ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳୀ ମତୁଆରେ ନାଗରିକତା ନାହିଁ

ମେ ୨୦୨୬ର ଏକ ରବିବାର, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଉତ୍ତର ୨୪ ପ୍ରଗଣାରେ ମତୁଆ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ କେନ୍ଦ୍ର ଠାକୁରବାଡ଼ିରେ ବିପୁଳ ଜନସମାଗମ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି, ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ନାଗରିକତା ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଆଶା କରୁଥିବା ଦଲିଲ ପାଇବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଗ୍ରୀଷ୍ମର ଭୀଷଣ ଗରମରେ ଲମ୍ୱା ଧାଡ଼ିରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଏମାନେ ସେହି ଲୋକ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ନାମ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି - ଭୋଟର ତାଲିକାର ସ୍ପେଶାଲ ଇଣ୍ଟେନସିଭ ରିଭିଜନ (ଏସଆଇଆର) ବେଳେ ବାଦ୍ ପଡ଼ିଥିବା ୯୦ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ନାମ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ। ୨୦୨୬ ଏପ୍ରିଲରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିବା ବିଧାନସୠା ନିର୍ବାଚନରେ ସେମାନେ ଭୋଟ ଦେଇପାରିନଥିଲେ।

ମତୁଆ-ବହୁଳ ୧୫ଟି ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନମଣ୍ଡଳୀରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କର ନାମ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି।

ଠାକୁରବାଡ଼ିରେ ଥିବା ଭିଡ଼ ଭିତରେ ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ଲଳିତା ଢାଲି। ସ୍ୱାମୀ କାର୍ତ୍ତିକଙ୍କ ସହ ସେ ଏଠାକୁ ହିନ୍ଦୁ କାର୍ଡ ନେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। କବିଳାଶପୁରର ୪୩ ବର୍ଷୀୟା ଲଳିତା ସ୍କୁଟିରେ ପ୍ରାୟ ୩୦ କିଲୋମିଟର ଯାତ୍ରା କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏସଆଇଆରର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ତାଲିକାରେ ତାଙ୍କ ନାମ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କାର୍ତ୍ତିକଙ୍କ ନାମ ରହିଛି।

ଲଳିତାଙ୍କ ଜେଜେବାପା ଓ ବାପା ୧୯୫୦ ଦଶକରେ ଭାରତ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ୧୯୮୪ରେ ବାଂଲାଦେଶ ଫେରିଯାଇଥିଲେ। କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ସେମାନେ ପୁଣି ଭାରତ ଫେରିଆସିଥିଲେ। “ଓର୍ ବାବା ଏପାରଓପାର୍ କର୍ତ୍ତୋ। କେ ଜାଣେ କୋନ୍ ପାରେ ଜନ୍ମେଛେ। [“ତାଙ୍କ ବାପା ଏପଟ-ସେପଟ ହେଉଥିଲେ]” ସେ କେଉଁ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, କିଏ ଜାଣେ,” ବୋଲି ୫୩ ବର୍ଷୀୟ କାର୍ତ୍ତିକ କହନ୍ତି।

ମତୁଆମାନେ ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣବାଦ୍‌-ବିରୋଧୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ। ଅବିଭକ୍ତ ବଙ୍ଗର ପୂର୍ବ ଅଞ୍ଚଳରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ନମଶୂଦ୍ରଙ୍କ ସମେତ ନିମ୍ନବର୍ଗୀୟ ଲୋକଙ୍କୁ ହରିଚାନ୍ଦ ଠାକୁର ସଂଗଠିତ କରିବା ସମୟରେ ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ନମଶୁଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଅନୁସୂଚିତ ଜାତି ଭାବରେ ତାଲିକାଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି। ଅନେକ ମତୁଆ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କାଗଜପତ୍ର ନାହିଁ। “ବିଭାଜନ ପରେ ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନ/ବାଂଲାଦେଶରେ ଧାର୍ମିକ ନିର୍ଯାତନାର ଶିକାର ନମଶୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ,” ବୋଲି ଆୟନ ଗୁହା କହନ୍ତି। ବ୍ରିଟେନର ସସେକ୍ସ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଫେଲୋ ଗୁହା ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଜାତିର ରାଜନୈତିକ ଗତିଶୀଳତା ଉପରେ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ କାମ କରିଛନ୍ତି।

