தார்த்-ஷின் அருங்காட்சியகக் பொறுப்பாளர்

ஒரு பழங்கால மர சேணம், ஒரு பழைய தறி, ஒரு மர போலோ விளையாட்டு குச்சி, புல் செருப்புகள், பழைய வெள்ளி நகைகள், நொறுங்கிய ஷீனா கவிதை கையெழுத்துப் பிரதி, மணப்பெண்களுக்கு ஆபரணங்களாகப் பயன்படுத்தப்படும் பாரம்பரிய சீப்புகள் மற்றும் பல. இவை பஷீர் அஹ்மத் தேரூ தனது அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைத்திருக்கும் பழங்கால உபயோகப் பொருட்களில் சில.

பஷீர், தார்த்-ஷின் பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்தவர். இப்பழங்குடியினர் பெரும்பாலும் குரேஸ் மற்றும் டிராஸில் வசிக்கின்றனர். கடந்த ஐந்து வருடங்களாக, குரேஸ் பள்ளத்தாக்கு முழுவதும், மக்கள் விலைமதிப்பற்ற பாரம்பரியப் பொருட்களையும், பிற பழைய அன்றாடப் பயன்பாட்டு பொருட்களையும் தாவரில் உள்ள, பஷீர் நிர்வகித்து வரும் தார்த்ஷின் அருங்காட்சியகத்திற்கு ஒப்படைத்து வருகின்றனர்.

“மக்கள் பயனற்றவை எனக் கருதி, தங்கள் வீடுகளில் இருந்து பழங்காலப் பொருட்கள், பயன்பாடற்ற விவசாயக் கருவிகள் அனைத்தையும் தூக்கி எறிவதையும், பழைய துணிகளை எரிப்பதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன்,” என்று அவர் நினைவுகூருகிறார். அதனால், முன்னர் காலாவதியானதாக தூக்கி எறியப்பட்ட, எரிக்கப்பட்ட, நிராகரிக்கப்பட்டவைகள், இப்போது அவரது அருங்காட்சியகத்தில் குடி புகுந்துள்ளன.

ஒரு மாநில சுகாதார ஊழியராக, தனது பணி, தனது மக்கள் வரலாற்றின் அருங்காட்சியகத்தை நிர்வகிக்க உதவியது என்று பஷீர் நம்புகிறார். 44 வயதான அவர், மக்கள் தன்னை நம்புகிறார்கள் என்றும், அது அருங்காட்சியகத்தை நிர்வகிக்க மிகவும் உதவுகிறது என்றும் கூறுகிறார். காஷ்மீரின் குரேஸ் பள்ளத்தாக்கில், குளிர்கால பனி வருடத்தின் ஆறு மாதங்களுக்கு குடியிருப்பாளர்களை வெளி உலகத்தை விட்டு துண்டிக்கிறது. மேலும் மாநில சுகாதார வசதிகள் அதிகமாக கிடைப்பதில்லை. பஷீர் போன்ற, சமூக சுகாதார ஊழியர்கள் மிக முக்கியமானவர்கள். அவரை மக்கள் முழுமையாக நம்புகின்றனர்.

“நான் சிறு வயதிலிருந்தே பொருட்களைச் சேகரிப்பவன். பழைய நாணயங்கள், பண நோட்டுகள், விவசாயக் கருவிகள் அனைத்தும் இதில் அடக்கம்,” என்கிறார் பஷீர். சிறுவனாக இருந்தபோது கதைகளைக் கேட்பதிலும், சிறு நினைவுச் சின்னங்களைச் சேகரிப்பதிலும், அவர் எப்படி ஆர்வமாக இருந்தார் என்பதை அவர் நினைவுகூருகிறார். நாட்டுப்புறக் கதைகளைச் சொல்லும் தனது தந்தைவழி தாத்தாவுடன் அவர் எப்போதும் அமர்ந்திருப்பாராம்.

