காலநிலை மாற்றத்தால் போராடும் பலாமுவின் மேய்ப்பர்கள்

“வாங்க, வாங்க! உட்காருங்க,” என்று 45 வயதான நந்து பால், வெள்ளை செம்மறியாட்டு கம்பளியை தரையில் விரித்து, உட்கார அழைக்கிறார். நந்து பால், பாரம்பரியமாக செம்மறி ஆடு வளர்ப்பதற்கு பெயர் பெற்றவர். மாநிலப் பட்டியலில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகமாக பட்டியலிடப்பட்டிருக்கும் கதேரி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். “இது கோடையில் உங்களை குளிர்ச்சியாகவும், குளிர்காலத்தில் சூடாகவும் வைத்திருக்கும். மேலும் மழையிலிருந்தும் உங்களை பாதுகாக்கும்,” என்று விளக்குகிறார்.

நடைமுறை பயன்பாடுகளை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்வதில் திருப்தி அடையாமல்: “இது மன்னர்கள் மற்றும் பேரரசர்களால் மதிக்கப்பட்டது. இது பிரதான மதகுருக்களுக்கு இருக்கையாக இருந்தது; மங்களகரமானதாகக் கருதப்பட்ட இந்தப் பாரம்பரியம் இப்போது தோல்வியடைந்துவிட்டது,” என்கிறார்.

பழங்குடி சோட்டாநாக்புரி இனத்தை சேர்ந்த நந்துவின் 650 செம்மறி ஆடுகளும், ஷியோபூர் கிராமத்தில் எங்களைச் சுற்றி மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. நந்து, ஐந்து தலைமுறைகளாக ஆடுகளை மேய்த்து வருகிறார். இந்த வேலையை அவர் மிகவும் ஆர்வமாக செய்கிறார். "ஒரு நிமிடம் கூட அவற்றை தனியாக விட முடியாது," என்று அவர் ஒரு டாட்டூனை (பற்களை சுத்தம் செய்யப் பயன்படுத்தப்படும் மரக்குச்சி) மென்றவாறு கூறுகிறார். "நீங்கள் கொஞ்சம் கவனக்குறைவாக இருந்தாலும், ஆடுகளை நாய்கள் தாக்கிவிடும் அல்லது செம்மறி ஆடுகள், வயல் வெளிகளுக்குள் புகுந்து விடும்."

இது மே மாத இரண்டாவது வாரம். ஜார்க்கண்டின் பலாமு மாவட்டத்தில் வெப்பநிலை ஏற்கனவே 43°C ஆக உயர்ந்துள்ளது. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை வறண்ட வயல்கள் நீண்டுள்ளன. நாங்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து சுமார் 500 மீட்டர் தொலைவில் தனித்து அமைந்துள்ள ஒரு குளம் தான், ஷியோபூர் கிராமத்தின் கடைசி நீர் வாழ்வாதாரம். உள்ளூர்வாசிகள் இதை 'ஷியோபூர் அணை' என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். மேலும் இது நந்துவின் ஆடுகளைப் போல, மற்ற விலங்குகளுக்கும் பயிர்களுக்கும் நீர் ஆதாரமாகிறது.

இரண்டு ஆண் உறவினர்களும், ஒரு இளம் மருமகனும் கொண்ட நந்துவின் குழு இங்கு முகாமிட்டதற்கு தண்ணீர் அருகாமையில் இருப்பது ஒரு காரணம். காட்டு விலங்குகளிடமிருந்து பாதுகாக்க, ஆடுகளை ஒரு நைலான் வலையில் அடைத்துள்ளனர். மேய்ப்பர்கள், கூடாரம் அல்லது தற்காலிக தங்குமிடம் ஏதும் அமைக்காமல், ஒவ்வொரு இரவும் தங்கள் போர்வைகளை விரித்து, திறந்த வானத்தின் கீழ் தூங்குகிறார்கள்.

