தொட்டுத் தொடரும் அவமானம்…

“தொழுநோயாளிகள் அருகில் வந்தால் தங்களுக்கும் அத்தொற்று பாதிக்கும் என்ற நம்பிக்கை 60 ஆண்டுகள் ஆகியும் மக்களிடையே இன்னும் தொடர்கிறது.”

ஆறு தசாப்தங்களுக்கு முன் தொழுநோயிலிருந்து முழுவதுமாக குணமடைந்த, வயது எழுபதுகளில் உள்ள நியமத் உல்லா கான், இக்களங்கம் தொடர்வதாகக் கூறுகிறார். “என் குடும்பம் என்னை மதிக்கிறது. ஆனால் அதை மற்றவர்களிடம் என்னால் எதிர்பார்க்கமுடியாது,” என்கிறார் அவர்.

பரிதாபத்துடன், அருவருப்பாக பார்க்கப்படுவதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அவர், குப்வாராவில் உள்ள தனது குடும்பத்தை விட்டு விலகி 2025-ஆம் ஆண்டு ஸ்ரீநகரில் உள்ள பெஹ்ரர் தொழுநோய் காலனிக்கு வந்துவிட்டார்.

“இங்கு எல்லோரும் சமம் என்பதால் இங்கு வந்தேன். எனது கிராமத்தைப் போல இங்கு என்னை யாரும் ஒதுக்குவதில்லை,” என்கிறார் அந்த 76 வயது பெரியவர் நியமத். “இந்த இடம் எனக்கு வீடு போன்றது. உயிர் இருக்கும் வரை இங்கு தான் என முடிவு செய்துவிட்டேன்.”

தொழுநோய் என்பது மைக்கோபாக்டீரியம் லெப்ரே எனும் பாக்டீரிய தொற்றால் ஏற்படும் குணப்படுத்தக் கூடிய நாள்பட்ட நோய். 2024-ஆம் ஆண்டு பதிவுகளின்படி இந்தியாவில் 1,00,000 பேர் இந்நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்த எண்ணிக்கை இரண்டாவது இடத்தில் உள்ள பிரேசிலைவிட ஐந்து மடங்கு அதிகம். இந்தியாவில் தொழுநோயாளிகள் (ஹன்சென் நோய் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) எப்போதும் அதிகம் உள்ளனர்.

நியமத் 10 வயது சிறுவனாக இருந்தபோது தொழுநோய் ஏற்பட்டது. “சிரங்குகள் வந்து, பிறகு குறையும். சில சமயம் மோசமாகிவிடும். நான் அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன்,” என்று அவர் பாரியிடம் கூறுகிறார்.

விவசாய குடும்பம் என்பதால் அவர் வயல் வேலைகளுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். “நோய் மெல்ல பரவி, கை, கால் விரல்கள் மரத்துப் போக தொடங்கின. ஒருமுறை பனிப்பொழிவில் புல் அறுக்கப் போனபோது, தெரியாமல் விரல்களில் தீக்காயம் ஏற்பட்டு விட்டது. பிறகு அவை ஒவ்வொன்றாக விழத் தொடங்கின.”

கிராமத்தில் மக்கள் தன்னை மரியாதையுடன் நடத்தியதாகவும், நோய் பரவுவது அவர்களுக்கு அவ்வளவாக தெரியாது என்றும் அவர் கூறுகிறார். “எனக்கு பின்னால் என்ன பேசுகின்றனர் என்று தெரியாது,” என்கிறார். அப்போது ஏற்பட்ட வலியை அவர் இப்போதும் சுமக்கிறார். அவரைக் கண்டு மற்றவர்கள் சங்கடப்படுவதை அவர் வலியுடன் நினைவுகூர்கிறார்.

