துப்பாக்கிகளுக்கு பதிலாக குடைகளை ஏந்தியவர்

வட கேரளாவின் கோழிகோட்டில் பருவமழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால் அந்த இரவில் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்திற்கு வெளியே உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த பெரியவருக்கு அது ஒரு விஷயமே இல்லை. சிறிய துணிக்கூடாரத்தின் கீழ் அவர் உறங்குகிறார். பகல் பொழுதுகளில் பழங்குடியின குடும்பங்களின் போராட்டங்களில் அவரும் அமர்ந்திருப்பதை நம்மால் காண முடியும். கிட்டதட்ட 70 நாட்களாக நிலம்பூரைச் சேர்ந்த 60 பழங்குடியின குடும்பங்கள், அரசு உறுதியளித்தபடி நிலத்தை அளிக்க கோரி காலவரையற்ற போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றன.

இப்போராட்டத்தை ஒருங்கிணைத்து, முதுகெலும்பாக இருக்கும் 96 வயது `குரோ’ வாசு என்கிற அயினூர் வாசுவின் பங்களிப்பு அளப்பரியது. உடல் பலவீனமடைந்து குரல் மென்மையாகியிருந்தாலும் அவரது போராட்ட குணத்தில் உறுதியாக இருக்கிறார். இந்த வயோதிகத்தில் மவுனமாக, ஓய்வாக நேரத்தைக் கழிக்கும் ஆண்களுக்கு மத்தியில் வாசு தனது முழு சக்தியை ஏழைகளுக்காக செலவிடுகிறார். “இக்குடும்பங்களை [பழங்குடியினர்] அரசு நுட்பமாக ஏமாற்றி வருகிறது,” என்கிறார். சுருக்கம் விழுந்த கண்களில் கோபம் தெறிக்கிறது. “நிலம் அவர்களின் உரிமை, தானமாக கொடுப்பது அல்ல.“

இது, 2023-24 கால கட்டத்தில் ITDP (ஒருங்கிணைந்த பழங்குடியின வளர்ச்சித் திட்டம்) அலுவலகம் முன்பு நிலம்பூர் குடும்பங்கள் 314 நாட்கள் நடத்திய பட்டினிப் போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியாகும்.

ஆறு மாதங்களுக்குள் 60 குடும்பங்களுக்கும் தலா 50 சென்ட் நிலம் வழங்கப்படும் என மாவட்ட ஆட்சியர் எழுத்துப்பூர்வமாக உறுதி அளித்ததை தொடர்ந்து போராட்டம் கைவிடப்பட்டது. ஆனால் 15 மாதங்கள் ஆகியும் அரசின் உத்தரவாதங்கள் சாக்குபோக்காக மாறியதால் இக்குடும்பங்கள் மீண்டும் தெருக்களில் இறங்கி போராட்டத்தை தொடங்கினர். ஒரு காலத்தில் ஆபத்தான நக்சலாக முத்திரை குத்தப்பட்ட `குரோ’ வாசு பெரும்பாலான இரவுகளை இந்த போராட்ட பந்தலில் செலவிட்டு வருகிறார்.

அண்மைக் காலங்களில் அரசுடன் அவர் முரண்படுவது இது முதல்முறை கிடையாது. 2023-ஆம் ஆண்டு கோழிக்கோடு மாவட்டத்தில் காவல்துறையின் நடவடிக்கைக்கு எதிராக நடைபெற்ற போராட்டத்தில் பங்கேற்றதற்காக இரண்டு மாதங்கள் அவர் சிறையில் கழித்தார். 2016-ஆம் ஆண்டு நிலம்பூர் வனப்பகுதிகளில் மாவோயிஸ்ட்டுகள் கொப்பம் தேவராஜன், அஜிதா ஆகியோர் போலி என்கவுண்டரில் கொல்லப்பட்டதாக குற்றஞ்சாட்டி நீதி கேட்டு கோழிக்கோடு மருத்துவக் கல்லூரி பிணவறைக்கு வெளியே போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார் என அவர் மீது ஒரு வழக்கு பதியப்பட்டிருக்கிறது.

