வெறுப்பின் எல்லைக்கோடுகள்

“முள்வேலியை பார்த்ததும் எல்லாம் முடிந்து விட்டது போல் இருந்தது. சொந்த ஊருக்கு இனி திரும்ப முடியாது என நினைத்தேன். என்னுடைய தாத்தாவின் தாத்தா முர்ஷிதாபாத்தில் வாழ்ந்தார். என் தாய் வழி பாட்டி, இப்போது எங்களின் வீடு இருக்கும் கிராமத்தில் வாழ்ந்தார்.”

மனம் நொடிந்த 36 வயது மெஹ்பூப் ஷேக், முர்ஷிதாபாது மாவட்டத்துடன் அவரது குடும்பம் கொண்டிருந்த வரலாறை, பலியா ஹசென்நகரிலுள்ள வீட்டில் நமக்கு விளக்குகிறார். ‘வங்கதேசத்தில் இருந்து ஊடுருவி வந்தவர்’ என சொல்லப்பட்டு, எல்லை தாண்டி அவர் விடப்பட்டு ஒரு மாதம் ஆகிறது.

“வாக்காளர் அட்டை, ஆதார் அட்டை, குடும்ப அட்டை என எல்லாமும் என்னிடம் இருக்கிறது. கடுமையாக உழைத்து, நிலமும் வாங்கினேன். எப்படி அவர்கள் என்னை வங்கதேசத்தவன் என சொல்கிறார்கள்?” எனக் கேட்கிறார் அந்த புலம்பெயர் தொழிலாளர்.

மெஹ்பூப் தனி ஆள் இல்லை. முர்ஷிதாபாத்திலிருந்து நாடு முழுவதும் கட்டுமான தொழிலாளர்களாக்வும் வீட்டு பணியாளர்களாகவும் தெரு வியாபாரிகளாகவும் தள்ளுவண்டிக் கடைக்காரர்களாகவும் புலம்பெயர்ந்திருப்பவர்களும் இதே கேள்வியைதான் கேட்கிறார்கள்: ஏன் எங்கள் ஊரை சேர்ந்த வங்க மொழி பேசும் இஸ்லாமிய புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் பல மாநிலங்களில் குறி வைக்கப்படுகிறார்கள்?

“யாரும் இதுவரை (எங்களின் இந்திய குடியுரிமை குறித்து) கேள்வி எழுப்பியதில்லை,” என்கிறார் கண்டியின் கொகார்னா கிராமத்தை சேர்ந்த 52 வயது பிஷாகா மொண்டல். ஆனால் இப்போதைய பிரச்சினைகளால், எங்களை போன்ற வங்காளி இஸ்லாமிய தொழிலாளர்களுக்கு கவலையாக இருக்கிறது.” டெல்லியில் வீட்டுப் பணி வேலையை அவர் முப்பது ஆண்டுகளாக பார்த்து வருகிறார். ஐந்து வீட்டில் வேலை பார்த்து, மாதந்தோறும் ரூ.25,000 வருமானம் ஈட்டுகிறார். அவரிடம் உண்மையான ஒரு வாக்காளர் அட்டையும் குடும்ப அட்டையும் இருக்கிறது. ஆதார் அட்டையும் டெல்லி முகவரியில் ஒரு வங்கிக் கணக்கும் கூட இருக்கிறது.

ஒருங்கிணைந்த வங்காளத்தின் தலைநகரமாக கொல்கத்தாவை பிரிட்டிஷ் ஆக்குவதற்கு முன்பு, நிர்வாக மையமாக முர்ஷிதாபாத்தான் இருந்தது. அதன் செழிப்புக்கு பெயர் பெற்றது. இன்று, அந்த மாவட்டத்திலிருந்துதான் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வருகின்றனர். மே 2025 வரை, இப்பகுதியை சேர்ந்த 4 லட்சம் தொழிலாளர்கள், மேற்கு வங்கத்தின் புலம்பெயர் தொழிலாளர் நலத் திட்டத்தில் பதிவு செய்திருக்கின்றனர். (சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால், இந்த எண்ணிக்கையை கொண்டிருந்த ஆவணம் அரசு இணையதளத்தில் இருந்து மறைந்து விட்டது). புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் சார்ந்து பல அமைப்புகள் வெளியிட்ட சுயாதீன அறிக்கைகளின்படி, முர்ஷிதாபாத்தில் 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமான புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் இருக்கின்றனர். பெயர் சொல்ல விரும்பாத மாநில கல்வி அமைச்சக அதிகாரி ஒருவர், “எந்த அரசாங்க தரவும் ஒருபோதும் இதை குறிப்பிடாது. ஆனால் யதார்த்தத்தில், எண்ணற்ற குழந்தை தொழிலாளர்கள் கூட வேலைகளுக்கான அன்றாடம் புலம்பெயர்கின்றனர்.”

