কল্যাণত ক’ভিডত সৰ্বস্বান্ত পৰিয়াল আৰু সকৰুণ পৰিণতি

এপ্ৰিলৰ মাজভাগত মহাৰাষ্ট্ৰত আকৌ ক’ভিডজনিত নিষেধাজ্ঞা জাৰী কৰিব বুলি ভাবি গোপাল গুপ্তাই বছৰটোত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে চহৰ এৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।

কিন্তু তেনে হ’বলৈ নাপালে। মাৰ্চ মাহৰ শেষৰ ফালে তেওঁৰ পৰিয়ালটোৱে উত্তৰ প্ৰদেশ অভিমুখী ৰেলত উঠিল, লগত ৰঙা মাটিৰ এটা পাত্ৰ, ভিতৰত তেওঁৰ চিতা ভস্ম। বিধ্বস্ত পৰিয়ালটো কুচৌৰা তালুকৰ চাহতৱাৰ গাঁৱলৈ উভতি গ’ল।

“দেউতাৰ মৃত্যুৰ বাবে মই কেৱল ক’ৰনাকে দোষ দিব নোৱাৰোঁ... তেওঁ জীয়াই থকা হ’লেও এখন ভৰি লৈ জীয়াই থাকিব লাগিলহেঁতেন,” গোপালৰ ২১ বছৰীয়া জীয়েক জ্যোতিয়ে কয়।

কল্যাণৰ ৫৬ বৰ্ষীয় পাচলি বিক্ৰেতা গোপাল মাৰ্চ মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত সামান্য চৰ্দি-কাহত আক্ৰান্ত হৈছিল। পালাবানি এলেকাত দুটা কোঠালীৰ ঘৰটোত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে ভাৰাত থাকে, তাৰেই ওচৰৰে এখন দোকানৰ পৰা দৰৱ লৈ তেওঁ সুস্থ অনুভৱ কৰিছিল।

জানুৱাৰীত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বালিয়া জিলাৰ বাঁসদি তালুকৰ তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ পৰা তেওঁলোক ঘুৰি অহাৰ দুমাহ হৈছিল মাত্ৰ। কিন্তু কাম ভালদৰে আৰম্ভ কৰিবলৈ নৌপাওতেই ক’ভিডৰ দ্বিতীয় ঢৌ আহি পৰিল। জ্যোতিয়ে কয়, “দেউতাই যোৱা বছৰৰ দৰে অপেক্ষা কৰি ৰিস্ক ল’ব বিচৰা নাছিল,” সেয়ে পৰিয়ালটোৱে গাঁৱলৈ যোৱাৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰিছিল।

কিন্তু ১০ মাৰ্চৰ আবেলি ৫ মান বজাত গোপালে শ্বাসৰুদ্ধ হোৱা যেন অনুভৱ কৰে। স্থানীয় ক্লিনিকত লৈ যোৱাৰ পিছত তেওঁ ক’ভিড পজিটিভ বুলি ধৰা পৰিল। পৰিয়ালটোৱে তেওঁক ততাতৈয়াকৈ কল্যাণ ডম্বিভেলি পৌৰনিগম (কেডিএমচি)ত ভৰ্তি কৰালে। কিন্তু তেওঁৰ অৱস্থা আৰু বেছি বেয়া হ’বলৈ ধৰাত হস্পিতালৰ কৰ্তৃপক্ষই তেওঁক আন কোনো ভাল সুবিধা থকা হস্পিতাললৈ লৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। সিদিনা আবেলিয়ে তেওঁক কল্যাণৰ ব্যক্তিগত হস্পিতাল এখনলৈ লৈ যোৱা হ’ল।

