வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட்ட சியா கலம்

ரோஜா இதழ்களோ, இலையின் நரம்புகளோ இர்ஷாத் உசேன் எல்லாவற்றையும் உலோகத்தில் பொறிக்க வல்லவர். கலைஞரான அவரது சியா கலம் கலை, உத்தரப்பிரதேசத்தின் பித்தளை நகர் என போற்றப்படும் மொராதாபாதில் செய்யப்படுகிறது.

பீர்ஜதாவிலுள்ள பட்டறையில் அவரை சுற்றி, அவர் பொறித்த பொருட்கள் கிடக்கின்றன. மயில்கள், எண்ணெய் விளக்குகள், ஸ்வஸ்திகா அலங்கரிக்கப்பட்ட கோப்பைகள், பிரார்த்தனை மணிகள், சிங்கத் தலை கொண்ட வாள் போன்றவை அங்கு கிடக்கின்றன.

நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்ட சியா கலம் கலைஞர்களின் வழியில் வந்தவர் உசேன். 10 வயதில் பணிபுரியத் தொடங்கினார். அவர் பொறிக்கும் விளக்கு, ஒரு சிறு மர மேஜையில், இரண்டு கற்களுக்கு இடையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. விளக்குடன் கட்டப்பட்டிருக்கும் நூல், மேஜைக்கு கீழ் செல்கிறது. அதை வலது பாதத்தில் அவர் பிடித்திருக்கிறார். பேனா வடிவத்திலான உளி மீதுள்ள மரக் குச்சியை உசேன் அடித்ததும், உலோகத்தில் நுட்பமான வடிவம் உருவாகிறது.

“தனிப்பட்ட பரிசுகளுக்கென வாடிக்கையாளர்கள் தனித்துவமான வடிவங்களை கேட்பார்கள். இந்தி, உருது, ஆங்கிலம், குரானிய வசனங்கள், சுவர் படங்கள் போன்றவை கேட்பார்கள். அவர்கள் விரும்புவார்கள் என்பதற்காக பூக்களை கொண்டு அலங்கரிப்பேன்,” என்கிறார் அவர். “ரோஜாக்களுடனான பரிசுகள்தாம் எனக்கு பிடித்தவை.”

பிற கலைஞர்களுடன் பகிர்ந்து செயல்படும் 10 அடி அறையின் வாசலில் அவர் அமர்ந்திருக்கிறார். “கற்கும்போது ஒரு கலையை கற்பது போல இருந்தது,” என்கிறார் அவர் தொடக்க நாட்களை நினைவுகூர்ந்து. “இப்போது இது வேலையாக இருக்கிறது.”

47 வயது வல்லுநரான அவர், எங்களுக்கு தேநீர் கொடுத்து விட்டு, ஒரு பீடியை எடுத்து பற்ற வைக்கிறார். “கலைஞர்களுக்கு தேநீர் பிடிக்கும். ஏனெனில் அது சக்தி கொடுக்கும். அழுத்தத்தை போக்க நான் பீடிகள் பிடிக்கிறேன்,” என்கிறார் அவர் சிரித்தபடி.

சிறு சிறு உலைகளும் பட்டறைகளும் நிறைந்திருக்கும் நகரத்தின் பழைய பகுதியில் உசேன் பணிபுரிகிறார். கடைகளின் சுவர்களில் பித்தளை பொருட்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. கலைஞர்களில் பெரும்பாலானோர் இஸ்லாமிய சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். “எங்களின் முன்னோர் செய்த வேலை இது. இங்குள்ள மக்களில் 80 சதவிகிதம் பேர் பித்தளை வேலைகளை செய்கின்றனர்,” என்கிறார் உசேன்.