மெஹ்பூபின் 33 வயது தம்பியான முஜிபர் ஷேக்கும் அவர்களின் 60 வயதுகளில் இருக்கும் தந்தை ஹுசேன் ஷேக்கும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களாக வேலை பார்த்தவர்கள். ஹுசேன் இன்னும் கொல்கத்தாவில் மேஸ்திரி வேலை பார்க்கிறார். தற்போது ஓட்டுநராக இருக்கும் முஜிபர், டெல்லிக்கும் மும்பைக்கும் மெஹ்பூபுடன் கட்டுமான வேலை பார்க்க சென்றிருக்கிறார். இரு சகோதரர்களும் பால்யகாலத்தை வறுமையுடனான தொடர் போராட்டமாகதான் நினைவுகூருகிறார்கள். மெஹ்பூப் நினைவுகூருகிறார்: “ஒரு காலத்தில் மற்றவர்களின் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் அதிகம் படிக்கவில்லை. தேவைகள் அதிகம் கொண்ட குடும்பம் எங்களுடையது. வறுமையின் சுமை என்னை இளவயதிலிருந்தே வேலை பார்க்க வைத்து விட்டது.”

17 வயதில், பரம்பரையாக வந்த கட்டுமான வேலைத்திறனுடன், வேலை தேடி புலம்பெயர்ந்தார் மெஹ்பூப். டெல்லி, பஞ்சாப், தமிழ்நாடு, ராஜஸ்தான் போன்ற இடங்களில் வேலை பார்த்த அவர், புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் பணியிட சூழலில் பல மாற்றங்களை காணுகிறார். ஊடக அறிக்கைகளும் தனிப்பட்ட சம்பவங்களும் அவரை போன்ற புலம்பெயர் தொழிலாளர்களை எந்த ஆதாரமும் இன்றி, வங்கதேசத்துக்காரர்கள் என புறக்கணிக்கும் நிலை இருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

சந்தேகமும் அவநம்பிக்கையும் நிறைந்த ஒரு பதட்டச் சூழல் நிலவுகிறது. இதில் ஆச்சரியமில்லை. ஒரு வருடத்துக்கு மேலாக மத்திய, மாநில சட்ட ஒழுங்கு துறைகளால் அவர்கள் குறி வைக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். “எங்களின் பெயர்கள் உங்களின் பெயர்கள் போல இல்லை. அதனால்தான் நாங்கள் அவமதிக்கப்படுகிறோம்,” என்கிறார் முஜிபர். கடந்த ஒரு வருடத்துக்கும் மேலாக, மேற்கு வங்கத்தை சேர்ந்த இஸ்லாமிய புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் பிடிக்கப்பட்டு, ‘வங்கதேசத்தவர்’, ‘ரொகிங்கியா’, ‘ஊடுருவி வந்தவர்’ மற்றும் ‘சட்டவிரோதமானவர்’ என்றெல்லாம் சுட்டப்படுகின்றனர்.

அவர்கள் அனைவரும் மொழி, மதம், சாதி மற்றும் பிராந்திய அடையாளம் ஆகியவற்றால் பாராட்டப்படும் பேதங்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதிகரித்திருத்து இன்றைய நிலையை எட்டியிருப்பதாக சொல்கின்றனர். அடிப்படைவாத அமைப்புகள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளால் பரப்பப்படும் வெறுப்புணர்வால் பாதிக்கப்படும் இடத்தில் இஸ்லாமிய புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள்தாம் இருக்கின்றனர்.

”உயிரா, வேலையா என தேர்ந்தெடுக்கும் நிலையில் நாங்கள் இருக்கிறோம்,” என்கின்றனர் தியார்ஜாலி பகிச்சாவின் மக்கள். இங்கு பூச்சு செய்யப்படாத ஈரறை வீட்டில் வாழும் 32 வயது நஜீமா பீபி, உத்தரப்பிரதேசத்தின் கான்பூரில் வேலை பார்க்கும் கணவர் ரஃபிகுல் இஸ்லாமுக்காக கவலைப்படுகிறார். “சில மணி நேரங்களுக்கு அவர் என் தொலைபேசி அழைப்பை ஏற்கவில்லை என்றாலும் எனக்கு மனமுடைந்து விடும்,” என்கிறார் அவர்.

பலியா ஹசேன்நகருக்கு மெஹ்பூப், ஈத் அல் அதா கொண்டாடும் பொருட்டு ஜூன் மாத தொடக்கத்தில் திரும்பினார். அவர்களின் இரண்டரை தள கட்டடத்தை, கட்டுமான தொழிலாளர்கள் நிறைந்த இக்குடும்பம், பல வருடங்களாக கட்டியெழுப்பியிருக்கிறது. ஐந்து அறைகளும் எதிர்காலத்தில் கடை வைக்கவென தரைதளத்தில் கொஞ்சம் வெளியும் கட்டடத்தில் இருக்கிறது. மெஹ்பூப் தன் 30 வயது மனைவி சுர்ணா பீபி மற்றும் மூன்று குழந்தைகளுடன் வசிக்கும் பகுதிக்கு இன்னும் பூச்சு போடவில்லை. பள்ளிக்கல்வியை நிறுத்தி விட்ட அவர்களின் மூத்த மகனான 16 வயது பகுல் ஷேக், பக்கத்து கடையில் வேலை பார்க்கிறார். இளைய மகன்களான 12 வயது சாகர் ஷேக் மற்றும் 7 வயது ரேஹன் ஷேக் ஆகியோர் உள்ளூர் பள்ளியில் படிக்கின்றனர். புனித குர்பானி மாதத்தில், மெஹ்பூப் வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் நிலையில், அவரின் குடும்பம் தியாக நிகழ்வுக்கும் ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தது.

