கசப்பூட்டும் கரும்பு அறுவடை

வயது நாற்பதுகளில் உள்ள கரும்பு வெட்டும் தொழிலாளியான ருக்மினி ஷிங்டி தனது மெலிந்த உடலை முழுமையாக வளைத்து கரும்பு தண்டுகளின் இடையே நுழைகிறார். நான்கு பேர் கொண்ட அவரது குடும்பம் சொந்த கிராமத்திலிருந்து நவம்பர் மாதம் வெளியேறியது முதல் இங்கு தான் வசிக்கிறது. மகாராஷ்டிராவின் அகமத்நகர் மாவட்ட முலா சர்க்கரை கூட்டுறவுச் சங்கத்திற்கு வெளியே உள்ள கரும்பு வெட்டும் தொழிலாளர்களின் காலனியில் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான குடிசைகளில் இவருடையதும் ஒன்று. அவரது குடிசையில் நொறுங்கிய தகரப் பெட்டியில் துணிகளும், கொஞ்சம் தேய்ந்து போன பாத்திரங்களும் உள்ளன.

அங்கிருந்து 500 கிலோமீட்டர் தொலைவில் தெற்கு குஜராத்தில், மாநிலத்தின் மிகப்பெரிய, முதல் சர்க்கரை கூட்டுறவு அமைப்புகளில் ஒன்றான பர்டோலி கூட்டுறவுச் சங்கத்திற்கு வெளியே, ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் அறுவடை செய்த கரும்புகளை தொடர்ச்சியாக ஆலைகளுக்கு விநியோகித்த வண்ணம் உள்ளனர். சில வாரங்களுக்கு ஒருமுறை கரும்பு தோட்டங்கள் மட்டும் மாறுகின்றன.

கொய்டாஸ்கள் என்றால் ‘அரிவாள்‘ என்றுப் பொருள். ஆனால் இங்கு ஆலையில் ‘கட்டர்கள்‘ என்று அழைக்கப்படும் அவர்கள் மகாராஷ்டிராவின் கிராமப்புற ஏழைகள். நந்துர்பார், நாஷிக் முதல் புனே, ஜல்கான் போன்ற பகுதிகளில் இருந்து வந்தவர்கள்.

மத்திய மகாராஷ்டிராவின் வறண்ட மராத்வாடா மண்டலத்திலிருந்து கிராமப்புற ஏழை மக்கள் ஐந்து லட்சம் பேர், ஆண்டுதோறும் மழைக்காலம் பொய்த்த பின் பிழைப்புத் தேடி இந்தியாவின் மிகப்பெரும் சர்க்கரை உற்பத்தி ஆலைகளுக்கு புலம்பெயர்கின்றனர்

கரும்பு வயல்கள் தெற்கு குஜராத்தில் உள்ள வைரத் தொழில் நகரமான சூரத்தில் தொடங்கி, வளமான மேற்கு மகாராஷ்டிரா முழுவதும் பரவி வடக்கு கர்நாடகாவின் பெல்காம் வரை நீள்கிறது. அறுவடை காலம் பொதுவாக நவம்பர் முதல் ஏப்ரல் வரை இருக்கும். குறிப்பாக இந்த ஆண்டு நல்ல அறுவடை என்பதால், மே வரை நீண்டது. இந்தாண்டு 81 லட்சம் டன் கரும்புகளை அறுவடை செய்து தொழிலாளர்கள் சாதனை படைத்துள்ளனர்.

வருடாந்திர புலப்பெயர்வு நாற்பது ஆண்டுகளாக தொடர்கிறது. அதற்கான பாதைகளும் நன்கு தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது. மூன்று மாநிலங்களில் உள்ள ஆலை முதலாளிகள், 200-க்கும் மேற்பட்ட கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகள், நிலமற்ற விவசாயிகள் என இயக்கம் தொடர்கிறது. கரும்பு லாபம் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. இந்த ஆண்டு ரூ.15,000 கோடி என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளதாக மகாராஷ்டிரா மாநில கூட்டுறவு சர்க்கரை தொழிற்சாலைகள் கூட்டமைப்பின்(MSSCFF) நிர்வாக இயக்குனர் பிரகாஷ் நாயக்னவாரே தெரிவித்தார். இலாபம் பெருகினாலும் புலம்பெயர்ந்தோர் வாழ்வில் மாற்றமில்லை.