கைது செய்யப்பட்ட பிறகு அவர் பிணை கோர மறுத்துவிட்டார். சிறைவாசம் அவரை தளரச் செய்யவில்லை. மாறாக அரசின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக கூர்தீட்டியுள்ளது.

பல போராட்டங்கள், பல கைதுகளை தாண்டி இந்த தள்ளாத வயதிலும் கோழிக்கோடு குடை தயாரிப்பாளராக கேரளாவில் அறியப்படுகிறார் அவர். ஜனநாயக வழியிலான போராட்டங்களுக்கு இடையே அவரும், அவரது கூட்டாளிகள் மூவரும் மழைக்காலங்களில் தேவைப்படும் குடைகளை தயாரித்து வருகின்றனர். அவருக்கு இக்குடைகளே அரை நூற்றாண்டாக தலைக்கு மேல் கூரையாக இருந்து வருகின்றன.

கேரளாவின் பெருமழை காலமான மே, ஜூன் மாதங்களில் ஆண்டுதோறும் பொட்டம்மலில் உள்ள அவரது இரண்டு அறை கொண்ட வீடு பட்டறையாக மாறிவிடுகிறது. வண்ணமயமான துணிகளில் போல்டுகள், ஸ்டீல் சட்டகங்கள், நூல் கண்டுகள் போன்றவை சிறிய இடத்தை அடைத்துக் கொள்கின்றன. துணிக்குள் ஊசி ஊடுருவும் ஒலி காற்றில் தாள நயத்தை பரவச் செய்கிறது.

தூரத்து உறவினர்களை பகுதிநேர பணியாளர்களாக உதவிக்கு வைத்துக் கொண்டு, ஆண்டுக்கு சுமார் 2,000 குடைகளை தனது மரிவில்லு எனும் பிராண்டின் கீழ் தயாரிக்கிறார் வாசு. மரிவில்லு என்றால் வானவில் என்று அர்த்தம். மரிவில்லு குடைகள் கொடுக்கும் வருவாயை தனது உணவு, வாடகை, மருத்துவச் செலவுகளுடன் தனது தொடர் மக்கள் போராட்டத்திற்கும் அவர் செலவிட்டு வருகிறார்.

சந்தையில் கிடைக்கும் மற்ற பிராண்டுகளை விட இக்குடைகள் ரூ.50 முதல் ரூ.70 வரை விலை குறைந்தவை. ஆனால் தரத்தில் அல்ல. “குடைகளே எனக்கு போதும்,” என பெருமையுடன் அவர் சொல்கிறார். “ஆறு மாதங்கள் உழைத்தால் ஆண்டு முழுவதும் கழித்துவிடலாம். எனக்கு உதவி தேவையில்லை, மரியாதையே வேண்டும்,“ என்கிறார். அவரது அறைச் சுவரில் மாவோ, மார்க்ஸ், லெனின், ஏங்கல்ஸ் ஆகிய தலைவர்களின் உருவப்படங்கள் அலங்கரிக்கின்றன.

கோழிக்கோட்டில் உள்ள பலருக்கும் மரிவில்லு குடை வாங்குவது வியாபாரம் மட்டுமல்ல. “வாசு ஏட்டனிடம் வாங்கும் ஒவ்வொரு குடையும் அவரது சுதந்திரம், நேர்மைக்கான சமர்ப்பணம்,“ என்கிறார் தேவகிரி புனித ஜோசப் கல்லூரியின் விரிவுரையாளர் தீபா தாமஸ்.

பள்ளிக் குழந்தைகள் அவரது குடைகளின் வண்ணங்களை ரசிக்கின்றனர். செயற்பாட்டாளர்கள் ஒற்றுமையின் அடையாளமாகப் பார்க்கின்றனர்.

மழைக்காலத்தை தனது சந்தையாக மாற்றுவதற்கு முன் இளம் வயதில் நக்சலைட் ஒருங்கிணைப்பாளராக மலபார் வனங்களிலும், தோட்டங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தவர் வாசு.

