சரளா கிராமத்தின் நாடோடி தச்சு பாடகர்

திரிபுராவின் தருமாநகரில் உள்ள கிராமத்தின் மையப்புள்ளியாக இருக்கும் பிரம்மாண்ட சிவன் சிலையை சுற்றி போரோ கலிபரிர் ஏரி உள்ளது. இங்கு ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் சுற்றுலாப் பயணிகளும், உள்ளூர்வாசிகளும் நகர இரைச்சலுக்கு நடுவே அமைதி தேடி குவிகின்றனர். இயந்திரங்களின் இரைச்சல், வாகனங்களின் பொறுமையற்ற ஒலிப்பான் சத்தம், பரபரப்பான கூட்டம் என அனைத்தையும் கடந்து ஓர் இதமான மெல்லிசை மக்களைத் தன்வயப்படுத்துகிறது.

60 வயதுகளில் இருக்கும் அந்த பெரியவர் ஏரிக்கு அருகே அமர்ந்து தம்புரா போன்ற நீண்ட இசைக் கருவியில் நாட்டுப்புறப் பாடல்களை இசைக்கிறார். கண்களை மூடியபடி ஒரு கையால் கம்பிகளை இசைத்தபடி மற்றொரு கையை குறுகலான இசைப்பலகையில் நகர்த்துகிறார். அவரைச் சுற்றி திரண்டுள்ள சிலருக்கு அவரது இசைக் கருவியை பற்றியோ, மெல்லிசை பற்றியோ, திரிபுராவின் பழங்குடியினமான மாலி சமூகத்தைச் சேர்ந்த இக்கலைஞரின் பெயரோ தெரியாது.

அங்கிருந்து 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில் வடக்கு திரிபுரா மாவட்டத்தில் இருக்கும் சிறிய கிராமமான சரளாவில் (கடம்டலா தாலுகாவிற்குள் வருகிறது) தோதாரா கலைஞர் ரதிஷ் மலாகர் என்பதை அனைவரும் அறிவர்.

“எங்கள் எல்லோருக்கும் அவரைத் தெரியும். அவர் எங்கள் கிராமத்துக்காரர்,” என்று பெருமையாக சொல்கிறார் 26 வயது உள்ளூர் ரிக்‌ஷா ஓட்டுநர் ஒருவர். ஆனால் ரதிஷ் இதை மறுக்கிறார், “நான் பயிற்சிபெற்ற இசைக் கலைஞன் கிடையாது. நான் ஒரு தச்சன். இந்த வீட்டின் அனைத்து மர வேலைப்பாடுகளையும் நானே செய்தேன்.” அமைதியான தேயிலைத் தோட்டங்களுக்குநடுவே ஒரு மேட்டில் அமைந்துள்ள, அவருடையஇரண்டுஅறைகள்கொண்டசெங்கல், மண் வீட்டிற்குள் நாங்கள் இருக்கிறோம். “இசைஎனக்குஅமைதியைத்தருகிறது. வேலைஇல்லாதபோதெல்லாம், நான் ‘தோதாரா’வாசிப்பேன்.”

பெரும் கலாச்சார முக்கியத்துவமும்வரலாறும்கொண்டநாட்டுப்புறநரம்புஇசைக்கருவியைரதீஷ்நமக்குஅறிமுகப்படுத்துகிறார். தோதாரா, தோதார் அல்லது ஸ்வராஜ் என அழைக்கப்படும் இந்த இசைக்கருவி வங்கதேசம், மேற்குவங்கம், அசாம், கிழக்கு பீகார் பகுதிகளில் பல நூற்றாண்டு கால பாரம்பரியத்தின் அங்கமாக உள்ளது. கிராமங்களின் ஆன்மிக நாட்டுப்புற இசை வடிவமான பவுல், பாவையா, பைடாலி போன்ற நாட்டுப்புற பாடல்களிலும் இக்கருவி இடம்பெறுகிறது. “மக்கள் இதை தோதாரா (இரட்டை கம்பிகள்)” என்கின்றனர். ஆனால் இக்கருவியில் பெரும்பாலும் நான்கு முதல் ஆறு கம்பிகள் வரை இருக்கிறது. நான் இதை ஸ்வராஜ் என அழைக்கவே விரும்புகிறேன்,” என்கிறார் ரதிஷ்.

“தச்சு வேலையின்போது அளவீட்டில் சிக்கல் இருந்தாலோ வேறு ஏதும் காரணத்தால் வேலை தடைபட்டாலோ சிறிது ஓய்வெடுக்க இக்கருவியை இசைப்பேன். அது மீண்டும் கவனத்தை குவிக்க உதவும்.” ரதீஷ், புதிதாக உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் தோதாராவின் ஒரு தொகுதியிலிருந்துஒருதுண்டைஎடுத்து, அதன்பாகங்களானஒலிபெருக்கி (பட்டி), ஒலிபெருக்கியைமூடியிருக்கும்சவ்வு, கழுத்து (தோர்), நான்குமுதல்ஆறுதந்திகள்மற்றும்டியூன் செய்யும் ஆப்பு ஆகியவற்றை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார். யாழின் உருவாக்கமும் வடிவமைப்பும் காலப்போக்கில்,பிராந்தியங்களைப் பொருத்து மாறிக்கொண்டே வந்துள்ளன.