“வேதங்கள் செம்மறி ஆடுகளைப் பற்றி என்ன சொல்கின்றன தெரியுமா?” என்று கேட்ட நந்து. “அவை [ஆடுகள்] மனிதர்களிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்க விரும்புகின்றன!” என்று ஒரு இடைநிறுத்தத்திற்குப் பிறகு பதிலளிக்கிறார்.

நந்து போன்ற மேய்ப்பர்கள் காலநிலை மாற்றத்தால் மேய்ச்சல் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள். மேய்ச்சல் நிலங்கள் அளவில் சுருங்கிவிட்டதோடு, புற்களின் தரமும் மோசமடைந்துள்ளது. "பஹலே ஹம்லோக் கஹி கஹி ஏக் ஏக் மஹினா பி ருக் ஜதே தி, லெகின் அப் முஷ்கில் ஸே 10 தின். பேதி சார்பே நஹி கரேகா, [முன்பு, செம்மறி ஆடுகள் ஒரு மாதத்திற்கு ஒரே இடத்தில் மேய்ந்தன. ஆனால் இப்போதெல்லாம் ஒரு இடத்தில் 10 நாட்கள் கூட இருக்க முடிவதில்லை]," என்று அவர் பாரியிடம் கூறுகிறார். நந்துவும் பிற மேய்ப்பர்களும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகமான கதெரியா (பால் அல்லது பெரிஹார்-கதேரி) சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள்.

ஜார்க்கண்ட், அதிக காலநிலை பாதிப்புக்குள்ளான இந்திய மாநிலங்களில் ஒன்றாகும். வறட்சி, ஒழுங்கற்ற மழை, வெள்ளம், அதிகரிக்கும் வெப்பநிலை மற்றும் தொடர் வெப்ப அலைகளை இம்மாநிலம் எதிர்கொள்கிறது. அதிலும் ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்திற்குள், பலாமு மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில் ஒன்றாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. 2021-2050 விட கோடை வெப்பநிலை 1 - 2 °C உயரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என்று மாவட்ட அளவிலான காலநிலை மாற்றங்கள் குறித்த 2022 அறிக்கை கூறுகிறது.

அதிக வெப்பமான நாட்களும், தீவிர மழைப்பொழிவும், ஏற்கனவே விவசாயம் மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பை பாதித்துள்ளது. “முன்பு, மேய்ச்சல் ஒரு பிரச்சனையாக இருந்ததில்லை. ஆனால் இப்போது மேய்ச்சல் நிலங்களைத் தேடி வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஆடுகளுக்கு உணவளிப்பது இன்னும் கடினமாக உள்ளது,” என்று நந்து தனது பொறுப்பில் உள்ள சிறிய அசை போடும் விலங்குளைப் பற்றி கூறுகிறார்.

பலாமுவின் செயின்பூர் தொகுதியில் அமைந்துள்ள கங்காரி கிராமத்தில், மீதமிருக்கும் ஒரு சில மேய்ப்பர்களில், நந்து பாலும் ஒருவர். மாநிலத்தில் ஆறு லட்சத்திற்கும் அதிகமான செம்மறி ஆடுகள் இருந்தாலும் (2019), 88 லட்சத்திற்கும் அதிகமான விலங்குகள், 11 மில்லியன் கால்நடைகளோடு, நாட்டின் முக்கிய ஆடு மேய்க்கும் மாநிலங்களில் ஒன்றாக இது விளங்குகிறது. இந்த விலங்குகள் பொதுவான மேய்ச்சல் நிலங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

“சில நாட்களில், மேய்ச்சல் நிலங்களைத் தேடி நாங்கள் 12–13 கோஸ் [சுமார் 40 கிலோமீட்டர்] நடக்க வேண்டி இருக்கும்,” என்று பாலின் தந்தைவழி உறவினரான 62 வயதான ராம்ராதி கூறுகிறார். "முன்பு, தோஹாரில் மகர் புல் மற்றும் தண்டுகள் ஏராளமாக புல் இருந்தது. இப்போது ​​அதுவும் இல்லை," என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார். மகர் காஸ் என்பது இப்பகுதியில் உள்ள தோஹாரைச் (இயற்கை நீர்நிலைகள்) சுற்றி அதிகமாக வளரும் ஒரு அடர்த்தியான, கரடுமுரடான புல் ஆகும். இது பெரும்பாலும் கால்நடைகளுக்கு தீவனமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது மற்றும் ஈரமண்ணில் மட்டுமே செழித்து வளரும். நீர்நிலைகள் சுருங்குவதால், இந்த புல்லும் மறைந்துவிட்டது.