1977-ஆம் ஆண்டு சிறையில் இருந்து வெளியே வந்தபோது முன்னாள் நக்சலான அவருக்கு வேலை வழங்க யாரும் முன்வரவில்லை. 1955-ஆம் ஆண்டு இளம் கம்யூனிஸ்டாக கோழிக்கோட்டில் பேண்ட் வாத்திய குழுவிற்கு நிதி திரட்ட குடைகள் தயாரிக்க கற்றதை பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

ஓர் இயக்கத்தை ஆதரிக்க, கற்ற கைவினை வாழ்வாதாரமாக அவருக்கு மாறியது. வாசு திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் தனியாகவே வசிக்கிறார். அவரது சகோதரியின் குடும்பம் அருகில் உள்ளது. குடைகள் தயாரிக்க உதவுவதோடு நண்பர்கள், ஆதரவாளர்களையும் சகோதரியின் கணவர் குடைகள் வாங்க வைக்கிறார்.

1960-களின் பிற்பகுதியில் நக்சல்பாரியின் அதிர்வு கேரளாவை எட்டியதும் கோழிக்கோட்டின் ஓய்வறியா வர்த்தக சங்க ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்த இளம் வாசு, ஆயுதப் புரட்சியை ஏற்றார்.

குன்னிக்கால் நாராயணன், மந்தாகினி நாராயணன் போன்ற தலைவர்களுடன் இணைந்து தோட்ட தொழிலாளர்கள், பீடி தொழிலாளர்கள், குத்தகை விவசாயிகள் போன்றோரை சிபிஐ (எம்எல்) கீழ் அணி திரட்டினார். துப்பாக்கி ஏந்திய குழு தலைவராக அல்லாமல் ஒருங்கிணைப்பாளராக, இலக்கியத்தை பரப்புரை செய்தல், தகவல்களை கொண்டு சேர்த்தல், குழுக்களை கட்டமைத்தல் போன்ற பணிகளை செய்தார்.

1970-ஆம் ஆண்டு திருநெல்லி போராட்டத்தில் பங்கேற்க அவர் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, கேரளாவின் “சே குவேரா“ என போற்றப்படும் நக்சலைட் தளபதி ஏ. வர்கீஸ் திட்டமிட்ட போலீஸ் என்கவுண்டரில் கொல்லப்பட்டார். வர்கீஸ் கொல்லப்பட்ட சில நாட்களில் வாசுவை ஆபத்தான கிளர்ச்சியாளர் என குற்றஞ்சாட்டி காவல்துறை கைது செய்தது. அவர் மீதான வன்முறை குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படாவிட்டாலும், கன்னூர் மத்திய சிறையில் ஏழு ஆண்டுகள் கழித்த அவர் தனிமைச் சிறைவாசத்துக்கும் காவல்துறை சித்தரவதைக்கும் உட்படுத்தப்பட்டார்.

சிறையை பல்கலைக்கழகமாக பயன்படுத்திய அவர் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், லெனின், அம்பேத்கர் குறித்த நூல்களைப் படித்து சக கைதிகளுக்கு எழுத, படிக்க கற்பித்தார். இதனால் அவர் சமரசமற்ற கண்ணிய தலைவராக உருவெடுத்தார். “அவரது உடலை மட்டுமே அரசால் சிறைப்படுத்த முடியும், அரசியலை அல்ல,“ என்று அவரை சிறையில் கண்ட நண்பர் ஒருவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

1977-ஆம் ஆண்டு அவர் வெளியே வந்தபோது, யாரும் வேலை வழங்கவில்லை.

முன்பு கற்ற குடை தயாரிப்பு தொழில் தான் அவரை அப்போது காப்பாற்றியது. சிறைவாசம் அவரது மனதில் ஆறாத ரணமாகிப் போனதாக அறிந்தவர்கள் கூறுகின்றர். அவர் அதிகாரத்தின் மீது நம்பிக்கையற்றவராக இருந்தார். சமரசமற்றிருந்தார். இடதுசாரிய கட்சி உள்ளிட்ட எல்லா அரசியல் கட்சிகளையும் அவர் சந்தேகித்தார்.

