பாட்னாவின் திறன் வாய்ந்த கேடய தயாரிப்பாளர்கள்

பாட்னாவின் தெருக்களில் கொண்டு செல்லப்படும் கண்ணாடி கேடயத்தின் குவிமாட வடிவமைப்பின் அழகிலிருந்து பார்வையை எடுக்க முடியவில்லை. “கத்திகள் தொடங்கி கேடயங்களும் அனார்களும் (கண்ணாடி மாதுளைகள்) வாள்முனையைக் கூட பிளக்கும் அளவுக்கு கண்ணாடியில் இருந்து உருவாக்கப்படுகின்றன,” என நகரின் பெருமையான கண்ணாடி கேடயம் பற்றி சொல்கிறார் நாஸ்ரே இமாம்.

நுட்பமாக வடிவமைக்கப்படும் இந்த கண்ணாடி கேடயம் பாட்னாவில் முகரம் ஊர்வலத்தில் காட்சிக்கு வருகிறது. ஒரு காலத்தில் போர்க்களங்களில் பயப்படுத்தப்பட்ட ஆயுதக் கிடங்கை போல இருக்கும் அதில் வாட்கள், கேடயங்கள், வில்-அம்புகள் என பல கைவினை நுட்பங்கள் தேவைப்படும் அலங்காரத்துடன் ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன.

பாட்னாவின் தெற்கு பக்கமாக ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் 40 வயது முகமது நெசர், ஒரு கேடயத்தில் வேலை செய்து முடித்து, அதை தன் மகள்களுடன் கதவுக்கு அருகே நின்று பார்க்கிறார். அற்புதமான அந்த தயாரிப்பு வராண்டாவில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. அருகே சில வீடுகளும் பழைய பகு கலை கான் பகுதியில் ஒரு வழிபாட்டுத் தலமும் இருக்கிறது.

“இது ஒரு நபர் செய்யும் வேலை கிடையாது,” என்கிறார் கைவினைக் கலைஞரான நெசார். “பல கைவினைக் கலை நுட்பங்கள் சேரும் பணி இது. பிகார் மற்றும் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளை சார்ந்த கலைகள் இதில் இடம்பெறும்.”

ஆரி, சர்தோசி, கஷீதா காரி, சாபா, நாக் மாற்றும் சில நேரங்களில் சிபாரில் இடம்பெறும் மீனகாரி போன்ற கலைகளை உதாரணங்களாக சொல்கிறார். (ஆரி என்பது கொக்கி ஊசியைக் கொண்டு நுட்பமான வடிவங்களை துணிகளில் போடும் கலை ஆகும். சர்தோசி என்பது கம்பி நூல்களை பயன்படுத்தும் கலை ஆகும். கஷீதா காரி என்பது பிகாரில் செய்யப்படும் காஷ்மீரி பாணி பூத்தையல் ஆகும். சாபா என்பது உலோக வண்ணங்கள் கொண்ட மர அச்சு)

சிபாரில் மீனாகரி எனாமல் பூச்சும் நாக் கலையும் நுட்பமாக வார்க்கப்படுகிறது. கூரான அலங்கார கற்கள் துணிகளில் பதிக்கப்படுகிறது.

“பாட்னாவின் சிபார்கள், கர்பாலா ஈகியருக்கு உள்ளூர் கலைஞர்கள் அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் உருவாக்கப்படுகிறது,” என்கிறார் நெசார் முகரம் ஊர்வலத்தை குறிப்பிட்டு.

பாட்னாவின் பக் கலு கானிலுள்ள பட்டறையில், ராஜு, இஷார், பெரோஸ் ஆகியோருடன் நெசார் சிபார் பணியை செய்திருக்கிறார். ராஜு, உலோக பூத்தையலான சர்தோசியில் திறன் பெற்றவர். அடுத்த நாள் காலையில் ஊர்வலத்தில் கொண்டு செல்லப்படவிருக்கும் சிபாரில் கடைசிக் கட்ட பணிகளை செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

“சிபாரின் இதயம் சர்தோசிதான். சிபாரின் மையத்திம் இருக்கும் செஹ்ரா (அலங்கார திரை) மீது அதை பார்க்கலாம்,” என்கிறார் வல்லுநரான ராஜு. “செஹ்ரா இல்லாமல் சிபார் முழுமையடையாது. சர்தோசி இல்லாமல் செஹ்ரா முழுமையடையாது,” என புன்னகையுடன் கூறுகிறார்.