மகாராஷ்டிராவின் சர்க்கரை ஆலைகளில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த முதலமைச்சர் விலாஸ்ராவ் தேஷ்முக் மற்றும் எதிர்க்கட்சித் தலைவரான பாரதிய ஜனதா கட்சியின் கோபிநாத் முண்டே உட்பட மாநிலத்தின் சில முன்னணி மற்றும் பணக்கார அரசியல்வாதிகளின் கைகளில் உள்ளன. கொய்டாக்கள் பெரும்பாலும் மகாராஷ்டிராவின் வரலாற்று ரீதியாக பின்தங்கிய வகுப்பினர், பழங்குடியைச் சேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். அவர்களுடைய காணி நிலங்களில் சிறிதளவு நீர்ப்பாசனம் மட்டுமே செய்ய முடிகிறது. இதனால் மானாவாரி விவசாய பருவத்தின் முடிவில் தங்கள் கிராமங்களைவிட்டு வெளியேறும் நிலை அவர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. இதற்கு முரணாக, அவர்கள் வேலை தேடி புலம் பெயரும் பகுதிகளில் தண்ணீர் அதிகம் தேவைப்படும் கரும்பு பயிர் பசுமையாக விளைகிறது. அணைகளின் பெரும் வலைப்பின்னல் இதற்கு உதவுகிறது.

மகாராஷ்டிராவின் 172 ஆலைகளில், இப்போது அறுவடையில் வரலாற்று சாதனைப் படைக்கும் வகையில் 24 மணி நேரமும் உழைக்கும் தொழிலாளர் படையை கொண்டிருப்பது மிகப்பெரும் பலம். அது போட்டி நிறைந்த பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் வழி வகுக்கிறது. “அதுவே உத்தரபிரதேசத்தில் வெட்டுத் தொழிலாளர்களுக்கு பதில் விவசாயிகளே கரும்புகளை வெட்டுகின்றனர். ஆனால் இங்கு வெட்டிய 24 மணி நேரத்திற்குள் கரும்பு பிழியப்படுகிறது,“ என்று நாயக்னவாரே கூறுகிறார். “ தேசிய சராசரியான 10 சதவிகிதத்தை ஒப்பிடுகையில் மகாராஷ்டிராவில் அதிகளவாக 11.5 சதவிகிதம் கரும்பு அறுவடை செய்யப்படுகிறது.”

புலம்பெயர்வதால் இக்குடும்பங்கள் பொது விநியோக திட்டத்தின் கீழ் வழங்கப்படும் உணவு தானியங்கள் போன்ற பிற நலத்திட்டங்களை பெற முடிவதில்லை. உணவை அவர்கள் பல்வேறு ஆதாரங்களில் தேடி ஆக வேண்டும். பர்டோலியில் இனிமையான வெல்லப்பாகின் துர்நாற்றத்திற்கு இடையே ஆலையிலிருந்து ஊதியத்தின் ஒரு பகுதியாக வழங்கப்படும் தரமற்ற, மட்ட சோளத்தை பெண்கள் சமைக்கின்றனர். சில புலம்பெயர் காலனிகளுக்கு வெளியே நெவாசா ஆலைக்கு வெளியே உள்ளது போன்ற தானிய கடைகளும் உள்ளன.

புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு என பொது மருத்துவ சேவைகள் எதுவும் கிடையாது. ஆலைகளில் உள்ள மருத்துவர்கள் காயமடைந்தவர்கள் அல்லது காய்ச்சல் பாதித்த வெட்டு தொழிலாளர்களுக்கு சிகிச்சை அளித்து வேலைக்கு தயார்படுத்துகின்றனர். அவர்களின் உடல்நலத்தில் அக்கறை செலுத்துவதில்லை. உடலை பிழியும் இப்பணியில் தொழிலாளர்கள் உடல்வலி, தொந்தரவுகளுடன் வாழ பழகிக் கொண்டுள்ளனர்.

பள்ளி செல்வதெல்லாம் பெரும் கனவு

பீடில் தூசு படிந்த காலி குடோன் ஒன்றில் சர்க்கரை பள்ளி இயங்குகிறது. கோபிநாத் முண்டேவின் வைஜ்நாத் கூட்டுறவு சக்கரை ஆலையில் இது உள்ளது. இங்கு தண்ணீர், கழிப்பறை, வகுப்பறைக்கான மேஜைகள், நாற்காலிகள் என எதுவும் கிடையாது. வெட்டு தொழிலாளர்களின் எந்த குழந்தையையும் இங்கு பார்க்க முடியாது. ஆனால் 200 பேருக்கு மேல் படிப்பதாக பதிவு மட்டும் செய்யப்பட்டுள்ளது. இதுபற்றி பாஜக தலைவரும், முன்னாள் துணை முதலமைச்சருமான முண்டே கூறுகையில், “சர்க்கரை பள்ளி இயங்கவில்லை, வெறுமனே அமைத்துள்ளோம். முந்தைய நிலைக்கு இது பரவாயில்லை தானே?“ என்கிறார்.

காலனிக்கு வெளியே பிள்ளைகள் கேட்பாரின்றி திரிகின்றனர். பள்ளியில் இருக்க வேண்டிய ஷீத்தல் முண்டே, அன்றைய நாளுக்கான தண்ணீரை சேகரித்து கொண்டிருக்கிறார். முன்பு பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தவர், ஆண்டு புலப்பெயர்வால் இடைநின்றுவிட்டார். “ஆறு மாதங்கள் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை, அதனால் தேர்வில் தோல்வி அடைந்து வெளியேறினேன்,“ என்கிறார். கரும்பு வெட்டும் ஷீத்தல் அன்றைய நாளுக்கான சமையல், சுத்தம் செய்தல், கால்நடைகளை பராமரித்தல் போன்ற வீட்டு வேலைகளையும் செய்கிறார். குடும்ப வருமானத்திற்காக அவளும் காலனியில் உள்ள மற்ற பிள்ளைகளைப் போன்று 20 கரும்பு கொண்ட 100 கட்டுக்கு ரூ.30 என தீவனமாக கிராமத்தில் விற்பனை செய்கிறார்.

ஷீத்தலைப் போன்று பள்ளியிலிருந்து இடைநின்ற 1.7 லட்சம் புலம்பெயர் பிள்ளைகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தின்(SSA) கீழ் நடப்பு கல்வியாண்டில் கிராம பள்ளி ஆசிரியர்கள் நடத்திய கணக்கெடுப்பில் இந்த புள்ளிவிவரம் கிடைத்துள்ளது. உதாரணத்திற்கு உப்பல்கெடாவில், நவம்பர் 2006ஆம் ஆண்டு சூரத் கரும்பு தோட்டங்களில் வேலை செய்ய 100க்கும் அதிகமான குடும்பங்கள் புலம்பெயர்ந்தன. இதனால் “வகுப்பறையில் 60-70 சதவிகித மாணவர்கள் இல்லை,” என்கிறார் ஆசிரியர் கே.எஸ். ரத்தோட்.

