అసమాన పాదాల కలల పయనం

"దీని గరిష్ట వేగం గంటకు 30 కిలోమీటర్లు, కానీ ఇది 27కి మించి వెళ్ళదు."

అయినా కూడా తన వాహనం మళ్ళీ పనిచేయడం గురించి వసీమ్ ఖురేషి సంతోషంగా ఉన్నారు. 34 ఏళ్ళ వసీమ్ పనికి వెళ్ళి, రావడానికి ఈ మోటారు ట్రైసైకిల్‌ను ఉపయోగిస్తారు.

వైరింగ్ ఇంకా కొంచెం తికమకపెడుతూనే ఉందని, బ్రేక్‌లను ఉపయోగిస్తున్నప్పుడు తాను మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలని, బైక్ ఎక్కుతూ నాతో అన్నారాయన. ట్రైసైకిల్‌పైన అమర్చిన కుర్చీలో సౌకర్యంగా కూర్చొని, సీటు కింద ఉన్న బ్యాటరీని, దాని వెనుక ఉన్న ఒక చిన్న స్టోరేజ్ కంపార్ట్‌మెంట్‌ను నాకు చూపించడానికి క్రిందికి వంగారు.

వసీమ్ తన బైక్‌ను స్టార్ట్ చేసి, దిల్లీ-అల్వార్ జాతీయ రహదారి వెంబడి చెట్ల వెనుక ఉన్న తన చిన్న మొబైల్ మరమ్మతు దుకాణానికి వెళ్తున్నారు. అది హరియాణాలోని మాండీఖేడాలో ఉన్న ఆయన గ్రామం నుండి ఒక కిలోమీటరు కంటే తక్కువ దూరంలో ఉంది. ఇరుగుపొరుగు పిల్లలు ఆయన ట్రైసైకిల్ వెనుకే పరుగెడుతూ, వెనుక ఉన్న చిన్న కంపార్ట్‌మెంట్‌ మీదకు నవ్వుతూ దూకుతుండటాన్ని నేను చూస్తున్నాను. వారి దూకుళ్ళను పట్టించుకోకుండా ఆయన వారి నవ్వులతో జతకలుపుతున్నారు.

ఒకప్పుడు ఆయన దీన్నంతా పట్టించుకున్న రోజులున్నాయి.

వసీమ్‌కు ఐదేళ్ళ వయసులో తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చి నడవలేకపోయాడు. "అతను ఆవరణలో కుప్పకూలిపోయాడు, తిరిగి లేవలేకపోయాడు," 55 ఏళ్ళ ఆయన తల్లి అన్వారీ గుర్తుచేసుకున్నారు. "జైసే కోయి హవా లగ్ గయీ హో [ఏదో చెడుగాలి సోకినట్లు]," అన్నారామె.

"పోలియో మారా థా [నాకు పోలియో సోకింది]," అన్నారు వసీమ్

అతని తండ్రి అతన్ని స్కూటర్ మీద బడికి తీసుకెళ్ళేవారు. తిరిగి వచ్చేటపుడు అతని అన్న అతన్ని వీపు మీద ఇంటికి మోసుకొచ్చేవాడు. "పిద్దీ కర్‌కే," అన్నారతను. కొన్ని మధ్యాహ్నసమయాల్లో అతనొక్కడే ఇంటికి నడిచివచ్చేటప్పుడు, "ఆ బేచారాను చూడు, అతను ఎలా నడుస్తున్నాడో," అనే మాటలు వినపడేవి. ఆ వ్యాఖ్యలు ఈనాటికీ అతన్ని బాధిస్తాయి.

పోలియో (పోలియోమయొలైటిస్) అనేది ఒక వైరల్ అంటువ్యాధి. ఐదేళ్ళ కంటే తక్కువ వయస్సున్న పిల్లలను ప్రభావితం చేసే ఈ వ్యాధి ప్రధానంగా మల, నోటి మార్గాల ద్వారా వ్యాపిస్తుంది, నాడీ వ్యవస్థను ఆక్రమించి పక్షవాతానికి కారణమవుతుంది. 1995లో దేశవ్యాప్తంగా నోటి టీకాల ద్వారా ప్రచారం ప్రారంభమైన తర్వాత, భారతదేశం 2014లో పోలియో రహితంగా ప్రకటించబడింది.