விவசாய நிலங்கள் கூட விலங்குகளுக்கு மெல்ல போதுமான அளவு கொடுப்பதில்லை. சன்னா மற்றும் சக்காவாட் (சென்னா ஒப்டுசிஃபோலியா) போன்ற பயிர்கள் வளர்ந்து வயலில் விதைகளை விட்டுச் செல்லும். இப்போது சில விவசாயிகள் மட்டுமே அவற்றை வளர்ப்பதால், அதுவும் கிடைப்பது கடினம். அதற்கு பதிலாக, பலர் இப்போது மக்காச்சோளம், நெல் மற்றும் கோதுமையை பயிரிடுகிறார்கள்; அவை மேய்ச்சலுக்கு உதவும் எதையும் விட்டுச்செல்வதில்லை. "செம்மறி ஆடுகளுக்கு, முன்பு இருந்த அளவு ஊட்டச்சத்து கிடைக்கவில்லை. இப்போது, ​​நீங்கள் பார்ப்பது கொஞ்சம் சுருங்கிய சவன்னா புல் மற்றும் சில டப் புல் [​சைனோடன் டாக்டைலான்]," என்கிறார் நந்து.

இரண்டு வருடங்களாக (2022 மற்றும் 2023) இப்பகுதியில் வறட்சியின் காரணமாக நீர்நிலைகள் வறண்டுவிட்டன. இப்போது மிகவும் மாசுபட்டுள்ளன. "செம்மறி ஆடுகள் அருந்த சுத்தமான தண்ணீர் தேவை," எனும் நந்து, கடந்த பத்தாண்டுகளில் பல நீர்நிலைகள் மறைந்து வருவதைக் கண்டவர்.

கடந்த ஆண்டு வறட்சியின் போது, ​​"நாங்கள் மோசமான நிலையில் இருந்தோம். நாள் முழுவதும் மேய்ந்த பிறகும், ஆடுகள் பசியுடன் இருந்தன," என்று நந்து உரத்த குரலில் கூறுகிறார். "கடந்த ஆண்டு [2023] நான் 20 ஆடுகளை இழந்தேன்," என்று சற்று மௌனம் காத்து நந்து கூறுகிறார்.

சமீபத்தில், நந்துவும் அவரது தோழர்களும் தங்கள் ஆடுகளுக்கு நிமோகோகல் நோய்களுக்கு எதிராக தடுப்பூசி போட்டுள்ளனர். இது சுத்தமான தண்ணீர் கிடைக்காத விலங்குகளுக்கு ஏற்படக்கூடிய நோய் என்கிறார்.

“நான்கு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை நாங்கள் ஆடுகளின் கம்பளியை கத்தரிக்கிறோம். அதன் பிறகே தடுப்பூசி போடுகிறோம்,” என்று அவர் விளக்குகிறார். 600 ஆடுகளைக் கொண்ட மந்தைக்கு, அவர் ஒவ்வொரு நான்கு மாதங்களுக்கும் தடுப்பூசிகளுக்காக சுமார் 8,000 ரூபாய் செலவிடுகிறார். கிட்டத்தட்ட வருடத்திற்கு 25,000 ரூபாய் செலவாகிறது.

ஜார்க்கண்ட், பீகாரின் ஒரு பகுதியாக இருந்த பழைய நினைவுகளில், “லாலுவின் காலத்தில் எல்லாம் சிறப்பாக இருந்தது; எங்களுக்கு எல்லா மருந்துகளும் கிடைத்தன. ஆனால் இப்போது எங்களுக்கு எதுவும் கிடைப்பதில்லை,” என்று நந்து ஏமாற்றத்துடன் கூறுகிறார்.