அது 1960-களின் காலகட்டம். பல தசாப்தங்களாக தொழுநோய் பரவலாக இருந்து வந்தது. 1983-ஆம் ஆண்டு தரவுப்படி, 10,000 பேரில் 57 பேருக்கு இந்நோய் இருந்தது. இந்த விகிதாச்சாரம் தற்போது குறிப்பிடத்தக்க வகையில் குறைந்துள்ளது – இந்தியாவில் இன்று 10,000 பேரில் ஒருவருக்கும் குறைவாகவே இந்த பாதிப்பு உள்ளது. 1982-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட MDT(பலவகை மருந்து சிகிச்சை) திட்டமே இந்த சரிவுக்கு காரணமாகிறது.

பெஹ்ரர் தொழுநோய் காலனியில் வசிக்கும் சுமார் 200 பேரில் 57 பேர் மட்டுமே தொழுநோயாளிகள்.

ஸ்ரீநகரில் பிறந்து வளர்ந்த நான் சிறுவனாக இருந்தபோது தொழுநோய் காலனி பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நாங்கள் அதற்காக நன்கொடை வசூலித்து தந்திருக்கிறோம். தொழுநோய் காலனி என்பது இருண்ட, அமைதியற்ற இடமாக, யாசகம் பெறுபவர்கள் அதிகளவில் இருப்பார்கள் என கற்பனை செய்திருந்தேன். அங்கு சென்ற பிறகு தான் அது முற்றிலும் தவறு என்பதை உணர்ந்தேன்.

இங்கு காலம் உறைந்து நிற்கிறது. ஸ்ரீநகரின் அமைதியான நீர்நிலை மற்றும் நேர்த்தியான படகு வீடுகளுக்கு புகழ்பெற்ற நிகீன் ஏரி இந்த காலனிக்கு அழகூட்டுகிறது. லால் பசாரின் பக்வன்புராவில் 40 ஏக்கருக்கும் மேல் பரவியுள்ள இப்பகுதி, தலைநகரிலிருந்து விலகியே உள்ளது. பாழடைந்த குடிசைகளும், வரிசையாக நிற்கும் ஒற்றை மாடி குடியிருப்புகளும் நீண்ட கால வரலாற்றை நினைவுபடுத்துகிறது.

காஷ்மீர் மருத்துவ இயக்கத்தின் கீழ் பிரிட்டிஷ் அரசால் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இது நிர்மாணிக்கப்பட்டு பல தலைமுறைகளாக தொழுநோயாளிகளுக்கு புகலிடமாக உள்ளது. காலனி எல்லைக்குள் சிறிய மருத்துவமனை, மசூதி, சுடுகாடு ஆகியவை இருக்கின்றன.

தேசிய சுகாதார இயக்கத்தின் நிதியுதவி திட்டத்தில் – தேசிய தொழுநோய் ஒழிப்பு திட்டத்தின் (NLEP) கீழ் இங்கு ஆரம்ப சுகாதார வசதிகளுடன் இயங்கும் மாநில அரசின் ஒரே தொழுநோய் பிரிவில் தொழுநோய் தடுப்பு, கண்டறிதல், தொழுநோயாளிகளுக்கான சிகிச்சை, மறுவாழ்வு ஆகியவை இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது.

ஓராண்டிற்கு முன் வடக்கில் உள்ள குப்வாராவிலிருந்து ஸ்ரீநகருக்கு மருத்துவரை காணவே நியமத் வந்தார்.

“அது ரம்ஜான் மாதம் என்பதால் நான் நோன்பில் இருந்தேன்,“ என்கிறார். “ஜெஹங்கிர் சவுக்கிற்கு வந்ததும் என்னிடம் இருந்த இரண்டே ரூபாயை கொண்டு பக்கோடா வாங்கி சாப்பிட்டு நோன்பு துறந்தேன். இரவு தங்க இடம் தேவைப்பட்டதால் தங்கிபோராவிற்கு வந்து மசூதியில் நுழைந்தேன்.”