பித்தளைப் பொருட்களுக்கான மெழுகு வார்ப்புகளை செய்யும் நமூனகர்களும், உசேன் பணிபுரியும் பகுதியில் இருக்கின்றனர். பல வகை பித்தளை வகைகளுக்கான பட்டறைகள் இப்பகுதியில் இருக்கின்றன. வாசிக்க: மொராதாபாத்தில் தரை தட்டும் பித்தளை

”என் தந்தை மற்றும் மாமாக்களுடன் சேர்ந்து அஸ்தாப் இ ஃபூல்தான் எனப்படும் பெரிய பூந்தொட்டிகளில் வேலை பார்ப்போம். அவற்றில் நுட்பமான வடிவங்களை நாங்கள் வரைவோம்,” என நினைவுகூருகிறார். “அந்த நாட்களில், ரஷியாவுக்கு பொருட்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்படும்.” அவர்களின் விரிவடைந்த குடும்பத்தில் கிட்டத்தட்ட 50-60 ஆண்கள் கலைஞர்களாக வேலை பார்ப்பதாக சொல்கிறார் அவர். “இப்போது அந்த எண்ணிக்கை எட்டு, ஒன்பதாக குறைந்திருக்கிறது.”

பாரம்பரிய தொழிலான சியா கலம் (பேனா போன்ற வடிவம் கொண்ட உளியால் இப்பெயர்) பல தலைமுறைகளாக குடும்பங்களுக்கு கையளிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. “இப்பகுதியின் பல சியா கலம் கலைஞர்களுக்கு உஸ்தாதுகள் (வித்வான் ஆசிரியர்கள்), பொறிக்கும் கலையைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கின்றனர்,” என்கிறார் குர்ஷீத் அகமது.

ஒரு குளிர்கால மாலை. ஐந்து மணி இருக்கலாம். மூன்று கலைஞர்களும் வடிவங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தனர். பெரிய பூக்கள் கொண்ட வடிவமான ஜாலியின் ஒரு பகுதியாக செதுக்கப்பட்ட கோடுகளில் பராயி எனப்படும் இதழ்களை குர்ஷீத் அகமது செய்து கொண்டிருக்கிறார். “பூக்களும் வடிவங்களும்தான் மாறும். உத்திகள் ஒரே உத்திகள்தாம்,” என்கிறார் அவர்.

பொறிக்கும் கலையை அவர் 1957-ல் 16 வயதாக இருக்கும்போது தந்தை, உஸ்தாத் அப்துல் அமீனிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டார். “பூக்கள் வடிவங்கள் மற்றும் இக்கலை மீதான மதிப்பு ஆகியவற்றால் இந்த வேலை எனக்கு பிடித்துப் போனது,” என்கிறார். 1950-களில், சில கலைஞர்கள் இருந்தார்கள் என்றும் அதனால் பெரும் தேவை இருந்தது என்றும் நினைவுகூருகிறார். இப்போது சொல்கையில், “நிறைய கலைஞர்கள், சிறிய அளவில் இருக்கும் வேலைகளுக்கு போட்டி போடும் நிலை இருக்கிறது.”

22 வயது சாகுர் அகமது மற்றும் 35 வயது நுஸ்ரத் அலி ஆகிய மாணவர்களுடன் அவர் பணியாற்றுகிறார். “தொடக்கத்தில் கலத்தில் தாபி அடிக்க எங்களுக்கு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது. எங்களுக்கு நுட்பமான வேலை கொடுக்கும் நம்பிக்கை, ஆசிரியருக்கு வரும் வரை அதை நாங்கள் தொடர்ந்து செய்தோம்,” என்கிறார் அவர் தம் இளம்பருவத்தை நினைவுகூர்ந்து. சிறு தவறு செய்தாலும் கடுமையாக திட்டு விழும் என்கிறார். “இப்போதிருக்கும் நிலையில் அதே போல கற்க எவரும் விரும்பவில்லை,” என புலம்புகிறார். “உஸ்தாத் கற்பிப்பதில்லை. மாணவர்தான் கற்க வேண்டும். உங்களுக்கு ஆர்வம் இருந்தால், நீங்கள் கற்றுக் கொள்வீர்கள்.”

