பனியா சாப்பர் கிராமத்தின் தௌரி நெசவாளர்கள்

“மணமகளின் தாய், கைகளால் நெய்யப்பட்ட தௌரிகளைத் தவிர வேறு எதையும் பரிசளிக்க வேண்டாம் என்று கண்டிப்பாக கூறியுள்ளார்,” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறுகிறார் சந்திரவதி தேவி. “எங்களால் விலையுயர்ந்த பரிசுகளை வாங்க முடியாது. அதனால், எங்கள் பாரம்பரியத்தில் இதைத்தான் பரிசளிப்போம்,” என்று வரவிருக்கும் குடும்பத் திருமணத்திற்கான பரிசுகளைக் குறிப்பிடுகிறார்.

பனியா சாப்பர் கிராமத்தில் வசிக்கும் 45 வயதான இவர், உலர்ந்த மூஞ்ச் புல்லில் இருந்து தௌரி எனப்படும் கூடைகளை நெசவு செய்வதில் திறமையானவர். இந்த கைவினைப் பொருட்கள் மணப்பெண்களுக்கு ஒரு சிறந்த பரிசாக அமைவதோடு, இவர்களின் திருமண சடங்குகளிலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. சந்திரவதி, அரை பிகா விவசாய நிலத்தைக் கொண்ட ஒரு விவசாயி. அவர் தனது ஓய்வு நேரத்தில் நெசவு செய்கிறார்.

தௌரி பல பயன்பாடுகளைக் கொண்டது. "தானியங்கள், இனிப்புகள், மாவு மற்றும் காய்கறிகளை சேமிக்க, எங்களிடம் அலமாரிகள் இல்லை. அதற்கு பதிலாக நாங்கள் தௌரிகளைப் பயன்படுத்துகிறோம்," என்கிறார் சந்திரவதியின் 18 வயது மகள், புஷ்பா.

பீகாரின் கோபால்கஞ்ச் மாவட்டத்தில் உள்ள அவரின் வீட்டில், கட்டுகட்டாக மூஞ்ச் புற்கள் சுவர்களில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன. டிசம்பர் மாதம் என்பதால், இந்த காட்டு புல் அறுக்கப்பட்டு, கோடை வெயிலில் உலர்த்தப்பட சேமிக்கப்பட்டுள்ளது.

மூஞ்ச் புல் பொதுவாக, சதுப்பு நிலங்களில் காணப்படும். கண்டக் நதியும் அதன் ஐந்து துணை நதிகளும் கோபால்கஞ்ச் மாவட்டம் வழியாக பாய்வதால், போக்கர்களாலும், சுற்றியுள்ள சிறிய குளங்களாலும் மூஞ்ச் செழித்து வளர்கிறது.

"குளிர்காலத்தில் வயலில் அதிகமாக வேலைகள் இருக்காது. அதனால் வீட்டிலேயே இருந்து கொஞ்சம் நெசவு செய்வோம்," என்று பனியா சாப்பர் கிராமத்தில் வசிக்கும் மற்றொருவரான ஊர்மிளா தேவி கூறுகிறார். 52 வயதான ஊர்மிளா ஒரு விவசாயி. அவரது குடும்பத்தினர் கிராமத்தில் மூன்று பிகா நிலத்தில் விவசாயம் செய்கிறார்கள். "ஆனால் நாங்கள் ஆண்டு முழுவதும் தௌரிகளை நெய்கிறோம்," என்று மேலும் கூறுகிறார்.

தனது இரண்டு அறைகள் கொண்ட பக்கா வீட்டின் வராண்டாவில் அமர்ந்து, கடந்த கோடையில் உலர்த்தப்பட்ட மூஞ்சில் இருந்து தௌரி நெய்கிறார்.

மூஞ்ச் சுமார் 5 மீட்டர் நீளத்திற்கு வளரும். அதன் தண்டின் வெளிப்புற அடுக்கு பருவா என்று அழைக்கப்படுகிறது. பருவாவில் இருந்து உரிக்கப்படுபவை தான் தௌரியாக நெய்யப் பயன்படுகிறது. ஒரு தண்டிலிருந்து சுமார் 3-4 மெல்லிய பருவா இழைகளை பெறலாம். ஒரு தடிமனான ஊசியைப் பயன்படுத்தி, ஊர்மிளா கவனமாக பருவாவை இழுத்து இறுக்கி ஒரு வடிவத்தை நெய்கிறார். இழைகளை சில சமயம், நெகிழ்வானதாக மாற்ற தண்ணீரில் நனைக்கிறார். அவர் பயன்படுத்தும் பருவா, இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பச்சை நிறங்களால் சாயமிடப்பட்டுள்ளது. "என் மகன்கள், சின்த்தடிக் சாயங்களை, இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள செம்ரா பஜாரிலிருந்து வாங்கி வருகிறார்கள்," என்கிறார் ஊர்மிளா. பருவா கட்டுகளை சாயம் சேர்த்த தண்ணீரில் மூழ்க வைத்து, 10-15 நிமிடங்கள் கொதிக்க வைக்கப்படுகிறது. பின்னர், இரவு முழுவதும் பருவா, சாயங்களில் ஊற வைக்கப்படுகிறது.

"சரியான நேரத்தில் பருவாவைப் உரித்தெடுப்பது மிகவும் முக்கியம். இல்லையெனில், தண்டு கருத்து, உடையக்கூடிதாக மாறிவிடும். அதை நெசவுக்குப் பயன்படுத்த முடியாது," என்று ஊர்மிளா கூறுகிறார். சரியான பருவத்தில் உரிக்கப்பட்ட உலர்ந்த பருவா, அவரது வீட்டில் கூரையில் இணைக்கப்பட்ட கொக்கியில் இருந்து கொத்து கொத்தாக தொங்குகிறது.