இந்தச் செய்தி எங்கள் மொபைல்களில் எப்போது வரும்?” என்று ராம்ரதி குறுக்கிட்டு, “அரசாங்கத்திடமிருந்து எங்களுக்கு ஏதாவது ஆதரவு கிடைக்க வேண்டும்,” என்கிறார்.

ஒரு காலத்தில் கம்பளி விலைமதிப்பற்றதாகக் கருதப்பட்டது. “இப்போது, ​​கம்பளியை வெட்டிய பிறகு அதை தூக்கி எறிந்து விடுகிறோம். வேறு என்ன செய்வது?” என்கிறார் ராம்ரதி. மற்றவர்களும், “ஆமாம் இப்போது என்ன செய்வது...” என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

நந்து, தனது தேய்ந்த பிளாஸ்டிக் காலணிகளை உயர்த்திப் பிடித்து. “மதிப்பான அனைத்தையும் அகற்றிவிட்டு, இது மாதிரி குப்பைகளை மட்டுமே விட்டுச் சென்றுள்ளனர்,” என்று அவர் கூறுகிறார். “ராஜாக்களின் பழைய நாட்களில், வேலை உத்தரவின் பேரில் செய்யப்பட்டது; செம்மறி ஆட்டின் தோல்களில் காலணிகள் உருவாக்கப்பட்ட்து. இப்போது அவர்கள் அதையும் நிறுத்திவிட்டார்கள், நாங்கள் பிளாஸ்டிக் காலணிகளை அணிய வேண்டும்,” என்கிறார் நந்து.

அதிகரித்து வரும் ஆடுகளை வளர்ப்பதற்கான செலவுகள், அவற்றின் கம்பளியிலிருந்து வருமானம் இல்லாததால் அதிகமாகின்றன. “முன்பெல்லாம், நாங்கள் கம்பளியை விற்கும்போது, ​​மூன்று கிலோவுக்கு 100 ரூபாய் வரை கிடைக்கும்,” என்கிறார் நந்து. ஆனால் அந்த நல்ல நாட்கள் முடிந்து பல காலமாகிவிட்டது.

அவர்களது வீட்டு பெண்கள், நெசவு செய்யும் போது உதவினார்கள். "இது கடினமான வேலை. முதலில், கம்பளியை சுத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அதை அட்டையில் வந்து, நூலை சுழற்ற வேண்டும். அதன் பிறகுதான் நீங்கள் நெசவு செய்ய முடியும். ஒரு போர்வை செய்ய மூன்று பேரும் இரண்டு நாட்களும் ஆகும்," என்று சஞ்சு தேவி நினைவு கூர்கிறார்.

மேய்ப்பர் ராம்ரதியை மணந்துள்ள 45 வயதான அவர், கன்கரி கிராமத்தில் உள்ள அவரது செங்கல் வீட்டிற்கு வெளியே அமர்ந்து பேசுகிறார். "ஒரு போர்வைக்கு எங்களுக்கு 100 முதல் 200 ரூபாய் மட்டுமே கிடைத்தது," என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார், ஒரு பழைய நூற்பு சக்கரத்தைக் காமித்து, குடும்ப பாரம்பரியமாக ஒரு காலத்தில் இருந்த இது, இப்போது வெறும் அடையாளமாக மட்டுமே உள்ளது, என்கிறார்.

செயற்கை கம்பளியின் எழுச்சியால், கையால் செய்யப்பட்ட போர்வைகளுக்கான தேவை குறைந்துவிட்டது. அவரது மூத்த மகன் வினய் பால், "நாங்களும் இப்போது சந்தையில் இருந்து தான் போர்வைகளை வாங்குகிறோம்!" என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்.