அது நடக்கவில்லை. “தானேவின் கட்டுமான தளத்தில் இருந்து வந்த தொடர் அழைப்புகளால்” அவர் கிளம்பி விட்டார். மகாராஷ்டிராவுக்கு திரும்பிச் சென்ற மெஹ்பூப், கொண்டாட்டங்களையும் குடும்பத்தையும் விட்டு விட்டு, தன் வேலையை தொடர்ந்தார்.

உள்ளூர் கடை ஒன்றில் ஜூன் 9ம் தேதி தேநீர் அருந்திக் கொண்டிருந்தபோது எந்த விளக்கமும் இன்றி, காவலர்கள் அவரை அழைத்து சென்றனர். தானேவின் மிரா சாலையில் இருக்கும் ஸ்ரீ எல்.ஆர்.திவாரி கல்லூரிக்கருகே இருக்கும் காவல்நிலையத்துக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டிருந்தார். இரவில் அவர் கொண்டு செல்லப்பட்ட மிரா சாலை காவல்நிலையத்தில், குடியுரிமையை உறுதி செய்யும் ஆவணங்கள் அவரிடம் கேட்கப்பட்டன.

“‘நீ வங்கதேசத்தை சேர்ந்தவன்தானே?’ அதிகாரிகள் இந்தியில் என்னை கேட்டனர். ‘நான் மேற்கு வங்கத்தை சேர்ந்தவன்’ என்றேன். ஆதார் மற்றும் நிரந்தர கணக்கு அட்டை ஆகியவற்றை காட்டினேன். ‘இவற்றை ஐந்து ரூபாய்க்கு கூட வாங்க முடியும்,’ என்றனர்,” என்கிறார் மெஹ்பூப்.

ஏதோவொரு வகையில் யாருக்கும் தெரியாமல், அவர் குடும்பத்தை தொடர்பு கொண்டார். குடும்பத்தினர், மகிஷஸ்தாலியிலுள்ள பஞ்சாயத்துக்கு உடனடியாக தகவல் தெரிவித்தனர். மிரா சாலை காவல் நிலையத்துக்கு எல்லா ஆவணங்களையும் அனுபவித்து வைத்தனர். “நான்கு முழு நாட்களுக்கு, கடுமையான உளவியல் சித்திரவதையை தாங்கிக் கொண்டேன். மொத்த பகல் வேளையும் காவல்நிலையத்துக்கு வெளியே அமர வைக்கப்பட்டேன். இரவுகளில் நிலையத்துக்குள் வைக்கப்பட்டேன்.”

மிரா சாலை காவலர்கள், மெஹ்பூப் அவர்களை குற்றஞ்சாட்டியதை மறுக்கிறார். மூத்த காவல் ஆய்வாளரான மெக்னா புராடே, தங்கள் மீது எந்த தவறும் இல்லை என சொல்கிறார். மெஹ்பூப் ஷேக் போன்ற பலரும் காவல்துறை ஆணையரின் உத்தரவின்பேரில்தான் பிடிக்கப்பட்டதாகவும் சொல்கிறார்.

ஆனால் மெஹ்பூபுக்கு ஜூன் 13 பயங்கரமானதாக இருந்தது.

“கம்பிவேலிகளால் மூடப்பட்ட பெரிய காவல்துறை வேனில் நாங்கள் ஏற்றப்பட்டோம். நாங்கள் ஏதோ அமைச்சர்கள் அல்லது தலைவர்கள் போல பல கார்கள் எங்களுக்கு முன்னே சென்றன,” என்கிறார் மெஹ்பூப். “இறுதியாக கார் பன்வெல் அருகே இருந்த ஒரு பாதுகாப்பு மையத்தில் நின்றது.”

ஜூன் 14ம் தேதி, மெஹ்பூப் உள்ளிட்ட 30 பேரை அதே வாகனம் புனே விமான நிலையத்துக்கு கொண்டு சென்றது. பிற்பகல் 2 மணிக்கு, அவர்கள் துரிதமாக விமானத்தில் ஏற்றப்பட்டனர். விமானம் கிளம்பும்போதுதான், அது மேற்கு வங்கத்தின் பேக்தோக்ரா விமான நிலையம் என்பது மெஹ்பூபுக்கு தெரிந்தது. “எத்தனை பேர் இருக்கிறோம் என்பதை அவர்கள் கணக்கு பார்த்து, சிறு குழுக்களாக பிரித்தனர்,” என்கிறார் அவர். “குற்றவாளிகளைதான் இப்படி எண்ணுவார்கள் என நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எங்களை ஏன் எண்ணினார்கள் எனத் தெரியவில்லை? சந்தேகம் வந்தது…” விமான நிலையத்திலுருந்து சிலிகுரி எல்லை பாதுகாப்பு படை முகாமுக்கு அவர்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அங்கிருந்து இன்னொரு பயணம் தெரியாத இலக்கை நோக்கி தொடங்கியது.

