சமத்துவமற்ற நடைபாதை

“ஒரு மணி நேரத்திற்கு அதிகபட்சம் 30 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் செல்ல வேண்டும், ஆனால் இது 27 தாண்டுவதில்லை.”

இந்த மூன்று சக்கர மோட்டார் வாகனம் பழுதாக இருந்தாலும், 34 வயது வசீம் குரேஷி வேலைக்குச் சென்று வர அதனிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி, அதையே பயன்படுத்துகிறார்.

வயரிங் சிக்கலாக இருப்பதால், பைக்கை ஏற்றும்போது கவனமாக பிரேக்குகளை பயன்படுத்த வேண்டும் என அவர் என்னிடம் சொல்கிறார். அவரது மூன்று சக்கர வாகனத்தில் பொருத்தப்பட்டுள்ள வசதியான நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி அடியில் உள்ள பாட்டரியை குனிந்து என்னிடம் காட்டுகிறார். அதற்குப் பின்னால் சிறிய பெட்டியும் உள்ளது.

வசீம் தனது வாகனத்தை ஸ்டார்ட் செய்து, ஹரியானாவில் உள்ள தனது கிராமமான மண்டிகேராவிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டருக்கும் குறைவான தூரத்தில் உள்ள, டெல்லி-அல்வார் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் மரங்களுக்கு பின்னால் அமைக்கப்பட்டுள்ள, தனது பழுது நீக்கும் கடையை நோக்கி புறப்படுகிறார். அண்டை வீட்டு பிள்ளைகள் அவரது வாகனத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் சிறிய பெட்டியில் சிரித்தபடி ஓடி வந்து ஏறுவதையும் நான் பார்க்கிறேன். அவர் எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் சிரித்தபடி கடக்கிறார்.

ஒரு காலத்தில் அவர் யோசித்தது உண்டு.

வசீமிற்கு ஐந்து வயதாக இருந்தபோது கடும் காய்ச்சல் ஏற்பட்டு நடக்க முடியாமல் போனது. “முற்றத்தில் சரிந்து விழுந்த அவரால் எழ முடியவில்லை,” என்று அவரது 55 வயதாகும் தாய் அன்வாரி நினைவுகூருகிறார். “ஜைசே கொய் ஹவா லக் கயி ஹோ [அவனை ஏதோ கெட்ட காற்று தீண்டிவிட்டது],” என்கிறார்.

“போலியோ மாரா தா [என்னை போலியோ தாக்கிவிட்டது],” என்கிறார் வசீம்.

அப்பா ஸ்கூட்டரில் பள்ளிக்கு அவரை கொண்டு விடுவார். வீட்டிற்கு வரும்போது அண்ணனின் முதுகில் ஏறிக் கொள்வார். சில நேரங்களில் மதிய வேளைகளில் வீட்டிற்கு தனியாக அவர் நடந்துவரும்போது, “அவரது நடையை கேலி செய்வதை” கேட்டிருக்கிறார். இன்றும் கூட அந்த பாதிப்பு அவரது மனதிலிருந்து மீளவில்லை.

போலியோ (போலியோமைலட்டிஸ்) என்பது ஐந்து வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளை தாக்கும் ஒரு வகை மோசமான வைரல் தொற்று நோய். மலம், வாய் வழியாக இது பரவி நரம்பு மண்டலத்தை தாக்கி பக்கவாதத்தை விளைவிக்கிறது. 2014ஆம் ஆண்டு இந்தியா போலியோ இல்லாத தேசமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதற்கான தேசிய அளவிலான சொட்டு மருந்து பிரச்சாரம் 1995ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது.

ஆனால் வசீம் பிறந்தது 1991ஆம் ஆண்டு என்பதால் அவரை அந்த கொடிய வைரஸ் தாக்கியதில் இடுப்பிற்கு கீழும், கைகளும் நிரந்தரமாக செயலிழந்துவிட்டன. அவரால் உதவியின்றி எழவோ, நடக்கவோ முடியாது. இதெல்லாம் அவருக்கு நான்கு-ஐந்து வயதில் நடந்துவிட்டதால் இப்போது வரை அவர் அன்றாட செயல்களுக்கு கூட தனது அன்பான குடும்பத்தையே சார்ந்துள்ளார். குறைந்த தூரம் என்றால் வசீம் கைகளில் செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு உடல் எடையை கைகளில் சுமந்து முன்னே செல்கிறார்.

“சகோதரர்களிடமிருந்து நான் மாறுபட்டு இருப்பதை எனது தந்தை [வஹீத் குரேஷி] எப்போதும் உணர வைத்தது கிடையாது,” என்கிறார் வசீம். மொத்தமுள்ள 11 உடன்பிறப்புகளில் அவர் மட்டுமே போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டவர். ஒருமுறை நாகினாவில் நடைபெற்ற ராம்லீலாவை பார்க்க சகோதரர் அவரை விட்டுச் சென்றதால் பயங்கரமாக அழுதுள்ளார். உடனே தந்தை அவரை தனது மோட்டார் சைக்கிளில் அழைத்துச் சென்றுள்ளார்.

மழைக் காலத்தில் அவரது தந்தை அடிக்கடி இனிப்புக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்று கேவார் வாங்கிக் கொடுத்துள்ளார். ”பல இனிப்புகளை நான் கேட்டாலும் அவர் எனக்கு அல்வா வாங்கிக் கொடுக்க விரும்புவார். சில நாட்களில் அமைதியாக நான் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருந்தால், என்ன ஆகிவிட்டது? பணம் வேண்டுமா? என கேட்டபடி எனது கைகளில் நூறு ரூபாய் நோட்டை கொடுத்துள்ளார்,” என வசீம் நினைவுகூருகிறார்

“அல்லா கா ஷூகர் ஹை [இறையருளால்] நான் இதுபோன்ற நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்துள்ளேன்,” என்கிறார் அவர்.

குரேஷி குடும்பம் இறைச்சிக் கடை வைக்கும் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒரு காலத்தில் நுஹ் நகரில் (முன்னர் மேவாட் மாவட்டத்தில் இருந்தது) எருமை மற்றும் செம்மறி ஆடுகளின் தோலை உப்பு போட்டு, உத்தரப் பிரதேசத்தின் ஹப்பூரில் உள்ள தோல் சந்தையில் விற்று அவர்கள் வாழ்க்கை நடத்தி வந்தனர்.

வசீமை போலியோ தாக்கியதும் அவர்களது வாழ்க்கை தடம்புரண்டது. அங்குள்ள மருத்துவர்கள் சிகிச்சை பலனளிக்காது என கைவிரித்த காரணத்தால் முன்னோர்களின் நுஹ் நகரைவிட்டு நிவாரணம் தேடி அந்தக் குடும்பம் வெளியேறியது. அங்கிருந்து 35 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள குஜார் நகல் கிராமத்திற்கு சென்று அவர்களது தாய் வழி மாமா வீட்டில் அவரது குடும்பம் தங்கியது. கெரில் நுஹ் என்கிற அண்டை கிராமத்தில் தேசி ஹக்கீமிடம் (மரபு வழி மருத்துவர்) சிறுவனுக்கு சிகிச்சை தொடங்கப்பட்டது. ஆனால் இப்போது வரை அவரால் நடக்க முடியவில்லை.

வசீமிற்கு சிகிச்சை ஒருபுறம் நடக்கும்போது, அவர்களது குடும்பத்தின் புதிய வாழ்க்கை மறுபுறம் தொடங்கியது. சாக்கு பைகளை புதுப்பித்து விற்கும் கடையை அவரது தந்தை வஹீத் குரேஷி தொடங்கினார். பிறகு அவர் அருகில் உள்ள மண்டிகேராவில் ஒரு வீட்டையும் கட்டினார்.

அக்குடும்பம் நம்பிக்கையுடன் வழிபாடு செய்து காத்திருந்தது.

“அவனுக்கு ஒரு நாளுக்கு ஒன்பது முறை மருந்து கொடுப்பேன், வேப்பிலை தண்ணீரில் குளிக்க வைப்பேன், மரபு மருத்துவர் கொடுத்த எண்ணெய்யில் மசாஜ் செய்து விடுவேன்,” என்று மெல்லுவதற்கு பாக்கு உடைத்தபடி அவரது தாய் அன்வாரி நினைவுகூர்ந்தார்.