“ক’লৈ যাম আমি ভাবি পোৱা নাছিলো। ভবাৰ সময়ে নাছিল। দেউতাৰ স্বাস্থ্যৰ অধিক অৱনতি ঘটিছিল, ইফালে ভাইটোৰো অৱস্থা বেয়া আছিল,” জ্যোতিয়ে কয়। জ্যোতিৰ ভায়েক বিবেক (২৬)ৰো ক’ভিড পজিটিভ ধৰা পৰিছিল আৰু ভিৱাণ্ডিৰ কাষৰে এটা কেন্দ্ৰত ১২ দিনৰ বাবে তেওঁক কোৱাৰেইণ্টাইনত ৰখা হৈছিল।

তেওঁলোকে প্ৰাইভেট হস্পিতাল গৈ পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে ৫০ হাজাৰ টকা নগদ ধন জমা দিবলৈ ক’লে। গোপালত আইচিইউ লৈ নিয়া হ’ল আৰু ডাক্তৰে লিখি দিয়া দামী দামী দৰৱ আনিবলৈ হস্পিতালৰ দৰৱখানালৈ পৰিয়ালটোৰ দৌৰা-দৌৰি আৰম্ভ হ’ল। “আমাৰ যৎসামান্য যি সঞ্চিত ধন আছিল, সেইখিনি আমি ব্যৱহাৰ কৰিলোঁ। কিন্তু দিনে দিনে নতুন নতুন বিল পৰিশোধ কৰি থাকিবলগীয়া হোৱাত আমি অতিশয় চিন্তিত হৈ পৰিলো,” গোপালৰ পত্নী আৰু এগৰাকী গৃহিণী শশীকলাই কয়। তেওঁ নিজেও পৰিয়ালটোৰ পাচলি ব্যৱসায়ত জৰিত, পৰিয়ালৰ লগত মাণ্ডিৰ পৰা পাচলি অনা কাম তেওঁ কৰে।

গোপাল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ বিবেকে পাচলি বিক্ৰী কৰি লকডাউনৰ পুৰ্বে দিনে ৩০০ৰ পৰা ৭০০ টকা উপাৰ্জন কৰিছিল। তেলি সম্প্ৰদায়ৰ (ওবিচি) ছজনীয়া পৰিয়ালটো এনেদৰে চলিব পাৰিছিল। ২০১৩-১৪ত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূ্ণ কৰাৰ পিছত বিবেকে নাৱি মুম্বাইৰ এখন সৰু মলত কোষাধ্যক্ষ হিচাপে কাম পায়, তাত দৰমহা মাছিল মাহে ১২,০০০ টকা। কিন্তু মলখন বন্ধ হৈ যোৱাত তেওঁ দেউতাকৰ সৈতে পৰিয়ালটোৰ পাচলি ব্যৱসায়ত যোগ দিয়ে।

গোপাল আৰু শশীকলাৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ ১৯ বছৰীয়া দীপকে দ্বাদশ শ্ৰেণীত নাম লগাবলগীয়া আছিল যদিও ২০২০ৰ লকডাউনত তেওঁ শিক্ষাজীৱন সিমানতে সামৰে। জ্যোতিয়ে কোনোমতে বি.কম পাঠ্যক্ৰমৰ তৃতীয় বৰ্ষৰ মাচুল যোগাৰ কৰে আৰু এটা বেচৰকাৰী সংস্থা আৰু বন্ধুবৰ্গৰ সহযোগত অনলাইনযোগে ক্লাচ কৰি আছিল।

তেওঁৰ ভনীয়েক খুচবু (২২)য়ে পৰিয়ালত আহি পৰা আৰ্থিক দুৰ্য্যোগৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ৯ম মানতে পঢ়া এৰিছিল। “দেউতাই এনে হোৱাটো কেতিয়াও বিচৰা নাছিল আৰু আমাৰ হাতত আন একো উপায়ো নাছিল...” জ্যোতিয়ে কয়। তেওঁৰ দুগৰাকী ভনীয়েকৰ বিয়া হৈছে আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত থাকে।