“[பின்னர்], நான் எப்போதும் கலைப்பொருட்களைத் தேடுவேன். எனக்கு எப்போதும் அதைப் பற்றிய எண்ணம் தான்,” என்று அவர் கூறுகிறார். கோவிட் காலத்தில், மற்ற சுகாதாரப் பணியாளர்களுடன் சேர்ந்து தடுப்பூசி இயக்கத்திற்காக வீடுகளுக்குச் செல்லும்போதும், ​​அவர் தொடர்ந்து தேடியுள்ளார். “இப்போது எனது அருங்காட்சியகத்தில் கிட்டத்தட்ட 400 கலைப்பொருட்கள் உள்ளன. இது குரேஸ் வாசிகள் மற்றும் நிர்வாகத்தின் ஆதரவால் மட்டுமே சாத்தியமானது,” என்று அவர் பாரியிடம் கூறுகிறார்.

சமூகத்தில் முக்கிய ஆண்கள் அணியும் அரை நூற்றாண்டு பழமையான ஜைல்தார் கோட் மிக அரிதானது. அதைப் பெறுவதற்காக, பல பயணங்கள் மேற்கொண்டதாகவும், இறுதியாக சுமார் 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஜுன்ரெயில் கிராமத்திற்கு ஆறாவது முறையாகச் சென்றபோதுதான், உரிமையாளரை வீட்டிலேயே பார்த்து, அதை பெற்று வந்ததாகவும் பஷீர் கூறுகிறார்.

“அந்த கோட்டை எனது அருங்காட்சியகத்திற்குக் கொண்டு வர எனக்கு சுமார் 10,000 ரூபாய் செலவானது. ஆனால் அது எங்கள் வரலாற்றுடன் தொடர்புடையது என்பதால், செலவுகள் எதுவும் பெரிதாக தோன்றவில்லை,” என்று இன்னும் நல்ல நிலையில் உள்ள அந்த கோட்டை அணிந்த வண்ணம், பாரியிடம் பெருமையாகவும் ஆர்வமாகவும் கூறுகிறார்.

தாவர் கிராமத்தின் மஸ்தான் சாலையில் உள்ள அவரது அருங்காட்சியகத்திற்கு அருகில், ஒரு விருந்தினர் அறையில் நாங்கள் அமர்ந்திருக்கிறோம். ஸ்ரீநகரிலிருந்து, உயரமான மலை ஏறி வந்துள்ள எனக்கு பிஸ்கட்டுடன் சூடான தேநீர் வழங்கி வரவேற்றார். அருங்காட்சியகத்தைப் பற்றி பேசத் தொடங்குவதற்கு முன், சிறிது நேரம் இளைப்பாற, எனக்கு ஒரு ஷீனா பாடலைப் பாட முன்வந்தார். அவர் பாடி வாசிக்கத் தொடங்கும் போது, ​​தனது உதடுகளுக்கு இடையில் ஒரு இரும்பு சாங் (மோர்சிங் போன்ற ஒரு பழைய இசைக்கருவி) உபயோகிக்கிறார். அந்த சாங்கும், அவரது அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள பொருட்களில் ஒன்று.

தார்திய மக்கள், ஒரு தனித்துவமான கலாச்சாரத்தைக் கொண்டுள்ளனர். குரேஸ் பள்ளத்தாக்கு, காஷ்மீர் மக்களுக்கு பந்திபோராவிலிருந்து குரேஸ் வழியாக கில்கிட்டுக்கு வர்த்தகம் மற்றும் புனித யாத்திரைக்காக பயணிக்க பயன்படும் பட்டுப் பாதையாக இருந்தது. இது ஹஜ் யாத்ரீகர்களும் பயன்படுத்திய பாதை. பள்ளத்தாக்கு வழியாக மக்கள் நடமாட்டம் தொடர்ச்சியாக இருந்ததால், இங்கு மக்கள் தங்க பல்வேறு தாக்கங்களைக் கொண்டு வந்தது. எல்லையைத் தாண்டி பாகிஸ்தானின் கில்கிட்டில் உள்ள ஷீனா சமூகம், இந்தியாவின் டிராஸ் சமூகம் போல. ஷீனா மக்கள் உடை அணியும் விதம், அவர்களின் பாடல்கள் மற்றும் இசை ஆகியவற்றை இங்கு காணலாம் என்று பஷீர் கூறுகிறார்.