ஆண்டிற்கு ஆறு மாதங்கள் பள்ளியில் இடைநிற்றலை தடுத்து தீர்வு கண்டுள்ளதாக அரசு அலுவலர்கள் கூறுகின்றனர். “இந்தாண்டு நாங்கள் தொடங்கிய விடுதியில் பாதி குழந்தைகள் அதாவது சுமார் 70,000பேர் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். பெற்றோருடன் அவர்கள் புலம்பெயரவில்லை,” என்கிறார் SSA இயக்குநர் நரேந்திரா கவடே. “மற்றவர்கள் சர்க்கரை ஆலைகள் நடத்தும் பள்ளியில் படிக்கின்றனர்.”

புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் பிள்ளைகள் கல்வி சுமையை கல்வித்துறை, ஆலைகள் மீது சுமத்தி ஆண்டு நிதியுதவிகளையும் அளிக்கிறது. SSA இயக்குநரக புள்ளிவிவரப்படி, 643 பள்ளிகள்- ஒவ்வொரு சர்க்கரை ஆலையிலும் நான்கிற்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகள் உள்ளன- அவை புலம் பெயர் குழந்தைகளின் கல்வியை உறுதி செய்கின்றன. பல ஆலைகளில் பள்ளிகள் இல்லை என்பதே கள நிலவரம்.

மத்திய அரசின் SSA அல்லது ‘அனைவருக்கும் கல்வி‘ என்ற ஆறாண்டு பழமையான முன்னோடித் திட்டம், 2007ஆம் ஆண்டிற்குள் அனைத்து குழந்தைகளும் ஐந்து ஆண்டு பள்ளிக் கல்வியை முடிக்க வேண்டும் என்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது. ஆனால் ஆண்டிற்கு பாதி மாதங்கள் புலம்பெயரும் மிகவும் பாதிக்கப்படும் பிரிவு குழந்தைகளின் கல்வியை இத்திட்டத்தால் உறுதி செய்ய முடியவில்லை. ஆலைகளில் சர்க்கரை பள்ளிகள், கிராமங்களில் உறைவிட பள்ளிகள் இருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான பிள்ளைகள் பள்ளியிலிருந்து இடைநிற்றலை தடுக்க முடியவில்லை.

லத்தூரில் 550 பிள்ளைகள் மட்டுமே புலம்பெயர்ந்துள்ளதாக மாநில கருத்தாய்வு குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் விலாஸ்ராவ் தேஷ்முக்கின் லத்தூர் மஞ்சாரா கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலை யில் - மாவட்டத்தில் உள்ள 10 சர்க்கரை ஆலைகளில் இதுவும் ஒன்று – உள்ளூர் பள்ளி ஆசிரியர் புருஷோத்தம் கில்டா என்பவர் 2006 டிசம்பரில் நடத்திய கணக்கெடுப்பில், பள்ளி செல்லும் வயதில் உள்ள 200க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் தொழிற்சாலைக்கு வெளியே இருப்பதாக தெரிவிக்கிறார். "பெற்றோர்கள் வயல்களில் வேலை செய்யும் போது வீட்டு வேலைகளுக்கு சிறுமிகள் அமர்த்தப்படுகின்றனர். இதனால் அவர்களை பள்ளிக்கு அனுப்ப வைப்பது மிகவும் கடினம்," என்று கில்டா கூறுகிறார்.

பிறர் துயரத்தில் இலாபம்

மோசமான வாழ்க்கை சூழலுடன், இந்த வேலை விதிமுறைகள் சுரண்டலை இன்னும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. தற்போதுள்ள அனைத்து தொழிலாளர் சட்டங்களையும் மீறுகின்றன. அவர்களை முடிவில்லாத வறுமை சுழற்சியில் தள்ளுகின்றன

ஆலைகள், தெளிவற்ற ஆனால் திறன் வாய்ந்த தொழிலாளர் தரகர் அல்லது முகாதம்கள் எனும் நெட்வொர்க் மூலம் வெட்டு தொழிலாளர் தம்பதியரை வேலைக்கு அமர்த்துகின்றன. அவர்கள் தொழிலாளர்களின் துயரத்தில் செழிப்பவர்கள். அவர்கள் மழைக்காலத்தில் சில ஆயிரம் ரூபாயை முன்பணமாக கொடுத்து ஒரு குடும்பத்தை பிடிக்கின்றனர். இந்த பணத்தை அக்குடும்பம் அறுவடை காலத்தில் வேலை செய்து திருப்பி தர வேண்டும். குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவரும் இந்த வேலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.