যোৱাবছৰ জুনমাহত তেওঁলোকে গাঁৱলৈ গৈ ককাকৰ সৰু ঘৰটোত থাকিবলৈ লয়। নবেম্বৰত জ্যোতিৰ পঞ্চমটো ষাণ্মাসিকৰ পৰীক্ষা আছিল আৰু সেয়ে বিবেকৰ লগত মুম্বাইলৈ উভতি আহিল। তেওঁ পাচলি বেপাৰ পুনৰ আৰম্ভ কৰিলে আৰু দিনে ২০০-৩০০ টকা কোনোমতে যোগাৰ কৰি চলিল। জ্যোতিয়ে কল্যাণত চৰকাৰী হস্পিতাল এখনত অস্থায়ী চাকৰি এটা পালে আৰু ঘৰে ঘৰে গৈ শিশুবোৰক পলিঅ’ৰ পালি খুওৱা, কাৰোবাৰ ক’ভিড হৈছে নেকি সেয়া চাবলৈ শৰীৰ তাপমান আৰু অক্সিজেনৰ মাত্ৰা পৰীক্ষা কৰা কাম কৰিছিল। এই কামটো তেওঁ তিনিমাহ কৰি মুঠ ২৫০০ টকা পাইছিল।

গাঁৱত একেবাৰেই কাম পোৱা নগৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ সঞ্চিত ধন টুটিবলৈ ধৰাত ২০২১ৰ জানুৱাৰীত গোপাল আৰু পৰিয়ালৰ আন সদস্যকেইজন মুম্বাইলৈ ঘুৰি আহিল। যোৱাবছৰ পৰিয়ালটোৱে বেচৰকাৰী সংস্থা এটাৰ পৰা ৰেচন পাইছিল। কিন্তু ঘৰভাৰা ৩,০০০ টকা আৰু বিদ্যুতৰ মাচুল আদি দিবলগীয়া হোৱাত তেওঁলোকৰ জমাধন শেষ হৈ আহিবলৈ ধৰিছিল।

তাৰপিছত মাৰ্চত গোপালৰ পৰিয়ালটো প্ৰাইভেট হস্পিতালত যেতিয়া ১০ দিন থাকিবলগীয়া হ’ল, বিল হ’লগৈ ২২১,৮৫০ টকা, লগতে দৰৱৰ নামত খৰছ হ’ল ১৫৮,০০০ টকা। (এই প্ৰতিবেদকে আটাইকেইখন বিল দেখিছে)। তাৰোপৰি আছিল চিটি-স্কেন, প্লাজমা ফিউজন, লেব টেষ্ট, এম্বুলেন্সৰ খৰচ আদি মিলি হৈছিল ৯০ হাজাৰ টকা।

পাচলি বিক্ৰেতা পৰিয়ালটোৱে যোৱাবছৰৰ লকডাউনৰ সময়ত সন্মুখীন হোৱা দুৰ্দশাৰ মোকাবিলা কৰা শেষ নৌহওতেই গোপালৰ চিকিৎসাৰ নামত প্ৰায় ৫ লাখ টকা ব্যয় কৰিবলগীয়া হ’ল।

২০২০ৰ মে’ মাহত মহাৰাষ্ট্ৰৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী ৰাজেশ টোপে মহাত্মা জ্যোতিৰাও ফুলে জন আৰোগ্য যোজনা (এমজেপি-জেএৱাই)ৰ অধীনত ৰাজ্যৰ সকলো ক’ভিড ৰোগীৰ বিনামূলীয়া চিকিৎসাৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল। কল্যাণ প্ৰশাসনিক এলেকাৰ চাৰিখন বেচৰকাৰী হস্পিতাল (তাৰ লগতে এখন চৰকাৰী হস্পিতাল) এই প্ৰকল্পৰ আওতাত পৰে। জ্যোতিয়ে কয়, “আমি জানিলে আন হস্পিতাললৈ গ’লোহেঁতেন নেকি? আমাৰ কোনোৱে এইবিষয়ে জনাই নাছিলো!”

