கிர்சனின் வண்டிகளில் காணாமல் போன ஒட்டகங்கள்

சாலை முடிவதற்குள் ஜிபிஎஸ் சிக்னல் நின்றுவிடுகிறது.

தெற்கு நாக்பூரின் ஒரு மணி நேர பயண தூரத்தில் இருக்கும் பன்சோலி (சவாங்கி) கிராமத்தின் வெளியே உள்ள குறுகிய தார்ச் சாலை பருத்தி, துவரை வளர்ந்துள்ள வயல்களுக்கு இடையே கோடு கிழித்தது போல புழுதியை கிளப்புகிறது.

கிர்சான் ஜக்மால் ரபாரி இருசக்கர வாகனத்துடன் காத்திருக்கிறார். நமது கார்களை இங்கு விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்று அந்த 45 வயதுக்காரர் வலியுறுத்துகிறார். ஏற்கனவே சுமார் 2,500 செம்மறிகள், ஆடுகள் நிரம்பியுள்ள அவரது வண்டிகள் ஆழமற்ற ஓடையை கடந்துவிட்டது. கார்களால் அதை கடக்க முடியாது.

மறுபுறம் நான்கு குடும்பங்கள் – கிர்சனின் டேராவுடன் நகர்கின்றன. அவர்களது உடைமைகள் கொண்ட இரண்டு மெட்டல் மாட்டு வண்டிகளை காளைகள் இழுத்துச் செல்கின்றன – தார்பாய்கள், சமையல் பாத்திரங்கள், சுருட்டிய துணிகள், சிறிய பானைகள், கயிறுகள், வலைகள் மற்றும் பெட்டிகள் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. பெண்கள் தங்கள் பாரம்பரிய கருப்பு நிற மூன்று பகுதி உடைகளை அணிந்துள்ளனர் – சோலி (சட்டை), காக்ரா (பாவாடை), லுட்கி (முக்காடு) அணிந்தபடி வண்டிகளை ஓட்டுகின்றனர். செம்மறி, ஆடுகளின் குட்டிகள் சத்தமிடுகின்றன. மேய்ப்பராகும் பயிற்சியில் கயிற்றில் கட்டப்பட்ட குட்டிநாய் குரைக்கிறது.

வண்டிகள் நிற்கிறது.

விரும்பிய இடத்தை அடைந்தவுடன் அங்கு மூன்று-நான்கு நாட்களை செலவிடுகின்றனர். ஆண்களும், பெண்களும் டேராவிற்கு பொருட்களை பிரித்து எடுக்கின்றனர். காளைகள் வண்டியிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகின்றன. வண்டிகள் கூடாரமாகின்றன. வயலில் உள்ள திறந்த கிணற்றிலிருந்து பெண்கள் தண்ணீர் கொண்டு வரத் தொடங்குகின்றனர்.

ஏதோ ஒன்று குறைகிறது. ஆம், வண்டிகளில் ஒட்டகங்கள் இல்லை – மேய்ச்சல் சமூகத்தின் நிலையான சின்னம் அது. அது இல்லாதது வெறுமை தான். எங்கள் முகபாவங்களை கிர்சன் கவனிக்கிறார்.

“நான் அவற்றை கடந்தாண்டு விற்றுவிட்டேன்,” என்று அவர் சிரிக்கும்போது, பின்னால் அவரது மாமா ஜைமால் ரபாரி அமர்கிறார். “இனிமேல் நாங்கள் மாட்டு வண்டிகளை மட்டுமே பயன்படுத்துவோம். இனிமேல் யாரும் ஒட்டகங்கள் வைத்துக் கொள்ள முடியாது.”

குஜராத்தின் கச்-புஜ் பிராந்தியத்தை பூர்வீகமாக கொண்ட மேய்ச்சல் சமூகமான இந்த ரபாரிகள் பல தலைமுறைகளாக, விதர்பாவின் மாறும் விளைச்சல் நிலங்களுக்கு ஏற்ப ஒட்டகங்களில் பயணிப்பர். ரபாரிகள் (ரிபாரி என்றும் கூறலாம்), ஆண்டிற்கு ஒன்றிரண்டு முறை உள்ளூர் வணிகர்களிடம் மொத்தமாக ஆடுகள் மற்றும் ஆண் செம்மறிகளை விற்று சம்பாதிக்கின்றனர். கச்சி கலந்த இந்தியில் கிண்டலாக சொல்கிறார், “ஏ பக்ரியா ஹி ஹமாரி சல்தி ஃபிர்தி சம்பட்டி ஹை பாய் [இந்த கால்நடைகள் தான் எங்கள் அசையும் சொத்துக்கள்].”

