ബാർപേടയിലെ ബെകി നദിയുടെ തീരത്ത്

തൻ്റെ തലമുടി ഒതുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അംബിയ ഖാത്തൂൻ്റെ പിഞ്ഞിപ്പോയ വെളുത്ത സാരിയിലെ അഞ്ചലിലുള്ള പർപ്പിൾ നിറമുള്ള പൂക്കൾ നവംബറിൻ്റെ കാറ്റിൽ ആടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലതുകൈകൊണ്ട് തലയിലെ തട്ടം പാറിപ്പോകാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും കൂടിപ്പിണഞ്ഞ ചണനൂലുകൾ അവർ ചുരുട്ടുകയും ഇഴപിരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ചതുപ്പുനിലത്തിൻ്റെ അറ്റത്തുള്ള തൻ്റെ വീടിൻ്റെ സമീപത്തുകൂടെ നടന്നുപോകുന്ന പുരുഷന്മാരുടെ നോട്ടത്തെക്കുറിച്ച് അവർ ബോധവതിയായിരുന്നു. ബെകി നദിയുടെ തകർന്ന തീരങ്ങളിൽ, മഴക്കാലത്തെ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ, അത്രയധികം സ്വകാര്യത പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല.

വീടിൻ്റെ നിലത്തിരുന്നു അംബിയ, സികകൾ (സിഗ എന്നും പറയുന്നു) ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടുസാധനങ്ങളും, വിത്തുകളും, തുണിയും, പായയും, കോസറിയും എല്ലാം തൂക്കിയിടാൻ പറ്റുന്ന, ചണകൊണ്ടുള്ള അലങ്കാരപ്പണികളുള്ള ഹാംഗറുകളാണ് സിക. വെള്ളപ്പൊക്ക പ്രദേശങ്ങളിൽ, സാധനങ്ങൾ ഉണക്കാനിടാനും അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു.

അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, വീട്ടുപണികളൊക്കെ തീർത്ത് പണിക്ക് ഇരുന്നതാണ് 71 വയസ്സുള്ള ആ പ്രായംചെന്ന കരകൗശലവിദഗ്ദ്ധ. പാട്ടകൊണ്ടും പുല്ലുകൊണ്ടും മേഞ്ഞ ഒറ്റമുറി വീടിൻ്റെ മുറ്റമാണ് അവരുടെ പണിസ്ഥലം. കുമ്പളങ്ങത്തോട്ടത്തിൻ്റെ തണലിലാണ് വീട്. വർണ്ണാഭമായ മുത്തുകൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.

അധികവും മിയ മുസ്ലിം കർഷകർ താമസിക്കുന്ന ഖർ ബല്ലിയിലാണ് അംബിയ താമസിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മപുത്രയുടെ പ്രധാന കൈവഴിയായ ബെകി നദി കടന്നുപോകുന്നത്, ബാർപെട ജില്ലയിലെ ഈ ഗ്രാമത്തിലൂടെയാണ്. തന്മൂലം, എല്ലാ വർഷവും വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടാവാറുണ്ട് ഇവിടെ. “25 തവണയെങ്കിലും വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ എൻ്റെ വീട് നശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പിലൊന്നും പോകാറില്ല. ഭക്ഷണമുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും, ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ കഴിയുകയാണ് പതിവ്,” അവർ പറയുന്നു. ഉദാരമനസ്കനായ ഒരു ഗ്രാമീണൻ സൗജന്യമായി നൽകിയ അര ബിഗ (0.16 ഏക്കർ) ഭൂമിയിൽ താമസവും കൃഷിയും ചെയ്ത് ജീവിക്കുകയാണ് അവർ.

ഇവിടെയിരുന്നാണ് അംബിയ വിവിധതരത്തിലുള്ള സികകൾ - ഖേതാർ സിക (ക്വിൽറ്റുകളും കട്ടിലുകളും തൂക്കാനുള്ളത്), തളിർ സിക (പിഞ്ഞാണങ്ങളും മറ്റും), ഗംസർ സിക (ടവലുകൾ തൂക്കാനുള്ളത്), ബിസൊനർ സിക (വിശറികളും മറ്റും), ജുഹ സിക (വിത്തുകളും മറ്റും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പാത്രങ്ങൾ) അങ്ങിനെ പലതും നിർമ്മിക്കുന്നത്. ഓരോന്നിനും വിവിധ വിലകളാണ്. 400 രൂപ മുതൽ 1,500 രൂപവരെ

വിവാഹപ്രായമെത്തിയ പെൺകുട്ടികളുടെ അച്ഛനമ്മമാർ അവരെ സമീപിക്കാറുണ്ട്. പരമ്പരാഗതമായ നെയ്ത്തുപായയോടൊപ്പം, പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിവാഹത്തിന് സമ്മാനിക്കാറുള്ളതാണ് ചണംകൊണ്ടുള്ള ഹാംഗറുകൾ.

ഇത് തിരക്കുള്ള സീസണാണ് അവർക്ക്. ഒക്ടോബർ മുതൽ ജനുവരിവരെ, 10-12 വിവാഹങ്ങളെങ്കിലും എല്ലാ മാസവും ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും നടക്കും. വീട് അലങ്കരിക്കാൻ പെണ്മക്കൾക്ക് ഇത്തരം ചണത്തിൻ്റെ ഹാംഗറുകൾ സമ്മാനമായി നൽകണമെന്ന് എല്ലാ അച്ഛന്മാർക്കും അറിയാം,” അംബിയ പറയുന്നു.

ചെറുപ്പത്തിൽ, കാഴ്ചശക്തി നന്നായിരുന്നപ്പോൾ, മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്ന് അലങ്കാരപ്പണികളുള്ള സികകൾ, രണ്ടും മൂന്നും ദിവസംകൊണ്ട് അവർ തീർത്തിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന കല്യാണങ്ങൾക്ക്, രാത്രി അംബിയ മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് കത്തിച്ച്, രാത്രിയിലുടനീളം ജോലി ചെയ്ത്, കലാപരമായ രൂപങ്ങൾ തുന്നിച്ചേർത്ത സികകൾ നിർമ്മിക്കും. ചണം തിരിച്ചും കെട്ടുകളുണ്ടാക്കിയും കോർത്തും വിവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള സികകൾ ഉണ്ടാക്കും

പ്രായവും പുറംവേദനയും വർദ്ധിച്ചതോടെ, ഒരു സിക തീർക്കാൻതന്നെ അവർക്ക് രണ്ട് മാസം വേണമെന്നായി.

ദുർബ്ബലമായ വിരലുകൾ തുടർച്ചയായി ചലിപ്പിച്ച്, കൂടിക്കുഴഞ്ഞ ചണനാരുകളിൽ അവർ പണിയെടുക്കുന്നു. വിവിധ കെട്ടുകളുണ്ടാക്കാൻ. “വിരലിൽ നല്ല സമ്മർദ്ദമുണ്ടാവും. റേഷൻ മേടിക്കാൻ പോവുമ്പോൾ വിരലുകൾ വേണ്ടുംവണ്ണം പതിയുന്നില്ല,” ബയോമെട്രിക്ക് മെഷിനുകളിൽ വിരലുകൾ വായിക്കാൻ പറ്റാത്തതിനെക്കുറിച്ച് പറയുകയായിരുന്നു അവർ.

സികയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ചെറുപ്പക്കാരികളുടെ ജോലിയാണെന്നാണ് മറ്റുള്ള സ്ത്രീകൾ കരുതുന്നത്. താൻ, ഭക്ഷണം ആസ്വദിച്ചാൽ മാത്രം മതിയെന്നും അവർ കളിയാക്കാറുണ്ടത്രെ. “ഞാൻ അവരുടെ വീടുകളിൽനിന്ന് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”, അത്തരം പരിഹാസങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട്, അംബിയ ചോദിക്കുന്നു.

അംബിയയ്ക്ക്, ഈ ജോലി, പണമുണ്ടാക്കാനുള്ളത് മാതൃമല്ല. ഒരു വലിയ കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലത്തിൻ്റെ ഗൃഹാതുരത്വവും ഈ പണിയോടുള്ള അഭിനിവേശവുമാണത് അവർക്ക്. “ഞാൻ എൻ്റെ അമ്മയേയും നാത്തൂന്മാരേയും അമ്മായിമാരേയും കണ്ടാണ് ഈ പണി പഠിച്ചത്. അച്ഛൻ മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്ന്, ഈ പണി ചെയ്യുന്നത് ആസ്വദിക്കും. എന്തോ വിനോദം കാണുന്നതുപോലെ – മനോഹരമായ കെട്ടുകളുണ്ടാക്കുന്ന ഈ വിദ്യ,” നാട്ടിലെ പഴയ വ്യവഹാരിയുടെ മകൾ പറയുന്നു.

“എല്ലാവരും മരിച്ചു. ഭൂമിയും പോയി.” കൈയ്യുകൊണ്ടുള്ള വേല അവർ അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. പിന്നെ അത് തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ അവർ തുടർന്നു. “മജ്ലിസ് സംഘടിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ എന്നെ പ്രത്യേകമായി ക്ഷണിക്കും, ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാൻ. ഞാനാണ് പാചകം ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവർ ഉറപ്പ് വരുത്തും.”

സികയുണ്ടാക്കുന്നതിലെ ആദ്യഘട്ടം ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് ചണനാരുകൾ സംഘടിപ്പിക്കലാണ്. “എൻ്റെ മരുമകൻ എനിക്ക് ഈ ചണം തന്നു. മുമ്പ്, നദി കരയെടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, ഞങ്ങളുടെ 50 ബിഗയിലും (കഷ്ടിച്ച് 17 ഏക്കർ) ഞങ്ങൾ ചണം വളർത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആളുകൾ അത് വെറുതെ തരുന്നുണ്ട്,” അവർ പറയുന്നു. പാവപ്പെട്ട കുടുംബങ്ങൾക്ക് കർഷകർ രണ്ടോ മൂന്നോ കിലോ സംഭാവന ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് അവർ സൂചിപ്പിച്ചത്. ആ കിട്ടുന്ന ചണംകൊണ്ട് അവർക്ക് ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്ന ജോലികൾ ചെയ്യാനാവും.

ഉണക്കി, കെട്ടുകളാക്കിയ ചണം ആദ്യം ഒരു മരക്കുറ്റിയിൽ തൂക്കിയിട്ട് മണികൾ കെട്ടാൻ തുടങ്ങും. ആദ്യം താഴെയാണ് തുടങ്ങുക. പിന്നീട്, ഇഴ പിരിച്ച്, 25 പൈസയുടെ നാണയത്തിൻ്റെ വലിപ്പത്തിലുള്ള കുടുക്കുകളുണ്ടാക്കും. ഇതിനാണ് കോയിൻ കുടുക്കുകൾ എന്ന് പറയുന്നത്. മുത്തുകൾ പതിപ്പിച്ചാൽ, ഇവയിലാണ് സാധനങ്ങൾ തൂക്കിവെക്കുക.

ഇത് വധുക്കൾക്കും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കുന്ന സാധനമായതിനാൽ, സ്ത്രീകളുടെ ആഭരണങ്ങളുടെ പേരുകളാണ് മുത്തുകൾക്കും കെട്ടുകൾക്കും നൽകുന്നത്. ചണത്തിൻ്റെ ആദ്യത്തെ മടയലിനെ സീതിബാതി എന്നാണ് വിളിക്കുക. മൂർദ്ധാവിൽ അണിയുന്ന ആഭരണത്തിൻ്റെ പേരാണത്. അതിൻ്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ നിറമുള്ള നൂലുകൊണ്ടുള്ളതായിരിക്കും. മഞ്ഞ, സ്വർണ്ണം, പച്ച തുടങ്ങിയ മൂന്ന് മുത്തുകളാണ് സീതിബാതിയിൽ. കടുകിൻ്റെ വിളവിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതാണ് അത്. സ്വർണ്ണ നിറം വധുവിനെയും പച്ച പാടത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

തുടക്കം മുതൽ അവസാനംവരെ ഒരു സികയിൽ മൂന്ന് സെറ്റ് സീതിബാതികളുണ്ടായിരിക്കും. ആദർഫാന എന്നത് തേനീച്ചക്കൂടിൻ്റെ ആകൃതിയിലുള്ള വളയാണ്. ബുല്ലക്ക് എന്നത് ഒരുതരം മൂക്കുത്തിയും.

പാത്രങ്ങൾ, കിടക്കകൾ, വിശറികൾ, പാകമായ കുമ്പളങ്ങ, മത്തങ്ങ എന്നിവയെല്ലാം തൂക്കിയിടാൻ ഗ്രാമീണർ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഈ സികകളാണ്. വിത്തുകൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള പച്ചക്കറികളും ഇതിലാണ് മേൽത്തട്ടിൽനിന്ന് തൂക്കിവെക്കുക. വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ നശിക്കാതിരിക്കാൻ.

“ഞങ്ങൾ ധാരാളം വെള്ളപ്പൊക്കം കണ്ടു. പ്രളയത്തിൽ വീടും കരയും ഒലിച്ചുപോകുന്നതും കണ്ടു,” എന്ന് പറയുകയാണ് അവരുടെ സഹോദരി, നാൽപ്പത് കഴിഞ്ഞ ജബേദ ഖാത്തൂൻ. സ്ഥലം മാറിപ്പോകേണ്ടിവന്നത് ആ സഹോദരിമാർ ഓർമ്മിക്കുന്നു. “അവിടെ സ്കൂളുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പഠിപ്പ് നിർത്തി. ഇപ്പൊഴും അതാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ചാറിലെ (ഒഴുകുന്ന ദ്വീപുകൾ) കുട്ടികൾക്ക് സാക്ഷരതയില്ലാത്തത്.” പ്രളയത്തിൽ ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവുമൊടുവിലത്തെ ഡേറ്റ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ളതാണ്. “..അസമിലെ ചാറുകൾ (പുഴയിലെ മൺദ്വീപുകൾ) 3.60 ലക്ഷം ഹെക്ടറുകൾ പരന്നുകിടക്കുന്നു. അവിടെ 24.90 ലക്ഷം ആളുകൾ താമസിക്കുന്നു. സംസ്ഥാനത്തിന് 4.27 ലക്ഷം ഹെക്ടർ ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 1950-ന് ശേഷമുള്ള മൊത്തം ഭൂമിയുടെ 7.40 ശതമാനം.

“വെള്ളപ്പൊക്കം വരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ എങ്ങോട്ടും പോവില്ല. എപ്പോൾ നഷ്ടം വരുത്തണം, എപ്പോൾ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നത് അള്ളാഹുവാണ്. നമ്മൾ ഇവിടെത്തന്നെയാണ് കഴിയുന്നത്,” സികകൾ ഉണ്ടക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അംബിയ പറയുന്നു. അതിലേക്കാവശ്യമായ നിറമുള്ള നൂലുകളും അലുക്കുകളും അവർ ചന്തയിൽനിന്നോ ആക്രിയിൽനിന്നോ ആണ് കണ്ടെത്തുന്നത്.

“ധാരാളം അദ്ധ്വാനമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ഒരു സികയ്ക്ക് ഞാൻ 400-500 രൂപ വാങ്ങാറുണ്ട്,” അവർ പറയുന്നു. വിറ്റുതീർന്നിട്ടില്ലാത്ത 12 സികകൾ അവരുടെ വീട്ടിലുണ്ട്. ഭർത്താവ് മഹിബുറിനോടൊപ്പം അവർ താമസിക്കുന്നത് ബാർപേടയിലെ ആ വീട്ടിലാണ്.

“ആരും വാങ്ങിയില്ലെങ്കിലും ഞാൻ സികകൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അതിൽ എൻ്റെ സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കും,” ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അവർ പറയുന്നു.