২০২০ৰ মে’ত মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে আটাইবোৰ বেচৰকাৰী হস্পিতালৰ আইচিইউ বিচনাৰ বাবে প্ৰতিদিনে সৰ্বোচ্চ ৭৫০০ টকা আৰু ভেণ্টিলেচনযুক্ত বিচনাৰ বাবে সৰ্বোচ্চ ৯,০০০ টকা নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছিল।

এমজেপি-জেএৱাই প্ৰকল্প আৰু ভৰ্তুকীযুক্ত দৰ সম্পৰ্কত কল্যাণ ডম্বিভেলি পৌৰনিগমৰ আয়ুক্ত বিজয় সুৰ্য্যবংশীয়ে এই প্ৰতিবেদকক কয়, “এই আঁচনিৰ অধীনত পঞ্জীয়নৰ বাবে কেতবোৰ চৰ্ত আছে, আৰু আমি আটাইবোৰ প্ৰাইভেট হস্পিতালকে (কেডিএমচিৰ ক্ষেত্ৰাধিকাৰ থকা) আঁচনিত পঞ্জীয়নৰ বাবে আবেদন কৰিবলৈ দিছিলো। কিন্তু এই আঁচনিৰ অধীনত সেৱা প্ৰদানৰ বাবে ভালেমান হস্পিতালে সেই চৰ্তসমূহ পূৰণ কৰা নাই। আৰু ভৰ্তুকীযুক্ত দৰে (প্ৰাইভেট হস্পিতালৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত) কম আয়সম্পন্ন পৰিয়ালৰ সিমান এটা লাভ হোৱা নাই।”

এনে আঁচনিৰ ক্ষেত্ৰত ইণ্ডিয়া এক্সক্লুজন ৰিপ’ৰ্ট, ২০১৯-২০ত কৈছে, “পিএম-জেএৱাইৰ দৰে আঁচনিবোৰ থকা সত্বেও দৰিদ্ৰজনৰ স্বাস্থ্যসেৱাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যয় কম হোৱা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই।” চেণ্টাৰ ফৰ ইকুইটি ষ্টাডিজৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই প্ৰতিবেদনত এইবুলিও উল্লেখ যে “...জনস্বাস্থ্য সেৱা আগবঢ়োৱা হস্পিতালৰ বৃহৎ নেটৱৰ্কৰ অভাৱ আৰু মহঙা প্ৰাইভেট হস্পিতালৰ উপস্থিতিয়ে দৰিদ্ৰজনৰ হাতত আন কোনো উপায় নোহোৱাটো নিশ্চিত কৰিছে।”

সুৰ্য্যবংশীয়ে কয় যে কেডিএমচি-য়ে জনস্বাস্থ্য সেৱাৰ বাবে সুবিধা বঢ়োৱাত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে আৰু যোৱা বছৰৰ কেৱল দুটা জনস্বাস্থ্য কেন্দ্ৰৰ পৰা এতিয়া ছটা কেন্দ্ৰলৈ বঢ়াইছে। “আমি অধিক আইচিইউ বেড, ভেণ্টিলেটৰ আৰু অক্সিজেন বেডৰ ব্যৱস্থা কৰিছো,” তেওঁ কয়।

তেওঁ লগতে কয় যে পৰ্য্যবেক্ষকৰ দল এটি কেডিএমচিৰ অধীনস্থ হস্পিতালবোৰত নিৰ্ধাৰিত মূল্যৰ অতিৰিক্ত টকা কোনোবাই লৈছে নেকি, তাৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিছিল। কিন্তু সেই ক্ষেত্ৰত তেওঁ আন এটা কথাও কয়, “তথাপি কিছুমান সুৰুঙা থাকি গৈছে, যিবোৰৰ বেচৰকাৰী হস্পিতালে ব্যাপক অপব্যৱহাৰ কৰিছে। সকলো দৰৱ আৰু পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ (চিটি স্কেনৰ দৰে পৰীক্ষাৰ) বাবে নিৰ্ধাৰিত চৰকাৰী দৰ নাই। আমি এটা টাস্ক ফ’ৰ্চ গঠন কৰিছো যিয়ে প্ৰাইভেট হস্পিতাললৈ গৈ যিবোৰত অতিমাত্ৰা দৰত সেৱা আগবঢ়োৱা হৈছে বা ডাক্তৰে লিখি দিয়া দৰৱ-পাতি প্ৰয়োজনীয় আছিল নে নাই, সেইবোৰ চাব। এইক্ষেত্ৰত স্বচ্ছতাৰ অভাৱ আছে আৰু ইয়াক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা কঠিন কাম যদিও আমি অন্ততঃ চেক কৰিব পাৰো।” এনে পৰিস্থিতিত পৰিয়ালটোৱে ৰিফাণ্ড লাভ কৰিব পাৰে।

