“আমাৰ যে নিজা আদিবাসী পৰম্পৰাগত খাদ্য আছে, সেয়া আমি পাহৰাৰ উপক্ৰম হৈছিল,” য়াভাতমালৰ চন্দা ঘোদামে কয়।
গ্ৰামীণ ভাৰতত প্ৰায় ৭৫ শতাংশৰো অধিক মহিলাই খেতি পথাৰত কাম কৰে। কিন্তু খুব কম সংখ্যকৰহে নিজা মাটি বা পশুধন আছে। আৰু খুব কমেইহে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত অধিকাৰ দাবী কৰিব পাৰে। আমাৰ খাদ্য উত্পাদন আৰু জৈৱবৈচিত্ৰ সুৰক্ষাৰ জিম্মা ঘাইকৈ মহিলাৰ হাততেই আছে, কিন্তু সামাজিক গাঁথনিত তেওঁলোকক সেই স্থান দিয়া হোৱা নাই।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ খৰাংপীড়িত আৰু কৃষকৰ আত্মহত্যাৰে জৰ্জৰ মাৰাঠৱাড়া আৰু বিদৰ্ভ অঞ্চলত সকলো প্ৰত্যাহ্বান নেওচি চন্দা আৰু তেওঁৰ দৰে এচাম মহিলাই পৰম্পৰাগত কৃষি পদ্ধতিৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘটাবলৈ এক নীৰৱ বিপ্লৱৰ আৰম্ভণি কৰিছে।
“মই আন মহিলাসকলক কওঁ যে আমাৰ মাটিত সকলো উপজাব পাৰি,” চন্দাই মিচিকিয়াই হাঁহি কয়।