ஒட்டகங்கள் ஒருகாலத்தில் பாத்திரங்கள், படுக்கைகள் மட்டுமின்றி நீண்ட தூரம் நடக்க முடியாத குழந்தைகளையும் தூக்கிச் சென்றன. அவற்றின் உயரமான தோற்றம் பல மைல் தூரத்திலிருந்தே தெளிவாக தெரியும். அவற்றின் கழுத்து மணி ஓசை புதிய குடியிருப்பில் அவர்களின் வருகையை அறிவிக்கும். அவை போக்குவரத்து சாதனமாகவும், அடையாளமாகவும் இருந்தன.

ஒட்டகங்கள் அச்சமூகத்தின் இன்றியமையாத தேவையுள்ள ஒரு விலங்கு. அவை போக்குவரத்திற்கு மட்டுமின்றி மேய்ச்சல் சமூகத்தின் பருவகால உள்கட்டமைப்பிற்கும் உதவியது. மகாராஷ்டிராவில் இரவு நேர ஓய்வுக்கு இடையே ஆண் ஒட்டகங்களை கொண்டு வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை அவர்கள் எடுத்துச் சென்றனர். பருத்தி அறுவடைக்கு இடையே, காட்டுப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்வது, திறந்த மேய்ச்சல் நிலங்கள் வழியாக செல்வது என பல நூறு கிலோமீட்டர்களை வருடாந்திர இடப்பெயர்வில் அவர்கள் கடந்தனர்.

இப்போது அவர்கள் ஒட்டகங்களின்றி புலம்பெயர கற்றுள்ளனர். அண்மைக் காலங்களில், மகாராஷ்டிரா முழுவதும் பல இடங்களில் ஒட்டகங்களை பறிமுதல் செய்து பல வழக்குகள் பதியப்பட்டதால் ரபாரிகள் சிக்கலுக்கு ஆளாகினர். சரக்கு ஒட்டகங்கள் இறைச்சிக்கு அல்லது முறையற்ற போக்குவரத்திற்கு பயன்படுத்தப்படுவதாக அதிகாரிகளும், செயற்பாட்டாளர்களும் அவ்வப்போது குற்றஞ்சாட்டினர். எனினும் மேய்ப்பர்கள் அவற்றை குடும்பங்கள், பொருட்களை சுமந்துச் செல்லும் கால்நடையாகவே பயன்படுத்துகின்றனர்.

சட்டவிரோதமான போக்குவரத்து எனக்கூறி ரபாரிகளின் 50-க்கும் மேற்பட்ட ஒட்டகங்களை பறிமுதல் செய்துவிட்டனர் – ரபாரிகளிடம் உரிமையாளருக்கான ஆவணங்கள் இருந்ததோடு, புலம்பெயர்தலுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை நிரூபித்த பிறகும் பறிமுதல் தொடர்ந்துள்ளது. படிக்க: சிறைப்படுத்தப்பட்ட கச்ச் ஒட்டகங்கள்

வடக்கு மகாராஷ்டிராவில் அண்மையில் 2025 டிசம்பரில், துலே மாவட்டத்தில் 30-க்கும் மேற்பட்ட ஒட்டகங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அவை இன்னும் தடுப்புக் காவலில் தான் வைக்கப்பட்டுள்ளன. உணவுகளின்றி அவை இறக்கக் கூடும் என்று அவற்றின் உரிமையாளர்கள் கவலை கொள்கின்றனர்.

காவல்துறையால் ஒட்டகங்கள் ஒவ்வொரு முறை பிடித்துச் செல்லப்படும்போதும், விதர்பாவிலிருந்து ரபாரி தலைவர்கள் துலேவிற்கு செல்கின்றனர். ஒட்டக உரிமையாளர்கள் தேவையற்ற அலைக்கழிப்பு, திரும்பப் பெறுவதில் தாமதம் போன்றவற்றால் கடும் சிக்கலுக்கு ஆளாவதாக கிர்சன் கூறுகிறார். “உஸ்மே பைசா பீ ஜாயேகா அவுர் சமய் பீ, அவுர் பரிஷானி ஹோகி வோ அலக் [அவர்கள் நேரம், பணம் இரண்டையும் இழப்பார்கள், கூடுதலாக தேவையற்ற பிரச்னைகள் வேறு],” என்கிறார்.