இரவின் இருளில், வயல்களில் ஒரு நாள் அறுவடைக்குப் பிறகு, ருக்மிணி கசங்கிய பார்ச்சிகளின் (சீட்டுகள்) குவியலை நமக்குக் காட்டுகிறார். கடந்த வாரங்களில் அவரது குடும்பம் வெட்டிய கரும்பின் அளவை அச்சீட்டு பதிவு செய்கிறது. முறையான கல்வியறிவு இல்லாததால், பெரும்பாலான பெண் தொழிலாளர்களைப் போல அவராலும் எண்களை படிக்க முடியாது அல்லது அவர்களால் குடும்பத்திற்கு நேரடி ஊதியத்தை கொண்டு வர முடியாது. 10 முதல் 30 சதவீதம் வரை முகாதம் கமிஷனை ஈடுகட்ட அவர்கள் தொழிற்சாலைக்கு ஒரு துருப்புச்சீட்டு.

1999ஆம் ஆண்டிலிருந்து MSSCFF நிர்வாக இயக்குநராக உள்ள நாயக்நவாரே, புலம்பெயர் வெட்டு தொழிலாளர்களின் பணி விதிமுறைகளில் சிறு தவறுகளை காண்கிறார். அவர் தனது கூட்டமைப்பில் உள்ள 172 சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு தடையற்ற கரும்பு விநியோகத்தை கதிரடிக்கும் பருவத்தில் உறுதி செய்கிறார். “9 லட்சம் வெட்டு தொழிலாளர்கள் முறையான தொழிலாளர் கிடையாது. அவர்கள் எங்களின் (ஆலையின்) நேரடி பணியாளர்களோ, முகாதம்களின் நியமனமோ கிடையாது. எனவே அவர்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக தொழிலாளர்களும் கிடையாது.“

மும்பை பல்கலைக்கழக பொருளியலாளர் நீரஜ் ஹதேகார் இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை விளக்குகிறார்: “கூட்டுறவு அமைப்பில் மராத்வாடாவில் இருந்தும் புலம்பெயர்ந்தோருக்கு எந்த பங்கும் கிடையாது. அரசியல்வாதிகளால் நடத்தப்படும் இந்த ஆலைகளில் தொழிலாளர்களுக்கு என எந்த செலவையும் செய்ய மாட்டார்கள். எனவே தான் அரசியல் கட்சிகள் கரும்புக்கு நல்ல விலை கேட்டு போராடுகிறார்கள், அவர்கள் ஒருபோதும் வெட்டு தொழிலாளர்களின் அடிப்படை தேவைக்கு போராட மாட்டார்கள்… அவர்கள் விளிம்பு நிலையில் தொடர வேண்டியது தான்.”

1976 ஆம் ஆண்டில் சூரத்தில் கரும்பு வெட்டுபவர்களின் நிலையை ஆய்வு செய்யத் தொடங்கிய டச்சு மானுடவியலாளர் ஜான் ப்ரிமன், மூன்று தசாப்தங்களில் சிறிய மாற்றத்தைக் கண்டதாகக் கூறுகிறார். "இந்தியாவின் புதிய பொருளாதாரத்தில், அதிகளவு தொழிலாளர்கள் இருப்பதால் எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதில்லை. புலம்பெயர்ந்தவர்கள் இன்னும் அதிகமாகிறார்கள்." என்று ப்ரிமன் கூறுகிறார். "தொழிலாளர் சந்தையின் முடிவில், தேவையை விட விநியோகம் அதிகமாக உள்ளது. இது கரும்பு அறுவடை செய்பவர்கள் போன்ற பருவகால புலம்பெயர்ந்தோரின் நிலையை இன்னும் மோசமாக்குகிறது. இது முற்றிலும் முறைசாரா தொழிலாளர்களின் அம்சமாகும்."