“5-6 மணி நேரங்களுக்கு வாகனம் சென்றது. பிறகு எங்களை காட்டுக்கு நடுவே ஒரு எல்லை பாதுகாப்பு படை முகாமில் இறக்கி விட்டார்கள். அங்கிருந்த அதிகாரிகள் எங்களை இறக்கி விட்டு, ‘எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?’ எனக் கேட்டார்கள். என் முகவரியை சொன்னேன். உடனே என்னை தாக்கினார்கள். துப்பாக்கிகளை எங்களின் கழுத்துகள் மீது பிடித்துக் கொண்டார்கள். பிறகு அவர்கள் எங்களின் புகைப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டு, காட்டு வழியில் செல்லும்படி சொனனார்கள்.

“எங்கே செல்வது? எப்படி செல்வது? எங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. எல்லை பாதுகாப்பு படையோ வங்கதேச எல்லை படையோ எங்களை பார்த்தால், உடனே சுட்டுவிடுவார்களே என்கிற பயமும் எங்களுக்கு இருந்தது. காட்டுக்குள்ளேயே இரவு நேரத்தை கழித்தோம்,” என்கிறார் மெஹ்பூப்.

விடியல் இன்னும் அழுத்தத்தை கொண்டு வந்தது. கடைசியாக அவர்கள் சாப்பிட்டது புனே விமானநிலையத்தில்தான். 24 மணி நேரங்கள் ஆகி விட்டது. ஒரு கவளம் சாப்பிடவில்லை. “அதே இடத்தில் மயங்கி விழுந்து விடுவோம் என்பது போல இருந்தது,” என்கிறார் மெஹ்பூப். ”எங்களை சுற்றி மரங்கள் மட்டும்தான் இருந்தன. குழுவாக நாங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தோம்.” சற்று நேரம் தாமதித்து மீண்டும் தொடர்கிறார். “பிற்பகல் 2 மணி இருக்கும். வங்கதேசத்திலுள்ள ஒரு சிறு வசிப்பிடத்தை அடைந்தோம். நாங்கள் இந்தியர்கள் என அங்கிருக்கும் மக்களிடம் சொன்னோம். எங்களை குளிக்க சொல்லி, உணவளித்தார்கள். (அவர்களின் உதவியுடன்) என் குடும்பத்தை IMO (சர்வதேச அழைப்புகளை செய்வதற்கு பயன்படும்) செயலியில் தொடர்பு கொண்டோம். நான் அழுதேன். தொண்டை அடைத்தது. என்னால் பேச முடியவில்லை…”

திரும்பி செல்வது குறித்த எல்லா நம்பிக்கையையும் மெஹ்பூப் இழந்து விட்டார். இவற்றுக்கிடையில் அவரது சகோதரரான முஜிபார், சிலிகுரி மற்றும் ராஜ்கஞ்ச் என எல்லா இடங்களுக்கும் சுற்றி, வீடு வீடாக உதவிக்கு அலைந்தார். பஞ்சாயத்து அலுவலகம் தொடங்கி மாவட்ட நிர்வாகம், மாநில அரசு அதிகாரிகள் வரை எல்லா இடங்களுக்கும் சென்றார். இறுதியாக, மெஹ்பூப் ஊருக்கு திரும்பி வந்தார். “அவரை மீட்டு கொண்டு வந்த பிறகு, நில ஆவணங்களை உறுதிப்படுத்தவென அதிகாரிகள் வீட்டுக்கு வந்தனர்.”

நிம்மதி குறைவான காலம்தான் நீடித்தது. அவர்களின் பதட்டம் முடிவடையவில்லை. புலப்பெயர்வுக்கான கட்டாயத்தை மெஹ்பூபிடம் நாம் தெரிந்து கொள்ள முடியும். “வீட்டில் சும்மா இருந்தால், வருமானம் இருக்காது. நாளொன்றுக்கு (பிற மாநிலங்களில்) 800-1200 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுவேன். கூடுதல் வருவாய்க்காக இரண்டு ஷிஃப்ட்டுகள் கூட வேலை பார்ப்பேன்…” ஆனால் அவருடைய நம்பிக்கையை அச்சம் உடைத்தது. “புனே, மும்பை, தானே போன்ற இடங்களில் பல வருடங்களாக கட்டுமான வேலைகள் நான் பார்த்திருக்கிறேன். இத்தகைய ஒரு சூழலை எதிர்கொள்வேனென நான் எதிர்பார்த்ததே இல்லை.”

எங்களை பார்த்ததும் நஜிமுதீன் மொண்டாலுக்கு கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. முர்ஷிதாபாதின் ஹரிஹர்பரா ஒன்றியத்தில் வசிக்கும் அவர், அரசாங்கம் மற்றும் நிர்வாகம் மீது கொண்டுள்ள அதே கோபத்தை ஊடகத்தின் மீதும் கொண்டிருக்கிறார். இந்திய அரசு அதிகாரிகளால் தர்திபூர் கிராமத்தை சேர்ந்த நஜிமுதின் கைவிடப்பட்ட காணொளி வைரல் ஆனதிலிருந்து, 35 வயதாகும் அவரிடம் எல்லையை தாண்டி அனுப்பப்பட்டது குறித்து தொடர்ச்சியாக ஊடகங்கள் கேள்விகளை எழுப்பி வருகின்றன. “அதை தெரிந்து கொண்டு நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?” என அவர் வெடிக்கிறார். “எங்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட சித்ரவதைகள் குறித்து ஏன் எழுத மறுக்கிறீர்கள்? ஏன் எங்களை வங்கதேசத்தவர் எனக் கூறுகிறார்கள்? ஊடகம் இனியாவது பேச வேண்டும்.”