ராம்ரதி மற்றும் சஞ்சு, மூன்று பிகா நிலங்களை சொந்தமாக வைத்திருக்கிறார்கள், அதில் அவர்கள் காரீப் பருவத்தில் மக்காச்சோளம் மற்றும் நெல்லும், ரபி பருவத்தில் கோதுமையும் பயிரிடுகிறார்கள். "இந்த தடவை, இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு மழை பெய்தது. எனவே, சோளப் பயிர் நன்றாக வரும்," என்று அவர் எதிர்பார்க்கிறார். பெரும்பாலும் அவர்களின் அறுவடை வீட்டு உபயோகத்திற்காக பயன்படுகிறது, மீதமானது மட்டுமே விற்கப்படுகிறது. இத்தம்பதியருக்கு இரண்டு மகள்கள், இரண்டு மகன்கள் என நான்கு பிள்ளைகள். அவர்களில் மூன்று பேர் திருமணமாகி, சுயமாக வாழத் தொடங்கியுள்ளனர்.

இளைய தலைமுறையினர், கால்நடை வளர்ப்புத் தொழிலில் இருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள். "ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் வேலையை விட்டுவிட்டேன். இது மிகவும் கடினமான வேலை. அதற்கான வருமானமும் இல்லாததால், யாரும் அதை இனி செய்ய விரும்பவில்லை," என்று ராம்ரதியின் மூத்த மகன் வினய் பால், 25, கூறுகிறார். அவர் இப்போது தினக்கூலி தொழிலாளியாக வேலை செய்கிறார். "நாங்கள் ஆடுகளின் பாலில் இருந்து தயாரிக்கப்படும் நெய்யையும் விற்றோம்." ஆனால் அதற்கான தேவையும் இப்போது இல்லை," என்று கால்நடையிலிருந்து பெறும் பொருட்களுக்கான தேவை குறைந்து வருவதை விளக்குகிறார்.

இப்போது அவர்களின் முதன்மை வருமான ஆதாரம், ஆடுகளை விற்பனை செய்வதிலிருந்து வருகிறது. ஒவ்வொரு ஆட்டுக்கும் சுமார் ரூ. 2,500 முதல் 3,000 வரை விலை கிடைக்கிறது, இதன் ஆண்டு வருமானம் ரூ. 1,00,000 ஆகும். "ஆட்டுக் கம்பளி மீண்டும் விற்கத் தொடங்கினால், எங்கள் முழு கிராமத்திற்கும் வேலைவாய்ப்பைக் கொண்டு வரும். அழிந்து வரும் பாரம்பரியத்தையும் பாதுகாக்க முடியும்," என்று நந்து ஏக்கத்துடன் பெருமூச்சு விடுகிறார்.

வருவாய் குறைந்து வருவதால், ஒவ்வொரு ரூபாயும் அவசியமாகிறது. கடந்த சில நாட்களாக, ராம்ரதியின் பேரன் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார். மேலும் அவர்கள் மத்திய இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் உரிமம் பெறாத மருத்துவரான ஜோலா சாப் மருத்துவரை பார்த்து வருகின்றனர். "என் பேரன் சரியாகிவிடுவான் என்று அவர் கூறினார். அதற்காக 200 ரூபாய்க்கு மருந்துகள் வாங்கி வந்தேன்," என்கிறார் ராம்ரதி. நோய்வாய்ப்பட்ட குழந்தையைப் பார்க்க, ஒன்பது கிலோமீட்டர் நடந்து போய், திரும்பியுள்ளார். முந்தைய மாலை புறப்பட்டு அதிகாலை, பழக்கமான மேய்ச்சல் பாதையைப் பயன்படுத்தி திரும்பியுள்ளார்.

"டுர்ர்ர்ர்-டுர்ர்ர்-டுர்ர்ர்..." என்று நந்து சத்தம் போட்டதும், அனைத்து ஆடுகளும் புறப்படத் தயாராகின்றன. "இது ஒரு சிறப்பு மொழி; எங்களுக்கு மட்டுமே புரியும்," என்று நந்து சிரிக்கிறார். "ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பெயர் உண்டு. இது சிகாரி, இது பூரி," என்று மந்தையின் இரண்டு ஆடுகளை சுட்டிக்காட்டி கூறுகிறார். புள்ளிகள் கொண்ட ஆடு, சிகாரி அல்லது சிட்கப்ரா, பழுப்பு அல்லது பூரா நிறத்தில் உள்ளதால், இது பூரி என்று பெயரிடப்பட்டது, என்கிறார்.

