‘எங்களின் கைகள் வேலை செய்து கொண்டே இருக்கின்றன’

“கட்டில் நெய்வது என்ரத்தத்திலேயே இருக்கிறது,” என புன்னகைக்கிறார் மூன்றாம் தலைமுறையாக கட்டில்செய்யும் கிருஷ்ணவதி. “இக்கலையை விரும்புவரைத்தான் நான்மணமும் முடித்திருக்கிறேன்!” என்கிறார் 45 வயது தாருபழங்குடியான அவர்.

கிட்டத்தட்ட முப்பது ஆண்டுகளாக கிருஷ்ணாவதியும் அவரது கணவர் சந்திரபால் சிங் ராணாவும் கயிற்றுக்கட்டில்களை செய்துவருகிறார்கள். கட்டிலின் கால்களைமரத்திலிருந்து வெட்டி வடிவமைத்து பிறகு கயிறு பின்னுவார்கள்.

கோடைக்காலங்களில் வெப்பம் அதிகரிக்கும்போது, படுக்கைகளுக்கு பதிலாககட்டில்களைதான் மக்கள் விரும்புவர். எனவே கைவினைஞர்கள் மேமாதம் தொடங்கி செப்டம்பர் வரை வேலை பார்ப்பார்கள். வருடத்தின் மிச்சக்காலம் விவசாயக்கூலியாக வேலை பார்ப்பார்கள். தினக்கூலியாக கிருஷ்ணாவதி 350 ரூபாயும் சந்திரபால் கூடுதலாக 100 ரூபாயும் சம்பாதிக்கின்றனர். வருடத்தில் 120-150 நாட்களுக்கு அவர்களுக்கு வேலை கிடைக்கும்.

1,200 பேர் வசிக்கும் கைதுலியாகிராமத்தில் அவர்கள் வசிக்கின்றனர். பெரும்பாலானோர் சிறு நிலங்களில் விவசாயம் செய்கின்றனர். வீட்டிலிருந்து இரண்டு, மூன்று கிலோமீடடர் தொலைவில்கிருஷ்ணாவதிக்கும் சந்திரபாலுக்கும் சொந்தமாக ஒருஏக்கர் நிலம் இருக்கிறது. அங்கு அவர்கள் விவசாயம்செய்கின்றனர். “எங்களுக்கென கோதுமையும் நெல்லும் விளைவித்துக் கொள்கிறோம்,” என்கிறார் இரண்டு குழந்தைகளின் தாயான கிருஷ்ணாவதி.

கட்டில்செய்வதிலிருந்து கிடைக்கும் வருடாந்திர வருமானமான 50,000 ரூபாய் மிகவும்முக்கியம் என்கிறார்கள். “மொத்த கிராமமும்தூங்கும்போதும் எங்களின் கைகள்வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்,” என்கிறார் கிருஷ்ணாவதி. “நள்ளிரவோ இரண்டுமணியோ, கட்டில் செய்துமுடிக்கப்பட வேண்டும்.”

அந்ததம்பதியர் 10 வருடங்களில் 1,600 கட்டில்கள் செய்திருக்கின்றனர். வருடந்தோறும் 160 கட்டில்கள். ஒரு கட்டிலுக்கு 400-500 ரூபாய் விலை வைக்கின்றனர்.

ஐந்திலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கும்திகுலி, நக்ரா, சரோஞ்சா மற்றும்பிச்சுவா போன்ற இடங்களில்இருந்து வாடிக்கையாளர்கள் வருகின்றனர். ஆர்டர் கொடுப்பவரோ மரமும் கொடுத்து விடுவார். வழக்கமாக சீசம் மரம்தான்பயன்படுத்தப்படும். காரணம் அதுதான்வலுவாக இருக்கும். நீண்ட காலம்உழைக்கும். சமயங்களில் எளிதில்கிடைக்கும் காரணத்தால் வேப்பமரம் அல்லது மாமரம்கூட பயன்படுத்தப்படுவதுண்டு.

முதல்கட்டம் கட்டிலின் தூணைதயார் செய்வது. நான்கு மரக்கட்டைகளை கொண்டு அதை சந்திரபால் செய்கிறார். இரண்டு கட்டைகள்ஆறு அடி. இன்னொரு இரண்டு, மூன்று அடி. பிறகு கட்டிலின்நான்கு கால்கள் நனாக்மட்டாவிலுள்ள ஆசாரிக்குவடிவங்களை செய்யவும் துளைகள்போடவும் அனுப்பப்படுகிறது. அதற்கு பிறகுகட்டிலின் அடிபாகத்தை சந்திரபால் வடிவமைத்து, அதற்கு வண்ணம்பூசுகிறார்.

அடிபாகத்தை நெய்வதற்கு சந்திரபால் இடதிலிருந்து வலப்பக்கம் பிளாஸ்டிக் கயிறைகட்டி நெய்கிறார். பிறகு கிருஷ்ணாவதியின் முறை.

“ஒரு நாளில் இரண்டு, மூன்று கட்டில்கள் நெய்வேன்,” என்கிறார் அவர். ஜஞ்ஜீரி (பின்னல்) கட்டில் நெய்யமூன்று மணி நேரங்கள்பிடிக்கும். செளகேதார் (பருத்தி) கட்டில் பெரிதாகவும் கனமாகவும் இருக்கும். எனவே என்கணவரும் நானும் சேர்ந்துஅதை நெய்வோம்,” என்கிறார் அவர். 3ம் வகுப்பிலேயே படிப்பைநிறுத்தி விட்டு, தந்தையுடன் அதிகநேரம் கழித்தார் கிருஷ்ணாவதி. “அவர் நெய்யும்போது நான்கயிறை பிடித்திருப்பேன். நிறைவடைந்தபிறகு கட்டில் எப்படிஇருக்கும் என காணஆர்வமாக இருக்கும்.”