அம்மி கொத்தும் சிற்பி லால்பாபு மஹதோ

“ஷில்-கடா-ஆவோ!”

வடக்கு சோனார்பூர் அருகே உள்ள காரியாவில் லால்பாபு மஹதோவோவின் கீச்சிடும் குரல் ஒலிக்கிறது. மதிய நேரத்தில் அவரது குரலுடன் கொல்கத்தாவின் அருகே உள்ள சந்தையிலிருந்து சில பேச்சுக்குரல்களும் கேட்கின்றன.

“ஷில்-கடா-ஆவோ!” அவர் மீண்டும் அழைத்தபடி, அம்மிக்கல் குத்தும் வேலைக்கு வாடிக்கையாளர்கள் அழைப்பார்கள் எனும் நம்பிக்கையுடன் உற்சாகமாக சந்துகளில் நடக்கிறார். மேற்குவங்கத்தில் கிரானைட் கல்லை செதுக்கி அம்மிக்கல் எனும் அரைப்பு கருவியை தயாரிக்கின்றனர். ஷில்நோரா அல்லது சில் பட்டா அல்லது தமிழில் அம்மிக்கல் என அழைக்கப்படும் இந்த அரைப்பு கருவி இந்திய சமையலுக்கு மசாலா பொருட்களை பொடிக்கவோ, ஈரமான களிம்பாக மாற்றவோ உதவுகிறது. அம்மியில் குழவியை அழுத்தும் போது, மூலிகை, மசாலா பொருட்களின் நறுமணம் உடைந்து பரவும் என்று இந்திய சமையல்காரர்கள் நம்புகின்றனர்.

“மசாலாவை நன்கு பொடியாக்குவதே இதன் முதன்மை வேலை. இந்த தரத்தை எந்த ஒரு ஆடம்பர மிக்சியாலும் ஈடு செய்ய முடியாது,” என்பதே அம்மிக்கல் குறித்த லால்பாபுவின் இறுதி வார்த்தை.

“அம்மிக்கல் வடிப்பதை தொழில்முறையாக ஏற்க ஒரு சிலரே முன்வருகின்றனர். நாங்கள் தான் இதில் கடைசி தலைமுறை,” எனும் லால்பாபு, பீகாரின் சிவான் மாவட்டத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்தவர். “10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கு வந்தபோது கிண்டர்போரில் மட்டும் 250 பேர் இத்தொழிலை செய்து வந்தனர். இப்போது அவர்களில் நிறைய பேருக்கு வயதாகிவிட்டது. ஓய்வுபெற்றுவிட்டனர். இதுபோன்ற கடினமான வேலைக்கு தகுதியற்றவர்களாகிவிட்டனர்.”

குர்மி சமூகத்தைச் (பீகார், மேற்குவங்கத்தில் பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவாக பட்டியலிடப்படும் சமூகம்) சேர்ந்த லால்பாபு கிட்டர்பூரில் அதே தொழிலை செய்யும் மூவருடன் சேர்ந்து வாடகை அறையில் வசிக்கிறார். “நாங்கள் வேலைக்காக நகர் [கொல்கத்தா] முழுவதும் நடக்கிறோம். தெற்கு பகுதி முழுவதும் சென்று ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு பகுதிக்கு செல்கிறேன். இன்று நான் கரியாவில் இருக்கிறேன். நாளை பல்லிகஞ்ச் செல்வேன். அதற்கு அடுத்த நாள் சந்தோஷ்புர் செல்வேன்,” எனும் லால்பாவுவிற்கு வயது 40களில் இருக்கும். பொது போக்குவரத்தில் நகர் முழுவதும் பயணிக்க ஒரு நாளுக்கு அவருக்கு ரூ.30 செலவாகிறது.

ஒரு மணி நேர பேருந்து பயணத்திற்குப் பிறகு குறிப்பிட்ட தூரம் நடந்து கரியாவில் அந்நாளின் முதல் வாடிக்கையாளரை அவர் பெறுகிறார்.