মাৰ্চত পৰিয়ালটোৱে গোপালৰ মেডিকেল বিল পৰিশোধ কৰিবলৈ অসমৰ্থ হৈ পৰাত শশীকলাই কল্যাণৰ এখন দোকানত ৯,০০০ টকাত তেওঁৰ কাণফুলি বিক্ৰী কৰে। পৰিয়ালটোৱে চুবুৰীয়াৰ পৰা, বন্ধুবৰ্গ আৰু আত্মীয়-সম্পৰ্কীয়ৰ পৰা – য’ৰ পৰা যেনেকৈ পাৰে টকা যোগাৰ কৰাত লাগিল। “প্ৰতিদিনে আমি ইখন নহয় সিখন বিলৰ বাবে পইচা যোগাৰ কৰিবলগীয়া হৈছিল। আমি চিনি পোৱা প্ৰতিজন মানুহৰে কাষ চাপিছিলো, ১০০-২০০ যি পাৰে সহায় বিচাৰিছিলো,” ফোনত কান্দি কান্দি শশীকলাই কয়। “তেওঁ সোনকালে সুস্থ হৈ উঠক, তাকেই ইশ্বৰক চিন্তি যথাসাধ্য চেষ্টা কৰিছিলো। সকলো সময়তে শংকাত আছিলো। বিবেক তেতিয়াও কোৱাৰেইণ্টাইনত আছিল। তেওঁৰো একে অৱস্থা নহওঁক, তাকে লৈ চিন্তা বাঢ়িছিল। বিল যিয়ে নাহক, এবাৰ সুস্থ হৈ অহাৰ পিছত কঠোৰ পৰিশ্ৰমেৰে পুনৰ সকলো গঢ়িলোহেঁতেন। কিন্তু ক্ৰমান্বয়ে আমাৰ অৱস্থা শোচনীয় হৈ পৰিছিল।”

কল্যাণৰ বেচৰকাৰী হস্পিতালত ভৰ্তি হোৱাৰ আঠদিন পিচত, ১৮ মাৰ্চৰ ৰাতি পৰিয়াললৈ ফোন আহিল যে গোপালৰ বিষ বাঢ়িছে। পৰীক্ষাত সংক্ৰমণ হোৱা বুলি ধৰা পৰিছে। জ্যোতিয়ে কয়, “কি কাৰণত এয়া হৈছিল আমি জনা নাছিলো। তেওঁলোকে জনালে যে অনতিপলমে তেওঁক চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন আৰু এই চিকিৎসাত ২ লাখ টকা খৰচ হ’ব। ইমান টকা খৰছ কৰাৰ সামৰ্থ আমাৰ নাই বুলি কোৱাত আমাক হস্পিতাল কৰ্তৃপক্ষই চৰকাৰী হস্পিতাললৈ লৈ যোৱাৰ কথা ক’লে। কিন্তু তাৰ আগত যাৱতীয় বিল পৰিশোধ কৰিব লাগিব বুলি আমাক কোৱা হ’ল।”

(হস্পিতালৰ প্ৰতিনিধিৰ সৈতে আমি যোগাযোগ কৰোঁতে তেওঁলোকে পৰিয়ালৰ সদস্যৰ উপস্থিতিত এই প্ৰতিবেদকৰ সৈতে কথা পাতিব বুলি সন্মতি প্ৰদান কৰিলে, কিন্তু গোপালৰ পৰিয়াল তেতিয়াও উত্তৰ প্ৰদেশত আছিল)।

