ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಸುಂದರಬನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು

ಶಾಸ್ತಿ ಭುನಿಯಾಕಳೆದ ವರ್ಷ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು. ನಂತರ ಸುಂದರ್ಬನ್ಸ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಾದ ಸೀತಾರಾಂಪುರದಿಂದಸುಮಾರು 2,000 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆರೈಲು ಹತ್ತಿದಳು. “ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಬಡವರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನನಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.” ಎಂದಳು. ಶಾಸ್ತಿಗೆ 16 ವರ್ಷಮತ್ತು 9 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳು; ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ 8 ನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆಮಾತ್ರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ವರ್ಷದ ಮಾರ್ಚ್ ವೇಳೆಗೆಶಾಸ್ತಿಯು ದಕ್ಷಿಣ 24 ಪರಗಣ ಜಿಲ್ಲೆಯಕಾಕ್ದ್ವಿಪ್ ಬ್ಲಾಕ್ನಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಮಾಡಿದಳು. ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಕೆಲಸಗಾರ್ತಿಯಾಗಿ ಆಕೆಯ ಕೆಲಸವು ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಯ 7,000 ರೂ. ಗಳ ಆದಾಯ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮನೆಗೆ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಭಾಗವೂ ಸಹ ನಿಂತುಹೋಯಿತು.

ಶಾಸ್ತಿಯ ತಂದೆ, 44 ವರ್ಷದ ಧನಂಜಯ್ಭುನಿಯಾ, ಇಲ್ಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕರಂತೆ ಸೀತಾರಾಂಪುರದ ಕರಾವಳಿಯ ಸಮೀಪವಿರುವ ನಯಾಚಾರ್ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿಮೀನುಗಾರರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರುಮೀನು ಮತ್ತು ಏಡಿಗಳನ್ನು ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣ ಬಲೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಹಿಡಿದು, ಹತ್ತಿರದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ 10-15 ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ.

ಅವರ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಧನಂಜಯ್ ಅವರತಾಯಿ ಮಹಾರಾಣಿ, ಅವರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದ 21 ವರ್ಷದ ಜಂಜಲಿ ಮತ್ತು 18 ವರ್ಷದಶಾಸ್ತಿ ಮತ್ತು 14 ವರ್ಷದ ಮಗಸುಬ್ರತಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸುಬ್ರತಾ ಜನಿಸಿದ ಕೆಲವುತಿಂಗಳ ನಂತರ ಅವರ ಪತ್ನಿನಿಧನರಾದರು. "ನಮಗೆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನಂತೆಮೀನು ಮತ್ತು ಏಡಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, [ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ] ನಮ್ಮ ಆದಾಯವು ಬಹಳಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಧನಂಜಯ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಈಗ ಪ್ರತಿತಿಂಗಳು 2,000 ರಿಂದ 3,000 ರೂ. ಗಳಿಸುತ್ತಾರೆ. "ನಾವುಬದುಕಲು ಮೀನು ಮತ್ತು ಏಡಿಗಳನ್ನುಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವುದರಿಂದ ನಮಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ?"

ಶಾಸ್ತಿಯುಶಾಲೆಯನ್ನು ತೊರೆದಂತೆಯೇ ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಸಹಸುಂದರ್ಬನ್ಸ್ನ ತರಗತಿಗಳಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಲವಣಯುಕ್ತಮಣ್ಣು ಕೃಷಿಯನ್ನು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಅಗಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಮರುಕಳಿಸುವ ಚಂಡಮಾರುತಗಳುಡೆಲ್ಟಾದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಈ ಪ್ರದೇಶದಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಅನೇಕರು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲುವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹಲವು ಬಾರಿ, ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿಮೊದಲನೆಬಾರಿ ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳೂ ಸಹ 13 ಅಥವಾ 14 ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆಕೆಲಸ ಹುಡುಕಲು ವಲಸೆ ಹೋಗುಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ.

ದಕ್ಷಿಣ 24 ಪರಗಣ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ, 3,584 ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸರ್ಕಾರಿ ಅನುದಾನಿತಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ 768,758 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು 432,268 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು 803 ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಶಾಲೆಗಳು ತೀವ್ರ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೊರತೆಯನ್ನುಹೊಂದಿದ್ದು, ಹಾಳಾದ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಗಳನ್ನೂಹೊಂದಿರುವದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಮರುಆಕರ್ಷಿಸಲು ವಿಫಲವಾಗಿವೆ.