ଠାକୁରବାଡ଼ିକୁ ଲଳିତାଙ୍କ ଭଳି ଲୋକଙ୍କ ଆସିବା ଲାଗିରହିଛି। ସେମାନେ ନୂଆ ଦଲିଲ ତିଆରି କରିବାକୁ କିମ୍ବା ଥିବା ଦଲିଲଗୁଡ଼ିକୁ ଯାଞ୍ଚ କରାଇବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। କେହି କେହି ହିନ୍ଦୁ ଓ ମତୁଆ କାର୍ଡ ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ କେତେ ହେବ ତାହା ପଚାରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ଲଳିତା ହିନ୍ଦୁ କାର୍ଡ ପାଇଁ ୧୭୦ ଟଙ୍କା ଏବଂ ନାଗରିକତା କାର୍ଡ ପାଇଁ ୫୦୦ ଟଙ୍କା ଦେଇଛନ୍ତି। “ଅନେକ ଟାକା, ନା [ଏତେ ଟଙ୍କା, ନା]?” ସେ ପଚାରନ୍ତି ଏବଂ ଆହୁରି କହନ୍ତି, “ଆମେ ଜେରକ୍ସ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଛୁ [ଫଟୋ କପି ପାଇଁ]।” ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଡ ପାଇଁ ଲୋକେ ୨୦୦ରୁ ୮୫୦ ଟଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଇଛନ୍ତି। କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ କେବଳ ନାଗରିକତା ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ୧,୦୦୦ ଟଙ୍କାରୁ ଅଧିକ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଛି।

“ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୋଟର—ମୋ ବାପା-ମାଆ, ଭାଇ, ମୋ ତିନି ଝିଅ, ଲଳିତାଙ୍କ ଭାଇଭଉଣୀ… କେବଳ ତାଙ୍କ ନାମଟି ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି,” ବୋଲି କହନ୍ତି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ନିର୍ମାଣସ୍ଥଳରେ କାମ କରୁଥିବା ପ୍ରବାସୀ ଶ୍ରମିକ କାର୍ତ୍ତିକ।

ନାମ ବାଦ୍‌ପଡ଼ିବା ଘଟଣା ଭୟ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। “[ଯେଉଁମାନଙ୍କ ନାମ ତାଲିକାରୁ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି], ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଫୋନରେ ଏତେ କିଛି ଦେଖୁଛି। ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଓ ଚିନ୍ତିତ,” ବୋଲି କହନ୍ତି ଲଳିତା। ଏବେ ସେ ନାଗରିକତା ସଂଶୋଧନ ଆଇନ ମାଧ୍ୟମରେ ନାଗରିକତା ପାଇଁ ଆବେଦନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ।

ରିନାଙ୍କ (ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ) ସ୍ଥିତି ବିଶେଷ ଭାବେ ଅସୁରକ୍ଷିତ, ଯେହେତୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନାମ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି। “ଏଇ ଦେଶେ ଆମାର୍ କେଉ ନେଇ [ଏହି ଦେଶରେ ମୋର କେହି ନାହାନ୍ତି],” ବୋଲି ଗାଇଘାଟା ବ୍ଲକର ଚିକନପଡ଼ାର ଏହି ବାସିନ୍ଦା ପରୀକୁ କହନ୍ତି। ତାଙ୍କ ବାପା, ସାବତ ମାଆ ଓ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ସମେତ ତାଙ୍କ ପରିବାର ବାଂଲାଦେଶରେ ଅଛନ୍ତି।

୪୦ ବର୍ଷୀୟା ରିନା କହନ୍ତି, ସେ ବାଂଲାଦେଶରେ ଜଣେ ନମଶୂଦ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମତୁଆ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ବଂଶପରମ୍ପରା କିମ୍ବା ସାଂସ୍କୃତିକ ପରମ୍ପରା ବିଷୟରେ ତାଙ୍କୁ ବେଶି କିଛି ଜଣାନାହିଁ। ପ୍ରାୟ ୨୦ ବର୍ଷ ତଳେ ସେ ଭାରତ ଆସିଥିଲେ। ବାଂଲାଦେଶର ଫରିଦପୁର ଜିଲ୍ଲାର ପାଟବାଲି ଗାଁର ମୂଳ ବାସିନ୍ଦା ରିନା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ଭାରତ ଆସିଥିଲେ; ସେତେବେଳେ ପୁଅର ବୟସ ଦେଢ଼ ବର୍ଷ ଥିଲା।

“ମୋର ବୟସ ଅଢ଼େଇ ବର୍ଷ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ମାଆ ମରିଗଲେ। ସାବତ ମାଆ ମୋତେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିବାକୁ ଦେଉନଥିଲେ। ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ବାପା ମୋର ବାହାଘର କରିଦେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ନିର୍ଯାତନା ଦେଉଥିଲେ। ଆମି ଖୁବ୍ କଷ୍ଟେ ଦିନ୍ କାଟାଚ୍ଛିଲାମ୍ [ମୁଁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲି],” ବାଉଁଶ ଘରର ଅଗଣାରେ ଠିଆ ହୋଇ ରିନା କହନ୍ତି। ଏଠାକୁ ଆସିବାର ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ସେ କେବେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାସସ୍ଥାନଠାରୁ ନିକଟତମ ସୀମା ଚେକପୋଷ୍ଟ ବଙ୍ଗାଁ, ଯାହା ପ୍ରାୟ ୨୦ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ।

ପ୍ରାୟ ଏକ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ରିନା ନଦିଆ ଜିଲ୍ଲାର କଲ୍ୟାଣୀରେ ରହିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସେ ଘରୋଇ କାମ, ଚିକିତ୍ସା ସହାୟିକା ଓ ରୋଷେୟା ଭଳି ବିଭିନ୍ନ କାମ କରୁଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ବିବାହ କରି ଚିକନପଡ଼ାକୁ ଆସିବା ପରେ ସେ କିଛି ପରିଚୟପତ୍ର ତିଆରି କରାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିତ ବର୍ଷର ସଂଶୋଧିତ ଭୋଟର ତାଲିକାରେ ତାଙ୍କ ନାମ ଆସିନଥିଲା। ଯେଉଁ ଶୁଣାଣିକୁ ସେ ଯାଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ କହନ୍ତି, “ଏକ କପି କୋରେ ଫଟୋ ତୁଲୋଖାଲି [ସେମାନେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଫଟୋ ଉଠାଇଲେ]।” ଚିନ୍ତିତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ରିନା ପଚାରନ୍ତି, “ବାଂଲାଦେଶରେ ଥିବା ମୋ’ ବାପାମାଆଙ୍କ ଦଲିଲ ମୁଁ କିପରି ଦେବି?”

ରାଜ୍ୟରେ ୨୭ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ନିଜ ନାମ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିବା ପରେ ଟ୍ରିବ୍ୟୁନାଲରେ ଆପତ୍ତି ଜଣାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତା’ପରେ ବି ଭୋଟ ଦେଇପାରିନଥିଲେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବାହରୁ ଆଠ ବର୍ଷର ଏକ ଝିଅ ଥିବାବେଳେ ରିନା ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତିତ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ମୁମ୍ବାଇ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଏକ ହୋଟେଲରେ କାମ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଗୋଡ଼ରେ ଅକ୍ଷମତା ଅଛି ଏବଂ ସେ ଉତ୍ତରବଙ୍ଗର ଶିଲିଗୁଡ଼ିର ଏକ କେକ୍ କାରଖାନାରେ କାମ କରନ୍ତି। ସେ ଆଗରୁ ସିଏଏ ମାଧ୍ୟମରେ ନାଗରିକତା ପାଇଁ ଆବେଦନ କରିସାରିଛନ୍ତି। ନିକଟ ଅତୀତରେ ରିନା ନିକଟସ୍ଥ ଏକ ଘରେ ଘରୋଇ କାମ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ସ୍ୱାମୀ ଓ ପୁଅଙ୍କ ମିଳିତ ଆୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛନ୍ତି।

ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତର ୨୪ ପ୍ରଗଣା ଜିଲ୍ଲାର ଗାଇଘାଟା (ସିଡି) ବ୍ଲକରେ ଅବସ୍ଥିତ ଚିକନପଡ଼ାରେ କଚ୍ଚା ଓ ପକ୍କା ଘରର ମିଶ୍ରଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ବ୍ୟାଗରେ ଭର୍ତ୍ତି ଫୁଲମାଳ ଗାଁରେ ଏକ ସାଧାରଣ ଦୃଶ୍ୟ; ଅଧିକାଂଶ ସ୍ଥାନୀୟ ବାସିନ୍ଦା ମାଳା ତିଆରି ଓ ବିକ୍ରି କାମରେ ନିୟୋଜିତ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହନ୍ତି, ଅଧିକାଂଶ ଯୁବକଯୁବତୀ କାମ ପାଇଁ ପ୍ରବାସ ଯାଇଛନ୍ତି, ଫଳରେ ଗାଁରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ବୟସ୍କ ଲୋକମାନେ ରହିଯାଇଛନ୍ତି।

ଏଠାକାର ଅଧିକାଂଶ ମତୁଆ ବାସିନ୍ଦା ଏସ୍‌ଆଇଆର୍ ପରେ ନିଜ ନାମ ‘ବିଚାରାଧୀନ’ ତାଲିକାରେ ଦେଖିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ନାମ ତାଲିକାରୁ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି, ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାରଣ ଏବେ ବି ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ ଏବଂ ବୁଥସ୍ତରୀୟ ଅଧିକାରୀ(ବିଏଲଓ)ଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ତାହାର କୌଣସି ଉତ୍ତର ନାହିଁ।

ଚିକନପଡ଼ାରେ ନିଜ ପକ୍କା ଘର ବାହାରେ ବସି ଅମଲ କୃଷ୍ଣ ହାଲଦାର କହିଉଠନ୍ତି: “ଅମାର୍ ଭୋଟ୍ ନେଇ ତୋ କି ହୋୟେଛେ? ଆମି ଆଜଚ୍ଛି କାଲ୍‌ ନେଇ [ମୋର ଭୋଟ ନାହିଁ ତ କ’ଣ ହେଲା? ମୁଁ ଆଜି ଅଛି, କାଲି ନଥାଇ ପାରେ।]”

ଅମଲ ୧୯୮୫ରେ ବାଂଲାଦେଶର ଖୁଲନାରୁ ଭାରତ ଆସିଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ବୟସ ୨୮ ବର୍ଷ ଥିଲା। କୋଲକାତାର ନିର୍ମାଣସ୍ଥଳରେ କାମ ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ୨୪ ପ୍ରଗଣା ଜିଲ୍ଲାର କାନୁପୁରରେ ରହୁଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଆସିବାର ପ୍ରାୟ ଆଠ ମାସ ପରେ ଅମଲ ଚିକନପଡ଼ାକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ କୃଷି ଶ୍ରମିକ ଭାବେ କାମ ପାଇଥିଲେ।

ତାଙ୍କ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଅନ୍ୟ ଅନେକଙ୍କ ଭଳି ଅମଲ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବର ଦୁଇଟି ନିର୍ବାଚନରେ ମମତା ବାନାର୍ଜୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ଅଖିଳ ଭାରତୀୟ ତୃଣମୂଳ କଂଗ୍ରେସକୁ ଭୋଟ ଦେଇଥିଲେ। ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ରାଜନୈତିକ ଦଳ ମତୁଆ ମହାସଂଘର ମାତୃସମା ନେତ୍ରୀ ବୀଣାପାଣି ଦେବୀଙ୍କ ସମର୍ଥନ ହାସଲ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି - ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବୋରୋମା ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଡାକୁଥିଲେ। ବୀଣାପାଣି ଦେବୀ ଥିଲେ ଗୁରୁଚାନ୍ଦ ଠାକୁରଙ୍କ ନାତି ପିଆର୍ ଠାକୁରଙ୍କ ପତ୍ନୀ। ଗୁରୁଚାନ୍ଦ ଠାକୁର ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ମତୁଆ ମହାସଂଘ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ୨୦୧୯ରେ ବୀଣାପାଣି ଦେବୀଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପରିବାରରେ ରାଜନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ ନେଇ ବିଭାଜନ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିଲା।

୨୦୨୩ରେ ମାଲଦାର ଏକ ସାଧାରଣ ସଭାରେ ବାନାର୍ଜୀ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ନେତା ଗୁରୁଚାନ୍ଦ ଠାକୁରଙ୍କ ନାମକୁ ‘ଗୋରୁ-ଚାନ୍ଦ’ ବୋଲି ଭୁଲ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ ଅମଲଙ୍କର ବାନାର୍ଜୀଙ୍କ ଦଳ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ କମିଯାଇଥିଲା। “ଆମାର୍ ଠାକୁର୍ କେ ଜେ ଗୋରୁ ବୋଲେ, ତାର୍ ସାଥେ ଆମି ନାଇ, ନାଇ, ନାଇ [ଯିଏ ମୋ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଗୋରୁ ବୋଲି କହେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ନାହିଁ, ନାହିଁ, ନାହିଁ],” ବୋଲି ମୁଣ୍ଡକୁ ହଲାଇ ଅମଲ କହନ୍ତି।

ଏବେ ସେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି ପ୍ରତି ନିଜ ସମର୍ଥନ ବିଷୟରେ ଖୋଲାଖୋଲି କହନ୍ତି ଏବଂ ନିର୍ବାଚନମଣ୍ଡଳୀରେ ଦଳର ସଭାଗୁଡ଼ିକରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତି।

୨୦୨୦ରେ ବଙ୍ଗାଁରେ ବିଜେପିର ଏକ ସଭାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଘଟିଥିବା ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା ଅମଲଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିବା ଅସମ୍ଭବ କରିଦେଇଛି। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶାଶ୍ୱତୀ କୋଲକାତାର ବାଘାଯତୀନ ବଜାରରେ ଫୁଲମାଳା ତିଆରି କରି ବିକ୍ରି କରନ୍ତି ଏବଂ ମାସକୁ ୪,୦୦୦ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ତାଲିକାରୁ ବାଦ୍‌ ପଡ଼ିଛି। ମୁମ୍ବାଇରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରବାସୀ ଶ୍ରମିକ ଭାବେ କାମ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ପୁଅ ତରଫରୁ ମଧ୍ୟ ଅମଲ ଆପତ୍ତି ଜଣାଇଛନ୍ତି।

ଅମଲ କହନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ହିନ୍ଦୁ ଓ ମତୁଆ କାର୍ଡ ନେଇ ନାଗରିକତା ସଂଶୋଧନ ଆଇନ (ସିଏଏ) ମାଧ୍ୟମରେ ନାଗରିକତା ପାଇଁ ଆବେଦନ କରିବାକୁ ଆଗରୁ ଠାକୁରବାଡ଼ି ଯାଇସାରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୯ରେ ଲାଗୁ ହୋଇଥିବା ଏହି ଆଇନ ଆଫଗାନିସ୍ତାନ, ପାକିସ୍ତାନ ଓ ବାଂଲାଦେଶରେ ଧାର୍ମିକ ନିର୍ଯାତନାର ଶିକାର ଅଳ୍ପସଂଖ୍ୟକଙ୍କୁ ଭାରତରେ ନାଗରିକତା ପାଇବାକୁ ଏକ ମାର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଏଥିପାଇଁ ସେମାନେ ୩୧ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୧୪ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଦେଶକୁ ଆସିଥିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ନବନିର୍ବାଚିତ ବିଧାୟକ ସୁବ୍ରତ ଠାକୁର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ନେତା ହରିଚାନ୍ଦ ଠାକୁରଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ବଂଶଧର। “ହିନ୍ଦୁ ଦେର୍ ରୋକ୍ଷା କୋର୍ତେ ହୋବେ [ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ହେବ],” ଗାଇଘାଟର ବିଧାୟକ କହନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ସମସ୍ତ ଜାତିଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରେ ବୋଲି ପୁଣିଥରେ କହନ୍ତି। ସେ ସିଏଏକୁ ମତୁଆମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ରକ୍ଷା କବଚ’ ବା ଢାଲ ବୋଲି କହନ୍ତି। “ସେଥିପାଇଁ ମତୁଆମାନେ ମଧ୍ୟ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଆମକୁ ଭୋଟ ଦେଇଛନ୍ତି,” ବୋଲି ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।

ତେବେ ତୃଣମୂଳ ରାଜ୍ୟସଭା ସାଂସଦ ମମତା ବାଲା ଠାକୁର ପରୀକୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ମତୁଆ ଭୟରେ ରହୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଗକୁ କ’ଣ ହେବ ତାହା ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ପଷ୍ଟତା ନାହିଁ। “ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ ଦଲିଲ ତିଆରି କରାଇବା ପାଇଁ ଏଠୁ ସେଠିକି ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି। ସରକାର ଯେତେବେଳେ ନିରୋଧ ଶିବିର ଖୋଲୁଥିବା ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ମତୁଆମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ଯତକୁ ନେଇ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।”