உத்தரப்பிரதேசத்தின் நகரமான மொராதாபாதின் பீர்ஜதா பகுதியில், பெரும்பாலும் இஸ்லாமிய ஆண்கள்தாம் இத்தகைய கலைகளில் பணிபுரிகின்றனர். மொராதாபாத்தில் இஸ்லாமியர்கள், மக்கள்தொகையில் பாதி இருக்கின்றனர் (கணக்கெடுப்பு 2011).

குர்ஷீத் அகமது மற்றும் இர்ஷாத் உசேன் வசிக்கும் பகுதியிலிருந்து ஐந்து நிமிட நடை தூரத்தில் தில்ஷாத் உசேன் வசிக்கிறார். எழுபது வயதுகளில் இருக்கும் அவர், நீண்ட கிளை வடிவங்களான தாலி கா டிசைன் ம்ற்றும் ரஜபுத்தானா போன்ற பல வடிவங்களை பித்தளையில் பொறித்திருக்கிறார்.

மரோதி வடிவம்தான் மிகவும் நுணுக்கமும் செய்வதற்கு கஷ்டமும் நிறைந்த வடிவமாக கருதப்படுகிறது. தில்ஷாத் அதை திறம்பட செய்பவர். 2022-ம் ஆண்டு நடந்த லக்னோ கண்காட்சியில், அவரின் வேலைப்பாடை பார்த்து பிரதமர் மோடி ஆர்வம் கொண்ட பிறகு, அவர் கறுப்பு பூந்தொட்டியை ஜெர்மன் சான்சலரான் ஒலாஃப் ஷோல்ஸுக்கு பரிசளித்தார். “இந்த வேலைக்கு இங்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை,” என்கிறார். ஈரானில் நடந்த கண்காட்சிக்கு சென்றிருந்தபோது ஈரானிய கம்பளங்கள் தனக்கு ஆர்வம் ஏற்படுத்தியதாக சொல்கிறார் தில்ஷாத்.

சிற்ப குரு மற்றும் பத்மஸ்ரீ உள்ளிட்ட பல மாநில மற்றும் தேசிய விருதுகளை அவர் பெற்றிருக்கிறார். பிற கலைஞர்களும் அவரின் பணியில் ஆச்சரியம் கொண்டிருக்கின்றனர். தில்ஷாத் போன்ற சில மரோதி கலைஞர்கள்தான் மிஞ்சியிருப்பதாக இர்ஷாத் உசேன் சொல்கிறார். அவரின் பாட்டனார், இந்த நுட்பமான வேலையை செய்ததாக நினைவுகூருகிறார்.

தில்ஷாத் உசேன் ஓய்வு பெற்று, இளஞ்கலைஞர்களுக்கு பயிற்சி கொடுக்கிறார். “சிறு நுணுக்கங்களை கொண்டுதான் பயிற்சி அளிக்கிறோம். மிச்சத் துண்டில்தான் கலை முதலில் கற்றுக் கொடுக்கப்படும்,” என்கிறார் அவர். கலைஞர்கள் கற்றுக் கொண்டதும், உளியில் அடிப்பது, கருவிகளை கூர் செய்வது, உலோகத்தை நிரப்புவது போன்ற பிற உத்திகளில் பயிற்சி கொடுக்கப்படுகிறது.

உடல்ரீதியான சவால்களும் இக்கலையில் இருக்கிறது. “இந்த வேலையை நீங்கள் காலையிலொரு 10 நிமிடங்களுக்குதான் செய்ய முடியும். அதற்குப் பிறகு, கண்கள் ஓய்வு கேட்கும்,” என்கிறார் இர்ஷாத் உசேன்.

ரவா எனப்படும் பித்தளைத் தூளும் காற்றில் பறந்து கண்களை பாதிக்கும். “முகத்தில் விழாமல், மார்பில் துகள்கள் விழுவது போல் நாம் அமர்ந்து கொள்ள வேண்டும்,” என்கிறார் முகமது இஸ்லாம். நாற்பது வ்யதுகளில் இருக்கும் இஸ்லாம் கடந்த 30 வருடங்களாக கலைஞராக இருக்கிறார்.