பெண்கள், கிட்டத்தட்ட மூஞ்ச் புல்லின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் வீட்டு பயன்பாட்டிற்கு ஏதுவாக மாற்றுகிறார்கள். "தண்டிலிருந்து பருவா உரிக்கப்பட்ட பிறகு, மீதமுள்ள கடினமான பகுதியான சீக், சூஉப் தயாரிக்கப் பயன்படுகிறது," என்று விளக்குகிறார், ஊர்மிளா. சூப், தானியங்களை சலிப்பதற்கும், சுத்தம் செய்வதற்கும் பயன்படுத்தப்படும் கூடை. தௌரிகளைத் தவிர, ​கை விசிறிகள் (தர்குல் என்று அழைக்கப்படுகிறது) செய்வதற்கும், குடிசைகள் செய்வதற்கும் கூட மூஞ்ச் பயன்படுகிறது.

பல வருட பயிற்சியுடன், கைவினையில் திறமையான ஊர்மிளா, வயலில் அதிக வேலை இல்லாத நேரங்களில், 8-9 நாட்களில் ஒரு கூடையை நெய்து விடுவார். இருந்தாலும், தனது வீட்டு வேலைகளுக்கும், அவர்களுக்கு சொந்தமான மூன்று பசுக்களை பராமரிப்பதாலும் அவரது பொழுது பரபரப்பாக செலவாகிவிடும். "என்னால் வருடத்திற்கு 4-6 தௌரிகளை நெய்ய முடிகிறது," என்று அவர் கூறுகிறார். வயதாவதால், ​​ஊர்மிளாவின் பார்வை மங்கி, நுட்பமான பின்னல்கள் போடுவது கடினமாகிறது.

"நாங்கள் தௌரிகள் நெய்வதை, ஒரு தொழிலாக மாற்ற விரும்பவில்லை," என்று ஊர்மிளா வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார். ஆனால் நேரம் கிடைக்கும்போது நெசவு செய்கிறோம் என்கிறார். "இது தௌரிகளை விற்கக்கூடிய நகரமோ அல்லது ஊரோ அல்ல - எங்கள் கிராமத்தில் ஒவ்வொரு வீட்டு பெண்களும் சொந்த கூடைகளை உருவாக்குகிறார்கள்."

ஊர்மிளாவைப் போலவே, ஷீலா தேவியும் தனது வீட்டு முற்றத்தின் ஒரு மூலையில், ஒரு நேர்த்தியான பருவா கட்டை அடுக்கி வைத்திருக்கிறார். “என் அம்மா எனக்கு நெசவு செய்ய கற்றுக் கொடுத்தார். நான் சிறு வயதிலிருந்தே தௌரி நெய்கிறேன்,” என்று 40 வயதான அவர் கூறுகிறார். அவர், தனது 10 வயதில் திருமணமாகி, உத்தரப்பிரதேசத்திலிருந்து பனியா சாப்பருக்கு குடிபெயர்ந்தவர். “வழக்கம் இல்லை” என்பதால், ஷீலா ஒருபோதும் பள்ளிக்கு செல்லவில்லை என்கிறார். “நான் படிக்கவில்லை என்றாலும், என்னால் குறைந்தபட்சம் நெய்வதை நன்றாகச் செய்ய முடியும்,” என்று கூறி புன்னகைக்கிறார்.

ஷீலா, பீகாரில் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினராக பட்டியலிடப்பட்டுள்ள, குர்மி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது குடும்பத்தினர் அருகிலுள்ள சந்தைகளில் வண்டியில், சுவையான சாட் மற்றும் புச்கா விற்கின்றனர். "எனது மூத்த மகளின் திருமணத்தின் போது, ஒரே மாதத்தில் நான் ஆறு தௌரிகளை நெய்தேன்," என்று பெருமையுடன் கூறுகிறார். திருமண விழாக்களில் அதன் முக்கியத்துவத்தை விளக்கும் ஷீலா, "திருமணத்திற்கு தயாரிக்கப்படும் தௌரிகளின் அதிக எண்ணிக்கை மற்றும் வகைகளை மக்கள் பாராட்டுகிறார்கள்," என்கிறார்.

10-12 அங்குல அகலம் கொண்ட சிறிய அளவிலான தௌரியை உருவாக்க சுமார் 20-25 பருவா பட்டைகள் தேவைப்படும். ஷீலாவால் 8-12 மணி நேரத்தில், ஒரு தௌரியை நெய்ய முடியும். ஆனால் வீட்டு வேலைகள் காரணமாக பெரும்பாலும் தொடர்ந்து நெய்ய முடியாது.

கூர்மையான பருவாவின் விளிம்புகளால் வெட்டுக்காயங்கள் ஏற்பட்டாலும், நீண்ட நேரம் நெசவு செய்வதால் கண்கள் சோர்வடைந்தாலும், "எனக்கு நெசவு செய்வது பிடிக்கும்," என்கிறார் ஷீலா. "நெசவு செய்யும் போது, நான் புதிய வடிவங்கள் மற்றும் வடிவமைப்புகளை உருவாக்க விரும்பி முயற்சிக்கிறேன்," என்று இந்த கைவினைஞர் மேலும் கூறுகிறார்.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்