కానీ 1991లో జన్మించిన వసీమ్ ఈ ప్రాణాంతక వైరస్ బారిన పడ్డారు. అతని శరీరంలో కింది భాగం, చేతుల్లో శాశ్వత వైకల్యాలు ఏర్పడి, సహాయం లేకుండా నడవలేకపోయేవాడు, నిలబడలేకపోయేవాడు. ఇది జరిగినప్పుడు నాలుగైదేళ్ళ వయస్సున్న వసీమ్ అప్పటి నుండి తన రోజువారీ కార్యకలాపాల కోసం ప్రేమగలిగిన తన కుటుంబంపై ఆధారపడ్డాడు. తక్కువ దూరాలకు వెళ్ళాలంటే తన చేతులకు చెప్పులు తొడుక్కొని, శరీర బరువును తన చేతులపై మోపి ముందుకు సాగుతారు.

"మా నాన్న [వహీద్ ఖురేషి] ఎప్పుడూ నన్ను నా సోదరులకంటే వేరుగా ఉన్నానని భావించేలా చేయలేదు," వసీమ్ చెప్పారు. తన 11 మంది తోబుట్టువులలో పోలియో బారిన పడిన ఏకైక వ్యక్తి ఆయనే. ఒకసారి, తన సోదరులు నగీనాలో రామ్‌లీలా చూసేందుకు తనను తీసుకెళ్ళకుండా వెళ్ళినప్పుడు వసీమ్ చాలా ఏడ్చాడు, అప్పుడాయన తండ్రి తన స్కూటర్‌పై అక్కడికి తీసుకెళ్లారు.

వర్షాకాలంలో అతని తండ్రి తరచుగా అతన్ని సమీపంలోని ఒక మిఠాయి దుకాణానికి ఘేవర్ తినడానికి తీసుకెళ్ళేవారు. "నాకు కావలసినన్ని స్వీట్లు తినిపించమని ఆయన హల్వాయీతో చెప్పేవాడు. నేను మా ఇంటి గుమ్మం దగ్గర నిశ్శబ్దంగా కూర్చొనివుండే రోజుల్లో ఆయన వచ్చి, 'ఏమైంది? నీకేమైనా డబ్బు కావాలా?' అని అడిగి నా చేతిలో ఒక వంద రూపాయల నోటును ఉంచేవాడు," అని వసీమ్ గుర్తుచేసుకున్నారు.

"అల్లాహ్ కా శుక్ర్ హై [దేవుని దయవలన] నన్ను అందరూ బాగా చూసుకునే కుటుంబంలో పుట్టాను," అన్నారతను.

కసాయి సముదాయానికి చెందిన ఖురేషి కుటుంబం, ఒకప్పుడు నూహ్ నగరంలో (గతంలో మేవాత్ జిల్లాలో ఉండేది) గేదెల, గొర్రెల చర్మాలకు ఉప్పు పట్టించి ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని హాపుర్‌లోని తోలు మార్కెట్లో అమ్మడం ద్వారా జీవనోపాధి పొందేవారు.

వసీమ్ పోలియో బారిన పడినప్పుడు, వారి జీవితాలు తల్లకిందులైపోయాయి. సమీపంలోని వైద్యులు దీనికి చికిత్స లేదని చెప్పారు, కానీ అతని తల్లిదండ్రులు ఆశ వదులుకోలేదు. చికిత్స కోసం ఆ కుటుంబం నూహ్ నగరంలోని తమ పూర్వీకుల ఇంటిని వదిలి 35 కిలోమీటర్ల దూరంలోని గూజర్ నాగల్ గ్రామానికి వెళ్ళింది. వారు అతని మేనమామతో కలిసి ఉండేవారు. సమీపంలోని ఖెరలీ నూహ్ గ్రామానికి చెందిన ఒక దేశీ హకీమ్ (సంప్రదాయ వైద్యుడు) ఇప్పుడు నడవలేని స్థితిలో ఉన్న ఆ చిన్నపిల్లవాడికి చికిత్స చేయడం ప్రారంభించారు.

వసీమ్‌కు చికిత్స జరుగుతున్నప్పుడు, ఆ కుటుంబం కొత్త జీవితాన్ని కూడగట్టుకోవటం ప్రారంభించింది. అతని తండ్రి వహీద్ ఖురేషి గోనె సంచులను మరమ్మతు చేసి అమ్మడం మొదలుపెట్టారు, ఆ తరువాత సమీపంలోని మండీఖేడాలో ఒక ఇల్లు కట్టారు.

ప్రార్థన, విశ్వాసంలో నిమగ్నమై ఆ కుటుంబం ఎదురుచూసింది.

"నేను వాడికి రోజుకు తొమ్మిదిసార్లు మందు ఇచ్చేదాన్ని. నీమ్ (వేప) నీటితో స్నానం చేయించి, హకీమ్ ఇచ్చిన నూనెతో మసాజ్ చేసేదాన్ని," నమిలేందుకు ఒక పోకచెక్కను పగలగొడుతూ అతని తల్లి అన్వారీ గుర్తుచేసుకున్నారు.

"మా అమ్మీ(అమ్మ) అన్నీ ప్రయత్నించింది. ఈరోజున నా చేతులు కొంత నయమై, నేను కూర్చోగలుగుతున్నానంటే అది ఆమె వల్లనే," నూనెతో పాటు, తమ ముస్లిమ్ కసాయి సముదాయంలో బలవర్ధకమైనదిగా పరిగణించే గొర్రె పాలతో కూడా ఆమె తనకు మసాజ్ చేసిన విషయాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ అన్నారు వసీమ్.

2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం, భారతదేశంలో దాదాపు 26.8 మిలియన్ల మంది, అంటే జనాభాలో 2.21 శాతం మంది ఏదో ఒక వైకల్యంతో బాధపడుతున్నారు. వీరిలో, ఐదుగురిలో ఒకరు సెరిబ్రల్ పాల్సీ లేదా పక్షవాతం వంటి కదలికలకు సంబంధించిన లోపంతో బాధపడుతున్నారు. హరియాణాలో ఈ గణాంకాలు జాతీయ సగటుకు సమానంగా ఉన్నాయి. దాదాపు 546,000 మంది, అంటే రాష్ట్ర జనాభాలో 2.2 శాతం మంది వైకల్యంతో జీవిస్తున్నారు, ఇందులో దాదాపు అన్ని కేసుల్లోనూ నాలుగో వంతు మంది కదలికలకు సంబంధించిన లోపంతో బాధపడుతున్నారు.

వసీమ్ తన ప్రియురాలైన సితారను 2022లో వివాహం చేసుకున్నారు. వారిద్దరూ కుటుంబ సంబంధాల ద్వారా కలుసుకున్నారు, త్వరలోనే నిశ్చితార్థం కూడా చేసుకున్నారు, కానీ ఆ నిశ్చితార్థం అకస్మాత్తుగా రద్దయింది.

"తన కుటుంబానికీ మాకూ చాలా దూరం అవుతుందని నా సోదరుడు భావించాడు," ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని ఘాజియాబాద్ జిల్లాలోని లోనీలో ఉండే తన పుట్టింటిని ప్రస్తావిస్తూ చెప్పారు సితార. 100 కిలోమీటర్ల కంటే ఎక్కువ దూరంలో ఉండే ఈ ఊరిలో ఆమె తండ్రి, నలుగురు సోదరులు పండ్ల వ్యాపారం చేస్తారు.

కానీ వాళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకోవటం ఆపలేదు. "చోరీ సే [దొంగతనంగా]," తామిద్దరూ రహస్యంగా చేసుకున్న కాల్స్ గురించి చెప్పారు వసీమ్

"నేను మా అబ్బూ [నాన్న] ఫోన్ నుంచి ఇతనికి కాల్ చేసేదాన్ని," మంచంపై కూర్చొని ఉన్న 26 ఏళ్ళ సితార సిగ్గుపడుతూ చెప్పారు. సితారకు రెండేళ్ళ వయసులో పోలియో వచ్చి కాళ్ళలో వైకల్యం ఏర్పడి నడవటం కష్టమయింది.

వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటోన్న విషయాన్ని అనుకోకుండా ఆమె తల్లి కనిపెట్టటంతో, రెండు కుటుంబాలు పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నాయి. ఈ జంటకు రెండేళ్ళ మొహమ్మద్ అజర్ అనే కొడుకు, మూడు నెలల వయసున్న ఇక్రా అనే కూతురు ఉన్నారు.

"పిల్లల్లో ఎవరూ నాలా ఉండరు," వసీమ్ ఆమెను ఆటపట్టిస్తారు

"నా కొడుకు వాడి మామ [మేనమామ]లా ఉంటాడు," వసీమ్ నాతో చెప్పారు.

"నాకు తెలుసు, నువ్వు చాలా అందగాడివని," సితార నవ్వుతూ చెప్పారు.

మండీఖేడా గ్రామం ఆరావళి కొండల పాదాల వద్ద ఉంటుంది. కుటుంబంలోని ఏడుగురు తోబుట్టువులు ఇక్కడే ఒకేచోట కలిసి నివసిస్తున్నారు. పెళ్ళయిన ప్రతి సోదరుడికి తన సొంత గది ఉంటుంది, అతను తన భార్యాపిల్లలతో అందులో నివసిస్తున్నారు. మొత్తంగా ఇది 19 మంది సభ్యులున్న ఉమ్మడి కుటుంబం.

వసీమ్, సితారలిద్దరూ సహాయం లేకుండా నడవలేరు కాబట్టి వారి గదిలోని ఫర్నిచర్, టాయిలెట్‌లను వారు స్వేచ్ఛగా ఉండటానికి వీలుగా ఏర్పాటు చేశారు. సోఫా, మంచం ఒకదానికొకటి దగ్గరగా ఉంచారు, దానివలన వారు తమ చేతులతో ఒకరినొకరు ఎత్తుకోవచ్చు. సితారకు వాకర్ ఉంది, కానీ PARI వెళ్ళిన రెండుసార్లు ఆమె దానిని ఉపయోగించలేదు.

వసీమ్ మొదట్లో మెటల్ డబ్బాలను (పీపా) మరమ్మతు చేసి అమ్మే వ్యాపారం చేసే తన ముగ్గురు సోదరులతో కలిసి పనిచేశారు. కొన్నేళ్ళ క్రితం అతను ఒక మొబైల్ దుకాణాన్ని ప్రారంభించి, దానిని తానే నడుపుతున్నారు. అతను ప్రతి ఉదయం 8 గంటలకు దుకాణం తెరిచి సాయంత్రం 4 గంటలకు మూసివేస్తారు, మధ్యలో ఒక గంట భోజన విరామం తీసుకుంటారు. ఈ విధంగా రోజుకు 300 నుండి 500 రూపాయలు సంపాదించగలుగుతున్నారు. కానీ అది రోజువారీ ఖర్చులకు కూడా సరిపోదని అతను చెప్పారు. అద్దె, విద్యుత్, నీటి ఖర్చులకు నెలకు సుమారు 5,000 రూపాయలు ఖర్చవుతాయి.

రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నుండి వచ్చే నెలకు రూ. 3,000 వికలాంగుల పింఛను మాత్రమే అతని రెగ్యులర్ ఆదాయం. కొన్ని నెలలుగా వసీమ్ తన భార్య సితార కోసం ఇలాంటి పింఛను వచ్చేలా చూసేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నారు, కానీ ఒక సమస్య ఉంది. ఆమె పేరు ఇప్పటికీ స్వరాష్ట్రమైన ఉత్తరప్రదేశ్‌లో వికలాంగులకిచ్చే పింఛనుల జాబితాలో ఉంది. "ఇక్కడ అది రావాలంటే, ముందుగా ఆమె పేరును అక్కడి జాబితా నుండి తొలగించాలి. ఎవరైనా అక్కడికి వెళ్ళి సమీపంలోని ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో ఆ పనిని పూర్తి చేయాలి," అంటున్నారు వసీమ్.

ఆ పనిని చేసిపెట్టమని ఇద్దరూ సితార కుటుంబాన్ని అడుగుతున్నారు. "ఎవరికీ సమయం లేదు. నేను చాలా కాలంగా ఇది అడుగుతూనే ఉన్నాను... అప్పటి నుండి ఇద్దరు పిల్లల తల్లిని కూడా అయ్యాను!" సితార నవ్వుతూ అన్నారు.

వసీమ్ తన ఇద్దరు పిల్లలను చదివించాలనుకుంటున్నారు. అతని సొంత చదువు ముక్కలు ముక్కలుగా సాగింది. నేషనల్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఓపెన్ స్కూలింగ్ (NIOS) నుండి 10వ తరగతి పూర్తిచేసే ముందు వరకు అతను చాలాసార్లు బడి మానేశారు. 2021లో చనిపోయిన తన తండ్రి ఫోటోను చూపిస్తూ, "నా మీద ప్రేమకొద్దీ, మా నాన్న చదువు మానేసినందుకు నన్ను ఎప్పుడూ తిట్టలేదు," ప్రేమగా అన్నారు వసీమ్

2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం, భారతదేశంలో వైకల్యం ఉన్న 10 మంది పిల్లలలో దాదాపు ముగ్గురు పిల్లలు ఎన్నడూ బడికి హాజరు కాలేదు, 12 శాతం మంది మధ్యలో బడి మానేశారు. రాజ్యాంగంలోని ఆర్టికల్ 21ఎ విద్యను ప్రాథమిక హక్కుగా హామీ ఇస్తుంది. విద్య, ఆటలు, వినోదానికి సంబంధించిన అవకాశాలు ఇతరులతో పాటు సమానంగా ఉండాలని, వైకల్యం ఉన్నవారికి భవనాలు, క్యాంపస్‌లు, సౌకర్యాలు సులభంగా అందుబాటులో ఉండాలని వికలాంగుల చట్టం 2016 చెబుతోంది.

వసీమ్ చదివిన పాఠశాల భవనంలోకి ప్రవేశించడానికి ర్యాంప్ ఉండేది, కానీ తరగతి గదులకు వెళ్ళడానికి ర్యాంప్‌లు ఉండేవికావు - మెట్లు ఎక్కి వెళ్ళాల్సివచ్చేది. ఈ ప్రభుత్వ పాఠశాలలో చక్రాల కుర్చీలు లేవు. అతను స్వయంగా టాయిలెట్‌కి వెళ్ళవలసి వచ్చేది, వికలాంగులైన పిల్లలకు సహాయం చేయడానికి సిబ్బంది ఉండేవారుకారు.

"దిక్కత్ తో హోతీ థీ [సమస్యగానే ఉండేది]," వసీమ్ నాతో అన్నారు, అలాగే తాను బడికి వెళ్ళడాన్ని ఆస్వాదించలేదని కూడా చెప్పారు.

తరువాతి జీవితంలో కూడా వసీమ్‌కు తిరిగేందుకు అతని కుటుంబం నుండి సహాయం అవసరమైంది.

బ్యాంకులో గానీ, ఆసుపత్రిలో గానీ అతనికెవ్వరూ ఎప్పుడూ చక్రాల కుర్చీని అందించలేదు.

ఈ వేసవిలో (2025), వసీమ్ ఎక్కువగా ఇంట్లోనే ఉండటం మొదలుపెట్టారు, అరుదుగా తప్ప తన గది నుండి బయటకు రావటం మానేశారు. ఎదురుగా ఉన్న గదిలో నివసించే అతని అన్నయ్య మొహమ్మద్ తౌషిక్, వసీమ్ 'డిప్రెషన్'లోకి జారిపోతున్నట్టు గమనించారు.

"నాకు ఎవరినీ కలవాలని గానీ, బయటకు వెళ్ళాలని గానీ అనిపించలేదు. నా మనసులో ఏం జరిగిందో నాకు తెలియదు. నా స్నేహితులతో మాట్లాడాలని అనిపించలేదు. ఇదంతా నేను అనారోగ్యానికి గురైనప్పుడు మొదలైంది," వసీమ్ గుర్తుచేసుకున్నారు. మార్చి 2025లో, స్టమక్ ఫ్లూ కారణంగా అతను కొంతకాలం బలహీనపడ్డారు. అది జరిగిన కొద్దికాలానికే మోటారుతో నడిచే అతని ట్రైసైకిల్ చెడిపోయింది, దాంతో అతను తన దుకాణానికి కూడా వెళ్ళలేకపోయారు.

ఏమీ పని చేయనప్పుడు, అతను ఒక హకీమ్ ద్వారా మెడలో ఒక నక్ష్ (తాయెత్తు)ను కట్టించుకున్నారు. ఇది అతనికి మళ్ళీ బయటకు వెళ్ళడానికి ధైర్యాన్నిచ్చింది. అయినప్పటికీ, అతను ఇప్పటికీ తన వాహనం లేకుండా తన దుకాణానికి వెళ్ళడానికి ధైర్యం చేయలేకపోతున్నారు.

వసీమ్ చివరకు అక్టోబర్‌లో నగీనాలోని ఒక మెకానిక్ ద్వారా తన ట్రైసైకిల్‌ను మరమ్మతు చేయించుకున్నారు. కొత్త బ్యాటరీ కోసం రూ.5,000, వైరింగ్ కోసం మరో రెండు వేలు ఆయనకు ఖర్చయ్యాయి.

నాలుగేళ్ళ క్రితం నూహ్ జిల్లా కలెక్టర్ కార్యాలయంలో జరిగిన ఒక పంపిణీ శిబిరంలో అతనికి ఆ మోటారు ట్రైసైకిల్ లభించింది. అది తనకు ఎలా వచ్చిందో అతనికి ఖచ్చితంగా తెలియదు. సాధారణంగా వికలాంగులకు సహాయక పరికరాలను అసిస్టెన్స్ టు డిసేబుల్డ్ పర్సన్స్ ఫర్ పర్చేస్/ఫిట్టింగ్ ఆఫ్ ఎయిడ్స్ అండ్ అప్లయెన్సెస్ పథకం (ADIP) కింద అందించబడతాయి. ఇది స్వచ్ఛంద సంస్థలకు, జిల్లా వికలాంగుల పునరావాస కేంద్రాల వంటి ఏజెన్సీలకు వాటిని కొనుగోలు చేసి వికలాంగులకు పంపిణీ చేయడానికి ఆర్థిక సహాయం అందిస్తుంది.

ఈ పథకం కింద, 2014 నుండి సుమారు 29 లక్షల మంది వికలాంగులకు ఉపకరణాలను, సహాయక పరికరాలను (ADIP 2025) అందించారు. వీటిలో 65,000 మోటారుతో నడిచే ట్రైసైకిళ్ళు ఉన్నాయి.

కేంద్ర ప్రభుత్వ దివ్యాంగజన్ స్వావలంబన్ యోజన కింద వసీమ్ రూ. 50 లక్షల వరకు రుణం పొందేందుకు అర్హులు. వికలాంగుల సాధికారత శాఖ కింద నేషనల్ హ్యాండిక్యాప్డ్ ఫైనాన్స్ అండ్ డెవలప్‌మెంట్ కార్పొరేషన్ (NHFDC) అమలు చేసే ఈ రుణాన్ని వికలాంగులు వాహనం కొనుక్కోవడానికి లేదా చిన్న వ్యాపారం ప్రారంభించడానికి అందిస్తారు. అయితే, దీనికి ఎలా దరఖాస్తు చేసుకోవాలో వసీమ్‌కు సరిగ్గా తెలియదు, ఇందుకోసం తిరగటానికి బయటివారి సహాయం కూడా అవసరం అవుతుంది.

"నా మొబైల్ వ్యాపారాన్ని హోల్‌సేల్ వ్యాపారంగా మార్చి, సమీపంలోని స్థానిక దుకాణాలకు సరఫరా చేయాలనుకుంటున్నాను," వసీమ్ చెప్పారు. లేదంటే ఆయన ఆ డబ్బును ఉపయోగించి తన దుకాణాన్ని పురుషుల బట్టలమ్మే దుకాణంగా మార్చాలనుకుంటున్నారు.

ఆయన తన ట్రైసైకిల్ మీద కూర్చుని దాన్ని వేగంగా కదిలిస్తూ, “మా ఇంటికి వచ్చి మా కుటుంబాన్ని కలవాలనుకుంటున్నావా?” అని నన్ను అడిగారు.

అనువాదం: సుధామయి సత్తెనపల్లి