ಊರಿನ ಜನರ ಭರವಸೆಯ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ

ಅಸುಂತಾರನ್ನು ಬಾಲಕ ಸಂಜೀವನಿ ಅಮ್ಮ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಅಸುಂತಾರ ಮಗನಲ್ಲ.

ಅಸುಂತಾ ಟೋಪ್ಪೊ ಓರ್ವ ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕಿ (ರೂರಲ್‌ ಹೆಲ್ತ್‌ ಆರ್ಗನೈಸರ್/ಆರ್‌ಎಚ್‌ಒ). ಧರಮ್‌ಜೈಗಢ್‌ ಬಳಿಯ ಮಿರಿಗುಡ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ. ಅವರಿಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಹೈ-ರಿಸ್ಕ್‌ ಹೆರಿಗೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ತಾಯಿಯ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ವಿಪರೀತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆಕೆ ಹೆಮೊಗ್ಲೋಬಿನ್‌ ಮಟ್ಟ ಏಳು ಗ್ರಾಮ್‌ಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. “ಅವರು ನಮ್ಮ ಉಪ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಆಕೆಯನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು” ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅಸುಂತಾ.

ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಉಪಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕೇಂದ್ರ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಉಪ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಈ ಮಗುವಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಕ್ಸಿಜನ್‌ ಸೌಲಭ್ಯವೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ತಾಯಿಗೂ ಸಮಾನ ಆರೈಕೆಯ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು” ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅಸುಂತಾ. ತಾಯಿಗೆ ವಿಪರೀತ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಸುಂತಾ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದೋ ಅಥವಾ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡುವುದೋ ಎನ್ನುವ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದರು.

“ಮೊದಲು ನಾವು ತಾಯಿ-ಮಗುವನ್ನು ಧರಮ್‌ಜೈಗಢಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರ್‌ ಇದ್ದರು. ನನಗೆ ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಗು ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಇಷ್ಟು ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಏಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರಿ ಎಂದು ಅಸಮಾಧಾನದೊಂದಿಗೆ ಕೇಳಿದರು. “ನಾನು ಆಗ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಎಂದೆ. ಇದರಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು.”

ಅಸುಂತಾ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೂಡಲೇ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ ತರಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಈ ನಡುವೆ ಆ ವೈದ್ಯೆ ಒಂದು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್‌ ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಅಸುಂತಾ ಹೇಳುವಂತೆ ಅಂದಿನ ದಿನ ಅವರ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಮಿತಾನಿನ್‌ (ಆಶಾ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ) ಬಹಳ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಅಸುಂತಾ ಮಗುವಿಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಉಸಿರು ತುಂಬಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಶಾ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ ತಾಯಿಯ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸಹಾಯವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಾದ 108 ಕೊನೆಗೂ ಸ್ಪಂದಿಸಿತು. ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ ಬಂದು ತಲುಪಿತು ಜೊತೆಗೆ ವೈದ್ಯರು ತಾಯಿಯ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ತಾಯಿ ಮಗುವನ್ನು ಛತ್ತೀಸಗಢದ ರಾಯಗಢ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಸುಸಜ್ಜಿತ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಾದ ರಾಯಗಢ ಮೆಡಿಕಲ್‌ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದರು. “ದಾರಿಯುದಕ್ಕೂ ಮಗುವನ್ನು ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಆರ್‌ಎಚ್‌ಒ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರು ಮಗುವಿಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಆಮ್ಲಜನಕ ತುಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಸುಂತಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ವೈದ್ಯರ ಕೈಗೆ ಕೊಡುವಾಗ ಅವರು ಮಗು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರು. “ಮಕ್ಕಳ ಡಾಕ್ಟರ್‌ ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರು” ಎಂದು ಅವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಅಸುಂತಾ ಈ ಮಾತು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ 80 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ದೂರ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ ಹತ್ತಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. “ಕೊನೆಗೆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗು ಇಬ್ಬರೂ ಉಳಿದರು ಇದು ನನಗೆ ಬಹಳ ತೃಪ್ತಿ ತಂದಿತು” ಎಂದು ಅಸುಂತಾ ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. “ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷ. ಬಹಳ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಲವಲವಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.”

ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೀಗ ಮಿರಿಗುಡ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಕರಾದ ತನ್ನ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. “ಅಂದು ನನಗೆ ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಂಜೀವನಿ [ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್]‌ ಸೇವೆ ದೊರಕಿದ ಕಾರಣ ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಸಂಜೀವನಿ ಎಂದು ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಊರಿನವರಿಂದ ಸಿಸ್ಟರ್‌ ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಸುಂತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರೋಗ್ಯಸಂಘಟಕರಾದ ಅಸುಂತಾ ಟೊಪ್ಪೋ ಉರಾಂವ್‌ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಇವರು ಛತ್ತೀಸಗಢದ ಧರಮ್‌ಜೈಗಢ (ಹಿಂದೆ ಉದಯಪುರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು) ಬ್ಲಾಕಿನಲ್ಲಿ ರಥಿಯಾ, ಬೈಗಾ ಮತ್ತು ಬಿರ್ಹೋರ್‌ ಆದಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಸುಮಾರು 4,000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ಆರೋಗ್ಯದ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಸಣ್ಣ ಅಳತೆಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಹತ್ತಿರದ ಕಾಡುಗಳಿಂದ ಉರುವಲು, ಮಹುವಾ, ಚಾರ್ ಮತ್ತು ತೆಂಡು ಎಲೆಗಳಂತಹ ಕಾಡುತ್ಪತ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಜನರು ಮಿರಿಗುಡ, ನಕಾನಾ, ಭಾವನಾರ್ಕೋಲ್‌ ಸೆಮಿಪಾಲಿ ಖುರ್ದ್‌ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದು, ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಬಂಧಿ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಅಸುಂತಾ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಮಿರಿಗುಡದಲ್ಲಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರವನ್ನುಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ.