হস্পিতাল কৰ্তৃপক্ষই আমাক বিলৰ ক্ষেত্ৰত তেনেই সামান্য ৰেহাই দিলে। পৰিয়ালটোৱে ১৯ মে’ৰ দিনটো বিল পৰিশোধৰ বাবে টকা যোগাৰ কৰাত খৰচ কৰিবলগীয়া হ’ল। আনকি ভালকৈ চিনি নোপোৱা মানুহৰ পৰাও তেওঁলোকে পইচা বিচাৰিলে। জ্যোতি আৰু তেওঁৰ মাকে স্থানীয় প্ৰশাসনকো অনুৰোধ জনাইছিল, কিন্তু কোনো সঁহাৰি নাপালে। কোনোমতে জ্যোতিৰ পৰিয়ালটোৱে টকা যোগাৰ কৰিলে। “আমাৰ কি দুৰৱস্থা হৈছিল, সেয়া আমিহে জানো। দেউতাক যাতে বচাব পাৰো, তাৰবাবে আনকি আমি কেবাদিনো নোখোৱাকৈ থাকিছিলো,” জ্যোতিয়ে কয়।

২০ মাৰ্চত তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ বিল পৰিশোধ কৰাৰ পিছত বেচৰকাৰী এম্বুলেন্স এখনত গোপালক মধ্য মুম্বাইৰ চৰকাৰ পৰিচালিত কেইএম হস্পিতালৈ লৈ যোৱাহয়। অক্সিজেনৰ সুবিধা থকা এম্বুলেন্সৰ ভাৰা আছিল ৯,০০০ টকা। তাতে পৰীক্ষা কৰোৱাত ধৰা পৰিল যে গোপাল তেতিয়াও ক’ভিড পজিটিভ। তেওঁক আইচিইউ-ত ভৰ্তি কৰোৱা হ’ল। কেইএম হস্পিতালৰ জনৈক চিকিৎসক (নাম প্ৰকাশত অনিচ্ছুক)য়ে কয়, “ৰোগীক যেতিয়া এই হস্পিতাললৈ অনা হৈছিল, তেতিয়ালৈ তেওঁৰ থ্ৰমবায়’চিচ (ধমনীৰ চাৰি স্থানত ব্লকেজ) হৈ গৈছিল। ফলত তেজ চলাচলত ব্যাঘাত জন্মিছিল। ফলত গেংগ্ৰিন (য’ত শৰীৰৰ কোনো অংশৰ কলাৰ অধিকাংশই মৰি যায়) আৰম্ভ হৈছিল। সংক্ৰমণ বাঢিছিল আৰু তেওঁৰ ভৰি এখন কাটিবলগীয়া পৰিস্থিতি হৈছিল।”

“গেংগ্ৰিন বুলিও যে কিবা থাকে, সেইবিষয়ে মই প্ৰথম জানিছিলো। তাৰ আগলৈকে তেওঁৰ কোনো গুৰুতৰ স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা নাছিল। ১০ মাৰ্চত তেওঁ খোজকাঢ়ি ক্লিনিকলৈ গৈছিল। কিন্তু তাৰে কিছুদিনৰ পিছতে তেওঁৰ ভৰি এখন কাটিবলগীয়া হ’ব? এই কথা শুনি আমাৰ মুৰৰ ওপৰত সৰগ ভাগি পৰিছিল।”

এইখিনি সময়ত শশীকলাই প্ৰায়ে সংজ্ঞান হেৰুৱাইছিল। উদ্বেগজনিত কাৰণত তেওঁৰ পেনিক এটেক আৰম্ভ হৈছিল। কেইএম হস্পিতালত ৰোগীৰ সৈতে পৰিয়ালৰ এজন মাত্ৰ সদস্য থকাৰ অনুমতি আছিল। ইফালে বিবেকো কোৱাৰেইণ্টাই কেন্দ্ৰৰ পৰা উভতি অহাৰ সময় হোৱা নাছিল। সেয়ে তাৰ পৰৱৰ্তী সপ্তাহটো জ্যোতিয়ে হস্পিতালত থাকিল। তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভাই-ভনীয়ে কল্যাণত তেওঁৰ মাকৰ চোৱাচিতা কৰি থাকিল।

