‘என்னை போன்றவர்கள் கடவுளராக முடிவதில்லை’

நாம்கரின் தரையிலுள்ள அகல் விளக்குகள், வெளிச்சம் கொடுத்து, பார்வையாளர்களுக்கு வழி காட்டுகின்றன. கயான் (பாடகர்) மற்றும் பயான் (மேளம் வாசிப்பவர்) வந்து நிற்கின்றனர். வாத்தியக்காரர், அஸ்ஸாமின் பாரம்பரிய தாள வாத்தியமான கோலை நெஞ்சில் வைத்திருக்கிறார். பெரிய பித்தளை சிம்பல்கள் (போர் தாளம்) இசைஞர்கள் வாசிக்கத் தொடங்கியதும் விளக்கு வெளிச்சத்தில் மின்னுகின்றன.

இந்த மாலை நிகழ்ச்சியின் கதை சொல்லி பேச தொடங்குகிறார். அறை அமைதியாகிறது. பிபுல் தாஸ் வெளிச்சத்துக்கு வருகிறார்.

இரவு முழுவதும் நீடிக்கும் அஸ்ஸாமின் பாரம்பரிய வைணவ மத நாடகம், உற்சாகமாத்துடனும் நிதானத்துடனும் தொடங்குகிறது. பெரும்பாலான நாடகங்கள் ராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதங்களை அடிப்படையாக கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பிட்ட ஓர் அத்தியாயத்தை கதையாக கொண்டிருக்கிறது.

மகாபாரத காதையின் பாண்டவர்களுக்கு தாயாக இருக்கும் குந்தி பாத்திரம்தான் பிபுலுக்கு பிடித்த பாத்திரம். “ஊருக்குள் என்னை குந்தி என அழைப்பார்கள்,” என்கிறார் அவர் புன்னகையோடு. தந்தையின்றி தாயால் வளர்க்கப்பட்ட அவர், தாய்மையுடன் உணர்வுரீதியான பிணைப்பை கொண்டிருக்கிறார். “எனக்குள் ஒரு தாய் இருப்பதாக நான் கருதுகிறேன். அதுதான் குந்தி பாத்திரத்துடன் என்னை இணைக்கிறது.” தனக்கு பிடித்த வரிகளை பாடுகிறார் அவர்:

பாவோனா நிகழ்ச்சியை பிபுல் சிறுவயதில் பார்த்திருக்கிறார். “என் ஊரில் வலுவான பாவோனா பண்பாடு இருக்கிறது,” என்னும் அவருடன் கச்சு காவோனில் வசித்த அண்டை வீட்டார்கள் இந்த கலைக்குள் வர அவரை ஊக்குவித்திருக்கின்றனர். “என்னுடைய திறமையை அவர்கள் அடையாளம் கண்டு, என்னை ஆதரித்தனர். நடிப்பிலிருந்து உடை, குரல், உச்சரிக்கும் விதம் என எனது ஊர் மக்கள்தான் எனக்கு இக்கலையை கற்றுக் கொடுத்தனர்,” என்கிறார் அவர்.

15 வயதில் முதல் நிகழ்ச்சிக்காக காவி மற்றும் வெள்ளை நிறங்களிலான சேலையை உடுத்தி, சீதா ஹரண் (சீதை கடத்தல்) நாடகத்தில் சீதையாக நடிக்க மேடையேறினார்.

இப்போது, முதல் நாள் குறித்து அவர் பேசும் நிலையில், கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. எனினும் அவரின் கண்கள் அந்த நினைவில் சந்தோஷத்தில் ஒளிர்ந்தது: “எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. மக்கள் என்னுடைய நடிப்பை பாராட்டினார்கள்.”

பாவோனா கலைஞரான அவர், அஸ்ஸாமின் லக்கிம்பூரில் உள்ள அவரது வீட்டில் நம்முடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். பட்டியல் சமூகமான கைபார்த்தா சமூகத்தை சேர்ந்த 70 குடும்பங்கள் இங்கு வசிக்கின்றன. ஆதிக்க சாதியினரின் பகுதி சற்று தூரத்தில் இருக்கிறது. இச்சமூகத்தை சேர்ந்த பெரும்பாலான குடும்பங்கள், தினக்கூலி, கொஞ்சம் விவசாயம் அல்லது சிறு வணிக ஆகியவற்றை செய்து பிழைக்கின்றனர்.

“என்னுடைய சாதிப்பெயரால், பல பாவோனா நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து கடைசி நேரத்தில் நீக்கப்பட்டிருக்கிறேன்,” என்கிறார் இந்த தலித் கலைஞர். “ஆனால் எங்களின் மக்கள் பண்பாட்டில் அவர்களை விட செறிவானவர்கள்,” என்கிறார் பிபுல் பெருமையுடன். “அவர்களின் அழைப்பு இனி எங்களுக்கு தேவையில்லை. எங்களுக்கென சொந்தமாக ஒரு நாம்கர் மற்றும் பண்பாட்டு தளத்தை நாங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டோம். நாங்கள் சுதந்திரமாக இயங்குகிறோம்.”

பாவோனா நிகழ்ச்சிகளின் வருமானம் 1,000-1,500 ரூபாய் கிடைக்கும். ஆனால் நேரத்துக்கு வராது. பெரும்பாலும் பிபுல் இலவசமாக பங்கேற்பார்.

வேலைகளுக்கு தட்டுப்பாடு நிலவுவாதால், இந்த தலித் கலைஞர் பல வேலைகளை செய்கிறார். 330 வயதாகும் அவர், பகலில் விவசாயியாக மூன்று ஏக்கர் நிலத்தில் வேலை செய்கிறார். சொந்த பயன்பாட்டுக்கு நெல்லும் விற்பனைக்கு கடுகும் விளைவிக்கப்படுகிறது. அவரது பகுதி வாழ் பள்ளி மாணவர்களுக்கு இந்தி, அறிவியல் மற்றும் கணிதம் கற்றுக் கொடுக்கிறார். இரவுகளில் பெரும்பாலும் கம்பளி தைப்பார். “இப்போது ஒரு ஸ்வெட்டரை எனக்கு நான் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்,” என்னும் அவரின் விரல்கள் வேலைகள் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. “அவற்றை விற்கவும் நான் விரும்புகிறேன்.”

பாவோனா காலம் வரும்போது எல்லாமும் மாறிவிடும். டிசம்பர் முதல் மார்ச் மாதம் வரை பிபுல் நடிகராகவும் கதை சொல்லியாகவும் பெண்ணாகவும் மாறுவார்.

பாவம் என அர்த்தப்படும் பாவோனா, அஸ்ஸாமின் பாரம்பரிய வைணவ மத நாடக வடிவம் ஆகும். 15ம் நூற்றாண்டில் கவிஞரும் சீர்திருத்தவாதியும் அறிஞருமான ஸ்ரீமந்தா சங்கர்தேவாவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அவரது போதனைகள் பிராமண ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக அமைந்திருந்தது. ஆனால் காலப்போக்கில், சங்கர்தேவின் பாரம்பரியம், சமத்துவம் என்கிற அம்சத்தை தொலைத்து, தலித்களும் பழங்குடிகளும் தொடர்ந்த் புறக்கணிக்கப்படும் நிலைமை உருவாகிவிட்டது.

நிகழ்ச்சிக்கான இடங்களிலிருந்து புறக்கணிப்பு தொடங்கியது. ஊரின் நாம்கர் (பிரார்த்தனை கூடம்) புனிதமாக கருதப்படும் இடம். பிரார்த்தனையும் நாடகமும் அங்கு நடக்கும். ஆனால் அதன் செயல்பாடு மத நடவடிக்கைகளாக சுருங்கியிருக்கவில்லை. கல்வி, அரசியல், பண்பாடு போன்ற விஷயங்களும் அங்கு ஜனநாயகப்பூர்வமாக விவாதிக்கப்படும் இடமாக இருந்தது. ஆனால் தற்போது அதன் செயல்பாடு குறுக்கப்பட்டுவிட்டது.