சாலையோரம் அமர்ந்தபடி அவர் கொண்டு வந்த சாம்பல்நிற பையிலிருந்து சுத்தியல், கத்தி கொண்டு கல்லை உடைக்கத் தொடங்குகிறார். கல்லில் இருந்து தூசு, துகள்கள் பறந்து அவரது கை, கால்களில் ஒட்டிக்கொள்கின்றன.

துக்-துக்-துக்-துக்.

லால்பாபு தட்டும்போது ஏற்படும் ஒலி, தொடர்ச்சியாக தாள லயத்துடன் அம்மிக்கல்லில் உடைந்த கோடுகளை உருவாக்குகின்றன. “சிலர் [கைவினைஞர்கள்] மீன், தாமரை அல்லது யானையை மேலே வடிவமைக்கின்றனர். அவர்களுக்கு குறிப்பிட்ட பயிற்சி தேவைப்படுகிறது,” என்றபடி தனது வேலையை அம்மியில் அவர் தொடர்கிறார். மசாலாக்களை உடைக்கும் வகையில் குறிப்பிட்ட கூர்மையில் அதை வடிவமைக்க வேண்டும்.

அம்மிக்கல்லின் சிறப்பு அதன் உராய்வுத்தன்மையை சார்ந்துள்ளது. “அவை பொதுவாக தேய்த்து வழுவழுப்பாக மாற்றப்பட்ட கல்லில் செய்யப்படுகிறது. அந்த வழுவழு கல்லில் உளியைக் கொண்டு செதுக்குகிறோம்,” என்கிறார் லால்பாபு. காலப்போக்கில் அரைக்கும் போது கற்களில் உராய்வு குறைந்துவிடும். அதை மீண்டும் புதுப்பிக்க வேண்டும். இதுபோன்ற வேலையைத்தான் லால்பாபு போன்றோர் செய்கின்றனர். ஒருமுறை செதுக்கிவிட்டால் ஓராண்டு வரை அது நிலைக்கும்.

மேற்குவங்கத்தில் மசாலா பொருட்களை தவிர, தட்டைப் பயிறை நசுக்க, பரங்கி இலைகள், கசாகசா விதைகளை மென்மையான கூழாக அரைக்க அம்மிக்கல்லை பயன்படுத்துகின்றனர்.

சமையலறையைத் தாண்டி சிதல் சஸ்தி (சிவன் பார்வதி சங்கமம்), ரன்னா புஜோ போன்ற இந்து சடங்குகளிலும் அம்மிக்கல்லை பயன்படுத்துகின்றனர்.

குறைந்தது 10 நிமிடங்களுக்குள் ஒரு அம்மிக்கல் செதுக்கும் லால்பாபு, 100 ரூபாயை கட்டணமாக வாங்குகிறார். இந்த வேலை நிரந்தரம் இல்லை என்பதால் அவர் சோனார்பூரில் ஒரு மாவு மில்லில் பகுதி நேரமாக வேலை செய்கிறார்.

15 வயதில் இந்த வேலையை லால்பாபு கற்கத் தொடங்கினார். “எங்கள் வீட்டில் அம்மிக்கல் உண்டு. ஆனால் அது அதிகம் பயன்பட்டதில்லை. நான் அதில் செதுக்கிப் பார்ப்பேன். அப்பா எங்கள் கிராமத்தில் வேலைக்கு செல்லும்போது நானும் உடன் செல்வேன்,” என அவர் நினைவுகூருகிறார்.

“என் தந்தையிடம் நான் கற்க தொடங்கியபோது ஒரு அம்மிக்கல் செதுக்க குறைந்தது 15 நிமிடங்கள் ஆகும்,” என்றபடி அவர் சிரிக்கிறார். “சிறிது தவறினாலும் செதுக்கும் கல் கைகளில் பலமாக குத்திவிடும். துருப்பிடித்த ஆயுதங்கள் சிலசமயம் கைதவறிவிடும்,” என்று அவர் நினைவுகூருகிறார். நகரத்தில் இந்த வேலையை தொடங்கியபோது, இதற்கு அவர் ரூ.50 பெற்றதாகவும் கூறுகிறார்.