“சொல்லப் போனா ராஜு பாயால் செய்யப்படாத சர்தோசி, சர்தோசியாகவே இருக்காது,” என்கிறார் வாய் நிறைய வெற்றிலை வைத்துக் கொண்டு, உடன் பணிபுரிபவரை சீண்டியபடி. முகரம் மற்றும் சபார் (இஸ்லாமிய நாள்காட்டியில் (முதல் மற்றும் இரண்டாம்) மாதங்கள் ஆண்கள் ஒன்றிணைந்து சிபார் தயாரிக்கும் வேலையை செய்கின்றனர்.

47 வயது இஷார், சிபார் செய்வதில் வல்லுநர். பாட்னாவின் ஜமா மசூதிக்கு அருகே உள்ள பக் கலு கான் பகுதியிலுள்ள இந்த பட்டறையை நடத்தி வருகிறார். நடந்து கொண்டிருந்த உரையாடலில் அவரும் இணைந்து சர்தோசி என்பது சிபாரி இதயம் என்பதை ஒப்புக்கொண்டு, “எனினும் இதயத்தை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு பயனில்லை!” என்கிறார்.

“இஷார் பாய்க்கு தெரிந்தளவுக்கு வேறு எவருக்கும் இந்த நகரத்தில் இக்கலை பற்றி தெரியாது,” என்கிறார் ஃபெரோஸ். கேலியாக அவர் ‘ராணி பாய்’ என்கிற பெயரில் சுட்டப்படுகிறார். ராணிக்கு பணிபுரிவதை போல் நுட்பமான வடிவமைப்புகளை உருவாக்குவதால் அவருக்கு அந்தப் பெயர்.

பாராட்டை கேட்டு புன்னகைக்கும் இஷார், சிபாரை பற்றி அவர் தெரிந்து கொண்ட விஷயங்களுக்கு காரணம் அவரது ஆசிரியர் உஸ்தாத் சுலைமான் மியான்தான் என்கிறார். “முகமது ரஃபி (பிரபல பாடகர்) அற்புதமான குரலை கொண்டிருந்ததை போல, சுலைமான் மியானுக்கு அற்புதமான கலை கிட்டியிருந்தது. இந்துவோ இஸ்லாமியரோ எவர் வந்தாலும் அவர்களுக்கு கலையை அவர் கற்றுக் கொடுத்தார். ஆனால் எவராலும் அவரின் மேதைமையை எட்ட முடியவில்லை,” என்கிறார் இஷார். சிபாருக்கு மரியாதை செலுத்த வந்திருக்கும் கண்ணாடி கலைஞரான நஸ்ரே இமாமை வரவேற்க அவர் திரும்புகிறார்.

நஸ்ரே இமாமும் அவரின் சகோதரர் மெஹ்தி இமாமும் கண்ணாடி கலையில் இரண்டாம் தலைமுறையினர். “முதல் கண்ணாடி சிபாரை அவரது தந்தை மன்சார் ஹசன் தயாரித்தார். அவரது பாரம்பரியத்தை அவர்கள் தொடருகிறரகள்,” என இஷார் பழைய நண்பரை அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

“தந்தையிடமிருந்து கற்றுக் கொண்ட எல்லா உத்திகளையும் பயன்படுத்துகிறோம். சிபாரை முழுமையாக தயாரிக்க இரண்டு மாதங்கள் வரை ஆகும். மர அடித்தளத்தை தவிர்த்த எல்லா பகுதிகளும் கண்ணாடியால் செய்யப்படுகிறது,” என்கிறார் 57 வயது நாஸ்ரே இமாம்.

அந்த சகோதரர்கள் 1992ம் ஆண்டிலிருந்து இவற்றை உருவாக்கி காட்சிப்படுத்தி வருகின்றனர். மத மற்றும் ஆன்மிகக் காரணங்களை தாண்டி, அவற்றை பாட்னாவின் வரலாறுக்காகவும் செய்து வருவதாக அவர்கள் கூறுகின்றனர். பாட்னாவில் உருவாகி மாறி, பின் அழிந்து போன பல பாரம்பரியங்களை பற்றி நாஸ்ரே பேசுகிறார். “சிபார் உருவாக்கும் கலை இன்றும் உயிர் வாழ்கிறது எனினும், இதுவும் அழியும் நிலையில்தான் இருக்கிறது,” என்கிறார்.

அவரின் சகோதரர் மெஹ்தி சொல்கையில், “கண்ணாடி வேலைப்பாடுகளுக்கு பெயர் பெற்ற பாட்னாவின் கடந்த கால கலைக்கு மிச்சம் இருக்கும் ஒரே உதாரணம் கண்ணாடி கேடயம் செய்யப்படும் கலைதான் என்கிறார். கேடயத்துக்கு முன் வைப்பதற்காக ஊதுபத்திகளை பற்ற வைக்கிறார்.

பாட்னாவின் பாரம்பரிய கண்ணாடி ஆலைகள் மூடப்பட்டு விட்டதாக அவர்கள் சொல்கின்றனர். “தற்போது நகரத்தில் செய்யப்படும் கண்ணாடி வேலைப்பாடுகள் யாவும் இயந்திரங்களால் செய்யப்படுகின்றன. சீனப் பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. எங்களின் தந்தை மன்சார் ஹசன், கோபால் ஜி, ராம்தாஸ் ஜி மற்றும் ராம் ஜான்கி ஜி ஆகியோர்தான் நகரத்தின் கடைசி கண்ணாடி கைவினை வல்லுநர்கள்,” என்கிறார் நஸ்ரே, அவர்களை போலவே கலையும் அழிந்து விட்டதெனக் குறிப்பிட்டு.

சங்கிதாலனில் தங்களின் பணிகளை அவர்கள் காட்சிப்படுத்துகின்றனர். அங்குதான் அவர்களின் தந்தையும் காட்சிப்படுத்தினார். சங்கிதாலன், தற்போது மும்முரமாக இயங்கும் சந்தையாகி இருக்கிறது. பாட்னாவின் முதல் இமாம்பராக்களில் ஒன்றாக நவாப் சையது அகமது அலி கான் கயாமத், தூலிகாட்டில் ஒன்றை கட்டியிருக்கிறார்.

சிபார் தயாரிக்க ஒரு மாத காலம் ஆகும். சில நேரங்களில் இரண்டு, மூன்று மாதங்கள் கூட ஆகும். சிபார் செய்வதின் முதல் கட்டம் தட்டி - குவிமாட வடிவில் உள்ள அடித்தளம், உருவாக்குவதுதான். அதில் ஹத்வா எனப்படும் இருமுனை வாளின் மாதிரி கட்டப்படும். வழக்கமாக ஐந்து ஹத்வாக்கள் அதில் கட்டப்படும். ஆனால் அந்த எண்ணிக்கை ஏழு வரை கூட இருக்கலாம். தல்வார்கள் (சுழல் கத்திகள்) மேற்பகுதியில் கட்டப்படும். பிறகு ஐனி அடுத்ததாக வைக்கப்படவிருக்கும் கேடயங்களுக்கு அடித்தளமாக இருக்கும் வகையில் பொருத்தப்படும்.

“இந்த வேலைக்கே ஒரு வாரம் பிடிக்கும்,” என சுட்டிக் காட்டுகிறார் இஷார்.

சிபாரின் பின்பகுதியிலும் அதிக வேலை உண்டு. பல துணி அடுக்குகள் வைத்து அடித்தளம் உருவாக்கப்படும். பிறகு வீடுகளில் தொங்கவிடப்படும் நீண்ட வண்ணத் துணிகளான ஜலார் இணைக்கப்படும். சப்பா, ஆரி அல்லது பூதா போன்ற துணிகள் இணைக்கப்படும் என இஷார் பட்டியலிடுகிறார்.

இறுதிக்கட்டம் இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக்குவது. “கலைஞர்களால் தனியாக செய்யப்பட்ட செஹ்ரா, தற்போது சிபாருடன் கட்டப்படுகிறது. பூக்களின் கயிறுகள் செஹ்ராவுடன் அர்சி, பூதி மற்றும் பட்டா (ஜவுளி பாரம்பரியங்கள்) ஆகியவற்றுடன் கட்டப்படுகிறது.

”கண்ணாடி மாதுளைகள் பிறகு சேர்க்கப்படு,” என்கிறார் இஷார்.