பெரும்பாலான ஊடகங்கள் இப்பிரச்சினையில் அமைதி காப்பது நஜிமுதீனுக்கு இன்னும் கோபத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. செய்தி என்கிற பெயரில், சில ஊடக நிறுவனங்கள், வங்காளம் பேசும் இஸ்லாமிய தொழிலாளர்கள் மீது சந்தேகத்தை விதைக்கின்றன என்பதும் அவருக்கு தெளிவாக தெரிகிறது.

“அனுப்பி-மீட்கப்பட்ட” அனுபவம் நஜிமுதின் மனதில் கெட்ட சம்பவமாக பதிந்து விட்டது. மனைவியையும் 10ம் வகுப்பு படிக்கு மகளையும் வீட்டில் விட்டு விட்டு, தூர மாநிலத்துக்கு வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்கிற எண்ணமே அவரை அச்சுறுத்துகிறது. “மிரா சாலை காவல்நிலையத்தில் முன்பு வேலை பார்த்திருக்கிறேன்,” என்கிறார் அவர். அங்கு கட்டுமானம் மற்றும் பழுது நீக்கும் பணியை அவர் பார்த்திருக்கிறார். “அதே காவல்நிலையத்தை சேர்ந்த காவலர்கள்தான் நடு இரவில் அறையிலிருந்து என்னை பிடித்து சென்று, ‘வங்கதேசத்தை சேர்ந்தவன்’ என அழைக்கிறார்கள். என்ன மாதிரியான அமைப்பு இது?” அவரின் பிறப்பு சான்றிதழ் குறித்து மகாராஷ்டிரா காவல்துறை கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறது. “35 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் ஹரிஹர்பராவில் பிறந்தேன். அங்குதான் என் தந்தையும் தாத்தாவும் பிறந்தார்கள். என்னுடைய பெற்றோருக்கு கல்வி அறிவு இல்லை. என்னுடைய பிறப்பு சான்றிதழையும் அவர்கள் பெறவில்லை. வறுமை இன்னும் நிலைமையை மோசமாக்கியது. ஆரம்பப் பள்ளி கூட என்னால் முடிக்க முடியவில்லை,” என்கிறார் நஜிமுதின்.

அவரின் உடைமைகள், மகாராஷ்டிராவின் மிரா சாலையிலுள்ள அறையில் இருக்கிறது. ஒப்பந்ததாரர் கொடுக்க வேண்டிய ஊதியத்தை எப்படி அவர் பெறுவதென எவருக்கும் தெரியவில்லை. காவல்துறையிடம் இருக்கும் அவரின் செல்பேசி, இன்னும் கைவரவில்லை. “புதிய இடத்தில் வேலை கிடைப்பது மிகவும் கஷ்டம். ஐந்து வருடங்களாக ஒரு இடத்தில் வேலை பார்ப்பதில் சில தொடர்புகளும் இயல்புத்தன்மையும் கிடைக்கும். அவற்றை போய் இப்படி பறித்துக் கொள்ளலாமா?” எனக் கேட்கிறார் அவர் கோபமாக.

நஜிமுதினின் இரு சகோதரர்களும் கேரளாவிலும் தமிழ்நாட்டிலும் தொழிலாளர்களாக இருக்கின்றனர். இங்குள்ள தொழிலாளர்கள் பொதுவாக தென்னிந்திய மாநிலங்கள், பெருமளவுக்கு வங்காளி புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு பாதுகாப்பாக இருப்பதாக சொல்கிறார்கள். மகாராஷ்டிரா, குஜராத் மற்றும் டெல்லி ஆகிய இடங்களிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பப்பட்டிருக்கும் பல தொழிலாளர்கள், தென்னிந்தியாவில் வேலை பார்க்க முயன்று கொண்டிருக்கின்றனர்.

முர்ஷிதாபாதின் பெல்தாங்கா 1ல் இருக்கும் காஜிசாகாவை சேர்ந்த மினாருல் ஷேக்கும் பர்த்தமான் மாவட்டத்தின் மொண்டேஷ்வரை சேர்ந்த மொஸ்தாஃபா கமால் ஷேக் ஆகியோரும் இதே போன்ற அனுபவித்ததாக நஜிமுதின் சொல்கிறார். “ஜூன் 13ம் தேஹி, சிலிகுரி வழியாக வங்கதேசத்துக்கு நாங்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டோம். 15ம் தேதி மீட்கப்பட்டோம்.”

“அதற்கு பிறகு… மீண்டும் புலம்பெயருவது கஷ்டம். ஆனால் எங்கள் ஊரிலேயே இருந்தால், நாளொன்றுக்கு 500 ரூபாய்தான் (வேலை இருக்கும் நாட்களில்) கிடைக்கும். செலவு 250 ரூபாய் இருக்கும். (பிற மாநிலங்களில்) அன்றாட செலவு 300 ரூபாய் இருக்கும். ஆனால் தினக்கூலி 800 ரூபாயாக இருக்கும். குடும்பத்துக்கு 500 ரூபாய் அனுப்ப முடியும். எனவே புலப்பெயர்வு மட்டும்தான் ஒரே வழி,” என விளக்குகிறார் நஜிமுதீன். “ரிஸ்க் எடுத்துதான் நாங்கள் (வெளியூரிலுள்ள) வேலைக்கு செல்ல வேண்டும்.”