வரலாற்றில் நாம்கர்கள் உயர்சாதியினரின் இடங்களாக இருந்தன. வழிபாடு மற்றும் நிகழ்த்துக்கலையை சாதியமுறை கட்டுப்படுத்தும் நிலை இருந்தது.

பிரார்த்தனை கூடத்தின் மண்சுவர்களில் பல வருடங்களாக எரிக்கப்பட்ட தூபப் புகையின் கறை லேசாக இருக்கிறது. கடந்த வருடங்களில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளை பறைசாற்றுவது போல அவை சுவர்களில் பதிந்திருந்தன. “கலைகளுக்கும் பிரார்த்தனை கூடங்களுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. ஆழமான பிணைப்பு உண்டு. பாவோனா எப்போதும் நாம்கரில்தான் நடைபெறும். வேறு எங்கும் அதற்கு அனுமதி கிடையாது,” என்கிறார் மதுசூதன் சன்ஸ்கிருதிக் பாவோனா குழுவின் உறுப்பினரான கங்கன் மஹந்தா. அஸ்ஸாமின் வைணவ சத்திரங்களை பாரம்பரியமாக மஹந்தா சமூகத்தினர் நடத்தி வருகின்றனர்.

திதோபார் ஒன்றியத்திலுள்ள கன்கனின் கிராமமான சிபோகாவில் (அதிகாரப்பூர்வ பெயர் போகர் காவோன்) கோஸ்வாமிகள், மகந்தாக்கள் போன்ற உயர்சாதி வைணவர்கள், வெகுகாலமாக பாவோனாவின் பாதுகாவலர்களாக இருந்து வருகின்றனர். உயர்சாதி கலைஞரான கன்கன், பாவோனா கலை நாம்கருக்குள்தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் பாரம்பரிய வழக்கப்படி பெண்களின் பாத்திரங்களில் ஆண்கள்தான் நடிக்க வேண்டுமென்றும் புன்னகையுடன் கூறுகிறார்.

சிபோகாவில் இரவு கவிகையில், நாம்கரில் சிம்பல் வாசிக்கப்படும் சத்தம் கேட்கிறது. உள்ளே, அலைபாயும் துணிகளை உடுத்தி ஆண்கள் ஒத்திகை பார்க்கின்றனர். அவர்களின் குரல்கள், தாளலயத்துக்கு ஏற்ப ஏறுகிறது. நம்பிக்கை மற்றும் சமூகவிலக்கு ஆகியவற்றின் பாரம்பரியம் பராமரிக்கப்படுகிறது.

திகந்தா தெய்த் ஒரு பாவோனா கலைஞர். மைசிங் பழங்குடியான அவர், தன்னுடைய முன்னோர்கள் பாவோனாவில் பங்கேற்க முடியாதபடியும் நடிக்க முடியாதபடியும் விலக்கி வைக்கப்பட்டிருந்ததாக கூறுகிறார். அவரின் அனுபவமும் விதிவிலக்கில்லை. “நான் நடிக்கும்போது, நான் யார் என்பதை அவர்கள் எனக்கு நினைவுறுத்துகின்றனர்,” என்கிறார் அஸ்ஸாமின் லக்கிம்பூரை சேர்ந்த 29 வயதான அவர். சுபன்ஸிரி ஆற்றங்கரையில் மூங்கில் தடிகள் மீது கட்டப்பட்ட பாரம்பரிய வீட்டில் அவர் நம்முடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அங்கு அவர் மனைவி, மூன்று வயது மகள் மற்றும் பெற்றோருடன் வசிக்கிறார்.