তাতে তেওঁ আইচিইউ ইউনিটৰ কাষতে হস্পিতালৰ চিৰিত বহি আগবেলাৰ ভাগত অনলাইন ক্লাছ কৰিছিল, সন্মুখত আছিল চূড়ান্ত পৰীক্ষা। ডাক্তৰে যেতিয়াই ঔষধ লিখি দিয়ে, তেতিয়াই তেওঁ পঢ়া এৰ হস্পিতালৰ দৰৱখানালৈ দৌৰিছিল। “ইয়াত তেওঁলোকে আন একোৰে খৰচ লোৱা নাছিল। মাজে মাজে মাত্ৰ ঔষধ আনিবলগীয়া হৈছিল,” কেইদিনমানৰ মুৰে মুৰে ৮০০-১০০০ টকা খৰচ হৈছিল। ৰাতি তেওঁ হস্পিতালৰ কাষৰে ফুটপাথত শুইছিল। কেইএমৰ ৰেহাই মূল্যৰ কেণ্টিনত খোৱা-বোৱা কৰিছিল আৰু হস্পিতালৰ শৌচাগাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

“ভয়তে ঘৰলৈ যোৱা নাছিলো। কিজানি দেউতাক কিবা লাগে আৰু মই নাথাকো। ঘৰৰ পৰা কেইএম-লৈ আহোতে ডেৰ ঘণ্টা সময় লাগে। এক মিনিট সময়ো নষ্ট কৰিব বিচৰা নাছিলো,” তেওঁ কয়।

“আমি দেউতাক লগ পাব পৰা নাছিলো। আমাৰ লগত ফোনতে কথা হৈছিল। আমাৰ অন্তিম কথোপকথনৰ মোৰ তাত ৰেকৰ্ডিং আছে। তেওঁৰ পিয়াহ লাগিছিল আৰু পানী বিচাৰি মোক মাতিছিল। মই দৌৰি গৈ দোকানৰ পৰা পানী আনি দিছিলো। কিন্তু হস্পিতালৰ কৰ্মচাৰীয়ে নিজে গৈ ৱাৰ্ডত তেওঁক পানী নি দিব বুলি কৈছিল।”

এই অন্তিম কথোপকথন তেওঁলোকৰ মাজত হৈছিল ২৮ মাৰ্চৰ দিনা পুৱা ৭ বজাত। আবেলি ডাক্তৰে আহি জ্যোতিক কয় যে গোপালৰ বাচি থকাৰ সম্ভাৱনা তেনেই কম আৰু তেওঁক ভেণ্টিলেটৰত ৰখা হৈছে। “দুঘণ্টা পিচত আহি তেওঁলোকে মোক সেই কথা ক’লে (গোপালৰ মৃত্যুৰ কথা)...” জ্যোতিয়ে কয়। “মই সেই খবৰ শুনিব বিচৰা নাছিলো। চকু দুটা মুদি দিব বিচাৰিছিলো আৰু দৌৰি আঁতৰি যাব বিচাৰিছিলো। তাৰপিচত মই কথাটো ঘৰত জনালোঁ।”

গোপালৰ শৱ দাদৰ শ্মশানশালিত দাহ কৰা হয়। জ্যোতিৰ সম্পৰ্কীয়ই পৰিয়ালটোক শেষকৃত্য সমাপনৰ বাবে ইউপিলৈ যোৱাৰ ৰেলৰ টিকট কৰি দিয়ে। তেওঁলোকে ৩০ এপ্ৰিলৰ দিনা ৰেলত উঠে আৰু ১ এপ্ৰিলত তেওঁৰ চিতাভস্ম লৈ গাওঁ পায়। তেওঁলোকে এতিয়ালৈ মুম্বাইলৈ উভতি অহা নাই।