நிலையான வேலைக்கும் பிழைத்தலுக்குரிய வருவாய் கொடுக்கும் வேலைக்கும் கூட முர்ஷிதாபாத் மாவட்டம் முழுவதும் பஞ்சம்தான். ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்ட வேலைகளும் இழுபறியில்தான் இருக்கிறது. உழைக்கும் மக்களுக்கு புலப்பெயர்வு மட்டும்தான் ஒரே வழியாக இருக்கிறது. இந்தியாவிலேயே வளர்ச்சி பெறாத மாவட்டங்களில் ஒன்றான முர்ஷிதாபாத், பெரும்பான்மை கிராமங்கள்தாம். கிட்டத்தட்ட 80 சதவிகித மக்கள், 2,166 கிராமங்களில் வசிக்கின்றனர். 66 சதவிகிதத்துடன், அம்மாவட்டத்தின் கல்வியறிவு, தேசிய சராசரியான 76 சதவிகிதத்துக்கும் (கணக்கெடுப்பு 2011) கீழ்தான் இருக்கிறது. மக்கள்தொகையின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு, இஸ்லாமியர்கள். வர்க்கம், பிராந்தியம், மதம் என எல்லா வகைகளிலும் ஒடுக்கப்படும் அவர்கள்தான், கட்டாய புலப்பெயர்வுக்கு அதிகம் ஆளாகிறவர்கள்.

ஹபஸ்பூர் பஞ்சாயத்தில் இருக்கும் தியார்ஜாலி பகிசா கிராமத்தின் நிலவரம் யதார்த்தத்தை காட்டுவதாக இருக்கீறது. 60 சதவிகிதத்துக்கும் அதிகமாக குடும்பங்களில், குறைந்தபட்சம் ஒருவரேனும் புலம்பெயர் தொழிலாளராக இருக்கிறார். அங்கு வசிக்கும் லதிபுல் ஹேக், ஐனல் ஹேக் மற்றும் ரஜ்ஜக் உசேன் ஆகியோர் பார்த்த போர்ட்டர் வேலைகளை விட்டு வந்து விட்டனர். பிறகு தெரு வியாபாரிகளாக ஓரளவுக்கு நல்ல வருமானம் பெற ஒடிசாவுக்கு சென்றனர். எங்களுடன் தொலைபேசியில் பேசும்போது, வட்டி கொடுப்பவர்கள், வீட்டு பொருட்கள் பலவற்றை கடன் கொடுத்திருப்பதாக அவர்கள் சொல்கின்றனர். அந்த பொருட்கள சைக்கிள்கள் அல்லது பைக்குகளில் ஏற்றி, கிராமங்களுக்கு கொண்டு சென்று விற்க வேண்டும். சராசரியாக நாளொன்றுக்கு ஒப்பந்ததாரரின் பங்கு கழிய, 700-800 ரூபாய் அவர்களுக்கு கிடைக்கும். சிறு, வாடகை அறைகளில் அவர்கள் குழுக்களாக வசிக்கின்றனர்.

முர்ஷிதாபாதிலிருந்து ஒடிசாவுக்கு செல்லும் பல வங்காளி இஸ்லாமியர் விற்பனை பிரதிநிதிகள், செப்டம்பர் 2024லிருந்து தாக்கப்பட்டு ஒடிசாவில் சிறைவைக்கப்படுவதாக சொல்கின்றனர் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள். வங்கதேசத்தில் இந்துக்கள் தாக்கப்படும் காரணத்தையும் சம்செர்காஞ்ச் சம்பவத்தையும் முன் வைத்து இது நடக்கிறது. ஆனால் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களை அச்சுறுத்துவது என்னவென்றால் ஒடிசா போலீஸே இத்தகைய சம்பவங்களில் ஈடுபடுவதுதான்.

அங்கிருக்கும் போலீஸ், லதிபுல் ஹேக்கின் ஆவணங்களின் உறுதித்தன்மையை கேள்வி கேட்டபோது, தியார்ஜலி பகிச்சாவிலுள்ள குடும்ப உறுப்பினர்கள் பக்வான்கொலா காவல்நிலையத்தின் உதவியை நாடினர். காவல் நிலையங்களுக்கு இடையே ஆவணங்கள் பரிமாறிக் கொண்ட பிறகு, லதிபுலும் பிறரும் விடுவிக்கப்பட்டாலும், ஒடிசாவில் மாட்டிக் கொண்டனர். ஜார்சுகுடா முகாம் ஒன்றில் நான்கு நாட்களாக பிடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் லதிபுல் தொலைபேசியில் பேசினார்: “காவல்துறை இந்திய குடியுரிமை சார்ந்த எங்களின் ஆவணங்களை இன்னும் பரிசோதித்துக் கொண்டிருப்பதாக கூறியது. ஒரு மாதத்துக்கு ஊர் திரும்ப வேண்டாமென சொல்லியிருக்கிறது.”