"[ಸುಂದರಬನ್ಸ್ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ] 2009 ರಿಂದ ಸುಂದರ್ಬನ್ಸ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಡ್ರಾಪ್ - ಔಟ್ ಪ್ರಮಾಣ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಏರಿದೆ" ಎಂದು ಸಾಗರ್ ಬ್ಲಾಕ್‌ನ ಘೋರಾಮರ ದ್ವೀಪದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕ ಅಶೋಕ್ ಬೇರಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಮುಳುಗುವಿಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಪಕ ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದ ಮತ್ತು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಲಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಐಲಾ ಚಂಡಮಾರುತವು ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ ವರ್ಷವನ್ನು ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಗಿನಿಂದ, ಹಲವಾರು ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಂಡಮಾರುತಗಳು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಕೊಳಗಳ ಲವಣಾಂಶವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಲಾ ಹದಿಹರೆಯದವರನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

"ಇಲ್ಲಿನದಿ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ, ನಿವಾಸಗಳು ಮತ್ತು ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡುಹೋಗುತ್ತವೆ" ಎಂದು ಗೋಸಾಬಾ ಬ್ಲಾಕ್‌ನ ಅಮ್ತಾಲಿಗ್ರಾಮದ ಅಮ್ರಿತ ನಗರಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕ ಅಮಿಯೊ ಮೊಂಡಲ್ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, "ನಾವು [ಶಿಕ್ಷಕರು] ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿದ್ದೇವೆ."

ಈ ಖಾಲಿ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಗಳುಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಗುರಿಗಳಲ್ಲಿಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. 2015ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವು 2030ರವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ 17 ಸುಸ್ಥಿರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಗುರಿಗಳನ್ನುಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು “ಎಲ್ಲರನ್ನೂಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಗುಣಮಟ್ಟದಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜೀವಮಾನದಕಲಿಕೆಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು.” ದೇಶದ ಮಕ್ಕಳ ಉಚಿತ ಮತ್ತು ಕಡ್ಡಾಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ 2009ರಿಂದ 14 ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಚೌಕಟ್ಟು 2005, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ವರ್ಗಗಳ ಮತ್ತು ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಡ್ರಾಪ್ ಔಟ್ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಹಲವಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಸಹ ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಆದರೂ, ಸುಂದರ್ಬನ್ಡೆಲ್ಟಾದಲ್ಲಿರುವ ಶಾಲೆಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನುಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ, ತರಗತಿಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಮುಖಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದುನನಗೆ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತೆಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

"ಅಧ್ಯಯನಮಾಡುವುದರಿಂದ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ನಾನುನದಿಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಮತ್ತು ಏಡಿಗಳನ್ನುಹಿಡಿಯಬೇಕು" ಎಂದು ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿರಬಿನ್ ಭುನಿಯಾ ಈ ವರ್ಷಮೇ 20 ರಂದು ಪಥರ್‌ಪ್ರತಿಮಾಬ್ಲಾಕ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಗ್ರಾಮವಾದಬುರಾಬುರಿರ್ ಟಾಟ್ ಅನ್ನು ಚಂಡಮಾರುತಅಪ್ಪಳಿಸಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರನನಗೆ ಹೇಳಿದ. 17 ವರ್ಷದ ರಬಿನ್ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನತಂದೆಗೆ ಮೀನುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಶಾಲೆಬಿಟ್ಟನು. ಅಮ್ಫಾನ್ ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನುಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಉಪ್ಪುನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿಸಿತು. ಸಪ್ತಮುಖಿಯ ನೀರಿನ ಕಡೆಗೆತೋರಿಸುತ್ತಾ, "ಈ ನದಿನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಲೆಮಾರಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ" ಎಂದನು.

ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟವರಲ್ಲಿ 17 ವರ್ಷದ ಮೊಸ್ತಕಿನ್ ಜಮಾದರ್ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು, ಅವನುಶಾಸ್ತಿಯ ಹಳ್ಳಿಯವನೇ. "ನನಗೆ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಯಾವುದೇಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಹಿಂದೆ 9 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟ ಕಾರಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಪಠ್ಯದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?" ಅವನತಂದೆ ಎಲಿಯಾಸ್ ಜಮಾದರ್, "ನಮ್ಮಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಮತ್ತು ಪೋಷಿಸಲುನಾನು ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮೀನುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿಪೂರ್ಣ ಸಮಯದ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಶಿಕ್ಷಣವು ಏನನ್ನೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದುನನಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ." 49 ವರ್ಷದಎಲಿಯಾಸ್, ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ 6 ​​ನೇತರಗತಿಯ ನಂತರ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟರುಮತ್ತು ನಂತರ ಮೇಸನ್ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿಕೇರಳಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು.

ಶಾಲೆಯಿಂದಹೊರಗುಳಿಯುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಮೇಲೆಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ - ಅವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. "ಕಳೆದ 16 ದಿನಗಳಿಂದ ಏಕೆಗೈರುಹಾಜರಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನಾನು ರಾಖಿಹಜ್ರಾ [7 ನೇ ತರಗತಿವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ] ಅನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವಳುಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು" ಎಂದು ಕಾಕ್ಡ್ವಿಪ್ ಬ್ಲಾಕ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಶಿಬ್ಕಾಲಿನಗರ ಗ್ರಾಮದಐ.ಎಂ. ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯ ದಿಲೀಪ್ ಬೈರಾಗಿ 2019 ರಲ್ಲಿನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. "ಅವಳ ಹೆತ್ತವರು ಹೂಗ್ಲಿನದಿಯಲ್ಲಿ ಏಡಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮನೆಯಿಂದಹೊರಟುಹೋದಾಗ [3 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ] ತನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು."