இலகுவான கண்ணாடியில் இத்தனை நுட்பங்களுடன் பணிபுரிதல், எந்த பாதுகாப்பு உபகரணம் இல்லாமல் இயங்கும் கலைஞர்களுக்கு சிரமத்தை கொடுக்கிறது. “எனக்கும் சரி, மெஹ்திக்கும் சரி வயதாகி கொண்டிருக்கிறது. எங்களின் கண்கள் முன்பை போல இல்லை. மங்கிய பார்வைத்திறனோடு கண்ணாடியில் பணி செய்வது மேலும் மேலும் கடினமாகி வருகிறது,” என்கிறார் நஸ்ரே இமாம்.

கண்ணாடி தூசு கண்களுக்கு எரிச்சல் கொடுக்கிறது. கண்புரை நோய் அங்கு வழக்கமாக இருக்கிறது. விழி வெண்படல அழற்சி மற்றும் மங்கல் பார்வையும் அதிகம் இருக்கிறது. “கண்ணாடி துண்டில் வேலை பார்க்கும்போது அதிக வெளிச்சத்தையும் நீங்கள் பயன்படுத்த முடியாது,” என்கிறார் நஸ்ரே மெல்ல சிரித்து சூழலை இலகுவாக்கி.

ஒரு கணம் தாமதித்து இஷார், “எனக்கு பெருமைதான். எனினும் எத்தனை காலத்துக்கு இது தொடரும் என தெரியவில்லை,” என்கிறார். ”செஹ்லம் ஊர்வலத்துக்கு முதல் நாள் என்பதால் வல்லுநர்கள் அனைவரும் கூடி இருக்கின்றனர். நஸ்ரே இமாம் தன்னுடைய சிபாருடன் மாலை வந்து, அதை காட்சிக்கு வைத்திருக்கிறார். அவருடைய தந்தையின் காலத்திலிருந்து இது வருடாந்திர விஷயமாக தொடர்கிறது. மாலை தொழுகைக்கு பிறகு இது நடக்கிறது. உள்ளூர் மக்கள், சிபாருக்கு அருகே மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றவும் ஊதுபத்திகள் பற்ற வைக்கவும் வருகிறார்கள்.

*****

முகரம் விழாவின் பத்து மற்றும் பதினோறாம் நாளன்று காட்சிப்படுத்த தயார் செய்யப்படுகிறது. சஃபார் மாதத்தின் இருபது மற்றும் இருபத்தோராம் நாட்களிலும் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது.

கூட்டத்தினூடாக சிபார் செல்கையில், ஆயிரக்கணக்கில் நின்று கொண்டிருக்கும் இந்துக்களும் இஸ்லாமியரும் எண்ணற்ற உணவு கடைகளுக்கும் பொம்மை, ஐஸ் க்ரீம் விற்கும் கடைகளுக்கும் இடையே வழி ஏற்படுத்தி கொடுக்கிறார்கள். ஷியா சமூகத்தினர் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டும், அழுது கொண்டும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் உயிரை ஈகை செய்த இமாம் உசேனுக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் ஊர்வலம் போல் அல்லாமல், இது கண்காட்சி மற்றும் விழா போல நடக்கிறது.

இஸ்லாமிய வரலாறுபடி, 1385 வருடங்களுக்கு முன், கர்பாலாவில் (தற்போதைய ஈராக்), முகமது நபியின் பேரனான உசேன், தன் சகோதரர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் குழந்தைகள் ஆகியோருடன் முகரமின் பத்தாம் நாள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டார். ஆஷூரா என நினைவுகூரப்படும் அந்த நாள், துயர நாளாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. அவரது ஈகையின் நாற்பதாவது நாள் செஹ்லம் அல்லது சலீஸ்வானாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. உசேனின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் விடுவிக்கப்பட்ட நாள் அது. இமாமின் இறப்புக்கு அஞ்சலி செலுத்த இறுதியில் அவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

பிகாரின் தலைநகரான பாட்னாவில், உசேனின் ஈகை இரங்கல் பாடப்பட்டும் துயரத்தை காட்சிப்படுத்தியும் நினைவுகூரப்படுகிறது. கர்பாலா போரை நினைவுபடுத்தும் சிபார்தான் மைய ஈர்ப்பு. அஷோக் ராஜ்பாத்திலிருந்து ஷேர் ஷா சாலையிலுள்ள தகியா ஷா பாகேருக்கு சிபார் பயணிக்கிறது.