மகாராஷ்டிரா, ஒடிசா, உத்தரப்பிரதேசம் மற்றும் டெல்லி போன்ற மாநிலங்களில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளர்களின் குடும்பங்கள் தற்போது பதட்டத்தில் இருக்கின்றன. தியார்ஜாலி பகிச்சாவில், ஐனல் ஹேக்கின் தாயான 60 வயது மதினா பீபியை சந்தித்தோம். பலவீனமாக இருந்தாலும் அவரின் பார்வை தீர்க்கமாக இருக்கிறது. நம்மிடம் பேசிக்கொண்டே கந்தஸ் (பூத்தையல்) போடும் அவரின் விரல்கள் வேகமாக சுழல்கின்றன. ஒரு தையலுக்கு 20-30 ரூபாய் கொடுத்து மக்கள் அவரை கந்தஸ் தைக்க சொல்கின்றனர். எவ்வளவு குறைவாக இருந்தாலும் அந்த பணம், குடும்பத்தை ஓட்ட கொஞ்சம் உதவுகிறது. மகனும் பேரன்களும் ஒடிசாவில் வேலை பார்க்கும் நிலையில், அவர்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்களை சொல்கையில் மதினாவால் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை.

”என் மகனும் பேரனும் வங்கதேசத்தவர் என அவர்கள் சொல்லும்போது நான் எப்படி அமைதியாக இருப்பது?” எனக் கேட்கிறார் மதினா. “என்னுடைய இரண்டாம் மகன் ஐனல் ஹேக் மற்றும் மூத்த மகன் வழி பேரன்களான அமிர் மற்றும் ரஜ்ஜாக் உசேன் ஆகியோர் ஒடிசாவில் வசிக்கின்றனர். நான்கு நாட்களுக்கு அவர்களை காவலர்கள் பிடித்து வைத்திருந்தனர். எனக்கு அந்த நாட்களில் தூக்கமே வரவில்லை.”

ஐனல் ஹேக்கின் மனைவியான ஷியுலி பீபிக்கு வந்த தொலைபேசி அழைப்பு மொத்த குடும்பத்தையும் பதட்டத்துக்குள்ளாக்கியது. ஆதார் அட்டை மற்றும் 10ம் வகுப்பு தேர்வின் அனுமதி அட்டை போன்றவற்றை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஐனல் ஹேக்கின் தந்தையும் 60 வயதுகளில் இருப்பவருமான மொய்னுல் ஷேக், எல்லா ஆவணங்களையும் காவல் நிலையத்துக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டி இருந்தது. “அங்கு நான் தாமதமாக வந்ததற்காக என்னை திட்டினார்கள். நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் மகனின் சூழலால் நான் அதிர்ச்சியில் மரத்து போயிருந்தேன்,” என நினைவுகூருகிறார் அந்த முதியவர்.

கலக்கத்திலிருந்து மதினா பீபி சொல்கிறார்: “பத்தாம் வகுப்பு தேர்வுக்கு பிறகு என் மகன் (ஐனல்), ‘நாம் பட்டினி கிடக்காமல் இருக்க நான் வேலைக்கு செல்ல வேண்டும்,’ என சொன்னான். செங்கல் சூளை முதலாளிக்கான வேலைகளை செய்து, மாதந்தோறும் 800 ரூபாய் வருவாய் ஈட்டினான். பிறகு குடோனில் சுமைகளை தூக்கினான். அதுவும் கூட அதிகபட்சம் மாதத்துக்கு 10,000 ரூபாய்தான் அவனுக்கு பெற்று தந்தது. கடனில் நாங்கள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தோம். அதனால்தான் அவன் புலம்பெயர்ந்து சென்றான். இரண்டு வருடங்கள் ஆகி விட்டது. நாங்கள் வெறுமனே பிழைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்,” என்கிறார் அவர். “என் மாமனார், அவரின் தந்தையும் கூட இந்தியாவை சேர்ந்தவர்கள்தான். எனினும் எனக்கு பயமாக இருக்கிறது.”

பகவான்கோலா 1-லுள்ள சர்லாபங்கோலா கிராமத்தை சேர்ந்த, 30 வயதுகளில் இருக்கும் அமிருல் ஷேக் ஜூலை 7ம் தேதி, ஒடிசாவின் லக்கன்பூர் காவல்நிலையத்தில் மேற்குவங்கத்தை சேர்ந்த 30 புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுடன் சிறைவைக்கப்பட்டார். செய்தி தெரிந்ததும் பகவன்கோலா காவல்நிலையத்திலிருந்து பதட்டத்துடன் ஊர் பஞ்சாயத்து அலுவலகத்துக்கு ஓடினர். இறுதியில் நான்கு நாட்கள் கழித்து ஒடிசாவின் லக்கன்பூர் காவல்நிலையத்திலிருந்து அவர் விடுவிக்கப்பட்டார். “ஒடிசாவில் தள்ளுவண்டி வியாபாரியாக 10 வருடங்கள் வேலை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் எல்லாம் மாறிவிட்டது. முன்பு கூட மக்கள் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது நேரடியாக வங்கதேச மக்கள் என எங்களை முத்திரை குத்துகிறார்கள்,” என்கிறார் அதிர்ச்சியுடன் அமிருல் தொலைபேசியில். இப்போதும் குடும்பத்தை காப்பாற்ற ஒடிசாவில் இருப்பதுதான் அவருக்கு இருக்கும் ஒரே வழி.