“ನಾನಿಲ್ಲಿ 2005ರಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎನ್ನುವ ಅಸುಂತಾ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಬೆರೆತಿದ್ದಾರೆ. “ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಸಂವಹನ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಿತ್ತು. ಊರುಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ದಿನಕ್ಕೆ 15-20 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ದೂರ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ.”

2015ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳು ಓಡಾಡಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿದಂಡ್‌ಗಾಂವ್‌ ಎನ್ನುವ ಊರಿನ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬಸಿರುನಂಜು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. “ನಾವು ಅವರನ್ನು ಮಂಚಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ನಂತರ ಅವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದರು” ಅವರು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ತಾನು ನಿರಂತರ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ದಾಳಿಯ ಅಪಾಯದ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಅವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಆಗೆಲ್ಲ ಅತಿಸಾರ ಮತ್ತು ಋತುಕಾಲಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಪದೇಪದೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿಯಮಿತ ತಪಾಸಣೆ ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಈಗ ಅಧಿಕ ರಕ್ತದೊತ್ತಡಮತ್ತುಮಧುಮೇಹದಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿವೆ.”

ಭಾರತವು ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಛತ್ತೀಸಗಢ ಮೂರನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯವೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಜುಲೈ (2024) ರವರೆಗೆ17,765 ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ ಎಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೆಕ್ಟರ್-ಬೋರ್ನ್ ಡಿಸೀಸ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಸೆಂಟರ್ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ತಿಳಿಸಿವೆ. 2023ರಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ 31,706ರಷ್ಟಿತ್ತು. ಜಾಗೃತಿ ಅಭಿಯಾನಗಳು, ನಿಯಮಿತ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಯುಕ್ತ ಸೊಳ್ಳೆ ಪರದೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಯಿಲೆ ಹರಡುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಅಸುಂತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಂತರ ನಾವು ಅಸುಂತಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಜೀವನಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ. ಅಸುಂತಾ ಸಿಸ್ಟರ್‌ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಜೀವನಿಯ ತಾಯಿ ವಿಮಲಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಕುಳಿತರು.

“ಅಸುಂತಾ ಅವರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಈಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು [ಅಸುಂತಾ] ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಧರ್ಮಜೈಗಢ್ ಬ್ಲಾಕ್‌ನ ಮಿರಿಗುಡ ಆರೋಗ್ಯ ಉಪಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ 3,000 ಹೆರಿಗೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ” ಎಂದು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಸಮುದಾಯ ಆರೋಗ್ಯಅಧಿಕಾರಿ (ಸಿಎಚ್ಒ) ನೇಹಾ ಖಾಲ್ಕೊ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

"ಈ ಹಿಂದೆಬಿರ್ಹೋರ್ [ಆದಿವಾಸಿ] ಜನರುಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯಹೊರಗೆಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳ ಹೊಕ್ಕುಳಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು" ಎಂದು ಅಸುಂತಾಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಸುಂತಾ ಬಿರ್ಹೋರ್ (ವಿಶೇಷ ದುರ್ಬಲ ಬುಡಕಟ್ಟು ಗುಂಪು) ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರಏಳನೇಮಗುವಿನ ಹೆರಿಗೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ಗರ್ಭಾಶಯವೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆಒಳಗೆತಳ್ಳಲುಆರೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಕೂಡಲೇ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರರಾಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ನಿಯಮಿತ ಗ್ರಾಮ ಆರೋಗ್ಯ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಟಿಕ ದಿನ, ಗರ್ಭಿಣಿಯರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಮಿತಾನಿನ್‌ಗಳಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೀರಿದೆ.

ಈ ಲೇಖಕ ಮಿರಿಗುಡಾದ ಆರೋಗ್ಯ ಉಪಕೇಂದ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಮಿತಾನಿನ್‌ಗಳ (ಆಶಾ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯರ) ಸಭೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಜುಲೈ ತಿಂಗಳಾಗಿತ್ತು, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಳೆಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರವು ಭತ್ತದ ಹೊಲಗಳ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯರು ಮಿತಾನಿನ್‌ಗಳಿಗೆ ಗಂಭೀರ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಹೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ಈಗ ನಾವು ಸಂಕೀರ್ಣ ಮತ್ತು ಅತಿ-ಗಂಭೀರ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಧರಮ್‌ಜೈಗಢದ ಸಿವಿಲ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಈ ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಉಪಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಮಿರಿಗುಡಾದ ಸಮುದಾಯ ಆರೋಗ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿ (CHO) ನೇಹಾ ಖಾಲ್ಕೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದೆಯೆನ್ನುವದು ನಿಜ. ಆದರೆ, ಅಸುಂತಾ ಅವರಂತಹ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ (RHOs) ಮುಖ ಮತ್ತು ಕೆಲಸವೇ ಸ್ಥಳೀಯರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನು ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಲುಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಕಥಾನಕದ ಹಿಂದಿನ ಆವೃತ್ತಿಯೊಂದು ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್‌ಜಿ ಫೌಂಡೇಶನ್‌ನ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು.

ಅನುವಾದ: ಶಂಕರ. ಎನ್. ಕೆಂಚನೂರು