ಜಿಗಿಹಗ್ಗದಾಟ, ಹಾಡು, ಮತ್ತು ಕ್ರಿಕೆಟ್

ಅವರ ನಗುವೇ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಕೆಲವು ಹುಡುಗಿಯರು ಹಗ್ಗಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಹಲವಾರು ಹುಡುಗರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಂತು, ದೊಡ್ಡ ಆಟದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶಾಲಾ ಸಹಪಾಠಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಪುಣೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ದೌಂಡ್ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಯ ಗ್ರೈಂಡ್‌ಮಿಲ್ ಸಾಂಗ್ಸ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮತ್ತು ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಲ್ತಾನ್ ಗ್ರಾಮದ ಯೆಓಲೆ ವಸ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಪರಿಷತ್ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿನಿಂದ ನಾವು ಆಕರ್ಷಿತರಾದೆವು.

ಉತ್ಸಾಹಪೂರ್ವ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹುಡುಗ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬರುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಬೇಗನೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬೌಲರ್ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಚೆಂಡನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಫೀಲ್ಡರ್ಗಳು ಅದನ್ನು ತರಲು ಓಡುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಕೆಲವು ಹುಡುಗಿಯರು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆ ಪಟ್ಟರೂ, ಹಾಡಲು ಅಲ್ಪ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಬೇಕು. ಧೈರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಹಾಡು ಸರಿಯಿದೆ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಪಾರಿ ತಂಡದ ಜಿತೇಂದ್ರ ಮೇಡ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಡು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಆಟವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮಕ್ಕಳು ವೃತ್ತವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

"ಎಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಯನ ಅವಧಿಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಆಟವಾಡಲು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ" ಎಂದು ಅವರ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಸುನಂದಾ ಜಗದಾಳೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಶಾಲೆಯ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಸಂದೀಪ್ ರಸಾಲ್ ಅವರು ನಮಗೆ ಕಚೇರಿ ಮತ್ತು ತರಗತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. "ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೂಡ ಇದೆ ಮತ್ತು ನಾವು ಶಾಲಾ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ನವೀಕರಿಸಿ ಪುನಃ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಶೆಡ್‌ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಅವರ 'ಆಧುನಿಕ' ಅಡುಗೆಮನೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ - ಇದು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದ್ದು, ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಚೀಲಗಳಲಲ್ಲದೆ ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ - ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಶಾಲೆಯು 43 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ - 6 ರಿಂದ 10 ವರ್ಷದರವರೆಗಿನ 21 ಹುಡುಗಿಯರು ಮತ್ತು 22 ಹುಡುಗರು. 1 ರಿಂದ 4 ರವರೆಗಿನ ಪ್ರತಿ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮಾಲ್ತಾನ್ ಮೂಲದವರು, ಕೆಲವರು ನೆರೆಯ ಮುಗಾಂವ್ ಗ್ರಾಮದವರು. ಮಾಲ್ತಾನ್ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗಿರುವ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ ಇದೆ. ಈ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾದ ನಂತರ ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ರಸಾಲ್ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹೊಸ ಕೋಣೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದೆ - ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಣ್ಣದ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿದೆ. ದೂರದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಸೀರೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ತೂಗಿನಲ್ಲಿ ಮಗುವೊಂದು ಮಲಗಿದೆ. "ಅವಳು ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗಳು. ಹಿರಿಯ ಮಗಳು ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಾಳೆ" ಎಂದು ಸುನಂದಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರು ದಂಪತಿಗಳು; ಈ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುವ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಬ್ಬರೇ ಇಲ್ಲಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಬೋಧನಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳೂ ಹೌದು. ಅವರು ಸುಮಾರು 65 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ದೌಂಡ್ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಪ್ರತಿದಿನ ತಮ್ಮ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಯುವ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರು ಮುಂದಿನ ಬ್ಯಾಟರ್ ಯಾರು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಚುರುಕಾದ ಚಿಂತಕನು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿದ್ದಾರೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಹೋರಾಟವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೈ-ಕೈ ಕಾದಾಟವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಟದ ಸಮಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 3 ಗಂಟೆಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಮರುಜೋಡಿಸಲು, ತರಗತಿಯಿಂದ ಚೀಲಗಳು ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಮತ್ತು ಸ್ಕಿಪ್ಪಿಂಗ್ ಹಗ್ಗಗಳು, ಬ್ಯಾಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಚೆಂಡುಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹುಡುಗಿಯರು ಮತ್ತು ಹುಡುಗರು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಬಂದು, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ, ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ - ಇದು ಅವರ ದೈನಂದಿನ ದಿನಚರಿಯ ಒಂದು ಭಾಗ.