வளர்ந்த பிறகு அவர் தனது குடும்ப நிலத்திலும் வேலை செய்தார். “எங்கள் 20 காதா நிலத்தில் [சுமார் 0.7 ஏக்கர்] கோதுமை, நெல், கத்திரிக்காய் விளைவிக்கிறோம். அதிலிருந்து குடும்பத்திற்கு கொஞ்சம் பணம் கிடைக்கும்.ஆனால் அது போதாது,” என்கிறார் ஆற்றாமையுடன்.

லால்பாபு வீட்டை விட்டு புறப்பட்டார். நாட்டிலேயே வேலை தேடி அதிகளவு புலம்பெயர்வோரில் இரண்டாவது இடத்தில் (மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு 2011) இருக்கும் பீகாரிலிருந்து வந்தவர்களில் அவரும் ஒருவர்.

“எங்கள் கிராமத்தில் ஆண்டு முழுவதும் நீர்ப்பாசனம் செய்யும் முறை கிடையாது. உரங்களின் விலையும் உயர்ந்துவிட்டது,” என்கிறார் லால்பாபு. லால்பாபுவிற்கு நகரம் வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்கிறது. “நிறைய பணம் கிடைக்காவிட்டாலும், கொஞ்சம் வேலை கிடைக்கும்,” என்கிறார். புலம்பெயர்ந்தபோது அவரது மனைவி, மகன் உள்பட மூன்று பேர் கொண்ட குடும்பத்தில் அவர் மட்டுமே வருவாய் ஈட்டுபவராக இருந்தார்.

மாலையில் வீடு திரும்பியதும் சில நாட்கள், லால்பாபு தனக்கு தேநீர் போட்டுக் கொள்வார் அல்லது நான்கு பேர் கொண்ட அவரது குடும்பத்திற்கு இரவு உணவான ரொட்டி, சப்ஜிக்கான காய்கறிகளை வாங்கச் செல்வார். ஆனால் இங்கு அறை கதவுகளில் வாடிய சாமந்திப்பூ மாலை தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. லால்பாபுவும், அவரது கூட்டாளிகளும் “இந்தி, மைதிலி கலந்த மொழியில்” உரையாடிக் கொள்வதாக லால்பாபு சொல்கிறார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்புவரை அம்மிக்கல் என்றால் கோதுமையை இடிக்க உதவும் ஜாந்த-சக்தி (உரலுடன்) சேர்ந்து விற்பதையே பாரம்பரியமாக கொண்டிருந்தனர். லால்பாபு இன்று அழைப்பதுபோன்று மேற்குவங்கத்தில் 19ஆம் நூற்றாண்டில் சாலையோரம் அம்மிக்கல், உரல் கொத்தி கொடுப்பதாக அழைப்பார்கள். மாவு மில்களின் வருகைக்குப் பிறகு, குறிப்பாக 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உரல் விற்பனையும் மறைந்துவிட்டது.

மில்லில் வேலை இருந்தால் லால்பாபுவிற்கு அழைப்பு வரும் – சில வாரங்களில் இருமுறை என்றால் தினக்கூலி ரூ.200 கிடைக்கும்.

“கோதுமை அரைப்பதற்காக பெரிய இயந்திரத்தில் அம்மி இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இதை நான் தான் வடிவமைத்தேன், இயந்திரத்தையும் இயக்க உதவினேன்,” எனும் அவர், “சில சமயம் அவர்கள் என்னை பல மாதங்களுகு அழைப்பதில்லை,” என்றபடி அன்றைய நாளுக்கான முதல் வேலையை முடித்தார்.

சிற்பி லால்பாபு கொத்திய அம்மிக்கல் 53 வயது பரமிதா சென்குப்தாவிற்கு சொந்தமானது. அவர் கூறுகையில், “இந்த அம்மிக்கல் 30 ஆண்டுகளாக என்னிடம் உள்ளது. அவர் தான் நன்றாக பராமரிக்க உதவுகிறார்,” என்கிறார்.