ಲಾಕ್ಡೌನ್ಈ ಹಿಂಪಡೆಯುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಬುರಾಬುರಿರ್ ಟಾಟ್ ಗ್ರಾಮದ ಮೀನುಗಾರಅಮಲ್ ಶೀಟ್, ಕುಟುಂಬವು ತಮ್ಮಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಅವಳ ಮದುವೆಯನ್ನುಏರ್ಪಡಿಸಿದಾಗ, 9 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿಓದುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ 16 ವರ್ಷದ ಮಗಳುಕುಂಕುಮ್‌ಳನ್ನು ಶಾಲೆ ಬಿಡಲುಕೇಳಿಕೊಂಡರು. "ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮೀನುಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಆರು ಸದಸ್ಯರಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಏಕೈಕ ಆದಾಯ ಗಳಿಸುವಅಮಲ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗಲೇಅವಳ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದೆ."

2019 ರ ಯುನಿಸೆಫ್ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ 223 ಮಿಲಿಯನ್ ಬಾಲ್ಯ ವಧುಗಳಲ್ಲಿ (18 ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಮದುವೆಯಾದವರು) 22 ಮಿಲಿಯನ್ಜನರು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

"[ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನುಮುಂದುವರಿಸಲು ] ಬಂಗಾಳ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಹೊರತಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ [ ಸುಂದರ್ಬನ್ಸ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ] ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹಗಳುನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತುತಂದೆ-ತಾಯಂದಿರು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಮನೆಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತುಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡುವುದರಿಂದಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು ಎಂದುಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ," ಎಂದು ಪಥರ್‌ಪ್ರತಿಮಾಬ್ಲಾಕ್ನ ಶಿಬನಗರ ಮೋಕ್ಷದಾ ಸುಂದರಿವಿದ್ಯಾಮಂದಿರದ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಬಿಮನ್ ಮೈತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

"ಕೋವಿಡ್-19 ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ನಿಂದಾಗಿ, ಶಾಲೆಗಳುಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿವೆಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಮೈಟಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ. "ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ನಷ್ಟದನಂತರ ಅವರು ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಂದಿಗೂಕಂಡುಬರದಂತೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ."

ಜೂನ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತಿ ಭುನಿಯಾಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ, ಅವಳನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಯಿತು. 21 ವರ್ಷದ ತಪಸ್ ನೈಯಾ, ಅವಳಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿದ್ದ ಮತ್ತು 17 ವರ್ಷದವನಿದ್ದಾಗ 8 ನೇ ತರಗತಿಗೆ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಿ. ಅವನಿಗೆ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತುಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಬಯಸಿದನು, ಆದ್ದರಿಂದಅವನು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಮೇಸನ್ ಕೆಲಸಕಂಡುಕೊಂಡನು. ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಕಾರಣಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅವನುಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದನು. "ಅವನು ಈಗ ಸಿಬ್ಕಾಲಿನಗರದಲ್ಲಿರುವಕೋಳಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದುಶಾಸ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಆಕೆಯ ಅಕ್ಕ - ಕಿವಿ ಕೇಳದಮತ್ತು ಕಣ್ಣು ಕಾಣದ 21 ವರ್ಷದಜಂಜಲಿ ಭುನಿಯಾ - 8 ನೇ ತರಗತಿಗೆಓದುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು, ಆಗ ಅವಳಿಗೆ 18 ನೇ ವರ್ಷ. ಒಂದು ವರ್ಷದನಂತರ, ಈಗ 27 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನಉತ್ಪಲ್ ಮಂಡಲ್ ಅವರನ್ನು ವಿವಾಹವಾದಳು, ಅವನು 8 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಕುಲ್ಪಿ ಬ್ಲಾಕ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಅವರಗ್ರಾಮವಾದ ನೂತನ್ ತ್ಯಾಂಗ್ರಾಚಾರ್‌ನಲ್ಲಿಶಾಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು. ಮಂಡಲ್ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಪೋಲಿಯೊಮಯೆಲೈಟಿಸ್ಗೆ ತುತ್ತಾದರು ಮತ್ತು ಅಂದಿನಿಂದನಡೆಯಲು ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. "ನಾನು ನನ್ನಸ್ವಂತ ಕೈ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತುನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗಾಲಿಕುರ್ಚಿಗೆ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "ನಾನು ಓದಲು ಬಯಸಿದ್ದರೂ ಸಹನನಗೆ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ."

"ನನ್ನಇಬ್ಬರು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ" ಎಂದುಶಾಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಜಂಜಲಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ 88 ವರ್ಷದ ಅಜ್ಜಿ ಮಹಾರಾಣಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಕೋವಿಡ್ - 19 ಲಾಕ್ಡೌನ್ನಿಂದಾಗಿಶಾಲೆಗಳು ಮುಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ "ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗ [ಸುಬ್ರತಾ] ಗೆ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ" ಎಂದರು.