அங்கு பராமரிப்பாளர் அளித்த உணவை ஏற்க நியமத் மறுத்துவிட்டார். அவருக்கு உறங்க மட்டுமே ஓரிடம் தேவைப்பட்டது. இது பல நாட்களுக்கு தொடர்ந்தபோது, வாசலில் பெண் ஒருவர் நிற்பதை அவர் கவனித்தார்.

“அவரிடம் விசாரித்தபோது, யாசகர்கள் திருடிச் சென்ற பாத்திரங்களை திரும்பப் பெற வந்துள்ளதாக தெரிவித்தார்,” என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

நியமத் மனம் உடைந்து போனார். “அந்த உணவையும், மசூதியையும்விட்டு வெளியேறி SMHS [ஸ்ரீ மஹாராஜா ஹரி சிங் மருத்துவமனை] சென்று மருத்துவரை பார்த்தேன்.” அப்போது அவருக்கு தொழுநோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. நோய் பரவியதால் இரண்டு மாத சிகிச்சை, கண்காணிப்பிற்காக மருத்துவமனையில் அவர் சேர்க்கப்பட்டார்.

“வெளியே வந்த பிறகு நான் வீடு திரும்பினேன். தோற்றுப்போனதாக உணர்ந்தேன். நோய் தொடர்ந்து எனது உடலை சேதப்படுத்தியது. அப்போது முறையான சிகிச்சை கிடைக்கவில்லை,” என்று அவர் நினைவுகூர்கிறார்.

அமிரா கதலில் பாவாடை நாடா விற்பது போன்ற சிறு வேலைகளை நியமத் அவ்வப்போது செய்கிறார். ஒரு மாற்றுத்திறனாளியாக வாழ்வாதாரத்திற்கு வேலை செய்யும் அவரை மக்கள் கவனிக்கின்றனர். “செய்தித்தாள்களில் எனது புகைப்படங்கள் நிறைய வந்துள்ளன. ஒருமுறை அப்போதைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங் இருந்த பக்கத்தில் எனது புகைப்படமும் வந்தது,” என்றபடி மனதார சிரிக்கிறார் நியமத்.

ஒருமுறை கூட யாசகம் பெறாமல் வேலை செய்து பிழைக்கிறேன் என்பதில் நான் பெருமை கொள்கிறேன். “இப்போது வயதாகி, என்னால் வேலை செய்ய முடியவில்லை என்பதால் இந்த காலனிக்கு வந்துவிட்டேன்,” என்கிறார். இங்கு உணவு உள்ளிட்ட அடிப்படைத் தேவைகள் இலவசமாக கிடைக்கின்றன.

அவரது குடும்பத்தினர் அவ்வப்போது வந்து பார்த்துச் செல்கின்றனர். நோய் காரணமாக அவர் திருமணம் எதுவும் செய்துகொள்ளவில்லை. தொழுநோயாளியை திருமணம் செய்வதற்கு யாரும் விரும்புவதில்லை. “எனது சகோதரரின் மகனை சொந்த பிள்ளையாக கருதுகிறேன்,” என்று அவர் இச்செய்தியாளரிடம் தெரிவிக்கிறார்.

மக்கட்குழு தனக்கு ஆதரவளித்தாலும், டிஜிட்டல் மயம் தனக்கு பெரும் சவாலாக உள்ளதாக நியமத் சொல்கிறார். “ஒரு முறை குப்வாராவில் உள்ள எனது கிராமத்து ரேஷன் கடைக்கு பொருட்கள் வாங்கச் சென்றபோது, எனது கைரேகை வேலை செய்யவில்லை என்றனர்,” என்று சிரித்தபடி, விரல்களற்ற தனது கையை காட்டுகிறார் நியமத் உல்லா.

“சமூக அவலங்கள் இப்போதும் தொடர்கிறது,” என்கிறார் ஜஹாங்கிர்.

1986-ஆம் ஆண்டு தொழுநோய் காலனிக்கு ஜஹாங்கிர் வந்தார். அவருக்கு நான்கு வயது இருந்தபோது, தொழுநோய் பாதித்து விவகாரத்துப் பெற்ற தாயுடன் இங்கு வந்தார்.