ரதிஷின் குடும்பம் பல தலைமுறைகளாக தேர்ந்த தச்சர்களாக இருந்தாலும், யாரும் அவரைப்போன்று இசைக்கருவி செய்தது கிடையாது. சிறுவயதில் பள்ளிப் படிப்பை பாதியில் விட்ட ரதிஷ், குடும்பத்திற்கு ஆதரவாக தந்தையின் தொழிலை கற்றார். “கடம்டலா அல்லது சுராய்பாய் சந்தைகளுக்குகூட நாங்கள் சென்றுள்ளோம். ஒருநாள் இசைக் கலைஞர்கள் தந்தி வைத்த கருவிகளை இசைப்பதை கண்டேன். அதில் எனக்கு தோதாரா மிகவும் பிடித்தது.” அதுபோன்று தனக்கு ஒன்றை தயார் செய்ய அவர் முடிவு செய்தார்.

“தர்மாநகரில் கண்பார்வை திறனற்ற தோதாரா கலைஞர் ஒருவர் எனக்கு அதற்கான அளவீடுகளை கற்றுத் தந்தார். 1982-ஆம் ஆண்டு, எனது 20-ஆவது வயதில், உள்ளூர் வியாபாரியிடமிருந்து குமிழ் மரம் வாங்கி எனது முதல் கருவியை உருவாக்கினேன்,” என்கிறார். அப்போது அவருக்கு சாண்ட்பேப்பர் இருப்பது தெரியாது. கண்ணாடிகளை துகள்களாக நொறுக்கி மொத்தமான துணியில் சுற்றி அக்கருவியை தேய்த்து வழுவழுப்பாக்கினார். “பழைய டோலாக்கில் கிழிந்த தோல் துண்டுடன், உடைந்த உலோக துண்டுகளை மறுபயன்பாடு செய்தேன்.” எருமை கொம்பிலிருந்து பிக் [மீட்டுக்கட்டை] செய்தேன். இப்போது அதை பிளாஸ்டிக்கில் செய்கின்றனர்.” ரதிஷ் ஒவ்வொன்றையும் தெளிவாக நினைவில் வைத்துள்ளார்.

“தந்திகளுக்கு பல்வேறு தடிமன்களில் உள்ள இசை கம்பிகளை பயன்படுத்துகிறேன்,” என்றார் ரதிஷ், வெண்கலம், ஸ்டீல், செப்பு கம்பிகளை அவர் தர்மாநகரில் இசைக் கருவி கடை ஒன்றிலிருந்து வாங்கியுள்ளார். “காதுகளால் உன்னிப்பாக கவனித்து டியூனிங் செய்கிறேன். கருவியை இசைத்துப் பார்க்கிறேன்.” இதற்கு பல மணி நேரங்கள் ஆகும். சிறு வயது முதலே தோதாரா கருவிகளை உருவாக்கி வந்தாலும், அண்மையில் அவரது மனைவியான 52 வயது ஜியோத்சனாவின் சிகிச்சைக்கு பணம் வேண்டி, அவற்றை விற்கவும் அவர் தொடங்கிவிட்டார்.

“கடந்த சில வருடங்களாக புற்றுநோய் பாதிப்பு அவருக்கு இருக்கிறது. ”அவரை அஸ்ஸாமின் சில்சாருக்கு (120 கிமீ தொலைவு) சிகிச்சைக்காக மாதமொரு முறை கொண்டு செல்கிறோம். கிட்டத்தட்ட ஐந்து லட்சம் ரூபாய் வரை செலவாகிவிட்டது. இப்போது நான் பெரும் கடனில் இருக்கிறேன். பலா மரங்களை விற்றும் கடன் தீரவில்லை. சமீபத்தில் விற்கப்பட்ட மரத்துக்கு 4,000 ரூபாய் கிடைத்தது,” என்கிறார் ரதீஷ்.

