ਜਾਦੂਗਰੀ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ

ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਜਾਦੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਲਾਬ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਰੁਕਬੋਮ ਬੋਮ ਖੇਲਾ!" ਇਹ "ਅਬਰਾਕਾਡਾਬਰਾ!" ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬੰਗਾਲੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ 80-90 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ – ਮਰਦਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਲਾਬ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟੂ ਹਲਦਰ ਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਿੰਟੂ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਦੂ ਦਾ ਕਰਤਬ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਲਾਬ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਨੂੰ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਜਦ ਮਿੰਟੂ ਇਸ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ।ਗੁਲਾਬ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾਡੱਬਾ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਢੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਰਸ਼ਕ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਫ਼ਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਹੱਡੀ ਘੁੰਮਾ ਕੇ 'ਮੰਤਰ' ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਪਰਲੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਗਾਇਬ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਅਰਘਟ ਖੋਪੜੀਮਰਘਟ ਮਸਾਨ, ਬੱਚਾਕੇ ਲੈਜਾ ਤੇਲੀਆਮਸਾਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮਿੰਟੂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਡੱਬੇ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ। ਮਿੰਟੂ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡੱਬਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ 'ਖਾਲੀ' ਹੀ ਹੈ।ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਕਿਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ।

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾਹਾਂ: ਕੀ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣ: ਉਹ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਗੁਲਾਬ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਦਰਸ਼ਕ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਹ ਕਰਤਬ ਖਾਨਾਬਦੋਸ਼ਜਾਦੂਗਰਾਂਗੁਲਾਬ ਸ਼ੇਖ, 34, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ, 16, ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇਮੈਦਾਨਾਂਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇਹਨ ਜਦ ਉਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਤੂਬਰ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ਼ਿਆ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਹੁਗਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇਦੇ ਪਾਂਡੂਆ ਕਸਬੇ ਤੋਂ ਨਦੀਆ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇਦੇ ਤਹਿੱਟਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ। "ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਵਡੇਰਿਆਂਨੇ ਇਹ [ਕੰਮ] ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ," ਗੁਲਾਬ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਗਭਗ 20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ਼ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੁੜੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੂਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡੁਗਡੁਗੀਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਮਦਾਰੀ ਆਪਣੀ ਡੁਗਡੁਗੀਨਾਲ਼ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਖੇਡ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜ਼ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਹਿੱਟਾ ਦੇ ਦੁੱਤਾ ਪਾਰਾ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਨਾਲ਼ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਗੁਲਾਬ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਦੌਰਾਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਦੇ ਉਸ ਕਰਤਬ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਬੋਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜਿਸਨੂੰਰੱਬ ਨੇ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਕੜਕਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਮੁੰਡਾ 7-8 ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ [ਬੱਝਿਆ ਰਿਹਾ]। ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆਜਾਵੇ, ਉਹ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਕਾਰਨ ਹੀ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।"

ਗੁਲਾਬ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਔਕੜਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਬੰਸਰੀ ਵੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਤਬ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?" ਫ਼ਿਰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਭੁੱਖਕਾਰਨ।"

ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਸ਼ੋਅ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰਸਮੇਂ ਡੱਬੇ ਦੇ ਅੰਦਰ (ਸੰਭਵ ਤੌਰ ‘ਤੇ) ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਕਰਤਬ ਇੱਕ ਸਾਈਕਲ ਦੇ ਟਾਇਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ, ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ 'ਸੱਪ' ਵਿੱਚ ‘ਤਬਦੀਲ’ ਕਰਨਾ ਹੈ – ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁਲਾਬ ਬੰਸਰੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬੰਗਾਲੀ ਗੀਤ ਵਜਾ ਕੇ ਸ਼ੋਅ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਫਿਰ ਦਰਸ਼ਕਾਂਤੋਂ ਪੈਸੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਦਿਆਂ ਗੁਲਾਬ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਾ ਦਿਓ... ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਖੇਡ ਦਾ [ਮਤਲਬ] ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ 500 ਰੁਪਏ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਪੈਸੇ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਉਣ ਇੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੰਸਰੀ ਵੀ ਵਜਾਈ। ਕੀ ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾਹਾਂ।"

ਦਰਸ਼ਕਾਂਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ ਇਹਨਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਟ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗੁਲਾਬ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 3 ਤੋਂ 4 ਸ਼ੋਅ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਹਾੜੀ ਦੇ 500 ਰੁਪਏ ਤੱਕ ਵੀ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਦਰਸ਼ਕ ਤੋਂ 20 ਰੁਪਏ ਦੀ ਆਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਾਧੂ ਰਕਮ ਵਾਪਿਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਰੀਤ ਵਾਂਗ ਹੈ – ਉਹ ਬੱਸ ਓਨਾ ਹੀ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇਹਨ ਜਿੰਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਲੋੜ ਹੈ। "ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਥਾਲੀ ਦੀ ਕੀਮਤ 20 ਰੁਪਏ ਹੈ," ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਕੋਵਿਡ-19 ਮਹਾਂਮਾਰੀਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਅਤੇ ਭੀੜ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਗੁਲਾਬ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਅਸੀਂ ਲੌਕਡਾਊਨ ਕਾਰਨ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।"

ਪਰ ਜੇ ਗੁਲਾਬ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼ੋਅ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਕੰਮ ਖਤਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਸਾਰੇਮਿਲ਼ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਪਰ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ," ਗੁਲਾਬ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। "ਰੱਬ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰਤਾੜੀ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਦੋ ਹੱਥ ਦਿੱਤੇ ਹਨ!" ਦਰਸ਼ਕ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇਹਨ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਝੁੱਕ ਕੇ ਸਭ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹਲੇਖ ਲੌਕਡਾਊਨਦੌਰਾਨ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀਬਾਰੇ 25 ਲੇਖਾਂਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰਬਿਜ਼ਨਸ ਐਂਡ ਕਮਿਊਨਿਟੀਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾਸਹਿਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ।