புர்னியாவில் சொந்த நிலம் மறுக்கப்படும் சந்தால்கள்

புர்னியா மாவட்டத்தின் சோளம் விளையும் பகுதியில் குறுக்காக செல்லும் பிரதான சாலையின் இரு பக்கங்களும் தங்க நிறத்தில் ஜொலிக்கிறது. சோள அறுவடை முடிந்துவிட்டது. தம் வயல்களுக்கு அருகே இருக்கும் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் விவசாயிகள் சோளக்கருக்களை போட்டு காய வைத்திருக்கின்றனர். சந்த்வா-ருபாஸ்பூர் பழங்குடி வசிப்பிடத்தை நெருங்கும்போது, சந்தால் பெண்களும் ஆண்களும் மர ஏர் போன்ற கருவி கொண்டு தானியங்களை திருப்பி, ஈரத்தை காய வைத்துக் கொண்டிருப்பது தெரிகிறது. எங்கோ கண்காணிப்பில் இருக்கும் காவலாளி விரைவில் நிலப்பிரபுக்களுக்கான பங்கை வாங்க அவர்களின் வீட்டுக்கு வருவார். அவர்களின் நிலங்களில் பழங்குடிகள் பல தலைமுறைகளாக குத்தகை விவசாயிகளாக பணிபுரிந்து வருகின்றனர். நிலச்சீர்திருத்தம் மாநிலத்தில் அமலாகி பல ஆண்டு காலம் ஆனபிறகும், அறுவடையின் ஒரு பங்கை பழங்குடிகள் அவர்களுக்கு கொடுக்கும் நிலையே நீடிக்கிறது.

பிரதான சாலையிலிருந்து தள்ளி, கிராமத்துக்கு அருகே, அவர்களின் முன்னோர், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த படுகொலையின் நினைவாக எழுப்பப்பட்டிருக்கும் நினைவிடத்திலிருந்து கண்காணித்து கொண்டிருக்கின்றனர். நவம்பர் 22, 1971 அன்று, நிலப்பிரபுக்களால் கொடூரமாக கொல்லப்பட்ட 14 பேரின் பெயர்கள், கொண்ட சலவைக்கல் ஒரு வெள்ளைத்தூணில் பதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

“மொத்த கிராமமும் சுடுகாடு போல காட்சியளித்தது. ஓலங்களும் புகையும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் எழுந்து கொண்டிருந்தது. தேற்ற முடியாத நிலையில் மக்கள் இருந்தனர். அவர்கள் (நிலப்பிரபுக்களின் படை) 45 வீடுகளை எரித்து சாம்பலாக்கி இருந்தனர்.” பதின்வயதில் அச்சம்பவத்தை கண்ட நினைவு வயதாகியும் மங்காமல் பசுமையாக சிவநாராயணின் மனதில் இருக்கிறது. இந்த மக்களின் நிலையை காலமும் மாற்றிவிடவில்லை.

அப்போதும், “நிலத்துக்கான சண்டைதான்,” என்கிறார் 70 வயது ஆகும் சிவநாராயண் முர்மு. படுகொலையில் இரு உறவினர்களை பறிகொடுத்தவர் அவர். “சூரியன் மறைந்திருக்கவில்லை.” 2025ம் ஆண்டின் ஜூலை மாத நாளொன்றின் மாலையில் அவரிடம் பேசும்போது, இன்னொரு நினைவுக்குள் அவர் செல்கிறார். “அவர்கள் துப்பாக்கிகள், தடிகள், கோடரிகள் போன்றவற்றுடன் வந்து எங்கள் வசிப்பிடத்தை சுற்றி வளைத்தார்கள். எங்களின் வீடுகளுக்கு தீ வைத்தனர். அவரை தடுக்க முயன்ற அனைவரையும் எரித்தும் சுட்டும் கொன்றார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

ஆனால் சிவநாராயணுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பு இன்னும் ஆழமாக இருந்தது. படுகொலைக்கு ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு, அவருக்கு 10 வயதாக இருந்தபோது, அவரின் தந்தை லக்கன் லால் ஹெம்ப்ராம் கொல்லப்பட்டார். அப்போதும் நிலம்தான் காரணம். “அவர் கல்வியறிவு பெற்றிருந்தார். சந்தால் பழங்குடிகளின் நில உரிமைகளுக்காக நீதிமன்றத்தில் போராடினார். ஒருமுறை அவரை பார்க்க வந்த நிலப்பிரபு தரப்பினரை வீடு சென்று விட்டு வருவதற்காக சென்றவர், திரும்பி வரவே இல்லை. மூன்று நாட்கள் கழித்து அவரின் உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது. வீட்டிலிருந்து நான்கு கிலோமீட்டர் தொலைவில், காட்டில் கழுத்தறுக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருந்தார்.” யாரும் தண்டிக்கப்படவில்லை.

படுகொலைக்கு பத்தாண்டுகள் கழித்து, கீழமை நீதிமன்றம் ஒன்று, 25-லிருந்து 30 நிலப்பிரபுக்களுக்கு 20 ஆண்டுகால சிறைத்தண்டனை விதித்தபோது காலம் மாறிவிட்டதாக சிவநாராயண் நினைத்தார்.

ஆனால் அவருக்கு பாதி கதைதான் தெரிந்திருந்தது.

“25-30 பேருக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. ஆனால் அனைவரும் வேறு நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்பட்டனர். யாருக்கும் தண்டனை விதிக்கப்படவில்லை,” என்கிறார் சந்த்வா-ருபாஸ்பூர் படுகொலையில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட நிலப்பிரபுவான லஷ்மி நாராயண் சுதன்ஷுவின் 55 வயது பேரனான ஹர்ஷ்வர்தன். “அந்த சம்பவம் நடந்திருக்கக் கூடாது,” என்கிறார் அவர். “அதில் எனக்கு வருத்தம் உண்டு. ஏனெனில் அந்த சம்பவத்தால் மொத்த தலைமுறையும் 20-30 வருடங்களுக்கு வழக்காட வேண்டியிருந்தது. வேறு ஏதும் செய்ய முடியவில்லை.”

சந்தால்களுக்கு நிலம் எப்போதும் கொடுக்கப்படவில்லை என்கிறார் ஹர்ஷ்வர்தன். “நிலம் எங்களுக்கு சொந்தமானது. நிலவரி நாங்கள் கட்டுகிறோம். ஆனால் விவசாயம் செய்ய முடியவில்லை. அவர்கள் குத்தகை முறையில் நிலம் வாங்கியிருக்கலாம். ஆனால் நிலவுரிமை எப்போதும் அவர்களிடம் இருந்ததில்லை.”

சந்தால்கள், கிழக்கு இந்திய கம்பெனியால் 19ம் நூற்றாண்டில் காடுகளை திருத்தி விவசாய நிலம் தயார் செய்யவென பிகாருக்கு அழைத்து வரப்பட்டவர்கள். வரலாற்றாய்வாளர் வி.ஹில், ரிவர் ஆஃப் சாரோ என்கிற தன் புத்தகத்தில், பிகாருக்கு புலம்பெயர்ந்த சந்தால் பழங்குடிகள் பற்றியும் அவர்களின் நிலம் சார்ந்த போராட்டங்கள் குறித்தும் விரிவாக பதிவு செய்திருக்கிறார். நேபாளத்தையும் மேற்கு வங்கத்தையும் ஒட்டி அமைந்திருக்கும் வடக்கு பகுதிக்கும் சந்தால்கள் வந்து சேர்ந்தனர் என்கிறார் அவர். இங்குதான் தர்பங்கா ராஜ்ஜியத்தின் பெரிய, வசதியான ஜமீந்தாரி முறை செயல்பாட்டில் இருந்தது. பல குழுக்களாக வந்தார்கள். ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் ஒரு சந்தால் தலைமை வகித்தார். காடுகளை திருத்தி, சந்தால் மக்கள் விவசாயம் பார்க்கும்படி தலைவர்களுக்கு சொல்லப்பட்டது.

விவசாயிகளிடம் இருந்து ஒவ்வொரு பழங்குடி தலைவரும் வாடகை வசூல் செய்து தர்பாங்கா ராஜ்ஜியத்துக்கு தருவார்கள். சந்தால்கள் எந்தவித வாடகை ரசீதுகளும் இன்றி குத்தகை விவசாயிகளாக மாற்றப்பட்டனர். காடுகளையும் சதுப்பு நிலங்களையும் திருத்துவது முதல், விவசாயத்தை திட்டமிடுவது, பயிர் நடுவது, அறுவடை செய்வது, பயிரை அடித்து, தானியம் பிரிப்பது வரை எல்லாவற்றையும் செய்தார்கள். ஆனால் இறுதியில், குத்தகை முறை அடிப்படையில் விளைச்சலை பிரித்து, ஒரு பகுதியை நிலப்பிரபுவுக்கு கொடுத்தனர்.

“விருப்பத்தில்தான் அவர்கள் குத்தகை விவசாயம் செய்தார்கள். நிலங்களை தங்களின் பெயர்களில் பதிவு செய்து தரகர்கள் அதிகாரம் கொண்டவர்களாக மாறினர்,” என்கிறார் ஆனந்த் சக்ரவர்த்தி தன் Report on the Regional Survey and Settlement ஆய்வில்.

உரிமையாளருக்கு பங்கு தராத சந்தால் பழங்குடிகள், நிலத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்கள். நிலத்துக்கான அவர்களின் போராட்டம் எந்த முடிவையும் பெறவில்லை. 1938ம் ஆண்டில் மாவட்ட மாஜிஸ்திரேட் வில்லியம் ஜார்ஜ் ஆர்ச்சர், கடிதம் கொடுத்தும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. குத்தகை ரசீதுகள் இன்றி, நிலப்பிரப்புக்களுக்கு பங்கை கொடுக்க அவர்கள் மறுத்தபோதும் ஏதும் ந்னடக்கவில்லை. சுதந்திரத்துக்கு பிறகு பிகாரின் ஜமீந்தாரி முறையை ஒழிக்கும் பிகார் நிலச்சீர்திருத்த சட்டம் 1950-ல் வந்தபோதும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை.

நில உரிமை தொடர்பான இத்தகைய சிக்கல்கள் ஒன்றிரண்டு மாவட்டங்களுக்கு மட்டும் உரித்தானது அல்ல. பிகார் அரசாங்கத்தின் 2023ம் ஆண்டு சாதிவாரி கணக்கெடுப்புப்படி கிட்டத்தட்ட 5.76 லட்சம் சந்தால்கள் மாநிலத்தில் வாழ்கின்றனர். மாநிலத்தில் இருக்கும் மொத்த 21,99,361 பழங்குடி மக்கள்தொகையில் அது 26.18 சதவிகிதம். பெரும்பாலான சந்தால்கள் வடக்கு பிகாரை சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் நிலவுரிமைக்காக போராடி கொண்டிருப்பவர்கள்.

பிரிக்கப்படாத பிகாரில் பெருமளவு பழங்குடி மக்கள்தொகை இருந்தது. 2000ம் ஆண்டில் பிகார் பிரிக்கப்பட்டபோது, பெரும்பான்மை பழங்குடிகள் ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்துக்கு வந்துவிட்டனர். எனவே இப்பகுதியில் இருக்கும் பழங்குடிகள் , ஜார்க்கண்டை வைத்துதான் விவாதிக்கப்படுகின்றனர்.

பிகாரில் மிஞ்சியவர்கள் கிட்டத்தட்ட 2.2 மில்லியன். மாநிலத்தின் 1.68 சதவிகிதம். ஒரு டஜன் மாவட்டங்களில் அவர்கள் பரவி வாழ்கிறார்கள். அரசின் தரவின்படி, பிகாரின் 45,000 கிராமங்களில் வெறும் 180-ல்தான் பழங்குடிகள் பெரும்பான்மையாக இருக்கின்றனர். ஜார்க்கண்டில் உள்ள பழங்குடிகள் போல கூட்டு வலிமை அவர்களுக்கு இல்லை என்பதே இதற்கு அர்த்தம்.

1971-ல் அரசாங்கம் தனக்கு கொடுத்த 0.9 ஏக்கர் நிலத்தில் சிவநாராயண் தற்போது விவசாயம் செய்து வருகிறார். “இப்போதும் இந்த நிலம் எங்களுடையது இல்லை என்றும் தங்களுடையதுதான் என்றும் நிலப்பிரபு சொல்லி வருகிறார். ஆனால் நாங்கள் நிலத்துக்கான வாடகையை அரசுக்கு கட்டி வருகிறோம்.” நிலத்தில் கிடைக்கும் வருமானத்தை விட, அதோடு இருக்கும் உணர்வுரீதியான பிணைப்பு சிவநாராயணுக்கு அதிகமாக இருக்கிறது. “ஒவ்வொரு சோளக்கருதும் விளைவதற்கு 10 ரூபாய் செலவழிக்கிறோம். லாபம் கிடையாது. ஆனால் நிலம் எங்களுக்கு கிடைத்ததிலிருந்து விவசாயம் செய்து வருகிறோம். எங்களின் முன்னோர்கள் விவசாயம் பார்த்தனர். நாங்கள் ஏன் கைவிட வேண்டும்?” என்கிறார் அவர்.

100 கிலோமீட்டர் தொலைவில் சுபால் மாவட்டத்தின் ஹன்சா கிராமத்தில் இருக்கும் சந்தால் பழங்குடியான 50 வயது தலேஷ்வர் பாஸ், தன் தந்தையின் அடிச்சுவட்டை பின்பற்றுகிறார். “அரசாங்கம் எங்களுக்கு தீர்வு தரட்டும்,” என்னும் அவர், ஒரு பேப்பர் கட்டை எடுத்து புரட்டுகிறார். மண் வீட்டுக்குள் அமர்ந்திருக்கும் அவர், பழங்குடி குடும்பங்களின் கட்டா எண்ணும் நிலப்பரப்பும் சரியாக இருக்கிறதா என நில ஆவணங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

நிலவுரிமை இல்லாத குத்தகை விவசாயிகளுக்கான கோரிக்கையை எழுப்பியும் அரசு அலுவலங்களுக்கு செல்வதும், சமூக செயற்பாட்டாளர்களின் உதவியோடு மனுக்கள் எழுதுவதுமென அவர் அரசாங்கத்துடன் ஒரு போராட்டத்தை நடத்தி வருகிறார். பழங்குடியினரால் சட்டப்போராட்டம் நடத்த முடியாது. “என் தந்தை பத்தாண்டுகளுக்கு முன் மறைந்துவிட்டதால், இந்த வேலையை நான் செய்கிறேன்,” என்கிறார் பாஸ்கி. “இந்த மனுக்களை மாவட்ட தலைநகருக்கு பல முறை கொண்டு சென்றிருக்கிறோம். ஆனால் பதில் கிடைத்ததில்லை.”

கடைசியாக நில சீர்திருத்த தாசில்தாரிடம் அவர்கள் மார்ச் 31, 2025 அன்று மனு கொடுத்தார்கள். மனுவை பெற்ற அலுவலர், என்ன எழுதியிருக்கிறது எனப் புரியவில்லை என அதை திருப்பி கொடுத்துவிட்டார். “எனவே நான், மனுக்களை வாசிக்க முடியாத நீங்கள் எப்படி இந்த வேலைக்கு வந்தீர்கள் எனக் கேட்டேன்,” என்கிறார் பாஸ்கி.

பிகாரின் சந்தால்கள், 1950-56ல் அமலான பிகார் நிலச்சீர்திருத்த சட்டத்துக்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே விவசாயம் செய்து வருவதாக கூறுகின்றனர். அச்சட்டம் நியாயமாக பழங்குடிகளுக்குதான் நிலவுரிமை கொடுத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இடைத்தரகர்கள் நிலங்களை தங்களின் பெயர்களில் பதிவு செய்து கொண்டு, சட்டவிரோதமாக வாடகை வசூலித்து வருகின்றனர்.

ஹன்சா கிராமத்தை சேர்ந்த விவசாயியான 48 வயது லால் சோரன், “எங்களின் முன்னோர்கள் இங்கு வந்தபோது, மொத்த இடமும் காடாக இருந்தது. ஆனால் மண் வளமையாக இருந்ததால், காட்டை அவர்கள் திருத்தி, விவசாய நிலத்தை கடும் உழைப்பில் உருவாக்கினார்கள். பயிர் நன்றாக வளரத் தொடங்கியதும், நிலப்பிரபு நிலம் தங்களுக்கு சொந்தமானது எனக் கூறத் தொடங்கினார். பிறகு அவர், ‘நீங்கள் வளருங்கள். ஆனால் எங்களுக்கும் கொஞ்சம் கொடுங்கள்’ என்றார்கள். எங்களின் முன்னோர்களும் ஒப்புக்கொண்டனர்,” என்கிறார் .

கடந்த பத்தாண்டுகளில் பழங்குடியினரில் பாதி பேரின் நிலம் அவர்களுக்கே தெரியாமல் பிறருக்கு விற்கப்படும் சம்பவங்கள் அதிகமாகி வருகிறது. “அரசாங்கத்திடம் எந்த பதிலும் இல்லை. அது என்ன செய்கிறது என்றும் எங்களுக்கு தெரியவில்லை. செய்ய முடியாது என்றால் அதையேனும் சொல்ல வேண்டும். அதையும் அதிகாரிகள் சொல்ல மறுக்கிறார்கள். நிலப்பிரபுக்கள் எங்களின் நிலங்களை விற்றுக் கொண்டிருக்கின்றனர்,” என்கிறார் தலேஷ்வார். ஊரிலிருக்கும் நிலத்தில் 10 ஏக்கரை நிலப்பிரபுக்கள் விற்றுவிட்டதாக கணக்கிடுகிறார் அவர்.

எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு 2017-ல் யாரென தெரியாத சிலர், 55 வயது சூரத் லால் முர்மு தன் நிலத்துக்கு செல்வதை தடுத்தனர். “நிலத்தை உழ நாங்கள் சென்றபோது அங்கு ஏற்கனவே இருந்த சிலர், நிலம் தங்களுக்கு விற்கப்பட்டுவிட்டதாக கூறினர். நிலவுரிமையாளர்கள் நிலத்தை விற்று விட்டதாக அவர்கள் கூறினர். இப்போது அந்த நிலத்தில் அவர்கள் ஒரு வீட்டை கட்டியிருக்கிறார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

நிலத்துக்கான உரிமையாளர்களை கண்டறிய சூரத் லால் முயன்றார். ஆனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒருவரன்றி, பல உரிமையாளர்கள் இருந்தனர். காவலாளியுடன் மட்டுமே அவர் தொடர்பில் இருந்ததால் எத்தனை உரிமையாளர்கள் என்ற எண்ணிக்கை தெரியவில்லை. “தடியுடன் உலவும் காவலாளி ஒருவரை நிலப்பிரபுக்கள் நியமித்திருந்தனர். அறுவடை செய்யும்போது அவர் வந்துவிடுவார். யாரிடம் எவ்வளவு தானியங்கள் இருக்கின்றன என்பது கூட அவர்களுக்கு தெரியும். பாதி அளவை கொண்டு சென்று விடுவார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

முர்முவிடம் தற்போது வெறும் 2 ஏக்கர் நிலம்தான் இருக்கிறது. இதுவும் கைமாற்றப்பட்ட, நிலமற்றவராக்கப்பட்டு விடுவோமோ என்கிற பயம் முர்முவிடம் இருக்கிறது. நிலச்சீர்திருத்த கலெக்டர் அலுவலகத்துக்கு அவர் பலமுறை சென்றுவிட்டார். எந்த பதிலும் இல்லை. கடைசி முறை சென்றபோது, “கறுப்பு கோட் போட்டிருந்த ஓர் அலுவலர், நில ஆவணத்தில் யாரின் பெயர் இருக்கிறது எனக் கேட்டார். இறந்துபோன என் தந்தையின் பெயர் இருப்பதாக சொன்னேன். தந்தை இறந்துவிட்ட பிறகு, எனக்கு நிலத்தில் உரிமை இல்லை என்றார் அவர். நான் கோபம் ஆகிவிட்டேன். என் தந்தை இறந்துவிட்டால், நிலப்பிரபுவும்தானே இறந்திருப்பார் எனக் கேட்டேன். நிலம் அவர்களுக்கும் சொந்தம் கிடையாது. புறம்போக்கு நிலமென அதை மாற்றிவிடலாமே என அவரிடம் கேட்டேன்,” என்கிறார் அவர்.

ஆதிவாசி பரிஷத் அமைப்பின் தலைவரான விஜய் ஒராவோன், “குத்தகை விவசாயிகளின் நிலங்களை, அவர்களுக்கு தெரியாமல் விற்பது, பிகாரில் பரவலாக நடக்கிறது. குத்தகை விவசாயி இறந்து விட்டால், ஒப்பந்தம் முடிவடையாது. அவரின் மகன், நிலத்துக்கான உரிமையை கோர முடியும்,” என்கிறார்.

சமூகவியலாளரும் எழுத்தாளருமான தேஜ்கர் ஜா, நிலத்துக்கான சட்ட உரிமை சந்தால்களையே சாரும் என்கிறார். “நிலத்துக்கான உரிமை ஒருவரிடம் இருக்க, இன்னொருவர் அதை விற்பது அப்பட்டமான சட்டவிரோதம். சந்தால்கள் உழைக்கும் நிலங்களில் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. நீதிமன்றத்துக்கு சென்றால், அவர்களுக்கு ஆதரவாகதான் தீர்ப்பு வரும்,” என்கிறார்.

ஆனால் விஜய் ஒராவோனை பொறுத்தவரை இன்னும் எளிய விஷயம் இது. “உள்ளூர் சர்க்கிள் அலுவலரிடம் நிலவுரிமைக்கான விண்ணப்பத்தை பழங்குடிகள் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவர்கள் அதை நில அளவைத்துறைக்கு அனுப்புவார்கள். அத்துறை அவர்களுக்கு நிலவுரிமை தரும்.” செயல்பாட்டு முறை எளியது என சொல்லும் அவர், அதிகாரிகள் கவனம் செலுத்துவதில்லை என்கிறார்.

சூரத் லாலின் நிலத்தில் 0.625 ஏக்கர் நிலத்தை ரகசியமாக நிலப்பிரபு விற்று விட்டார். மிச்சத்தில் அவர்கள் விளைவிக்கும் பயிரில் பாதியை, முன்னோர்கள் ஒப்புக்கொண்டது போல, நிலவுரிமையாளர்களுக்கு கொடுத்து வருகிறார். “பிரதானமாக நாங்கள் நெல், சோளம், ராகி ஆகியவற்றை விளைவிக்கின்றனர். விவசாயத்துக்கு கடுமையாக உழைக்க வேண்டும். ஒரு கோத்தாவுக்கான (0.03125) எங்களின் இடுபொருள் செலவு 1,500 ரூபாய். நாங்கள் எல்லா வேலைகளும் செய்வோம். பிறகு நிலப்பிரபு வந்து பாதி அறுவடையை எடுத்துக் கொள்வார்,” என்கிறார் அவர்.

“எங்களின் மொத்த நிலமும் பறிபோய்விடுமோ என்கிற அச்சம் எங்களுக்கு இருக்கிறது. நில ஆவணங்களில் பிரச்சினை தீர்க்கப்பட்டு, அரசாங்கம் வாடகை ரசீதுகளை எங்களுக்கு கொடுக்கத் தொடங்கிவிட்டால், நாங்கள் நிம்மதி அடைவோம்,” என்கிறார் அவர்.

இவற்றுக்கிடையில், அவரின் 20 மற்றும் 27 வயதுகளில் உள்ள மகன்கள், தமிழ்நாட்டிலுள்ள ஆலைகளில் வேலை பார்த்து வருகின்றனர். அவரும் பக்கத்து மாவட்டங்களிலுள்ள செங்கல் சூளைகளில் புலம்பெயர்ந்து வேலை பார்க்கிறார். சமயங்களில் பஞ்சாப், டெல்லி வரை கூட புலம்பெயர்ந்து செல்கிறார். அவரின் மனைவி அஞ்சுலா தேவி, வீட்டை பார்த்துக் கொள்கிறார். “விவசாய விளைச்சலில் பாதியை அவர்களுக்கு கொடுத்து வந்தால், எங்களின் குடும்பம் எப்படி பிழைப்பது?” என்கிறார் சூரத் லால்.

இக்கட்டுரை, 2025ம் ஆண்டின் தஷினா மானிய ஆதரவு கட்டுரையாளர் எழுதியது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்