வருடங்கள் பல கடந்தும் தொடரும் உழைப்பு

தனமதி மாஜியின் ஓய்வூதியத்தில் பாதி, வெல்லம் மற்றும் புகையிலை கொண்ட பற்பசையை வாங்குவதற்கே செலவாகி விடுகிறது.

"எனக்கு 1,000 ரூபாய் ஓய்வூதியம் கிடைக்கிறது. அதில் 500 ரூபாயை, எனக்கு உணவளிக்கும் என் சகோதரரின் மருமகளிடம் கொடுத்துவிடுகிறேன். மீதமுள்ள பணத்தை உப்பு, மிளகாய், சோப்பு, உடலுக்குத் தேய்த்துக்கொள்ள எண்ணெய் மற்றும் 'குடாகு' வாங்க செலவிடுகிறேன்," என்கிறார்

எஞ்சியிருக்கும் ஓரிரு பற்களுக்காக, பற்பசைக்கு அதிகம் செலவிட வேண்டுமா என்று இந்த நிருபர் கேலியாகக் கேட்ட போது, "அது இல்லாமல் எனக்கு சரி வராது. உங்கள் அனைவருக்கும் 'குட்கா' (புகையிலை பழக்கம்) போல, இது அது எனக்கு ஒரு வழக்கம் ஆகிவிட்டது," என்று புன்னகைத்தவாறே கூறுகிறார்.

தனமதி, ஓடுகளைக் கொண்ட மண் வீட்டில் வசிக்கிறார். அந்த ஒற்றை அறை வீட்டுக்குள் நுழைய, ஒருவர் குனிந்துதான் செல்ல வேண்டும். ராகி அரைக்க உரல், டார்ச், மண் அடுப்பு மற்றும் துணிகளுக்கான மூங்கில் கூடை தான் இங்குள்ள முக்கியப் பொருட்கள். வயதான காலத்திலும் அந்த வீட்டின் மண் தரையிலேயே உறங்குகிறார்.

நாட்டின் மிக ஏழ்மையான பகுதிகளில் ஒன்றான ஒடிசாவின் கலஹண்டிப் பகுதியில் வளர்ந்த தனது குழந்தைப் பருவத்தைப் பற்றி உரலில் அரைத்துக் கொண்டே, எங்களோடு உடையாடுகிறார்.

“அது மிகவும் கடினமான காலம். எங்களுக்கு உணவளிக்க, எங்கள் தாய்மார்கள் காட்டுக்குள் சென்று கிழங்குகளைத் தேடி வருவார்கள். வருடம் முழுவதும் எங்களிடம் இருந்த ஒரே ஒரு ஜோடி உடையை மட்டுமே அணிந்திருந்தோம். ஓடையில் குளிக்கச் செல்லும்போது, ​​அந்த உடை காயும் வரை கத்திருந்து அணிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

நாங்கள் தனமதியை முதன்முதலில் சாலையில் தான் சந்தித்தோம். நீல நிற 'டி-ஷர்ட்' அணிந்திருந்த அவர், ஆற்றை நோக்கி இறங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவரது ஒரு கையில் தடியும் (லத்தி), மறு கையில், கயிற்றில் கட்டப்பட்டிருந்த ஆடும் அதன் குட்டியும் இருந்தன.

தோராயமாகவே தன் வயதை அறிந்துள்ள தனமதி, ஒவ்வொரு நாளும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கி வருகிறார். ஆடுகளை மேய்ப்பது, அருகிலுள்ள கடுகு வயல்களில் வேலை செய்வது, வீட்டை நிர்வகிப்பது என பரபரப்பான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார். அவ்வப்போது ஏதேனும் ஒரு நாட்டு வைத்தியரையோ அல்லது, முறையான மருத்துவப் பயிற்சி பெறாத உள்ளூர் மருத்துவரையோ சந்திப்பதாகவும், தான் முழுமையான உடல்நலத்துடன் இருப்பதாகவும் கூறுகிறார்.

ஒரு 'கோண்ட்' பழங்குடியினப் பெண்ணான இவர், துகுகுடாவில் உள்ள மூதாதையர் வீட்டில் தனது சகோதரரின் குடும்பத்தினருடன் வசித்து வருகிறார். பெரும்பாலோர் 'கோண்ட்' ஆதிவாசி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என மக்கள் தொகையாக சுமார் 350 (2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி) பேரைக் கொண்ட கிராமம் இது.

ஐம்பது வயதைக் கடந்த பிள்ளைகளும், பள்ளியில் பயிலும் கொள்ளுப் பேரக்குழந்தைகளும் உள்ளதால், தனக்கு ஏறக்குறைய எண்பது வயது இருக்கலாம் என்று அவர் கணிக்கிறார். “நான் துகுகுடா கிராமத்தில் உள்ள எனது சகோதரரின் குடும்பத்தினருடன் தங்கியிருக்கிறேன்,” என்று அவர் பாரியிடம் தெரிவித்தார்.