இந்தியாவின் மோசமான, ஒழுங்கற்ற முறைசாரா துறையின் போக்குகளுக்கு கரும்பு வெட்டுபவர்களின் நிலை ஓர் எடுத்துக்காட்டு. முறைசாரா அமைப்புகள் 300 மில்லியனுக்கும் அதிகமானோர் அல்லது இந்தியாவின் தொழிலாளர் சக்தியில் 90% பேருக்கு வேலை அளிக்கிறது. ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசின் தேர்தல் வாக்குறுதியில், கரும்பு வெட்டுபவர்கள் போன்ற அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் முக்கிய இடம் பெற்றிருந்தனர். அது அமைப்புசாரா துறையில் உள்ள நிறுவனங்களுக்கான தேசிய ஆணையத்தை ஒரு கண்காணிப்பாளராகவும், ஆலோசகராகவும் அமைத்தது.

ஆணையத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட அமைப்புசாரா தொழிலாளர் சமூக பாதுகாப்பு மசோதாவின் வரைவு 2005 மே முதல் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் அலுவலகத்தில் உள்ளது. இப்போது, ஆணையம் மற்றொரு முன்மொழியப்பட்ட சட்டமான அமைப்புசாரா விவசாயத் துறை தொழிலாளர்கள் (வேலை நிலைமைகள் மற்றும் வாழ்வாதார மேம்பாடு) மசோதாவின் வரைவை மாநில அரசுகள் மற்றும் சிவில் சமூக நிறுவனங்களின் கருத்துக்களுக்காக வெளியிட்டுள்ளது.

தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் (NREG) ஆண்டுதோறும் பருவமழைக்குப் பிறகு கிராமப்புற குடும்பங்களுக்கு 100 நாள் வேலைவாய்ப்பு வழங்குவதன் மூலம் துயரமான இடம்பெயர்வைத் தடுப்பதே நோக்கம். அத்தகைய கிராமப்புற பணிகளில் ஈடுபடுபவர்களில் குறைந்தது பாதி பேர் பெண்களாக இருக்க வேண்டும் என்று சட்டம் கூறுகிறது. ஆனால், கரும்பு வெட்டுபவர்கள் இடம்பெயர்ந்து செல்லும் பல கிராமங்களில், இந்த திட்டம் இல்லை. காலி வீடுகள் நிறைந்த உப்பல்கேடா கிராமத்தில், இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. NREG திட்டத்தை செயல்படுத்துவதில் கிராமத் தலைவர் முக்கிய பங்காற்றுகிறார். வடக்கு அவுரங்காபாத்தில் உள்ள இந்த கிராமத்தின் ஊராட்சித் தலைவரான தேவிதாஸ் பவார், முகாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறார்: அவரும், அவருக்கு முன்பு இருந்த அவரது தந்தையும் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக சூரத்தின் சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு கிராமவாசிகளை வேலைக்கு அனுப்பி வருகின்றனர்.

இந்தாண்டு விளைச்சல் நன்றாக இருந்ததால், இலாபமும் அதிகம். முகாதம்கள், அரசியல்வாதிகள் வாழ்வில் ஏற்றத்தை காண்கின்றனர். களைப்படைந்த தொழிலாளர்கள் கிடைத்த சொற்ப வருமானத்துடன் வறண்ட காணி நிலங்களில் வாழ தங்கள் கிராமங்களுக்கு திரும்பினர். வெல்லப்பாகின் துர்நாற்றம் இன்னும் கடுமையாக வீசுகிறது.

இக்கட்டுரை முதன்முதலில் தி இந்துஸ்தான் டைம்சில் 2007 ஏப்ரல் மாதம் வெளிவந்தது.

தமிழில்: சவிதா