விடுதலைக்குப் பிறகு வாசு, ஆயுதப்புரட்சிக்கு திரும்பாமல், தொழிற் சங்க போராட்டங்களில் கவனத்தை திருப்பினார். 1980-களில், மாவூரின் குவாலியர் ரேயான்ஸ் தொழிற்சாலையில் போராடிய தொழிலாளர்களை அவர் வழிநடத்தினார். பிர்லாவுக்கு சொந்தமான அந்த ஆலை மாசுபாடு, சுரண்டலுக்கு பெயர்போனது. கேரளாவின் கடுமையான தொழிலாளர் போராட்டங்களில் ஒன்றிற்கு களமானது.

இப்போராட்டத்திற்குப் பிறகு அவர் “குரோ வாசு“ என்று அறியப்பட்டார் – GROW என்றால் குவாலியர் ரேயான்ஸ் தொழிலாளர் சங்கம் என்று பொருள். அவரது தலைமையில் பணி நீக்கம், ஆலை மூடல் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக தொழிலாளர்கள் போராடினர். போராட்டங்களுக்குப் பிறகு ஆலைகளை மீண்டும் திறக்கவும் வைத்தனர்.

ஆலை கழிவுகளால் சாலியாறு நஞ்சாகி கிராம மக்களுக்கு புற்றுநோயை விளைவிக்கிறது என்பதை அறிந்த பிறகு அவர் தனது நிலைபாட்டை மாற்றி ஆலையின் நிரந்தர மூடலுக்கு போராடினார். இது ஒரு மகத்தான மாற்றம். ஆலைகளை மீண்டும் திறக்கக் கோரி போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வந்த ஒரு தொழிற்சங்கவாதி கேரளாவின் முன்னோடி சுற்றுச்சூழல் போராளியாக மாறினார்.

“அவரது குடைகள் அவரது அரசியல் கொள்கைகளின் நீட்சி ஆகும். அவை மரியாதை, சுதந்திரம், நம்பிக்கையின் அடையாளங்கள்,” என்கிறார் முன்னாள் நக்சலைட்டும், இப்போதைய பெண்ணியவாத தலைவராகவும் மாறிய கே. அஜிதா.

அவரது எளிமையான வீட்டுச் சுவர்களும் கதை சொல்கின்றன. உடைந்த தொலைக்காட்சி மீது மார்க்ஸ், மாவோ, லெனின், ஏங்கல்ஸ், சே குவேரா, அம்பேத்கரின் படங்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. “வரலாற்றின் தலைசிறந்த அறிவாளி மார்க்ஸ் என்பேன்,“ எனும் வாசு, இந்தியாவை பொறுத்தவரை அம்பேத்கர்தான் அதிகம் பொருந்தக் கூடியவர்,“ என்கிறார்.

பொருளாதாரமாக தற்சார்புடன் வாழ்ந்தாலும் அவர் இப்போதும் தொழிலாளர்கள், பழங்குடியினர், மாணவர்கள் போன்றோருக்காக போராடி வருகிறார். குரோ வாசுவின் வாழ்க்கை மீள்தன்மையுடன் கொள்கையையும் பிரதிபலிக்கிறது. அவரது குடைகள் வெறும் பொருள் அல்ல, போராட்ட வாழ்க்கையின் அடையாளங்கள். நிலம்பூர் வனப்பகுதிகள் தொடங்கி மலப்புரம் சத்தியாகிரக பந்தல்கள் வரை, மாவூர் தொழிற்சாலை வாசல் தொடங்கி கோழிக்கோடு மழைக்கால தெருக்கள் வரை, அவரது பயணம் நம்பிக்கையுடன் பிணைக்கப்பட்டவை.

உங்கள் குடைகளை மக்கள் ஏன் வாங்குகின்றனர் என கேட்டபோது, அவர், “ என்னையும், என் குடைகளையும் மக்கள் நம்புகின்றனர்,“ என்கிறார்.

தமிழில்: சவிதா