”காலையில் விழித்தெழும்போது கண்களின் ஓரத்தில் இந்த துகள்கள் படிந்திருப்பதை பார்ப்போம்,” என்கிறார் இஸ்லாம். சில நேரங்களில் கைகளை கொண்டு அவர்கள் அவற்றை நீக்குவார்கள். அவை சேகரிக்கப்பட்டு, உள்ளூர் உலைக்கு அனுப்பப்பட்டு மீண்டும் பித்தளை துண்டுகளாக மாற்றப்படும்.

“பித்தளைதான் புதிய தங்கம்,” என்கிறார் குர்ஷீத் அகமது. இன்று சியா கலம் வேலை குறைந்து விட்டது என்கிறார் அவர். பித்தளையின் விலை அதிகரித்து விட்டது. ஏழெட்டு கிலோ பித்தளை தேவைப்படும் நிலையில், ஒரு கிலோ 500 ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகிறது.

பித்தளையின் விலை உயர்வால், கலைஞர்களுக்கான வேலைகள் சரிந்து விட்டது. ஒப்பந்ததாரர்களிடம் இருந்துதான் பொறிப்பு வேலைக்கு கலைஞர்களுக்கு பித்தளை கிடைக்கும். அவர்களின் வருமானம், நாளொன்றுக்கு கிடைக்கும் பித்தளை பொருட்களை சார்ந்து அமைகிறது. “ஒருநாள் வேலைக்கு 20 ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கும்,” என்கிறார் குர்ஷீத் அகமது.

15-20 பித்தளை பொருட்களில் ஒருநாள் வேலை செய்து, 400 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுவதாக முகமது இஸ்லாம் சொல்கிறார். “வேலைப்பாடு, ஜாலி போல நுணுக்கமாக இருந்தால், 500 ரூபாய் ஆகும். ஒருநாளில் ஒன்றுதான் செய்ய முடியும்,” என்கிறார் அந்த 40 வயது கலைஞர்.

வடிவங்களின் வகைகள் பற்றி எழுத்துப்பூர்வ தரவு ஏதுமில்லை. உலோக தளத்தை குறுக்காக செய்வார்கள் அல்லது வடிவங்கள் தெரிவது போல பொறிப்பார்கள் அல்லது வடிவங்கள் உயர்ந்து தெரிவதற்கான கருவிகளை பயன்படுத்துவார்கள்.

வேலைப்பாடை பொறுத்து ஊதியம் அமையும். குறைந்த தரம் கொண்ட வடிவம், ஜப்பானிய வடிவம் என பெயரிடப்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில் அவை ஜப்பானுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுபவை. உலோகத்தில் ஒரு எளிய வடிவத்தை கலைஞர்கள் செய்வார்கள். “குறைந்த தரத்தை 6, 7 வருடங்களில் கற்றுக் கொள்ளலாம்,” என்கிறார் குர்ஷீத் அலட்சியமாக. ‘ஜப்பானிய’ வேலைப்பாடுகளில் பூக்கள் அல்லது இலைகளுக்கான வடிவங்களை கோடுகள் வெளிப்படுத்தும்.

“தினசரி வேலை அதிர்ஷ்டவசமாக எனக்கு கிடைக்கிறது. ஆனால் பல கலைஞர்களுக்கு வேலை கிடைப்பதில்லை,” என்னும் இர்ஷாத் உசேன், ஊதியம் குடும்பத்துக்கு போதுமானதாக இல்லை எனக் கூறுகிறார். அவருக்கு இரு குழந்தைகள். மகள் இக்ரா 7ம் வகுப்பு படிக்கிறார். முகமது ஆசாத் ஒரு வயது இளையவன். “என் குழந்தைகள் இக்கலையை கற்றுக் கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. கற்றால் என்னுடைய விதிதான் அவர்களுக்கும். அவர்கள் விரும்பிய வேலையை வளர்ந்து செய்யட்டும். ஆனால் அவர்கள் படித்து நன்றாக சம்பாதிக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்,” என்கிறார் உசேன்.

