিত পতা আওলেং উৎসৱ বুলি একেলগে আহি উপস্থিত হৈছে।

আওলেং হৈছে কন্যাক সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বছৰেকত উদযাপন কৰা ছদিনীয়া বসন্ত উৎসৱ। এই উৎসৱত সম্প্ৰদায়ৰ লোকে ঝুম খেতিপথাৰত বীজ সিঁচাৰ পিচত ভাল ফচলৰ বাবে ইশ্বৰৰ পৰা আশীৰ্বাদ বিচাৰি একগোট হয়। তেওঁলোকৰ সমাজত ঝুম খেতি দেহে-কেহে লাগি কৰা হয়। “নতুন চামে এই উৎসৱৰ তাৎপৰ্য্য পাহৰিছে,” কন্যাক সম্প্ৰদায়ৰ (ৰাজ্যখনত অনুসূচিত জনজাতি হিচাপে তালিকাভুক্ত) নাপে কয়।

“আমি দিন-বাৰ নাজানো, কিন্তু মদাৰ ফুলা দেখিলে জানো যে আওলেং উৎসৱ আহি পালে,” নাপে কয় যে পৰিৱৰ্তিত সমাজত, বিশেষকৈ সেই অঞ্চলবোৰত ষাঠিৰ দশকত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰসাৰৰ পিচত এই উৎসৱবিধৰ গুৰুত্ব কমি আহিছে। “খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তনৰ পিছত আওলেঙৰ বহু প্ৰথা পাহৰণিৰ গৰ্ভত সোমাইছে।”

সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ কথা সূচোৱা ম’বাইল ফোনৰ প্ৰসংগত নাপে কয়, “আগতে ম’বাইল ফোন নাছিল, সেয়ে আমি এইটোৰেই মনৰ কথা কৈছিলো”

নিলেইৰো য়িঙৰ দৰে এটা ৱা য়াহ আছে, কিন্তু তেওঁ সেইটো উলিওৱা নাই। দ্বিতীয় দিনা তিনি বান্ধৱীয়ে উৎসৱৰ সমাগতসকলৰ আগত ৱা য়াহ পৰিৱেশন কৰিব।

নাপক সেই বাদ্যযন্ত্ৰবিধ সাজি উপহাৰ হিচাপে দিছিল তেওঁৰ গিৰীয়েকে। তেওঁ চকু টিপিয়াই কথাটো কয়, “পুৰুষে ভাল পোৱা মানুহজনীক এইবিধ দিয়ে।” গাভৰুকালত তেনে কিমানটা ৱা য়াহ পাইছিল বুলি সোধাত নাপৰ লগতে আটাইকেইজনী হাঁহিত ফাটি পৰে।

এই প্ৰতিবেদন যুগুতোৱাত কৰা সহায়ৰ বাবে প্ৰতিবেদকে অথক কন্যাকক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিব বিচাৰিছে

অনুবাদ: পংকজ দাস