மூழ்கும் கிணறுகளும், மூழ்கடிக்கும் கடனும்

கர்பாரி ராம்ராவ் ஜாதவின் கிணறு தோண்டுவதற்கான விண்ணப்பம், மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அதற்காக, மாவட்ட நிர்வாகத்திடமிருந்து அவர் ரூ.2.99 லட்சம் மானியம் பெறவிருந்தார். அதற்கு பதிலாக, "நான் அந்தப் பணத்தைப் பெறவும் இல்லை. நானாக கிணத்தை தோண்ட முயற்சித்ததில், ரூ. 1.5 லட்சம் அளவுக்கு கடன் ஆகியுள்ளது," என்கிறார்.

48 வயதான ஜாதவ், அவுரங்காபாத்தின் புலம்ப்ரி தாலுகா, கனோரி கிராமத்தில் வசிக்கிறார். அங்கு அவர் நான்கு ஏக்கரில் பருத்தி மற்றும் கம்பு பயிரிடுகிறார். இதற்காக அருகிலுள்ள மலைகளிலிருந்து பாயும் ஓடையில் இருந்து தண்ணீர் எடுக்கிறார். ஆனால் மராத்வாடா பகுதியில் வறட்சி பொதுவானது. எனவே சொந்தமாக கிணறு இருந்தால், விவசாய நிலத்தையும் கால்நடைகளையும் எளிதாக பராமரிக்க முடியும் என்று ஜாதவ் நம்பினார்.

அதற்காக, 2013 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், ஒரு விண்ணப்பத்தையும் சமர்ப்பித்தார். அதற்கு அவரது நிலம் தொடர்பான கட்டாய ஆவணங்கள் பலவும் தேவைப்பட்டன. ஆவணங்களைப் பெறுவதற்கு, ஜாதவ் பல்வேறு அலுவலகங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. தலாதி (கிராம கணக்காளர்), கிராம பஞ்சாயத்து (கிராம சபை) மற்றும் பஞ்சாயத்து சமிதி (கிராம பஞ்சாயத்துக்கும் ஜில்லா பரிஷத் அல்லது மாவட்ட வாரியத்திற்கும் இடையிலான ஒரு இடைத்தரகர் அமைப்பு) அலுவலகங்கள் இதில் அடங்கும். இதற்கிடையில், ஆவணங்களைப் பெறவும், ஜில்லா பரிஷத்திலிருந்து பணி உத்தரவைப் பெறுவதற்கும், அவரிடம் லஞ்சம் கேட்கப்பட்டது. "ஒரு சாதாரண விவசாயி நிர்வாகத்தை எப்படி எதிர்க்க முடியும்," என்று அவர் கூறுகிறார்.

மகாத்மா காந்தி தேசிய கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதச் சட்டத்தின் (MNREGA) கீழ், விவசாயிகள், சொந்தமாக கிணறு தோண்ட விண்ணப்பம் அங்கீகரிக்கப்பட்டால், மாநில அரசு ரூ. 2.99 லட்சம் மானியம் வழங்குகிறது. அந்தத் தொகையை வைத்து, விவசாயிகள் தொழிலாளர்களுக்கு ஊதியமும், குழாய்கள் போன்ற பொருட் செலவுகளையும் செய்யலாம். இந்தச் செலவுகளை, பஞ்சாயத்து சமிதியிலிருந்து, தவணைகளில் கோரலாம்.

ஆனால் அதைத் தொடங்க, அதாவது, தனது சொந்த நில ஆவணங்களைப் பெறவும், ஜாதவுக்கு பணம் தேவைப்பட்டது. அவர் உள்ளூரில், மாதத்திற்கு 5 சதவீத வட்டி விகிதத்தில் ரூ. 40,000 கடன் வாங்கினார். ஆண்டுக்கு 60 சதவீதமாகும் இது அவருக்கு பெரிய தொகை தான். வறட்சி காலத்தில் ஜாதவ் வங்கிகளில் கடன் வாங்கியுள்ளார். ஆனால் தனியார் ஒருவரிடம் கடன் வாங்கியது இதுவே முதல் முறை. "நான் அதில் 30,000 ரூபாயை லஞ்சமாக கொடுத்துவிட்டு, கிணற்றின் ஆரம்ப கட்டுமானத்திற்காக 10,000 ரூபாயை செலவிட்டேன்," என்று அவர் கூறுகிறார். "நான் லஞ்சம் கொடுத்தவர்கள் வேலையை முடித்துக் தருவதாக உறுதியளித்ததால், நான் சீக்கிரமே கடனை அடைத்து விடுவேன் என்று எதிர்பார்த்தேன்."

பிப்ரவரி 2015-ல், அவருக்கு நிர்வாக ஒப்புதல் கிடைத்தது. விரைவிலேயே வேலையைத் தொடங்க அனுமதிக்கும் பணி உத்தரவும் வந்தது. அதனால், MNREGA நிதி வரும்போது, கடனை அடைத்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கை வலுவானது. அதனால், தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தி, தனது விவசாய நிலத்திற்கு அருகிலேயே ஒரு கிணற்றைத் தோண்டத் தொடங்கினார்.