“என் அம்மி [அம்மா] அனைத்து வகையிலும் முயன்று பார்த்தார். அவரால் தான் கைகள் இயல்பாகி இன்று உட்கார முடிகிறது,” எனும் வசீம், தங்கள் முஸ்லிம் கசாய் (இறைச்சித் தொழில்) சமூகத்தின் சொத்தாக கருதப்படும் செம்மறியாட்டு பாலுடன் எண்ணெய் கலந்து மசாஜ் செய்ததையும் அவர் நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

2011ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இந்தியாவில் சுமார் 26.8 மில்லியன் மக்கள் அல்லது மக்கள்தொகையில் 2.21 சதவீதம் பேர் மாற்றுத்திறனாளிகள். அவர்களில் ஐந்தில் ஒருவர் பெருமூளை வாதம் அல்லது முடக்குவாதத்தால் இயங்க முடியாமல் உள்ளனர். ஹரியானாவில், இந்த எண்ணிக்கை தேசிய சராசரியை பிரதிபலிக்கிறது. மாநில மக்கள்தொகையில் சுமார் 5,46,000 பேர், அல்லது 2.2 சதவீதம் பேர் மாற்றுத்திறனாளிகளாக உள்ளனர். அவர்களின் கால் பங்கு பேர் இயக்க குறைபாடு உள்ளவர்கள்.

2022ஆம் ஆண்டு வசீம் தனது காதலி சித்தாராவை மணந்தார். இருவரும் குடும்ப உறவுகள் மூலம் சந்தித்தனர். ஆனால் அவர்களின் நிச்சயதார்த்தம் திடீரென நிறுத்தப்பட்டது.

“அவரது குடும்பம் மிக தொலைவில் இருப்பதாக என் சகோதரர் கருதினார்,” எனும் சித்தாரா, அங்கிருந்து 100 கிலோமீட்டருக்கு மேல் தொலைவில் உள்ள உத்தரப் பிரதேசத்தின் காசியாபாத் மாவட்டத்தில் உள்ள தனது தாய் வீட்டை குறிப்பிடுகிறார். அங்கு அவரது தந்தையும், நான்கு சகோதரர்களும் பழ வியாபாரம் செய்கின்றனர்.

ஆனால் இருவரும் பேசிக் கொள்வதை நிறுத்தவில்லை, “சோரி சே [திருட்டுத்தனமாக],” என்று ஒருவருக்கு ஒருவர் இரகசியமாக பேசிக் கொண்டதை வசீம் சொல்கிறார்.

“எனது அபுவின் [அப்பாவின்] தொலைபேசி மூலம் அவரை அழைப்பேன்,” என்று 26 வயதாகும் சித்தாரா பேசும்போது படுக்கையில் அமர்ந்தபடி வெட்கப்படுகிறார். சித்தாராவிற்கு இரண்டு வயதான போது போலியோ தாக்கியதில் அவரால் நடக்க முடியாமல் போனது.

சித்தாராவின் தாய் கண்டுபிடித்துவிட்டதால், இரு குடும்பங்களும் திருமணத்திற்கு ஒப்புக் கொண்டன. இத்தம்பதிக்கு இரண்டு வயதில் முகமது அசார் எனும் மகனும், மூன்று மாத பெண் குழந்தை இக்ராவும் உள்ளனர்.

“என்னைப் போல ஒரு குழந்தையும் இல்லை,” வசீம் தனது மனைவியை கேலி செய்கிறார்.

“என் மகன் அவனது மாமாவைப் [தாய்மாமா] போன்று தான் அதிகம் இருக்கிறான்,” என்று அவர் என்னிடம் கூறுகிறார்.

“நீங்களும் அழகு தான்,” என்று புன்னகைத்தபடி சித்தாரா சொல்கிறார்.

ஆரவல்லி மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தில் மண்டிகேரா கிராமம் அமைந்துள்ளது. குடும்பத்தின் ஏழு உடன்பிறப்புகளும் ஓரிடத்தில் வசிக்கின்றனர். திருமணமான ஒவ்வொரு சகோதரருக்கும் தனி அறை உள்ளது. அங்கு அவரது மனைவியும், பிள்ளைகளும் வாழ்கின்றனர். இந்த கூட்டு குடும்பத்தில் 19 உறுப்பினர்கள் இருக்கின்றனர்.

வசீம் மற்றும் சித்தாராவால் தனியாக நடக்க முடியாது என்பதால், அந்த அறையின் பொருட்களும், கழிவறையும் அதற்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. சோஃபாவும், கட்டிலும் நெருக்கமாக போடப்பட்டுள்ளன. இதனால் அவர்கள் கைகளைக் கொண்டு தங்களை தூக்கிக் கொள்ள முடியும். சித்தாராவிடம் நடைகருவி உள்ளது. ஆனால் பாரி குழு இருமுறை சென்றபோதும், அவர் அதை பயன்படுத்தவில்லை.