எனவே இப்போது மத்திய இந்தியா, விதர்பாவில் உள்ள பெரும்பாலான ரபாரி மேய்ப்பர்கள் ஒட்டகங்களை வைத்துக் கொள்வதில்லை.

“ஒட்டகங்களை வைத்துக் கொள்வது கஷ்டமாகவும், செலவு பிடிக்கக் கூடியதாகவும் ஆகிவிட்டது,” என்கிறார் கிர்சன்.

கடந்த ஆண்டு (2025) வரைக்கும், கிர்சானிடம் டேராவில் மூன்று ஒட்டகங்கள் இருந்தன. இப்போது, அவை எதுவும் இல்லை. “நாக்பூரிலும் வார்தாவிலும், ஐந்து குடும்பங்கள் இன்னும் ஒட்டகங்களை வைத்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்,” என கணக்கிடுகிறார் கிர்சான். “முன்பு குறைந்தது 2,000 ஒட்டகங்களாவது இருந்திருக்கும். இப்போது விரல்விட்டு எண்ணும் நிலைமைதான்.” அவர் டேரா போட்டுள்ள பருத்தி வயலில் நடந்தபடியே இதை எங்களிடம் தெரிவிக்கிறார். அவருடைய செம்மறிகளும், ஆடுகளும் தொலைதூரத்தில் மேயச் சென்றுள்ளதாக அவர் கூறுகிறார்.

“ரபாரிகளின் பல ஒட்டகங்கள் மகாராஷ்டிராவிற்கு வெளியே எவ்வித தொந்தரவுமின்றி கடந்து செல்கின்றன,” என்கிறார் நாக்பூரின் பீப்பிள்ஸ் கலக்டிவ் மையத்தைச் சேர்ந்த சஜல் குர்கானி. சிலர் மட்டுமே அவற்றை வாங்கத் தயாராக உள்ளனர். ஒருகாலத்தில் சொத்தாக கருதப்பட்டது இப்போது சுமையாக மாறிவிட்டது. சத்திஸ்கரில் உள்ள ரபாரி நண்பர்களுக்கு ஒரு ஒட்டகம் ரூ.30,000 முதல் ரூ.35,000 வரை என கிர்சன் அனைத்தையும் விற்றுவிட்டார். ஒரு காளையின் விலை மிகவும் அதிகம் – சுமார் ரூ.50,000 வரை இருக்கும் – இது ஒரு லாபகரமான மாற்று கிடையாது என்றாலும், நடைமுறைக்கு உகந்தது.

நிலப்பரப்பிற்கு ஏற்ப ஒட்டகங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன – அதிக உணவுகளின்றி வறட்சியிலும் கூட அவை பெரும் பாரங்களை சுமக்கின்றன. வேம்பு, கருவேலம், அரச மரம் போன்ற உள்ளூர் மர இலைகளை அவை மேய்கின்றன. சாலைகள், எரிபொருள் மானியங்கள் இல்லாதபோது டிராக்டர்கள் அல்லது லாரிகளை வாங்க முடியாத இச்சமூகங்களுக்கு ஏற்ற உயிர்நாடியாக ஒட்டகங்கள் உள்ளன.

தீவனங்கள் கிடைப்பது நிச்சயமற்றதாகிவிட்டது. பயிரிடும் முறைகளும் மாறியுள்ளன. வயல்களில் வேலிகள் நீண்ட தூரம் அமைக்கப்படுகின்றன. அறுவடை கழிவுகளும் வேகமாக அகற்றப்படுகின்றன. மேய்ச்சலும் நிலமும் சுருங்கிவிட்டன. ரபாரி குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துவிட்டன - ஒரு குழுவில் மூன்றாக இருந்த எண்ணிக்கை ஏழாக உயர்ந்து நெருக்கடியை ஏற்படுத்துகின்றன.

வயதான ஒட்டகத்திற்கு மாற்றாக இளம் ஒட்டகத்தை கண்டறிவது மிகவும் கடினம். “கச்சிலிருந்து ஒட்டகத்தை கொண்டு வருவது மிகவும் கஷ்டம்,” என்கிறார் விதர்பாவில் உள்ள ரபாரி தலைவர்களில் ஒருவரான மஷ்ரு மாமா. “பெரிய பிரச்னை.”