28 வயது ஷாசாத், பாட்னாவின் பழமையான பகுதியான பக் கலு கானில் வசிக்கிறார். சங்கிதலானிலுள்ள சிபாருக்கு செஹ்லும் அன்று மரியாதை செலுத்த அவர் வந்திருக்கிறார். இமாம் உசேன் ஈகையளித்த நாற்பதாவது நாள் அது. முகரத்துக்கு பிறகு 40 நாட்கள் முடிந்து ஷியா இஸ்லாமியர்களால் அந்த நாள் அனுசரிக்கப்படுகிறது.

“ஒரு காலத்தில் எல்லா இடங்களிலிருந்து மக்களை ஈர்த்து பிகாருக்கு வரவழைத்த கலை அழிந்து கொண்டிருக்கிறது,” என்கிறார் அவர் மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றிக் கொண்டே.

ஆனால் மற்றவர்கள் ஏற்கவில்லை. குறைந்தபட்சம் ஒரு அகாடாவில் - ஊர்வலத்துக்கான ஏற்பாடுகளை கவனிக்க உருவாக்கப்பட்ட குழு - இளைஞர்கள் இந்த பாரம்பரியத்தை முன்னெடுத்து செல்லும் ஆர்வத்தில் இருக்கின்றனர். அகாடாவின் தலைவர், பாட்னாவின் ஹம்மாமில் சிபாரை காட்டுவார். கலிஃபா (அகாடாவின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவரும் சிபார் குழுவின் தலைவரும் ஆவார்) ஓய்வு பெறவிருப்பதால், நவுஷத், பானு, ராகுல், சாகில், நேகல், ஷாகித், அமான் மற்றும் அசிஃப் போன்ற இளம் கலைஞர்கள் தங்களுக்குள் பொறுப்புகளை பிரித்துக் கொண்டனர்.

பழைய பாட்னாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் அகாடாவும் அவர்களுக்கு சொந்தமாக ஒரு சிபாரும் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அகாடாவும் தங்களின் சிபாருடன் ஊர்வலத்தில் செல்கிறது. ஒவ்வொரு குழுவும் அவர்களுக்கான இசைக் கருவிகளுடன் இரங்கல் இசைத்து வருகின்றன. இளைஞர்கள் தோள்களில் சிபாரை சுமந்து பிரதான சாலை வரை செல்கின்றனர்.

பாட்னாவில் இஸ்லாமியரும் இந்துக்களும் சிபார் தயாரிப்பிலும் காட்சிப்படுத்துதலிலும் ஈடுபடுகின்றனர். நகரத்தின் பண்பாட்டு கலப்புக்கு உதாரணமாக இருக்கிறார்கள்.

ராஜீவ் ரஞ்சன் சொல்கையில் அவரது முன்னோரான காஷி லால்ஜி கசீரா, பாட்னாவின் சிறந்த சிபார் கலைஞராக அறியப்பட்டவர் என்கிறார். 1840-லிருந்து அவரது குடும்பம், வருடந்தோறும் சிபாரை, குஜ்ரி பஜாரிலுள்ள வீட்டில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். “சிபாரை தயாரித்து காட்சிப்படுத்தும் அவரின் (காஷி லால்ஜி கசீராவின்) பாரம்பரியம் இப்போது எங்களின் கடமையாகி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு வருடமும் அவரின் பேரக்குழந்தைகளும் கொள்ளுப் பேரக்குழந்தைகளும் ஒன்றிணைந்து கர்பாலா ஈகியருக்கு அஞ்சலி செலுத்த வருகின்றனர்,” என்கிறார் ராஜீவ்.

காஷி லால்ஜி கசீராவால் செய்யப்பட்ட சிபார், வருடந்தோறும் அனுமன் சிலை இருக்கும் அறையில் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. இரு பாரம்பரியங்கள் ஒன்றாக காட்சிப்படுத்தப்படுவது குறித்து, குடும்பத்தை சேர்ந்த நரேஷ் குமார் சொல்கையில், “அசீமாபாத்தில் அவர்கள் இருந்ததை போல்தான் பாட்னாவிலும் இருக்கிறார்கள்,” என 1857ம் ஆண்டுக்கு முன்பான பாட்னாவின் பழைய பெயரை குறிப்பிட்டு சொல்கிறார்.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்