இது வழக்கமான பரபரப்பானதொரு காலை நேரம். மேய்ப்பர்கள் அரிசி மற்றும் நெனுவாவை (சுரைக்காய்) சமைக்கிறார்கள். "அரிசி தயாராக உள்ளது. சீக்கிரம் காய்கறிகளைத் சமைக்கத் தொடங்குங்கள்," என்று நந்து அழைக்கிறார். அவர்களிடம் ஒரு பானை மட்டுமே இருக்கும் நிலையில், வீரேந்தர் தஸ்லாவிலிருந்து (ஒரு அகலமான உலோக பாத்திரம்) அரிசியை எடுத்து நான்கு தட்டுகளில் பரப்புகிறார். இதனால் அடுத்த உணவை அவர்கள் அதில் சமைக்க முடியும். ராம்ரதி நெனுவாவை (பீர்க்கங்காய்) அலசி, தனது கைகளால் துண்டுகளாக உடைக்கிறார் - அவர்களுக்கு கத்திகளும் ஆடம்பரமான ஒரு விஷயம்.

நந்து, ஒரு கருப்பு பாலிதீன் பையில் இருந்து, காய்ந்த மிளகாய், சீரகம் மற்றும் மஞ்சள் ஆகியவற்றை ஒரு சிட்டிகை எடுத்து, ஒரு பரஸ் மர இலையில் வைக்கிறார். அவர் மசாலாப் பொருட்களை சூடான எண்ணெயில் போட்டு, காயைச் சேர்த்து, பாத்திரத்தை மூடுகிறார்.

காலை 7:30 மணிக்கு அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, பாத்திரங்கள், பிளாஸ்டிக் வாளிகள் மற்றும் வலைகளை, பழைய பிளாஸ்டிக் சிமெண்ட் பைகளில் கட்டி விடுகிறார்கள். தங்கள் கிராமத்திலிருந்து வெகுதூரம் செல்லும்போது, ​​அவர்கள் இந்த தோள்களில் சுமந்து செல்வார்கள். ஆனால் இன்றிரவு திரும்பி வர இருப்பதால், அதை ஒரு பேரீச்சம்பழ மரத்தில் தொங்கவிட்டுச் செல்கிறார்கள்.

நந்து, ராம்ரதி மற்றும் மல்லு, மந்தையை மூன்று குழுக்களாகப் பிரிக்கிறார்கள். கைகளில் நீண்ட குச்சிகள் மற்றும் தோள்களில் போர்வைகளை அணிந்துகொண்டு, மூன்று பேரும் கிளம்புகிறார்கள். அவர்கள் சில நேரங்களில், நாளொன்றிற்க்கு 20 முதல் 30 கிலோமீட்டர் தூரம் நடப்பார்கள். அவர்களின் நீண்ட பாதைகள், கிழக்கே லோஹர்டகா வழியாக ராஞ்சிக்கும், மேற்கே 500 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தொலைவில் உள்ள கர்வா வழியாக பீகாரில் உள்ள டெஹ்ரிக்கும் செல்கின்றன.

பலமுவில், செம்மறி ஆடு மேய்ப்பது கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் ஆண்களால் செய்யப்படுகிறது. "நீங்கள் தில்லி-பானிபட் பாதையில் சென்றால், முழு குடும்பங்களும் ஒன்றாக மேய்ப்பதைக் காணலாம்," என்கிறார் நந்து. "சிங்க்ரௌலி பாதையிலும் காணலாம்," என்று மேலும் கூறும் ராம்ரதி, "அவர்கள் கழுதைகளையும் ஒட்டகங்களையும் கூட வைத்திருக்கிறார்கள்." இருவரும் மற்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த மேய்ப்பர்களை பாதைகளில் சந்திக்கும் போது, அவர்கள் கூட்டத்தில் பெண்கள் இருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டுள்ளனர். "எங்கள் குடும்பங்களில், பெண்கள் ஒருபோதும் ஆடுகளை மேய்த்ததில்லை. இந்த வேலை ஆண்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது," என்று நந்து பெருமையுடன் கூறுகிறார்.