வசீம் தொடக்கத்தில் தனது மூன்று சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து உலோக பீப்பாய்களை புதுப்பித்து மறு விற்பனை செய்யும் தொழிலை செய்து வந்தார். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் மொபைல் பழுது பார்க்கும் கடையை அமைத்து தனியாக நடத்தி வருகிறார். தினமும் காலை 8 மணிக்கு திறந்து மாலை 4 மணிக்கு மூடிவிடுகிறார். மதியம் ஒரு மணி நேரம் உணவு இடைவேளை எடுத்துக் கொள்கிறார். இதிலிருந்து ஒரு நாளுக்கு ரூ.300 முதல் ரூ.500 வரை சம்பாதிக்கிறார். இது அன்றாட செலவுகளுக்கே சரியாக இருப்பதாக அவர் கூறுகிறார். கடையின் மாத வாடகை, மின்சாரம், தண்ணீர் என சுமார் ரூ.5,000 சென்றுவிடுகிறது.

மாநில அரசால் மாதந்தோறும் வழங்கப்படும் மாற்றுத்திறனாளி உதவித்தொகை ரூ.3,000 மட்டுமே அவரது நிரந்தர வருமானம் ஆகும். இதேபோன்று ஓர் உதவித்தொகையை தனது மனைவி சித்தாராவிற்கும் பெற்றுத் தர அவர் முயன்று வருகிறார். அதில் ஒரு தடை உள்ளது. அவரது பெயர் சொந்த மாநிலமான உத்தரப் பிரதேசத்தின் மாற்றுத்திறனாளிகள் பிரிவின் கீழ் உள்ளது. “இங்கு சேர்க்க முதலில் அங்கு நீக்க வேண்டும். அங்கு அருகில் உள்ள அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்று அதை செய்ய வேண்டும்,” என்கிறார் வசீம்.

சித்தாராவின் தாய் வீட்டினரிடம் இதை செய்து தருமாறு கேட்டுக் கொண்டனர், “ஆனால் இதை செய்து முடிக்க யாருக்கும் நேரமில்லை,” என்றபடி சித்தாரா சிரிக்கிறார். “நான் ரொம்ப காலமாக கேட்டு வருகிறேன்… எனக்கு இரண்டு குழந்தைகளே பிறந்துவிட்டது!”

வசீம் தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக உள்ளார். அவரது பள்ளிப் படிப்பு முறையாக இருக்கவில்லை. அவர் பல முறை பள்ளியிலிருந்து இடைநின்றுள்ளார். தேசிய திறந்தநிலை பள்ளி நிறுவனம் (NIOS) மூலம் அவர் 10-ம் வகுப்பு முடித்தார். 2021-ம் ஆண்டு மறைந்த அவரது தந்தையின் புகைப்படத்தை காட்டியபடி அவர் சொல்கிறார், “இதற்காக அப்பா என்னை ஒருமுறை கூட திட்டியதில்லை, அவ்வளவு அன்பு அவருக்கு.”

2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் மாற்றுத்திறனாளி பிள்ளைகள் 10-ல் மூவர் பள்ளிக்குச் செல்வதில்லை, 12 சதவீதம் பேர் இடைநின்றவர்கள். அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21A கல்வி ஒரு அடிப்படை உரிமை என்கிறது. 2016, மாற்றுத்திறனாளிகள் சட்டம், கல்வி, விளையாட்டு, பொழுதுபோக்கு போன்றவற்றில் மற்றவர்களுக்கு சமமாக அவர்களுக்கும் வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், கட்டடம், வளாகம், பல்வேறு வசதிகள் அனைத்தும் மாற்றுத்திறனாளிகள் அணுகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது.

வசீமின் பள்ளிக்குள் நுழைவதற்கு சிறப்புப் பாதை உள்ளது. ஆனால் வகுப்பறைகளுக்கு படிக்கட்டுகளில் ஏற வேண்டும். மாநில அரசின் இப்பள்ளியில் சக்கர நாற்காலி ஒன்றுகூட கிடையாது.

“திக்கத் தோ ஹோத்தி தி [அது ரொம்ப கஷ்டம்],” என்று என்னிடம் கூறிய வசீம், தனது பள்ளிப் பருவத்தை விரும்பவில்லை என்றார்.

வளர்ந்தும் கூட, வசீம் குடும்பத்தின் உதவியில் தான் நகர்கிறார்.

வங்கி, மருத்துவமனை என எங்கும் அவருக்கு யாரும் சக்கர நாற்காலி வழங்கியதில்லை.