ஆனால், பணி உத்தரவு இருந்தும், பஞ்சாயத்து சமிதியிடமிருந்து, ஜாதவுக்கு பணம் வரவில்லை. தன் வீட்டிலிருந்து 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும், புலம்பிரி சமிதி அலுவலகத்திற்கு, நடந்து அல்லது ஷேர் ரிக்ஷாவில் தினம் சென்று வந்தார். ஆனால், அங்கு யாரும் அவரது புகார்களைக் கவனிக்கவில்லை. "பணத்திற்காக அலைவது, நிதி நெருக்கடி மட்டும் ஏற்படுத்தவில்லை, வேலை நேரங்களையும் பாதித்தது," என்று ஜாதவ் கூறுகிறார்.

இதற்கிடையில், கிணறு 20 அடி ஆழத்திற்கு தோண்டப்பட்டது. இன்னும் சில வாரங்கள் வேலை செய்தால், தண்ணீர் வரத் துவங்கி விடும் என்று ஜாதவ் எதிர்பார்த்தார். ஆனால் அதிகாரப்பூர்வமாக ஒதுக்கப்பட்ட நிதி வந்தபாடில்லை. இந்த தாமதங்கள், ஜாதவை தொடர்ந்து கிணறு தோண்டவிடவில்லை. "தொழிலாளர்கள் பின்வாங்கினர். இது அவர்களின் தவறில்லை," என்கிறார். "என்னால் அவர்களுக்கு கூலி கொடுக்க முடியவில்லை. அவர்கள் எப்படி தொடர்ந்து வேலை செய்வார்கள்?"

ஜாதவின் குடிசைக்கு முன்னால், கற்குவியல்களும், பாதி தோண்டப்பட்ட கிணறும், அவரது இழப்புகளை நினைவுபடுத்தின. கடன்கள், உயரும் வட்டி விகிதங்கள், தொழிலாளர் செலவுகள், பல மணிநேர முயற்சி எல்லாமும் வெறும் குழியாக மாறியதை நினைத்து வருந்தினார்.

கனோரியில், இது பொதுவான கதை. ஏப்ரல் மாதத்தின் சுட்டெரிக்கும் வெயிலின் குடையில் மைல் கணக்கில் விவசாய நிலங்களைக் கொண்ட இந்தக் கிராமம், ஔரங்காபாத்திலிருந்து 35 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. நீர் ஆதாரங்களால் நிரம்பிய மலைகளுக்கு இடையில் இது அமைந்துள்ளது. மலைகள் வழியாகப் பாயும் நீர், பலரையும் கிணறு தோண்ட விண்ணப்பிக்கத் தூண்டியுள்ளது. ஜாதவைப் போலவே, இன்னும் 17 விவசாயிகள், பல ஆண்டுகளாக காத்திருக்கிறார்கள்.

நான்கு ஏக்கர் நிலம் வைத்திருக்கும் மூசா நூர் ஷா, லஞ்சம் கொடுக்க தேவைப்பட்ட பணத்திற்காக, தனது 10 கோழிகளையும் ஆறு ஆடுகளையும் மற்றொரு விவசாயிக்கு சுமார் ரூ. 50,000க்கு விற்றிருந்தார். "நான் [லஞ்சமாக பலருக்கும்] 20,000 ரூபாய் கொடுத்த பிறகு, எனக்கு பணி உத்தரவு கிடைத்தது," என்கிறார். "நான் கிணறு தோண்டத் தொடங்கியதும், ஆவணங்கள் முழுமையாக இல்லை என்று கூறி, மேலும் பணம் கேட்டார்கள்."

படிக்காத, 45 வயது மூசாவுக்கு, கிணறு தோண்டுவது பற்றி யோசிக்கும் முன் வங்கிக் கணக்கு கூட இல்லை. "கிணற்றுக்கான பணம் நேரடியாக அனுப்பப்படும் என்று, கணக்கைத் திறக்கச் சொன்னார்கள்," என்று அவர் கூறுகிறார். "அரசாங்கத் திட்டங்களை நம்பியதற்து கிடைத்த தண்டனை இது. இப்போது எனக்கு கடன்கள் அதிகமாகி, வைத்திருந்த கால்நடைகளும் குறைந்துவிட்டது. எனது சொந்த நிதித் திட்டத்தை பாதித்துள்ளது. எனது மகளின் திருமணமும், ஒரு வருடத்திற்கு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது."