“இந்த வருடம் மட்டும், முர்ஷிதாபாத்தை சேர்ந்த 5,000-க்கும் மேற்பட்ட புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள், ஒடிசா காவல்துறையால் அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கின்றனர்,” என்கிறார் அசிஃப் ஃபரூக். மேற்கு வங்க புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காக போராடும் பரிஜயீ ஷ்ராமிக் ஐக்கிய மஞ்சா அமைப்பின் செயலாளர் அவர். “ஜார்சுகுடா மற்றும் பராதிப் உள்ளிட்ட ஒடிசாவின் பல பகுதிகளை சேர்ந்த முர்ஷிதாபாத் தொழிலாளர்கள் காவல் முகாம்களில் நான்கைந்து நாட்கள் வரை சிறைவைக்கப்பட்டு, குடியுரிமை குறித்து விசாரிக்கப்படுகின்றனர்.”

ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசாங்களுக்கு இடையிலான மோதல் போக்கும் உதவும் நிலையில் இல்லை. ஒன்றிய தொழிலாளர் அமைச்சகம் சில மாதங்களுக்கு முன் வெளியிட்ட ஊடக அறிக்கை, இந்தியாவில் புலம்பெயர் தொழிலாளர் நலன் சார்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்ட திட்டங்களுக்காக ஒன்றிய அரசை பாராட்டியிருக்கிறது. ஆனால் அந்த தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக முன்னெடுக்கப்படும் வன்முறை குறித்து எந்த அறிக்கையோ கண்டனங்களோ இல்லை.

பல இந்திய மாநிலங்களில் சட்டவிரோதமாக குடியேறியிருக்கும் வங்கதேசத்தவர் என்கிற காரணத்தை சொல்லி, மக்கள் மீது எல்லை பாதுகாப்பு படை தொடுத்து வரும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் குறித்து, எல்லை பாதுகாப்பு படையும் அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கை எதையும் தரவில்லை. பகவான்கோலா ஊரை சேர்ந்த மக்கள் சொல்கிறார்கள்: “கடைமட்ட எல்லை பாதுகாப்பு படை வீரர்கள் சொல்கையில், ‘நாங்கள் மேல்மட்ட அதிகாரிகள் சொல்வதைத்தான் செய்கிறோம்’ என்கிறார்கள்’.”

எல்லை தாண்டி மக்கள் அனுப்பப்படும் பிரச்சினையை கையாண்டு, மக்களின் உரிமைகளை பாதுகாக்க போவதாக மாநில அரசு உறுதி அளித்திருக்கிறது. அசிஃப் ஃபரூக்கை பொறுத்தவரை, “மேற்கு வங்க அரசு, பாதிக்கப்பட்டவர்களை காத்து, மீட்டு கொண்டு வர முயற்சிக்கிறது.” மேலும் “ஏப்ரல் தொடங்கி, தொழிலாளர்களுக்கென ஒரு உதவி எண் தொடங்கியிருக்கிறோம்,” என்கிறார் அவர்.

வங்காளி புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான அச்சுறுத்தல் மீது உடனடி நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி கல்கத்தா உயர்நீதிமன்றத்தில் பொது நல மனு தாக்கல் செய்திருக்கிறது அந்த தொண்டு அமைப்பு. மேற்கு வங்க புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் சங்கம், முர்ஷிதாபாத் மாவட்ட தலைநகரான பஹராம்பூரில், தொழிலாளர்களுக்கான பாதுகாப்பு கோரி பேரணி நடத்தியது. “குறிப்பிட்ட மாவட்டங்களை சேர்ந்த நாடாளுமன்ற பிரதிநிதிகள், புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தாக்கப்படும் மாநிலங்களுக்கு சென்று, அப்பிரச்சினையில் தலையிட வேண்டும்,” என்கிறார் அமைப்பின் மாவட்ட செயலாளரான கமால் ஹுசேன்.

இவற்றுக்கிடையில் ஒன்றியம் - மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான மோதல் முக்கியமான கேள்வியை தவிர்க்க செய்கிறது: முர்ஷிதாபாதில் நல்ல வேலைவாய்ப்பு ஏன் இல்லை? விவசாயத்துறையை மேம்படுத்த ஏன் எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை? இவை சரியாக இருந்தால் மக்கள் புலம்பெயர வேண்டிய தேவை எழுந்திருக்காதே!

பலியா ஹசேன்நகரில், பதட்டத்தில் இருக்கும் மெஹ்பூப் ஷேக், குடும்பத்தை எப்படி பார்த்துக் கொள்வது என குழப்பத்தில் இருக்கிறார். “கட்டுமான நிறுவனம் என்னை (மும்பையிலிருந்து) தொடர்பு கொண்டு, வேலைக்கு வரும்படி அழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் எதற்கும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள மட்டும் மறுக்கிறார்கள்.”

அதிருப்தி அந்த கட்டுமானப் பணியாளரை நிறைக்கிறது: ”இனி நான் எங்கு வேலை செய்வது? இதற்கு என்னிடம் விடை இல்லை…”

முகப்பு படம்: லபானி ஜங்கி
இக்கட்டுரையின் மூலமொழி வங்காள மொழி
தமிழில்: ராஜசங்கீதன்