இந்த ஆண்டு கோடையில் (2025), வசீம் வீட்டிலேயே அதிகம் இருந்தார். அரிதாகவே தனது அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அவரது அறையின் அருகே வசிக்கும் மூத்த சகோதரர் முகமது தவுஷிக், “மனஅழுத்தம்,” காரணமாக வசீம் வெளியே வருவதில்லை என்கிறார்.

“எங்கும் வெளியே சென்று யாரையும் சந்திக்க நான் விரும்பவில்லை. என் மனதில் என்ன நடக்கிறது எனத் தெரியவில்லை. நண்பர்களுடன் கூட நான் பேசுவதில்லை. உடல்நலம் குன்றிய பிறகுதான் நான் இப்படி ஆகிவிட்டேன்,” என வசீம் நினைவுகூருகிறார். 2025 மார்ச்சில், அவருக்கு வயிற்றில் தொந்தரவு ஏற்பட்டு மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தியது. பிறகு அவரது மூன்று சக்கர வாகனமும் பழுதடைந்தது. அவரால் தனது கடைக்கு செல்ல முடியவில்லை.

எதுவும் உதவாதபோது ஹக்கீமிடமிருந்து தாயத்து வாங்கி அவர் கழுத்தில் கட்டிக் கொண்டார். அது அவருக்கு வெளியே செல்ல துணிவை தந்தாலும், தனது வாகனமின்றி அவரால் கடைக்குச் செல்ல முடியவில்லை.

வசீம் இறுதியாக அக்டோபரில் தனது மூன்று சக்கர வாகனத்தை நாகினாவில் உள்ள மெக்கானிக்கிடம் கொடுத்து சரிசெய்தார். புதிய பேட்டரிக்கு ரூ.5,000, வயரிங் செய்ய இரண்டாயிரம் ரூபாயும் செலவானது.

நுஹ் மாவட்ட அலுவலர் அலுவலகத்தில் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவருக்கு இந்த மூன்று சக்கர வாகனம் வழங்கப்பட்டது. அவருக்கு எப்படி கிடைத்தது என்பது அவருக்கே தெரியவில்லை. இதுபோன்ற சாதனங்கள் பொதுவாக மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு உதவி மற்றும் உபகரணங்களை வாங்க/பொருத்துவதற்கான உதவித் திட்டத்தின் (ADIPS) கீழ் வழங்கப்படுகின்றன. இதன் மூலம் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் மற்றும் மாவட்ட மாற்றுத்திறனாளி மறுவாழ்வு மையங்கள் போன்ற நிறுவனங்களுக்கு மானியங்களை அளித்து, மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு உதவிகளை இத்திட்டம் வழங்குகிறது.

இத்திட்டத்தின் கீழ், 2014 முதல் சுமார் 29 லட்சம் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு உதவி மற்றும் துணை சாதனங்கள் (AIDPS 2025) வழங்கப்பட்டுள்ளன. அவர்களில் 65,000 பேருக்கு மூன்று சக்கர மோட்டார் வாகனங்கள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.

திவ்யாங்கியான் ஸ்வவலாம்பன் யோஜனா எனும் மத்திய அரசின் திட்டத்தின் கீழ் வசீம் ரூ.50 லட்சம் வரை கடன் பெற முடியும். மாற்றுத்திறனாளிகள் அதிகாரமளிப்புத் துறையின் கீழ் தேசிய மாற்றுத்திறனாளி நிதி மற்றும் மேம்பாட்டுக் கழகத்தால் (NHFDC) செயல்படுத்தப்படும் இந்தக் கடன் தொகை, மாற்றுத்திறனாளிகள் வாகனங்கள் வாங்க அல்லது சிறு தொழில்களைத் தொடங்குவதற்காக வழங்கப்படுகிறது. ஆனால் வசீமுக்கு எப்படி விண்ணப்பிப்பது என்று தெரியவில்லை. அதற்கு அவருக்கு உதவியும் தேவைப்படும்.

“எனது மொபைல் கடையை உள்ளூர் கடைகளுக்கு விற்கும் மொத்த விற்பனை கடையாக மாற்ற விரும்புகிறேன்,” என்கிறார் வசீம். அல்லது அந்த பணத்தைக் கொண்டு தனது கடையை ஆண்கள் துணிக் கடையாக மாற்றவும் விரும்புகிறார்.

“எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து குடும்பத்தை பார்க்க வருகிறீர்களா?” என கேட்டபடி அவர் தனது மூன்று சக்கர வாகனத்தை வேகப்படுத்தினார்.

தமிழில்: சவிதா