தார்த்-ஷின் ஒரு சிறிய சமூகம் (37,992 தார்தியர்கள் இருப்பதாக மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு 2011 சொல்கிறது). "நாங்கள் பேசும் மொழி வித்தியாசமானது, பேச்சுவழக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டது" என்று பஷீர் மேலும் கூறுகிறார். அவர்களின் மொழியான ஷினா, பாகிஸ்தானுடனான எல்லையில் நிகழும் இடப்பெயர்வு மற்றும் இராணுவமயமாக்கலால் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. படிக்கவும்: குரேஸில், மொழி உள்ள இடத்தில் மக்கள் இல்லை

ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அருங்காட்சியகத்திற்காக கலைப்பொருட்களை அவரிடம் ஒப்படைத்த முதல் நபர், அவரது சொந்த தாயார். “என் அம்மா தாஜா பேகம், தனது பாரம்பரிய திருமண தொப்பி மற்றும் கடிகாரம் உள்ளிட்ட 70 பொருட்களை என்னிடம் ஒப்படைத்தார். அவற்றைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கச் கோரினார். அப்போது தான் என் வீட்டில் ஒரு அருங்காட்சியகத்தைத் திறந்து அவற்றை பாதுகாக்கும் எண்ணம் எனக்கு தோன்றியது,” என்கிறார்.

அப்போதிருந்து பஷீர், பள்ளத்தாக்கின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிற்கும் சென்று பொருட்களை சேகரித்து வருகிறார். உடைகள், கருவிகள், புத்தகங்கள் மற்றும் ஷீனா கலாச்சாரத்துடன் தொடர்புடைய பொருட்கள் என அனைத்தையும் சேகரிக்கிறார். சில நேரம், பார்வையாளர்கள் அருங்காட்சியகத்திற்கு பொருட்களைக் கொண்டு வருவர் எனும்போது, அருங்காட்சியகத்தை அவரது சமூகம் எப்படி தங்களின் சொந்த விஷயமாகப் பார்க்கிறது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். சிலர் அவரை அழைத்தும் எடுத்து போகச் சொல்வார்கள்: “சமீபத்தில் ஒரு பெண் தனது தாயின் 70 ஆண்டு பழமையான திருமண மோதிரத்தை ஒப்படைக்க என்னை அழைத்தார். இப்போதெல்லாம் மக்களே என்னை அழைத்து, பொக்கிஷமாக அவர்கள் நினைக்கும் பழங்காலப் பொருட்களை பாதுகாக்க என்னிடம் கொடுக்கிறார்கள்.”

ஆரம்ப காலத்தில், குரேஸ் பள்ளத்தாக்கின் வரலாறு குறித்த அருங்காட்சியகத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்த பஷீர் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியிருந்தது. “இளைய தலைமுறை, நம் வரலாற்றைப் பற்றி கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டனர். நாம் நமது மொழியையும் இழந்து வருகிறோம். இந்த அருங்காட்சியகத்திற்கான நோக்கம், குரேஸின் அழகான வரலாற்றை இளைஞர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதாகும்.”

2020 ஆம் ஆண்டு திறக்கப்பட்ட தர்ஷின் அருங்காட்சியகம், கீழே செங்கல் மற்றும் மேலே மரத்தாலான இரண்டு மாடி கட்டிடத்தில் அமைந்துள்ளது. பஷீர், தரை தளத்தில் தனித்து வசிக்கிறார். அவரது பெற்றோர், மனைவி மற்றும் ஐந்து குழந்தைகள் பந்திப்போராவில் வசிக்கின்றனர். அவரது இரண்டு மகன்களும், மூன்று மகள்களும் அங்கு படிக்கின்றனர். தாவர் கிராமத்தில் உள்ள அவர்களின் வீட்டின் மேல் தளத்தில் இரண்டு அறைகளில் அருங்காட்சியகம் உள்ளது. ஒரு அறையில் துணிகள் மற்றும் நகைகளின் தொகுப்பு அழகாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு அறையில் விவசாயக் கருவிகள், இசைக்கருவிகள் மற்றும் வரலாற்று ஆவணங்கள் உள்ளன. "பாரம்பரிய நகைகளும், திருமண தொப்பிகளும் முக்கிய ஈர்ப்பாக மாறிவிட்டன. அருங்காட்சியகத்திற்குள் நுழையும் அனைவரும் இந்த நகைகளையும் தொப்பிகளையும் அணிந்து பார்க்கின்றனர்," என்று பஷீர் கூறுகிறார்.