"மார்ச் தொடங்கி மார்ச் வரையிலான அரசாங்கத்தின் நிதியாண்டு போல தான் எங்கள் இடப்பெயர்வும்," என்று நந்து விளக்குகிறார். "ஒரு மார்ச் தொடங்கி அடுத்த மார்ச் வரை, நாங்கள் மேய்ச்சல் பாதைகளின் முழுச் சுற்றுகளையும் முடிக்கிறோம்."

பல தசாப்தங்களாக, நந்துவும் ராம்ரதியும் ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் நடந்துள்ளனர். "இப்போதெல்லாம் நாங்கள் தொலைபேசிகளை எடுத்துச் செல்கிறோம்," என்று நந்து சிரிக்கிறார். "ஆனால் முன்பெல்லாம், ஒரு திருமணம் அல்லது மரண செய்தியை சொல்ல, ஒரு ஆள் நடந்து வர வேண்டியிருந்தது. செய்தியை கொண்டு வருவதற்கு முன்பு நாங்கள் எந்தப் பகுதியில் இருக்கிறோம் என்பதை உறுதிப்படுத்த, தூதர், வழியில் உள்ள கிராமவாசிகளிடம் விசாரிப்பார்."

நான்கு மணி நேரம் கழித்து, இப்போது ஓய்வுக்கான நேரம். "நாங்கள் கொஞ்சம் சாட்டு [வறுத்த கடலை மாவு] சாப்பிடுவோம். அது உங்கள் வயிற்றை நிரப்புகிறது மற்றும் லூவை (சூடான, வறண்ட கோடை காற்று) எதிர்த்துப் போராட உதவுகிறது," என்கிறார் நந்து. பிறகு தங்கள் விலங்குகளை பூட்ட வலைகளை விரித்து வைத்து விட்டு அன்றைய நாளை முடிப்பார்கள்.

செய்திகளும் வதந்திகளும் மந்தைகளை விட வேகமாகப் பயணிக்கின்றன. ஒவ்வொரு மாலையும், மேய்ப்பர்கள் கிராமத்தை நோக்கித் திரும்பும்போது, நந்துவின் தூரத்து சொந்தத்தில் ஒரு குழந்தையின் மரண செய்தியைக் சொல்ல ​​திறந்தவெளியில் காத்திருப்பதைக் காண்கின்றனர்.

இருள் சூழ்ந்த அந்தி வேளையில், கிராமவாசிகள் தங்கள் ஆடுகளை யார் வயல்களில் வைத்திருப்பது என்று போட்டியிட்ட காலத்தை நந்து நினைவு கூர்கிறார். "அவர்கள் எங்களுக்கு உணவு மற்றும் தானியங்களை வழங்குவர், சிலர் ஆடுகளின் கம்பளியை இலவசமாக வெட்ட முன்வருவர்," என்று கூறுகிறார். செம்மறி ஆட்டின் புழுக்கை விலைமதிப்பற்ற உரம், எனவே விலங்குகளும் அவற்றின் பராமரிப்பாளர்களும், விருந்தினர்களாக கௌரவிக்கப்பட்டனர்.

"ஆனால் இப்போது, ​​நாங்கள் பணம் கொடுக்க முன்வந்தாலும், யாரும் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஏற்பட்டுவிட்டது. இப்போது, ​​யாரும் எங்களை கவனிப்பதில்லை. எங்கள் இனத்தில் நாங்கள்தான் கடைசி," என்று நந்து புலம்புகிறார். "எங்களுக்குப் பிறகு, யாரும் இனி ஆடுகளை மேய்க்க மாட்டார்கள்."

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்