தச்சு வேலை கிடைக்கும்போதெல்லாம் ரதிஷிற்கு ஒரு நாளுக்கு ரூ.500 கிடைக்கிறது. ஒரு மாதத்தில் அவர் 7,000 ரூபாய் வரை சம்பாதிக்கிறார். சில சமயம் இரண்டு, மூன்று மாதங்கள்கூட அவர் வேலையின்றி இருப்பதுண்டு. “அப்போதிலிருந்து நான் தர்மாநகருக்கு சென்று இசைக்கருவிகளை விற்கத் தொடங்கினேன். அது தான் எங்கள் ஒரே வருவாய் ஆதாரம். என்னிடம் சேமிப்பு கிடையாது. நகர நகைக்கடை ஒன்றில் எனது மூத்த மகன் வேலை செய்து அவனால் முடிந்த உதவிகளை செய்கிறான்,” என்கிறார் ரதிஷ். அவருக்கு மூன்று மகன்கள், ஒரு மகள் – அவர்கள் ஜியோத்சனாவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர். அவரது 17 வயது இளைய மகள் ரிமிதா உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கிறார்.

இந்த இசைக்கலைஞரின் ஒரே புகலிடம் இசை மட்டுமே. “ஏதேனும் ஒரு பாடல் அல்லது ராகத்தை எடுத்து நானே வாசிப்பேன். யாரும் எனக்கு கற்றுத் தரவில்லை. தோதாரா வாசித்தால், நேரம் காலத்தை மறந்துவிடுவேன். அதிலிருந்து பணம் சம்பாதிக்க நான் நினைத்தது கிடையாது. ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்புதான், பொருளாதார ரீதியாக நான் போராடியபோது, சில தோதாராக்களை விற்குமாறு அறிவுறுத்தினர்.” இதுவரை அவர் 13 தோதாராக்களை விற்றுள்ளார். ஒரு கருவியை விற்றால் அவருக்கு ரூ.5,000 கிடைக்கும். “மூலப்பொருட்கள் வாங்க ரூ.2,000 செலவாகும். ஆனால் நான் முதன்முதலில் வடிவமைத்த தோதாராவை மட்டும் விற்கவே மாட்டேன். எனக்கு அதோடு ஒரு பந்தம் உள்ளது.” இதை அவர் சொல்லும்போதே முகத்தில் ஒளி தெரிகிறது.

இப்போது அவருக்கு வாடிக்கையாளர்கள் கிடைக்கின்றனர். “நான் ஒரு இசைப்பிரியன். ரதிஷ் நன்றாக வாசிப்பார். அவர் தோதாராக்கள் செய்வதை அறிந்து எனக்கு ஒன்று செய்து தருமாறு கேட்டுள்ளேன்,” என்கிறார் அறிவியல் ஆசிரியரான 45 வயது சுரேந்திர நாத். அவர்தான் ரதிஷின் முதல் வாடிக்கையாளர். அவர் இன்னும் நிறைய செய்து விற்பதோடு, உள்ளூர் கிளப்பில் இசைக்கும்படியும் ரதிஷை ஊக்கப்படுத்துகிறார்.

சமூகத்தில் ரதிஷிற்கு கிடைக்கும் அங்கீகாரத்தை அவரது குடும்பம் அவ்வளவு விரும்பவில்லை. “திருமணத்தின் போது அவர் இசையில் ஆர்வமாக இருந்தார். நாள் முழுக்க வேலை செய்துவிட்டு அசதியாக வருபவரிடம் நாங்கள் வாசித்து காட்டும்படி கேட்டதில்லை. அவர்களின் திருமணத்தின் போது அவருக்கு நிலையான வருமானமோ, நிரந்தர இருப்பிடமோ இல்லை என்பதுதான் எங்களின் ஒரே கவலையாக இருந்தது,” என்கிறார் மகளை பார்க்க வந்துள்ள ரதிஷின் மாமியாரான 70 வயது சாரதா மலாகர்.

இக்கலையை தனது பிள்ளைகளுக்கு கடத்திச் செல்ல முடியாது என்பதை ரதிஷ் நன்கு அறிந்துள்ளார். “இது என்னுடன் முடிந்துவிடும். இக்கலையில் என் பிள்ளைகள் யாருக்கும் ஆர்வமில்லை. அவர்களிடம் ஆற்றல், பொறுமை ஆர்வம் ஏதுமில்லை.” இந்த அலட்சியம் அவரது குடும்பத்துடன் நின்றுவிடவில்லை. அவரைப் போன்ற மூத்த கலைஞர்களுக்கு உதவ அரசிடம் எந்தத் திட்டங்களும் இல்லை. “தச்சர், சிற்பி போன்ற மூன்று வகையான வெவ்வேறு ஓய்வூதிய திட்டங்களில் விண்ணப்பித்தேன். எதுவும் கிடைக்கவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

“எனக்கு அங்கீகாரம்வேண்டாம்என்றுசொல்லவில்லை.நான்இன்னும்திறமைசாலியாகஇருந்திருந்தால், இசைத்துறையை தேர்வு செய்திருப்பேன். என் தாயார் உயிரோடு இருந்தபோது பாடச் சொல்லிக் கேட்பார். தோதாரா இசைத்தபடி நான் பக்தி பாடல்களை பாடுவேன். அப்போது அது போதுமானதாக இருந்தது...”

தமிழில்: சவிதா