பின்ராரியில் அமைதியாகும் தறிகள்

“இளமையாக இருக்கும்போது நாங்கள் இதை நிறுத்துவோம் என நினைத்து கூட பார்த்திருக்கவில்லை.”

ஆனால் ராதா தேவியின் வீட்டுப் பரணில் தூசு அடர்ந்து கிடக்கும் கருவிகள் வேறு கதையை சொல்கின்றன. போர்வைகளை நெய்ய பல ஆண்டுகளாக அவருக்கு உதவிய சுழலும் சக்கரமும் தறியோட்ட பயன்படும் பழைய மர நாடாவும் அமைதியாக கிடக்கின்றன.

“நூல் சுற்றும் திறன் என் கையை விட்டு சென்று கொண்டிருக்கிறது,” என்கிறார் போஜ்பூரை சேர்ந்த நெசவாளரும் நூல் சுற்றுபவருமான அவர். “அந்தப் போர்வைக்கு பிறகு (2016ம் ஆண்டில் நெய்தது) ஒரு போர்வை கூட நான் நெய்யவில்லை,” என அவர் சுட்டிக் காட்டும் போர்வை அடர்த்தியாக கோடுகளுடன் பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கிறது.

”என் இள வயதிலிருந்து இவற்றை நான் செய்து வருகிறேன். என் தாய், அத்தை, பாட்டி அனைவருடன் சேர்ந்து செய்தேன்,” என்கிறார் தன் வயது தெரியாதளவுக்கு மூப்பு கொண்டவர். “இந்திரா காந்தி காலத்தில் இருந்தவள் நான்!” என்கிறார்.

“இது எங்கள் சாதி,” என்கிறார் ராதா தேவி. “தொடக்கத்திலிருந்து இதைத்தான் செய்து வருகிறோம்.”

பச்சை மற்றும் வெளிர் சிவப்பு புடவை கட்டியிருக்கும் ராதா தேவி, வீட்டின் செங்கல் சுவருக்கு முன் நின்று கொண்டு, தன் எட்டு மற்றும் ஒன்பது வயதில் நெய்ய கற்றுக்கொண்டதை விவரிக்கிறார். அவரின் தந்தையும் தாத்தாவும் நூறுக்கும் மேற்பட்ட செம்மறி ஆடுகளை கொண்டிருந்தனர். குடும்பத்திலுள்ள பெண்கள், கம்பளியில் செய்யப்பட்ட போர்வைகள் மற்றும் குளிர் ஆடைகளை நெய்வார்கள். ஆண்கள் அவற்றை பக்கத்து ஊர்களில் விற்பார்கள். அவரும் இதே பாணியைத்தான் திருமணத்துக்கு பிறகு கண்டார். அவரின் கணவரும் தாத்தாவும் ஆடுகளை வைத்திருந்தனர். அவரின் மாமியார் போர்வைகளை நெய்தார்.

பிகாரின் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகமான பால் சமூகத்தின் 40-45 குடும்பங்கள், நீண்ட காலத்துக்கு இந்த ஊரில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். சாதிய முறை, தலைமுறைதோறும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரே தொழிலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கிறது.

நான்கைந்து ஆண்கள் சேர்ந்து ஆற்றங்கரையில் ஆடுகளை மேய்ப்பார்கள். தானியங்கள், பாத்திரங்கள், சிறு கூடாரங்கள், சைக்கிள்கள் மற்றும் அடிப்படை தேவைகளை கொண்டு சென்று ஆங்காங்கே ஓரிரண்டு மாதங்களுக்கு வசிப்பார்கள்.

“ஒவ்வொரு குடும்பமும் 100-150 ஆடுகளை வளர்க்கும். அவற்றின் கம்பளியை சேகரித்து, போர்வைகள் நெய்வார்கள்,” என்கிறார் ராதா தேவி. நெய்வதற்கு கூடும் பெண்கள், பல வடிவங்களுடன் போர்வைகளை நெய்வார்கள்.

இந்த வேலைகள் ஒரு காலநிலை ஒழுங்கை பின்பற்றுகிறது. மழைக்காலத்தில் கம்பளி சேகரிப்பார்கள். வசந்த காலத்தில் நூல் சுற்றுவார்கள். குளிர் காலத்தில் நெய்வார்கள். வாழ்வாதாரம், அடையாளம் மற்றும் குழு வாழ்வு ஆகியவற்றுக்கு செம்மறிகளே அடிப்படை.

”ஒரு டபுள் சைஸ் போர்வை குறைந்தது 1,000 - 1,200 ரூபாய்க்கு விற்கும்.” 15 வருடங்களுக்கு முன் வரை, ஏழிலிருந்து எட்டு போர்வைகளை அவர் வருடந்தோறும் நெய்திருக்கிறார். “முன்பு நாங்கள் நிறைய விற்றோம்,” என்கிறார் அவரின் மகன் ராகேஷ், தந்தையுடன் சைக்கிளில் போர்வைகளை கொண்டு சென்று விற்றதை நினைவுகூர்ந்து. “பிறகு எண்ணிக்கை குறைந்து போய்விட்டது.” இயந்திரங்கள் தயாரிக்கும் போர்வைகள், இவற்றில் பாதி அளவே விலை கொண்டிருக்கின்றன. மென்மையும் அதிக வண்ணங்களும் கொண்டு கையால் செய்யப்படும் போர்வைகளின் இடத்தை இயந்திர உற்பத்தி போர்வைகள் இடம்பிடித்து வருகின்றன.

கம்பளி கிடைப்பது சரிந்ததும் போர்வைகளின் தேவையும் சரிந்து விட்டது. “முன்பு மேய்ச்சலுக்கு நிறைய நிலம் இருக்கும்,” என்கிறார் ராகேஷ். “இப்போது வயல்கள் வேலி அடைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நிறைய சாலைகள் கட்டப்படுகிறது. கால்நடைகள் மேய்ப்பது கஷ்டமாகிவிட்டது.” இத்தகைய மாற்றங்கள், ஏற்கனவே நசிவில் இருக்கும் தொழிலுக்கு இன்னும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். ஒரு மோசமான பருவகாலமோ ஒரு விபத்தோ கூட மொத்த வருட வருமானத்தை பறித்து விடக் கூடிய நிலைதான், இத்தொழிலின் தற்போதைய நிலை.

“முன்பு கால்நடைகளை தங்கள் வயல்களில் மேய்க்க எங்களை மக்கள் அனுமதிப்பர்,” என்கிறார் ராகேஷின் உறவினரான தர்மேந்திரா. “இப்போது மக்கள் வாதிடுகின்றனர்.” ஒரு ரயில் மோதி 100 ஆடுகள் இறந்த விபத்து ஒன்றை அவர் நினைவுகூருகிறார். “அது பெரும் இழப்பு. யாரும் எங்களுக்கு உதவவில்லை.” இத்தகைய எதிர்பாராத சம்பவங்கள் அதிகரிப்பதாலும் பலரும் பிகாரிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து தினக்கூலி வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டனர். தர்மேந்திராவின் மகன் தற்போது டெல்லியில் வேலை செய்கிறார். தீபாவளி மற்றும் சத் விழாக்களின்போது மட்டுமே ஊர் திரும்புவார்.

ஆடு மேய்க்க சென்றபோது வெயில் கொடுமையால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்து போன தந்தையின் வேலை ராகேஷுக்கு கிடைத்தது. அவரும் விவசாயக் கூலியாக வேலை பார்க்கும் மனைவி நிலாமும் சேர்ந்து மொத்தமாக 30-40 ஆடுகளைதான் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் மகன் சுனில் மற்றும் மருமகள் ரீனா ஆகியோர் ஊரில் ஒரு கடை நடத்துகின்றனர். அவர்களின் பள்ளி செல்லும் மகனும் மேய்ச்சலில் பங்குபெறுவதில்லை.

இன்று குடும்பம் அவர்களின் கடையையும் இரண்டு மாடுகளின் பால் விற்பனையையும் தினக்கூலியையும் கறிக்காக 2,500-3,000 ரூபாய் விலையில் அவ்வப்போது ஆடு விற்கப்படுவதையும் சார்ந்துதான் இருக்கிறது.

தனக்கென ராதா தேவி செய்த கடைசி போர்வையை செய்தியாளரிடம் காட்டுகிறார் ராதா தேவி. 2012ம் ஆண்டு வாக்கில் நெய்யத் தொடங்கி, 2016ம் ஆண்டில் அவர் போர்வையை நெய்து முடித்திருக்கிறார். முதுமை காரணமாக மெதுவாக நெய்திருக்கிறார். ஏதோவொரு வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே அதை செய்திருக்கிறார்.

அவரின் மகன் கம்பளி உறித்து, ஆற்றில் கழுவி, வெயிலில் காய வைத்திருக்கிறார். அவரின் மருமகள், குச்சியை கொண்டு அதை மென்மையாக்கி இருக்கிறார். ராதா தேவி நூலை அவர்களின் பழைய சுழல் சக்கரத்தில் சுற்றியிருக்கிறார்.

இப்போது அப்போர்வை மடிக்கப்பட்டு ஒரு மூலையில் கிடக்கிறது, சுற்றாத நூல் சக்கரங்கள் மற்றும் ஆட்டு மணிகளின் நினைவுகளோடு.