அஸ்ஸாமின் திபேத்திய பர்ம பழங்குடிகளான மைஷிங்குகள், பிரம்மப்புர்த்திர வெள்ளப்பெருக்கு பகுதியில் வசிக்கிறார்கள். வாசிக்க: மஜுலியில் சாராயம் தயாரித்தல்

திகாந்தாவின் சமூகத்தினர், சொந்தமாக பாவோனா நிகழ்வுகளை தங்களின் மொழியில் அரங்கேற்றுகின்றனர். “தொடர்ந்து ஒடுக்கப்பட்டதால், நாங்களே எங்களுக்கான பாவோனாவை நிகழ்த்தத் தொடங்கிவிட்டோம்,” என்கிறார் அவர். “நாமே சொந்தமாக உருவாக்க முடியும் என்கிறபோது பிறரின் ஏற்புக்கு ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்?” திகாந்தா கலைக்காக பணம் எதையும் பெறுவதில்லை. இலவசமாக செய்து கொடுக்கிறார்.

நாமோனி போர்காமுக் காவோன் என்கிற பக்கத்து கிராமத்தின் தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருக்கிறார் திகாந்தா. விவசாயியான அவர், குடும்பத்துக்கு சொந்தமான 20 ஏக்கர் நிலத்தில் நெல்லையும் கடுகையும் விளைவிக்கிறார். விவசாயத்திலிருந்து வருடத்துக்கு சுமாராக ஒரு லட்சம் ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கிறது.

மாலை நேரங்களில் திகாந்தா பாவோனாவுக்கு ஒத்திகை பார்க்கிறார். அவரின் பேச்சுமொழியான அஸ்ஸாமி, தாய்மொழியான மைசிங்கின் லயத்தை கொண்டிருக்கிறது. உயர்சாதி கலைஞர்கள், அம்மொழியை அவர் மறந்து விட விடுவதில்லை. “நான் பேசும் பாணியையும் உச்சரிப்பையும் அவர்கள் கிண்டல் செய்வார்கள். இதனால் எனக்கு முக்கியத்துவம் அற்ற பாத்திரங்கள் மட்டுமே வழங்கப்பட்டது,” என்கிறார் அவர்.

ஒருவேளை அவருக்கு பாத்திரம் கொடுக்கப்பட்டாலும், சொல்லப்படாத விதிகள் இருக்கின்றன. ராவணனாக கூட நடிக்கலாம். ஆனால், கிருஷ்ணராக நடிக்க முடியாது. ராமராக எப்போதும் முடியாது.

“என்னை போன்றவர்கள் கடவுளராக முடியாது,” என்கிறார் அவர்.

16ம் நூற்றாண்டின் சத்திரங்களில் பாவோனா கலை, உயர்சாதி வைணவ துறவிகளின் வசம்தான் இருந்தது. கலையின் தெய்வீக பாத்திரம் அஸ்ஸாமிய சாதியமுறையை வேண்டும் நம்பிக்கை இருந்தது. அந்த நம்பிக்கை பாரம்பரியமாக தொடர்ந்ததால், மைசிங்கும் பிற பழங்குடி சமூகங்களும் வெளியாட்களாகவே கருதப்பட்டனர்.

பெண்களும் பாரம்பரியமாக பாவோனா நிகழ்ச்சிகளில் இருந்து விலக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

“பெண் தன்மை கொண்ட சிறுவர்களை கொண்டுதான் அவர்கள் பெண் பாத்திரங்களை நடிக்க வைக்கின்றனர்,” என்கிறார் பிபுல். பெண் பாத்திரங்களில் நடித்ததால் கேலிக்குள்ளானவர் அவர். “அவர்களின் இரட்டைத்தன்மை நீங்கள் பார்க்க முடியும். மேடையில் எங்களை தேவி என்பார்கள். மேடையிலிருந்து இறங்கியதும் ‘பெண்’ அல்லது ‘அரவாணி’ என்பார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

தக்‌ஷயா ஜக்யாவை போல வேறெந்த நாடகமும் அவருக்கு கடுமையைக் கொடுப்பதில்லை என்கிறார் அவர். உணர்வுகள் அடந்த இந்த நாடகத்தில் அவர் சிவனின் மனைவ்யான் சதி பாத்திரத்தை நடிப்பார். ஒவ்வொருமுறையும் இப்பாத்திரம் அவரை அலைக்கழித்து விடும். “இந்த பாத்திரம் கடும் சவாலானது. ஏனெனில் நான் அழ வேண்டும். கத்த வேண்டும். நிறைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த வேண்டும்,” என்கிறார் அவர். “எவ்வளவு முயன்றாலும், நான் ஓர் ஆண். ஒரு பெண்ணின் குரலுக்கான உணர்வை கொண்டு வருவது கஷ்டம். எனவே மாதக்கணக்கில் பயிற்சி செய்வேன்,” என்கிறார் அவர்.

புனித நாம்கர்களில் பெண்கள் கலை நிகழ்த்தும் பேச்சுக்கே இடமில்லை என்கிறார், லக்கிம்பூரை சேர்ந்த ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியரான தானேஸ்வர் போரா. “பெண்களுக்கும் சரி, ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளுக்கும் சரி அங்கு இடம் இல்லை,” என்கிறார் உள்ளூர் வைணவ வரலாற்றாய்வாளரான அவர்.

கவுஹாத்தி பல்கலைக்கழகத்தில் பெண்கள் ஆய்வுத்துறையில் பேராசிரியராக இருக்கும் டாக்டர் பாலி வாக்குலின், அஸ்ஸாமில் வைணவம் எப்போதும் ஆண் மைய மதமாகவே இருப்பதாக சொல்கிறார். “நடனம் மற்றும் நாடகங்கள் கூட ஆண்கள்தான் நிகழ்த்துவார்கள். பெண்களின் நிலை தாழ்த்தப்பட்டிருந்த மத்திய காலத்தில் பிராமணியத்துக்கு எதிராக இப்பிரிவு உருவானது. அந்த அமைப்பு அப்படியே நிலைபெற்றுவிட்டது.”

அஸ்ஸாமில் ஆண்கள்தான் மத நடவடிக்கைகள், நடனங்கள் மற்றும் நாடகங்களை நடத்துவார்கள். பெண்களின் பங்கு மிகவும் குறைவுதான். இந்த ஆணாதிக்க முறை தொடர்ந்து வருகிறது.

ஆனால் பாவோனா கலைஞரான கங்கன், “மாற்றம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பாவோனோ தற்போது மேடை ஏறிவிட்டது. பெண்களும் பங்கேற்கிறார்கள்,” என நம்பிக்கை தெரிவிக்கிறார்.

மேடையேறி இருக்கும் சில பெண்களில் பரிஷ்மிதா கலிதாவும் ஒருவர். ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலை முடித்த 26 வயது பெண்ணான அவர், அரசு வேலைக்கு முயன்று வருகிறார். தேசாய்காஷ் பாமுன் காவோனருகே உள்ள கோரோக்கியா தோலிலுள்ள வீட்டில் வேலைகள் பார்த்தபடி இந்த கலையிலும் பங்கேற்று வருகிறார் அவர்.

கமுசாவை மடக்கி, அலமாரியில் வைத்து, பித்தளை தட்டை துடைத்து சமையலறைக்குள் செல்கிறார் அவர். வீட்டு வேலைகள் செய்வதும் அடுத்த விழா அல்லது அவரது கயாஸ்தா சமூகத்தில் நடக்கும் ஏதோவொரு மணவிழாவின்போது வெளியே செல்ல கிடைக்கும் வாய்ப்புக்காக காத்திருப்பதுமாக அவரது நாட்கள் கழிகிறது.

பாவோனாவில் நடிக்கும் அவரின் விருப்பத்துக்கு அவரது குடும்பம் முதலில் தயக்கம் காட்டியது. “நிபந்தனைகளுடன் அவர்கள் ஒப்புக் கொண்டனர். ஒரு பெண், பெண்ணை போல தோற்றமளித்து, பெண்ணை போல நடிக்க வேண்டும். ஆணின் பாத்திரம் நடிப்பதற்கு அனுமதியில்லை,” என்கிறார் அவர்.

ஜோர்ஹாட் மாவட்டத்தில் வளர்ந்தபோது, எல்லா பாத்திரங்களிலும் ஏன் ஆண்கள் நடிக்கின்றனர் என அவர் கேட்டதில்லை. ஆனால் அந்த நிலை, பெண்கள் மட்டுமே நடித்த தஷா ஜக்யா நாடகத்தை 2017ம் ஆண்டில் பார்த்தபோது மாறியது. “அது புதிதாக இருந்தது,” என்கிறார் அவர். “அது போன்றவொரு பாவோனாவை அதற்கு முன் நான் பார்த்ததில்லை. அதில் பங்குபெற வேண்டுமென பெருவிருப்பம் எனக்குள் தோன்றியது. அதை பார்த்துதான், என்னாலும் முடியும் என்கிற நம்பிக்கை பிறந்தது.”

அஸ்ஸாமில் நிலைபெற்றிருக்கும் வைணவ பாரம்பரியங்கள் கடுமையான பாலின, சாதிய முறைகளை கொண்டிருக்கிறது. மேடையில் யார் இருக்க வேண்டும், யார் புறக்கணிக்கப்பட வேண்டும் என்பது பாரம்பரியமாக தீர்மானிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் பிபுல், திகாந்த் மற்றும் பரிஷ்மிதா போன்ற கலைஞர்கள் அந்த நிலைக்கு எதிராக செயல்பட்டு வருகின்றனர். தலித், பழங்குடி மற்றும் பெண் கலைஞர்கள் ஆகியோர் ஒரு காலத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்ட கலைக்குள் தலையெடுத்து பாத்திரங்களை ஏற்று கலைக்கு உயிர் கொடுத்து வருகின்றனர். அங்கு அவர்கள், வெளிப்படையாக, ஒரு பெரும் கலை நிகழ்வின் அங்கமாக செயல்படுகின்றனர். பல காலமாக அவர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்ட இடத்தின் ஓர் அங்கமாக இன்று அவர்கள் மாறியிருக்கின்றனர்.

மேடையை காப்பகமாகவும் போர்க்களமாகவும் பார்க்கிறார் பிபுல். “இந்த பயணத்தில் நான் தனியாக இருக்கிறேன்,” என்னும் அவர், புறக்கணிப்பு, கடைசி நேர நிகழ்வு ரத்து, ஒதுக்கல் ஆகியவற்றை பொருட்படுத்துவதில்லை. உடைகள் தயாராக இருக்கின்றன. வசனங்கள் மனதில் இருக்கின்றன. அழைக்கப்பட்டால், அவர் அவர்களுக்கு ராணியையோ, தெய்வத்தையோ, பெண்ணையோ எந்த தருணத்திலும் கலையாக தந்துவிடுவார். அவர்கள் அழைக்கவில்லை எனில், அவர் வீடு திரும்பி, மீண்டும் ஊசியை எடுத்து, இன்னொரு ஸ்வெட்டர் தைக்கத் தொடங்கிவிடுவார்.

“அவர்கள் என்னை பார்த்து சிரிப்பார்கள்,” என்கிறார் அவர். “எனினும் அவர்கள் நிகழ்ச்சிக்கு வந்து என் நடிப்பை பார்ப்பார்கள்.”

“இப்படியாக நாடகம் தொடர்கிறது.”

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்