வேலையின் பெருமை, பணப் பற்றாக்குறையால் தெரிவதில்லை என்கின்றனர் கலைஞர்கள். “ஒரு காலம் இருந்தது. எண்பதுகளின் பிற்பகுதியில், தியேட்டர்களுக்கு நாங்கள் செல்லும்போது மிக்லானி தியேட்டர் பிரபலமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது அவை மூடப்பட்டு விட்டன. டிக்கெட் விலை வெறும் 2 ரூபாய் 45 பைசாதான். அமிதாப் பச்சன் படங்கள் பலவற்றை அங்கு பார்த்திருக்கிறேன். கூலி எனக்கு பிடித்த படம்.”

படங்கள் பார்க்கும் அளவுக்கு நேரமோ ஓய்வோ இருப்பதில்லை என்கிறார் உசேன். அப்போதும் அமிதாப் பச்சன் அவருக்கு பிடித்த நடிகராக இருக்கிறார். பிடித்த நடிகை பற்றி கேட்டதும் குறும்பு புன்னகையுடன், “என் மனைவி!” என்கிறார்.

“சியா கலம் கற்கும்போது நுணுக்கங்கள்தான் முக்கியம். உதாரணமாக, குறிப்பிட்ட அளவில் பொறிப்பு வர எத்தனை வேகத்தில் அடிக்க வேண்டும் என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும்,” என்கிறார் சாகுர் அகமது பூவிதழின் வெளிப்புறக் கோட்டை காட்டி.

தையல், வளையல் வெட்டுதல், உலோகப் பூச்சு எனப் பல வேலைகளை சாகுர் அகமது முயன்று பார்த்து விட்டார். அதற்கு பிறகுதான் சியா கலம் கலையைக் கற்றார். 22 வயதாகும் அவர், 9ம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்திக் கொண்டார். மேலே படிக்க விரும்பவில்லை.

“தொடக்கத்தில் வடிவங்களை நினைவில் வைத்திருக்க சிரமமாக இருந்தது. நோட்டுப்புத்தகத்தில் வடிவங்களை வரைந்து நினைவில் கொள்வேன்,” என்கிறார் சாகுர். “அது ஒரு கலை வடிவம்,” என்கிறார் அந்த இளம் கலைஞர். உடன்பிறந்த நால்வரில் இளையவரான அவர், தந்தை மற்றும் மாமாக்களிடமிருந்து சியா கலம் கற்றார்.

”வேறு வேலைக்கு முயற்சி செய்தபோதும், இதைக் கற்றுக் கொண்டுதான் இருந்தேன். ஏனெனில் என்னுடைய எல்லா மாமாக்களும் என்னுடைய தந்தையும் இக்கலையை செய்தவர்கள். 10 வயதில் கற்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் இப்போது வரை பெரிய ஜாடிகளில் என்னால் வேலை பார்க்க முடியாது. நுட்பமான வடிவங்களையும் செய்ய முடியாது,” என தன் வேலையில் இருக்கும் சவாலை சொல்கிறார்.

வருமானங்கள் குறைவாக இருந்தாலும் தங்களின் திறனை மக்கள் மதிப்பதாக கலைஞர்கள் சொல்கின்றனர். தொழில் வல்லுநருக்கும் ஆசிரியருக்கும் மதிப்பு இருக்கிறது. இக்கலை அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கான தில்ஷாதின் பங்களிப்புகளை கலைஞர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். சிற்ப குரு மற்றும் பத்மஸ்ரீ என தேசிய அளவில் பெற்ற அங்கீகாரம் அவரின் வீட்டுக்கு வெளியே பேனர்களாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

“அவர் செய்யும் வேலைப்பாடு, பிரதமரை கூட ஈர்க்கிறது,” என்கின்றனர் உசேனும் தில்ஷாதும். “சிலருக்கு மட்டும்தான் அத்தகைய திறன் வாய்க்கும்.”

இக்கட்டுரை, மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளையின் மானிய நிதி ஆதரவில் எழுதப்பட்டது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்.