தொடங்கிய ஐந்து முதல் ஆறு வருடங்களுக்குப் பிறகு, இலவச அனுமதி உள்ள அருங்காட்சியகம் பல பார்வையாளர்களை ஈர்க்கிறது. "அருங்காட்சியகம் வெற்றிகரமாக இயங்கினால், குறைந்தபட்ச நுழைவுக் கட்டணம் வசூலிக்க திட்டமிட்டுள்ளேன். அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாய் விதவைகளின் நலனுக்காகவும், அவர்களின் பிள்ளைகளின் கல்விக்காகவும் பயன்படுத்தப்படும்," என்று பஷீர் கூறுகிறார்.

தாவர் குரேஸில் பஷீர் பணியமர்த்தப்பட்டுள்ள சமூக சுகாதார மையம், அவரது வீட்டிலிருந்து ஒரு நிமிட தூரத்தில் உள்ளது. பணியிடத்திற்கு அருகில் வீடு இருப்பது, பார்வையாளர்கள் வரும்போது, விரைவாக நடந்து சென்று காண்பிக்க உதவுகிறது.

அவர் பிஸியாக இருக்கும்போது, அவரது ​​சமூகத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்கள் அவருக்கு உதவுகிறார்கள். ஷீனா வரலாற்றைப் பாதுகாக்க 65 வயதான முகமது ஹுசைன் அகூன், பஷீருக்கு உதவ விரும்புகிறார். “பஷீர் ஒரு சுகாதாரப் பணியாளர் என்பதால், சில நேரங்களில் மிகவும் பிஸியாகிவிடுவார். அந்நேரங்களில், நான் சுற்றுலாப் பயணிகளை பார்வையிட அருங்காட்சியகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, அங்குள்ள பொருட்களைப் பற்றிப் விவரிப்பேன்,” என்கிறார் அகூன்.

“நான் இதுவரை, கிட்டத்தட்ட 30-40 குழுக்களை அவரது அருங்காட்சியகத்திற்குள் பார்வையிட அழைத்துச் சென்றுள்ளேன். அவர்கள் அனைவரும் ஒரு காலத்தில் துலைலில், மக்கள் எப்படி உடை அணிந்தார்கள், வாழ்ந்தார்கள், வேலை செய்தார்கள் என்பதைப் பார்த்து மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். நமது வரலாற்றைப் பாதுகாப்பதில் பஷீர் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறார். அதனால் அவருக்கு என்னால் முடிந்த உதவியை செய்வதை எனது பொறுப்பாக உணர்கிறேன்," என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

34 வயது வலைப்பதிவர், முனீர் அகமது தார், மத்திய காஷ்மீரின் புட்காம் மாவட்டத்தில் உள்ள பீர்வாவிலிருந்து 150 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தைப் பார்வையிட வந்துள்ளார். "ஷினா கலாச்சாரத்தின் உண்மையான உணர்வைப் பெற தர்ஷின் அருங்காட்சியகத்தைப் பார்வையிடுமாறு பலர் என்னிடம் கூறினார்கள்," என்று அவர் கூறுகிறார்.

பஷீர் தனது சேகரிப்பை வளர்த்து, தொடர ஆர்வமாக உள்ளார். "குரேஸ் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள சிறந்த அருங்காட்சியகமாக இதை மாற்றுவது எனது இலக்கு. மக்கள் உண்மையான ஷினாவின் வரலாற்றை பார்க்க வேண்டும். எங்கள் கடந்த காலம் மிகவும் அழகானது அதைப் பற்றி பலர் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்," என்று அவர் பாரியிடம் கூறுகிறார்.

பாரிசீனியர் மானியப்பணி 2025-ன் ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்