“இந்த காலனியில் எனது தாயுடன் 41ஆண்டுகள் வாழ்ந்துவிட்டேன். எனக்கு தொற்று வரவில்லை,” என்கிறார். இந்த காலனியில் உள்ள மற்றவர்களைப் போன்றே எனது தாயும் இன்னொரு தொழுநோயாளியை மறுமணம் செய்துகொண்டார். இப்போது காலம் மாறிவிட்டது. 45 வயதான ஜஹாங்கீரைப் போலவே பலரும் வெளியில் இருந்தும் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள்.

ஆனால் அரசு உயர் பதவியில் இருந்தால்கூட காலனிக்கு வெளியே சென்று வாழ்வது இயலாத காரியம். தொழுநோய் காலனியில் பெற்றோர் நோயாளிகளாக இருந்தனர் என்பது தெரிந்தால் அவர்கள் மீண்டும் அங்கு திரும்பும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.

நாங்கள் அமர்ந்திருந்த மர இருக்கை அங்குள்ள பெரியவர்களின் அரட்டைக்கான இடம். அன்னதானம் செய்பவர்கள் வார்டன் அறைக்கு செல்வதற்கு முன் முதலில் இங்கு தான் உணவு வழங்க வருவார்கள் என்பதால் இந்த இடம் பிடிக்கும் என அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவிக்கின்றனர்!

தனது சொந்த வீட்டை விட்டு வந்த துயரை ஜஹாங்கிரால் இப்போதும் மறக்க முடியவில்லை. “எங்களுக்கு சொந்தமான நிலம் போன்றவற்றை விட்டு வந்தோம். இப்போது திரும்பச் சென்றால் யார் திரும்பக் கொடுப்பார்கள்?”

பங்கை திரும்பப் பெறும் நோக்கில் அவர்கள் வந்தால், தெரிந்தவர்கள் கூட திருப்பிக் கொள்கின்றனர். “இது எங்களுடையது என நாங்கள் [நானும் தாயும்] கோரினால், எங்களைத் தெரியாது என்று அவர்கள் கூறிவிடுகின்றனர்.”

அவர்கள் வசித்து வந்த மண்குடிசைகளுக்குப் பதிலாக 2009-ல் புதிய வீடுகளைக் கட்டி கொடுத்த அரசுக்கு அவர் நன்றி தெரிவிக்கிறார். “100 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கிடைத்துள்ளது. இப்போது, ​​மற்ற குடியிருப்புகளைப் போலவே, இந்தக் குடியிருப்புகளுக்கும் முறையான ஒதுக்கீடு வழங்குமாறு நாங்கள் வேண்டுகிறோம்,” என்கிறார். திபெத்திலிருந்து குடிபெயர்ந்த மக்களுக்கு அவர்களின் பெயர்களில் நிலம் வழங்கப்பட்டு திபெத்திய காலனி அமைத்து தரப்பட்டதையும் அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

சட்டப்பூர்வமான உரிமை இல்லாதது தொடர் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. “எப்போது வேண்டுமானாலும் இங்கிருந்து நாங்கள் வெளியேற்றப்படலாம் என்ற பயம் உள்ளது,” என்கிறார். “ஒரு மாதம் முன்பு இங்கு ஒருவர் இறந்துவிட்டார். அவரது இடம் உடனடியாக வேறு ஒரு நோயாளிக்கு ஒதுக்கப்பட்டுவிட்டது.” இங்கு நோயாளியுடன் வாழும் குடும்பத்தினர், நோயாளி இறந்துவிட்டால் என்னவாகும் என்ற கலக்கத்தில் உள்ளனர்.

“எங்களுக்கான சட்டப்பூர்வ ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும். நாங்கள் வெளியே சென்றால் வீடு வாங்க எங்களிடம் பணம் ஏது?” என அவர் கேட்கிறார்.

பாரிசீனியர் மானியப்பணி 2025- ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது