കേരളത്തിലെ അടുക്കളയിലേക്ക് പുക മടങ്ങിവരുന്നു

കാട്ടിലെ കടയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ കസ്റ്റമർ എത്തുന്നതിന് മുന്നേ, കാട്ടിലെ ദിവസം ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

വെളിച്ചം ഉദിച്ചപ്പോഴേക്കും, ശശികുമാരി കാണിയും മറ്റ് സ്ത്രീകളും തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ വിതുര-പേപ്പാറ ഡാം റോഡിൽനിന്ന് മാറി കാട്ടിലേക്ക് നടന്നുതുടങ്ങി. പശ്ചിമഘട്ടത്തിൻ്റെ താഴെയുള്ള ഈ പ്രദേശത്തെത്തുമ്പോൾ റോഡ്, പേപ്പാറ റിസർവോയറിനെ വലംവെച്ച്, ആദിവാസി കോളണികളിലേക്കെത്തുന്നു. ഇവിടെ പാചകവാതകം വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല. ശേഖരിക്കപ്പെടുകയാണ്

തലയിൽ വിറകുകെട്ട് ചുമന്ന് അവർ മടങ്ങുന്നു. അപ്പോഴാണ് അടുക്കള തുറക്കുന്നത്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കാട്ടിലെ കട.

റോഡരുകിലുള്ള ചെറിയ ഭക്ഷണശാലയിൽ, പുക ഉയർന്ന്, കറുത്ത പാത്രങ്ങൾക്കുമുകളിൽ തൂങ്ങിനിന്നു. ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു എൽ.പി.ജി. സിലിണ്ടർ മൂലയ്ക്കിരിപ്പുണ്ട്. നിറയ്ക്കലൊന്നും സമയാസമയത്ത് നടക്കാറില്ല. വില വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. വിതരണവും അനിശ്ചിതത്വത്തിലാണ്.

“ഞങ്ങൾക്ക് ഇനി ഗ്യാസിനെ ആശ്രയിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട്, ഇതിലേക്ക് മാറി,” 59 വയസ്സുള്ള ശശികുമാരി പറയുന്നു.

അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ചേർന്ന് ഇറാനുനേരെ യുദ്ധമാരംഭിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് ദ്രവീകൃത പെട്രോളിയം ഗ്യാസിൻ്റെ (എൽ.പി.ജി) ലഭ്യത കേരളമൊട്ടാകെ തടസ്സപ്പെടുകയും, ചെറിയ ഭക്ഷണശാലകളുടെ നടത്തിപ്പ് ദുഷ്കരമാവുകയും ചെയ്തു. ദൗർല്ലഭ്യവും ഉയർന്ന വിലയും മിക്കവരേയും വിറകിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു.

കാട്ടിലെ കടയിൽ, അത് ദിവസത്തെത്തന്നെ മുഴുവനായും ബാധിച്ചു.

58 വയസ്സുള്ള ഭർത്താവ് മണിയന് അസുഖം ബാധിച്ച് ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയാതായതോടെയാണ്, നാലുവർഷം മുമ്പ് ശശികുമാരി ഈ ഭക്ഷണശാല തുടങ്ങിയത്. പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ ചെറിയ ആദിവാസി സമൂഹമായ കാണി വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ശശികുമാരി, തനിക്കറിയാവുന്ന ജോലിയിലേക്ക് – തൻ്റെ നാടിൻ്റെ രുചിയിലേക്ക് - തിരിഞ്ഞത് അങ്ങിനെയാണ്.

സംയോജിത ഗോത്രവികസന പദ്ധതിയുടേയും (ഇൻ്റഗ്രേറ്റഡ് ട്രൈബൽ ഡെവലപ്മെൻ്റ് പ്രോഗ്രാം) കുടുംബശ്രീയിലൂടെ ലഭിച്ച വായ്പയുടേയും പിന്തുണയോടെ, അവർ, ഒരു ചെറിയ വരുമാനം പ്രതീക്ഷിച്ച്, റോഡരുകിൽ ഒരു ചെറിയ അടുക്കള തുറന്നു, കോവിഡ്-19-ലെ ലോക്ക്ഡൗൺ കാലത്ത് ധാരാളം ജനങ്ങൾക്ക് സഹായകരമായത്, ഇത്തരം കുടുംബശ്രീ ‘ഹോട്ടലുകൾ’ ആയിരുന്നു.

പുക ഇല്ലാതാക്കിയും, വിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള സമയം ലാഭിച്ചും എൽ.പി.ജി. കാര്യങ്ങളെ അല്പം എളുപ്പമാക്കി. എന്നാലിപ്പോൾ, ദിവസത്തിൽ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നത്, വിറക് ശേഖരിക്കലാണ്.

“നേരത്തെ പോയില്ലെങ്കിൽ, ആവശ്യത്തിനുള്ളത് കിട്ടില്ല,” ശശികുമാരിയുടെ പുത്രവധു, 38 വയസ്സുള്ള സ്വപ്ന കാണി പറയുന്നു. ഇപ്പോൾ അധികം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന ഈ വിറകുശേഖരിക്കൽ ജോലി കാരണം, ആദ്യത്തെ ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്നതിനുമുമ്പേ ഊർജ്ജം മുഴുവൻ നഷ്ടമാവുന്നു.

അകത്ത്, ജോലി കൂടുതൽ പതുക്കെയാണ്. കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതും. തീ കെടാതെ നോക്കണം. അതിന്, വിറക് ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കണം. മുറി നിറയെ പുക നിറയും. ചൂട് കൂടും. കൂടുതൽ പാചകം ചെയ്യാൻ കൂടുതൽ സമയമെടുക്കും.

എന്നിട്ടും, എണ്ണത്തിന് കുറവൊന്നുമില്ല.

ഉച്ചയോടെ, ഭക്ഷണശാലയിൽ ആളുകൾ നിറഞ്ഞു. പേപ്പാറ ഡാമിലേക്ക് പോവുന്ന ആളുകൾ ഇവിടെ തങ്ങും. അടുത്തുള്ള വിതുര, പാലോട് പട്ടണങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ആളുകളും വരാറുണ്ട്. കൂവച്ചെടിയുടെ ഇലയിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നത് കേട്ട് വരുന്നവരാണ് പലരും.

ഇവിടുത്തെ ഭക്ഷണം ലളിതവും നാടിനിണങ്ങുന്നതുമാണ്. കിട്ടുന്ന വിഭവങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള കറികളാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. പുതുതായി പൊട്ടിച്ചെടുത്ത, ചെറിയ ഔഷധഗുണമുള്ള കൂവയിലയിലാണ് ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നത്.

“വിറകുപയോഗിച്ച് പാചകം ചെയ്ത ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ രുചി വ്യത്യസ്തമാണ്,” ഭക്ഷണത്തിനുശേഷം ഇല മടക്കിക്കൊണ്ട്, തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നുള്ള ഒരു സന്ദർശകൻ പറയുന്നു. ഭക്ഷണത്തിന് നല്ല രുചിയുണ്ടെന്ന് മറ്റുള്ളവരും പറയുന്നു.

ആ രുചിയുടെ പിന്നിൽ അദ്ധ്വാനമുണ്ട്.

മുമ്പ്, 60 മുതൽ 120 ആളുകൾക്കുവരെ വിളമ്പിയിരുന്ന സ്ഥാനത്ത്, ഇപ്പോൾ ദിവസവും 200-നടുത്ത് ആളുകള്ള്ലാണ് വിളമ്പുന്നത്. കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങളോ, വികസനമോ ഒന്നുമില്ല. ജോലി ഇരട്ടിയായി. ഒരു പതിവ് ഊണിന് – പൊന്നി, അല്ലെങ്കിൽ ചുവന്ന അരിയും, മൂന്ന് പച്ചക്കറിവിഭവങ്ങളും മീൻ കറിയും – 60 രൂപയാണ്. എന്നാൽ “വീട്ടിലെ അഞ്ച് അംഗങ്ങളും ഇവിടെ ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യണം. ദിവസത്തിൽ, എല്ലാംകൂടി ഏകദേശം 4,200 – 5,000 രൂപവരെ ലഭിക്കും.”

കേരളത്തിലെ കുടുംബശ്രീ ഭക്ഷണശാലകൾ മിക്കതും, വലിയ സമൂഹ അടുക്കളകളടക്കം, എൽ.പി.ജി. ക്ഷാമംകൊണ്ട് വിറകിലേക്ക് ചുവട് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ചിലർ വിഭവങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറച്ചു. ചിലർ സമയത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തി.

കാണി സ്ത്രീകൾക്ക്, ഈ മാറ്റം വലിയ സമ്മർദ്ദമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അവരുടെ ഭക്ഷണപാരമ്പര്യം എല്ലായ്പ്പോഴും കാടിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. വിറകുപയോഗിച്ചുള്ള പാചകം അവർക്ക് പുത്തനല്ല.

എന്നാൽ, അതിനുള്ള ഈ പുതിയ കാരണം, ഇതാദ്യമാണ്.

“ഇങ്ങനെയല്ല ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചിരുനത്. ഗാസ് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാക്കിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അദ്ധ്വാനം കൂടുതലാണ്,” ശശികുമാരി പറയുന്നു. കൂടുതൽ നേരം പുക അനുഭവിക്കണം. വിളമ്പുന്ന ഓരോ ഭക്ഷണത്തിനും കൂടുതൽ അദ്ധ്വാനിക്കണം.

വൈകീട്ടോടെ, തിരക്ക് കുറഞ്ഞു. വിറകിൻ്റെ ശേഖരവും ചെറുതായി. അവസാനത്തെ കസ്റ്റമറും പിരിഞ്ഞു. കാടിൻ്റെ അതിരുകൾ വീണ്ടും അടഞ്ഞു.

സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പ്, ഈ സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക് പോകും. അടുക്കള നിലനിർത്താനാവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ തേടി. ഇന്ധനത്തെക്കുറിച്ചും അതിൻ്റെ വിതരണത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത് അകലെയാണ്. അത് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ഇവിടെ, കാട്ടിലെ കടയിൽ, ആ മാറ്റങ്ങൾ പതുക്കെപ്പതുക്കെ ദിനചര്യയായി മാറുകയും ചെയ്യും.

ഒരു സമയത്ത്, ഒരു കെട്ട് വിറക് എന്ന മട്ടിൽ.

പരിഭാഷ: രാജീവ് ചേലനാട്ട്