ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു

“കട്ടിൽ നെയ്ത്ത് എൻ്റെ രക്തത്തിലുള്ളതാണ്,” കയറ്റുകട്ടിൽ നിർമ്മാതാക്കളിലെ മൂന്നാം തലമുറക്കാരിയായ കൃഷ്ണാവതി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നു. “ഈ കരവിരുതിൽ താത്പര്യമുള്ള ആളെയാണ് ഞാൻ കല്യാണം കഴിച്ചതും!” 45 വയസ്സുള്ള ആ ഥാരു ഗോത്രക്കാരി ഞങ്ങളോട് പറയുന്നു.

മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടായി, കൃഷ്ണാവതിയും ഭർത്താവ് ചന്ദ്രപാൽ സിംഗ് റാണയും കയറ്റുകട്ടിലുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. മരത്തിനുപകരം കയറായിരിക്കും അടിയിൽ. മരത്തിൽനിന്നാണ് അവർ കട്ടിലിൻ്റെ കാലുകൾ വെട്ടി ആകൃതിവരുത്തുന്നത്. പിന്നീട് കയറുകൊണ്ട് അതിൻ്റെ അടിഭാഗം നെയ്യും.

വേനൽക്കാലത്ത്, ഊഷ്മാവ് വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ, ആളുകൾ താത്പര്യപ്പെടുന്നത് കയറ്റുകട്ടിലുകളാണ്. അതിനാൽ മേയ് മുതൽ സെപ്റ്റംബർവരെ കരവേലക്കാർ അത് നിർമ്മിക്കും. കൃഷ്ണവതി ദിവസവും 350 രൂപ സമ്പാദിക്കുന്നുണ്ട്. ചന്ദ്രപാൽ കുറച്ചധികവും. വർഷത്തിൽ 120-150 ദിവസങ്ങൾ അവർക്ക് തൊഴിലുണ്ടാവും.

ഏകദേശം 1,200 ആളുകൾ താമസിക്കുന്ന കൈതുലിയ എന്ന ഗ്രാമത്തിലാണ് ഈ ദമ്പതികൾ. മിക്കവരും ചെറിയ തുണ്ട് ഭൂമികളിൽ കൃഷിചെയ്യുന്നവരാണ്. തങ്ങളുടെ അടച്ചുറപ്പുള്ള വീടിൻ്റെ രണ്ടോ മൂന്നോ കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്താണ് അവരുടെ സ്വന്തം ഒരേക്കർ സ്ഥലം. മഴവെള്ളവും ജലസേചനവും ഉപയോഗിച്ചാണ് കൃഷി. “ഞങ്ങൾ സ്വന്തമായി ഗോതമ്പും നെല്ലും വളർത്തുന്നു,” രണ്ട് കുട്ടികളുടെ അമ്മയായ കൃഷ്ണവതി പറയുന്നു.

കയറ്റുകട്ടിൽ നിർമ്മിച്ച് കൊല്ലംതോറും സമ്പാദിക്കുന്ന ഏകദേശം 50,000 രൂപ അവർക്ക് നിർണ്ണായകമാണ്. “ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. അർദ്ധരാത്രിയായാലും പുലർച്ചെ രണ്ട് മണിയായാലും കട്ടിൽപ്പണി തീർക്കേണ്ടതുണ്ട്,” അവർ തുടർന്നു.

കഴിഞ്ഞ 10 കൊല്ലത്തിനിടയ്ക്ക് 1,600 കയറ്റുകട്ടിലിൽ അധികം ആ ദമ്പതികൾ നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. 400-500 രൂപയാണ് വില ഈടാക്കുന്നത്.

സമീപത്തുള്ള പട്ടണങ്ങളിൽനിന്നും, ടികുലി, നഗ്ല, സരൊഞ്ജ, ബിചുവ തുടങ്ങി അഞ്ച്-പത്ത് കിലോമീറ്ററിനകത്തുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽനിന്നും ആവശ്യക്കാർ എത്താറുണ്ട്. ആവശ്യക്കാർതന്നെ കയറും മരവും നൽകും. സാധാരണയായി ശീശമരമാണ് (ഡാൽബെർഗീ സിസൂ) ഉപയോഗിക്കുക. ബലവും ഈടുമുള്ള മരമാണത്. എന്നാൽ, മാവും, വേപ്പും സുലഭമായതിനാൽ അതും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ ജോലി, കട്ടിലിൻ്റെ അരികുകൾ ഉണ്ടാക്കലാണ്. നാല് മരക്കഷണങ്ങൾകൊണ്ടാണ് ചന്ദ്രപാൽ അതുണ്ടാക്കുന്നത്. ആറടിയുടെ രണ്ട് കഷണങ്ങളും മൂന്നടിയുടെ രണ്ട് കഷണങ്ങളും. പിന്നെ, കട്ടിലിൻ്റെ കാലുകൾ നാനാക്മത്തിലെ ഒരു ആശാരിയുടെയടുക്കൽ അയയ്ക്കും. അയാൾ അതിൽ രൂപങ്ങൾ കൊത്തി, അരികുകൾ കയറ്റിവെക്കേണ്ട സുഷിരങ്ങളും അതിൽ തുളയ്ക്കും. അതിനുശേഷം ചന്ദ്രപാൽ കട്ടിലിൻ്റെ അടിഭാഗമുണ്ടാക്കി, അതിൽ പെയിൻ്റ് ചെയ്യും, തിളക്കം കിട്ടാൻ.

നെയ്ത്തിന് ചന്ദ്രപാൽ ഒരു ദാവൻ, അഥവാ, അടിത്തറയിടും. ഇടത്തുനിന്ന് വലത്തേക്ക് പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കയറിട്ട്. പിന്നെ കൃഷ്ണവതിയുടെ ഊഴമാണ്.

“ഞാൻ രണ്ടോ മൂന്നോ കട്ടിലുകൾ ദിവസവും ഉണ്ടാക്കും,” അവർ പറയുന്നു. ഒരു സഞ്ജീരി (ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിച്ച) കട്ടിൽ നെയ്യാൻ മൂന്ന് മണിക്കൂർ വേണം. സൗക്കേദാർ (പരുത്തികൊണ്ടുള്ളത്) കട്ടിൽ വലുതും ഭാരമുള്ളതുമായതിനാൽ ഞാനും ഭർത്താവും ചേർന്നാണ് നെയ്യുക,” അവർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. കൃഷ്ണവതി 3-ആം ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പ് നിർത്തി അച്ഛൻ്റെ കൂടെ ജോലിക്ക് ചേർന്നു. “ഞാൻ കയർ പിടിച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ നെയ്യും. പണി തീർന്ന കട്ടിൽ എങ്ങിനെയുണ്ടെന്ന് കാണാൻ എനിക്ക് കൗതുകമുണ്ടായിരുന്നു.”