জ্যোতিয়ে পৰীক্ষাৰ বাবে পঢ়ি আছে। “মই পঢ়াত নিজকে ব্যস্ত ৰাখিছো,” তেওঁ কয়। “পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত আমাৰ দেউতাই পঢ়িবলৈ পোৱা নাছিল। ৯ কি ১০ বছৰ বয়সতে তেওঁ কাম কৰিবলৈ লৈছিল। আমি পঢ়াটো তেওঁ বিচাৰিছিল। তেওঁ আটাইকেইটা সন্তানক পঢ়ুৱাব নোৱাৰাত দুখ কৰিছিল,” জ্যোতিয়ে কয়। “মোৰ সফলতাক লৈ তেওঁ গৌৰৱবোধ কৰিছিল। আনকি সৰু সৰু সফলতাত তেওঁ আনন্দ পাইছিল। মই খেলা-ধূলাত মেডেল পালে বা দ্বাদশ শ্ৰেণীত ৮৫ শতাংশৰ অধিক নম্বৰ পোৱাৰ দিনা তেওঁ মোৰ মেডেল আৰু মাৰ্কশ্বীট গাঁৱৰ সকলোকে দেখাইছিল। তেওঁ কৈছিল যে পঢ়া-শুনাত ইমান আগবাঢ়ি যোৱা যে কাৰো ওচৰত যাতে শিৰ নত কৰিবলগীয়া নহয়।”

জ্যোতিয়ে এগৰাকী চনদপ্ৰাপ্ত গাণনিক হ’ব বিচাৰিছিল। কিন্তু ক’চ্চিং ক্লাচৰ মাচুল বহুত বেছি বাবে সেই কথা ভাবিবলৈ এৰিছে। “এতিয়া উপাৰ্জনৰ বাট বিচাৰিব লাগিব, যি পাও তাতে সোমাব লাগিব,” তেওঁ কয়। “আটাইবোৰ ধাৰ পৰিশোধ কৰিব লাগিব। ভাইটোৱে (বিবেকে) মুম্বাইলৈ গৈ কাম কৰিব বিচাৰে। ইয়াত (গাঁৱত) কাম বিচাৰি পোৱাটো টান। আমি এতিয়াও বহি লৈ কাক কাক কিমান কি পইচা দিব লগীয়া আছে, সেই তালিকাখন বনোৱা হোৱা নাই। তালিকাখন বৰ দীঘল হ’ব।“

এতিয়া পৰিয়ালটোক জ্যোতিৰ ভিনিহিয়েকে সহায় কৰি আছে। মুম্বাইত তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ভাৰা কেবামাহো ধৰি দিয়া হোৱা নাই।

তেওঁৰ মাতৃ শশীকলা এতিয়াও সেই মৰ্মান্তিক আঘাতৰ পৰা মুক্ত হ’ব পৰা নাই। “আমি যি অকণ কিবা কৰিছিলো, আটাইবোৰ ছাৰখাৰ হৈ গ’ল,” তেওঁ কয়। “এতিয়াও মই অনবৰতে ভাবি তাকো যে কি এনে ভুল কৰিলোঁ যিটো নকৰাহেঁতেন তেওঁ আজি আমাৰ মাজত থাকিলেহেঁতেন। সাধাৰণ জীৱন এটা কটাই আছিলো, সপোনবোৰো সৰু আছিল। কিন্তু সেইখিনিও আমাৰ কপালত নাইনে?”

প্ৰতিবেদকৰ টোকা: মই ২০২০ৰ পৰা জ্যোতি গুপ্তাক এটা কৰ্মশালাত লগ পোৱা দিনৰে পৰা জানো। এই প্ৰতিবেদনৰ বাবে তেওঁ আৰু তেওঁৰ মাকৰ সাক্ষাৎকাৰ ফোনত লোৱা হৈছিল। কেইএম-ৰ ডাক্তৰৰ সৈতে কথোপকথন হস্পিতালখনত হৈছিল।