அநீதியால் சோர்வடைந்த சுனில் ரோத்தே, மார்ச் மாதம் கிராமத்தில் உள்ள தேகிராம் சேவகரின் அலுவலகத்திற்குள் கோபமாக நுழைந்தார். இவரும் கனோரியில் கிணறு வெட்ட விண்ணப்பித்த விவசாயி ஒருவரின் மகன். கனோரி விவசாயிகள் மட்டுமல்ல, ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளும் லஞ்சம் கொடுத்துள்ளதை அவர் அறிந்தார். அங்கு நடந்த உரையாடலை, சுனில் தனது ஸ்மார்ட்போனில் பதிவு செய்து, வாட்ஸப்பில் பதிவேற்றினார். உள்ளூர் செய்தி ஊடகங்கள் இதை செய்தியாக்கியதும், ஏப்ரல் இரண்டாவது வாரத்தில் பிரதேச ஆணையர் புருஷோத்தம் பாப்கர், விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டார். அதன்படி நிர்வாகமும், மீண்டும் பணிகளைத் தொடங்க உறுதியளித்துள்ளது. இதற்கிடையில், பிரச்சினைகளுக்கு பயந்து, விவசாயிகள் யாரும், லஞ்சம் கொடுத்ததை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால் விசாரணை, அலுவலரை இடமாற்றம் அல்லது இடைநீக்கம் மட்டுமே செய்யும். நிலைமையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது. ரோத்தேவின் பதிவின் காரணமாகவே, கனோரி விவசாயிகள் பணம் செலுத்திய பிறகும் அவர்களின் திட்டங்கள் முன்னேறாதது குறித்து உள்ளூர் ஊடகங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. கிணறுகளுக்கான நிதி கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் வழக்கமாக சிக்கும் ஊழல்களில் ஒன்றாக இதுவும் கடந்திருக்கும். விவசாயிகளுக்கு உதவுவதாக சொல்லும், பல திட்டங்கள், அவர்களை நாசமாக்குகின்றன.

விவசாயப் பகுதியான மராத்வாடாவில் பணி உத்தரவு அளிக்கப்பட்ட பிறகும், குறைவாக இருக்கும் முடிக்கப்பட்ட கிணறுகளின் எண்ணிக்கை இதை பிரதிபலிக்கிறது. 2008-ம் ஆண்டு மகாராஷ்டிராவில் MNREGA தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து, பிரதேச ஆணையர் அலுவலகத்தின் தரவுகளின்படி, இந்தப் பகுதியில் 89,460 கிணறுகளுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் 46,539 கிணறுகள் மட்டுமே முடிக்கப்பட்டுள்ளன. அவுரங்காபாத் மாவட்டத்தில், 6,616 கிணறுகளுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. ஆனால் 2,493 மட்டுமே முடிக்கப்பட்டன. அதில் 562 கிணறுகளுக்கான பணிகள், தொடங்கப்படக் கூட இல்லை.

இந்த மோசமான மாற்று விகிதத்தை சரிசெய்ய, 2016-17 நிதியாண்டில் அவுரங்காபாத் மாவட்டத்தில் 2,500 கிணறுகளை முடிக்க மாநில அரசும் மாவட்ட நிர்வாகமும் இலக்கு நிர்ணயித்தன. இந்த ஆண்டு மார்ச் 31 ஆம் தேதி வரை, 338 கிணறுகள் மட்டுமே முடிக்கப்பட்டன. இதேபோல், மராத்வாடாவில் 39,600 தனியார் குளங்கள் அனுமதிக்கப்பட்டன. ஆனால் 5,825 மட்டுமே முடிக்கப்பட்டன.

ஏப்ரல் 2016-ல், கனோரியில், ஜாதவ், பணியாளர்களுக்கு கூலித் தொகை செலுத்த, தனது அரை ஏக்கர் நிலத்தை ரூ. 40,000-க்கு அடமானம் வைத்துள்ளார். ஆனால் செலவு ரூ.60,000 வரை சென்றிருந்தது. நிலுவைத் தொகையை திருப்பி செலுத்த முடிந்தாலும், அவரால் நிலத்தைத் திரும்பப் பெற முடியவில்லை. கடந்த விவசாயப் பருவத்திற்கு பணம் திரட்ட, தன் நான்கு பசுக்களில் இரண்டை ரூ.30,000 க்கு விற்றார்; இந்த ஆண்டு அவருக்கு இன்னும் அதிக பணம் தேவைப்படுகிறது.

"எனக்கென்று ஒரு கிணறு வேண்டும் என்ற கனவுக்கு முன், எனக்கு எந்த கடனும் கிடையாது," என்று ஜாதவ் கூறுகிறார். "இந்த கிணறு, எனது நிதி நிலையை பாதித்துவிட்டது. வட்டி விகிதங்கள் கூடிக்கொண்டே போகிறது. அதோடு சம்பா பருவத்திற்கான பருவமழைக்கு முன் தயாராக, இப்போதே மூலதனத்தை திரட்ட வேண்டும். யார் எனக்கு இந்த நிலைமையில் கடன் கொடுப்பார்கள்…"

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்