“எனது மருமகள் மிகவும் நல்ல குணம் கொண்டவர். என்னை புயிகுடாவில் உள்ள எனது வீட்டுக்கு கூட்டி செல்ல எனது [இரண்டு] பேரன்களும் வந்துள்ளனர்,” என்கிறார். அவரது சொந்த வீடு வெறும் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவிலேயே அமைந்திருந்தாலும், தனமதி தனது சகோதரருடன் தங்கியிருக்கவே விரும்புகிறார். ஒடிசா மாநிலத்தின் கலஹண்டி மாவட்டத்தில், துவாமுல்-ராம்பூர் வட்டாரத்தில் அமைந்துள்ள இவ்விரு கிராமங்களும் மிகவும் பின்தங்கிய மற்றும் வளர்ச்சியடையாத கிராமங்களில் ஒன்று.

தனமதி, புயிகுடா கிராமத்தில் அமைந்துள்ள தனது வீட்டில், தன் மகன், மற்றும் அவரின் குடும்பத்தினருடனும் வசித்து வந்தார். பிள்ளைகள் சிறுவயதாக இருந்தபோதே அவரது கணவர் காலமாகிவிட்டார். "நான் ஒரு கூலித் தொழிலாளியாகப் பணியாற்றித்தான் என் பிள்ளைகளை வளர்த்தேன். அது மிகவும் கடினமான ஒரு காலகட்டம். எனக்கு ஒரு மகன் இருக்கிறான்; என் மகள் சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டாள்," என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

அவரது மகன் துமென் மாஜி மற்றும் அவரது மனைவி சுக்மதி மாஜி ஆகியோர் நிர்வகித்து வரும் இவர்களுக்கு சொந்தமான, சுமார் எட்டு ஏக்கர் நிலத்தில், அவர்கள் ராகி, கோஸ்லா, கங்கு, பிரி, காடிங், கண்டுல் மற்றும் நெல் ஆகிய பயிர்களைப் பயிரிடுகின்றனர்.

துமெனின் மூத்த மகன், பிர் சிங் மாஜி, வேலைக்காக புலம்பெயர்பவர். "நான் கேரள மாநிலத்தின் திருச்சூர் மாவட்டத்தில் உள்ள அலுவா பகுதியில் ஒரு கூலித் தொழிலாளியாகப் பணியாற்றினேன்; அங்கு எனக்கு ஒரு நாளைக்கு சுமார் 500 முதல் 600 ரூபாய் வரை வருமானம் கிடைத்தது," என்கிறார். ஆனால், எனது [11 மாத] மகளையும் மனைவி [ஜெயந்தி]யையும் பிரிந்து இருக்க முடியாமல், திரும்பி வந்துவிட்டேன்,” என்கிறார் 24 வயதான பிர். இவர் தற்போது கிராமத்தில் தினக்கூலித் தொழிலாளியாகப் பணிபுரிகிறார். ஆனால் வேலை சீராகக் கிடைப்பதில்லை.

அவரது தம்பி, 21 வயதான ரூப் சிங் மாஜி, ஹைதராபாத்திற்குக் குடிபெயர்ந்து ஒரு டெண்ட் ஹவுஸில் வேலை செய்கிறார். துவாமுல் ராம்பூர் வட்டாரத்தில் வறுமை அதிகம். குறிப்பாக இளைஞர்கள் அதிக அளவில் வேலை தேடி வெளியேறுகின்றனர் என்று கிராம் விகாஸ் என்ற அரசு சாரா அமைப்பின் ஆய்வு ஒன்று கூறுகிறது. கேரளா அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல புகலிடமாக அமைகிறது. அங்கு அவர்கள் மாதம் சராசரியாக ரூ. 12,000-15,000 வரை சம்பாதிக்க முடிகிறது.

வேலை எளிதாகிவிட்டாலும், முன்பைப் போலவே கடினமாக உழைப்பதாக தனமதி கூறுகிறார். அவருடைய மருமகன் ராஜ்புல், "அவர் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்," என்று கூறி அதை ஆமோதிக்கிறார்.

தனமதியை இங்கு தங்க வைப்பதற்காக அழைத்து வந்தது அவளுடைய தம்பி, லெட்னா மாஜி. "நாங்கள் வேலை செய்ய வேண்டாம் என்று தான் சொன்னோம். ஆனாலும் அவர் கேட்காமல் தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்கிறார்," என்கிறார் 61 வயதான லெட்னா மாஜி.

"தயவுசெய்து எனக்கு ஒரு வீடு [பிஎம்ஜேஏஒய்] வழங்குமாறு அரசாங்கத்திடம் சொல்லுங்கள். அப்போதுதான் நான் அங்கே தங்க முடியும்," என்று தனமதி விடைபெறும் போது கூறுகிறார்.