ஒழுங்குமுறைப்படுத்தலில் உள்ள குளறுபடிகளே பிரச்னைக்கு காரணமாக உள்ளது. தொடர்ந்து பறிமுதல் செய்வது, அரசியல் தடைகள், மேய்ச்சல், வாழ்வாதார சூழல் பற்றிய பரந்த தவறான புரிதல் போன்றவற்றை சுட்டிக்காட்டுகிறார் குல்கர்னி.

ஒட்டகங்கள் வைத்து கொள்வது ஆடம்பரம் கிடையாது. வேளாண் நிலங்களுக்கு இடையே குறுக்கும் நெடுக்கும் செல்லும் மேய்ச்சல் சமூகத்திற்கான ஒரு போக்குவரத்து வாகனம் அது.

கிர்சன் ரபாரியின் டேரா ஆண்டுதோறும் கிழக்கு விதர்பா முழுவதும் பயணிக்கும் – நாக்பூரிலிருந்து சிந்தி, பெலா, புதிபோரி வரை, பண்டாரா, மொஹாதி, தும்சார் வழியாக காம்டீ, கன்ஹன், கொந்தாளி வரை சென்று விட்டு திரும்பிவிடுவர். அறுவடை சுழற்சியை பின்பற்றி அவர்கள் புலம்பெயர்கின்றனர். ஒவ்வொரு நகர்வுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும்.

அறுவடைக்குப் பிறகு எஞ்சியுள்ள பயிர் கழிவுகளை ஆடுகளும், செம்மறிகளும் உண்கின்றன. அவற்றின் புழுக்கைகள் மண்ணை வளப்படுத்துகின்றன. இப்படி கொடுத்து வாங்கும் முறையை கிடை அமைத்தல் என்கிறோம், இந்த பாரம்பரிய வேளாண் – மேய்ச்சல் முறையில் மேய்ப்பர்கள் தங்கள் ஆடுகள், செம்மறிகளை திறந்த வயலில் வலை அமைத்து மேய விடுவர். அவை இடும் புழுக்கைகள் மண்ணுக்கு சத்து நிறைந்த உரமாகும். இந்த சேவைக்காக விவசாயிகள் சார்பில் ரபாரிகளுக்கு சிறிது பணம் கொடுக்கப்படுகிறது. அக்கூட்டம் கடந்த பிறகு மண்ணின் வளம் மேம்பட்டு விளைச்சலும் அதிகரிப்பதை விவசாயிகள் அறிந்துள்ளனர்.

மேய்ப்பர்கள், மண், பயிர்கள் இடையேயான இந்த பரஸ்பர ஒத்திசைவு சூழலியல் பரிமாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இதைக்கொண்டு விவசாய நிலங்களும், அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களும் நிலைக்கின்றன.

“ஆடுகள் கடந்த பிறகு,” கிர்சன் சொல்கிறார், “மண் வளமாகிறது.” இதனால் தான் இப்பிராந்தியத்தில் ரபாரிகள் நீண்ட காலமாக உள்ளனர். “இப்பிராந்திய விவசாயிகளிடையே எங்களுக்கு நண்பர்களும் உள்ளனர், அவர்கள் எங்களை அழைக்கின்றனர்.” ஒட்டகங்களின்றி இந்த நகர்வு மாறி வருகிறது. மாட்டு வண்டிகள் குறைவாக உள்ளதோடு, அடிக்கடி பழுது நீக்க வேண்டி உள்ளது. நாள்தோறும் குறைந்த தூரத்தை அவை கடக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் ஒட்டகங்களை கொண்டு எளிதாக கடந்த பாதைகள் கூட இப்போது கடினமாக அல்லது செல்ல முடியாத ஒன்றாகிவிட்டது. ஒட்டகங்களால் ஆறுகள், காடுகள், குன்றுகள், கடினமான பகுதிகளை கண்டறிய முடியும். “தார் போடாத சாலைகளில் செல்லவே நாங்கள் பொதுவாக விரும்புவோம்,” எனும் கிர்சன், “அப்படி இனிமேல் செல்ல முடியாது.”

மதிய வெயில் மெட்டல் வண்டிகள், மூட்டை முடிச்சுகள் மீது விழுகிறது. ரபாரி பெண்கள் தங்கள் முகங்களை மூடியபடி அன்றாட பணிகளில் மூழ்குகின்றனர். காளைகள் தலைகளை தாழ்த்துகின்றன.

வண்டிகள் இங்கு இரண்டு நாட்கள் இருந்துவிட்டு புறப்படும், ஒட்டகங்களின்றி.

தமிழில்: சவிதா