ಒಂದು ಅಸಮಾನ ನಡಿಗೆ

"ಇದರ ಮ್ಯಾಕ್ಸಿಮಮ್ ಸ್ಪೀಡ್ ಗಂಟೆಗೆ 30 ಕಿಲೋಮೀಟರ್, ಆದರೆ ಇದು 27 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕೂಡ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ.”

ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮ ಗಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ತೃಪ್ತಿ ವಸೀಮ್ ಖುರೇಷಿಯವರಿಗಿದೆ. 34 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಇವರು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರಲು ಈ ಮೋಟಾರು ತ್ರಿಚಕ್ರ ವಾಹನವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಇವರು ತಮ್ಮ ಬೈಕನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಾ, ವೈರಿಂಗ್‌ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈಕೊಡುತ್ತದೆ, ಬ್ರೇಕ್‌ ಹಾಕುವಾಗ ಜಾಗ್ರತೆ ಇರುಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಟ್ರೈಸಿಕಲ್‌ನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತ ಇವರು, ಸೀಟಿನ ಕೆಳಗಿರುವ ಬ್ಯಾಟರಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಟೋರೇಜ್‌ ಬಾಕ್ಸನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಲು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿದರು.

ವಸೀಮ್ ಬೈಕನ್ನು ಚಾಲುಮಾಡಿ ದೆಹಲಿ-ಆಲ್ವಾರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮರಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಪೇರಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಹರಿಯಾಣದ ಮಂಡಿಖೇರಾದಲ್ಲಿರುವ ಇವರ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಇವರ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳ ಮಕ್ಕಳು ಗಾಡಿಯ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ, ಕೇಕೆಹಾಕಿ ನಗುತ್ತಾ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಬಾಕ್ಸ್‌ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ಕೂರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಮಕ್ಕಳ ಈ ಕೀಟಲೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವಸೀಮ್‌, ಅವರ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ತಾವೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಇವರಿಗೆ ಇದು ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ವಸೀಮ್ ಅವರು ಐದು ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದಾಗ ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ ಬಂದು ತಮ್ಮ ನಡೆದಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. "ಅವನು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ. ಏಳುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು 55 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಅವರ ತಾಯಿ ಅನ್ವರಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. "ಜೈಸೆ ಕೋಯಿ ಹವಾ ಲಗ್ ಗಯಿ ಹೋ [ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ಗಾಳಿ ಬಡಿದ ಹಾಗೆ]," ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

"ಪೋಲಿಯೊ ಮಾರಾ ಥಾ [ನನಗೆ ಪೋಲಿಯೊ ಬಡಿದಿತ್ತು]," ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಇವರ ತಂದೆ ಇವರನ್ನು ಸ್ಕೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾಪಾಸ್‌ ಬರುವಾಗ ಇವರ ಅಣ್ಣ ಇವರನ್ನು‌ ತಮ್ಮ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮನ್ನು "ಪಿಡ್ಡಿ ಕರ್ಕೆ" ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತು ಒಬ್ಬರೇ ಮನೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಜನರು, “ಪಾಪಾ, ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ನೋಡಿ,” ಎಂದು ಮಾತನಾಡುವುದು ಆಗಾಗ ಇವರ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಇವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಪೋಲಿಯೋ (ಪೋಲಿಯೊಮೈಲಿಟಿಸ್) ಐದು ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬರುವ ಒಂದು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ವೈರಲ್ ಕಾಯಿಲೆ. ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮಲ ಮತ್ತು ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ಹರಡುತ್ತದೆ. ನರಮಂಡಲವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. 1995 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ಲಸಿಕೆ ನೀಡುವ ಅಭಿಯಾನದ ನಂತರ, 2014 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವನ್ನು ಪೋಲಿಯೋ ಮುಕ್ತ ದೇಶ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು.

ವಸೀಮ್ ಅವರು 1991 ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ಜನಿಸಿದ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಕ ವೈರಸ್‌ಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ, ತಮ್ಮ ದೇಹದ ಕೆಳಭಾಗ ಮತ್ತು ತೋಳುಗಳ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯತೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಬೇರೆಯವರ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯಲು ಮತ್ತು ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನಡೆದಾಗ ಅವರಿಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯ. ಇವರು ಅಂದಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗಲೂ ವಸೀಮ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಇಡೀ ದೇಹದ ತೂಕವನ್ನು ಹಾಕಿ ತೆವಲಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

"ನನ್ನ ತಂದೆ [ವಹೀದ್ ಖುರೇಷಿ] ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸಹೋದರರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು ಯಾವತ್ತೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಗೆ 11 ಮಂದಿ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪೋಲಿಯೊ ಸೋಂಕಿಗೆ ಒಳಗಾದವರು ಇವರು ಮಾತ್ರ. ಒಮ್ಮೆ ಇವರ ಸಹೋದರರು ನಗೀನಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮಲೀಲಾ ನೋಡಲು ಇವರನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆಗ ತುಂಬಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಇವರನ್ನು ಇವರ ತಂದೆ ತಮ್ಮ ಸ್ಕೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಇವರ ತಂದೆ ಇವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಘೇವರ್ ತಿನ್ನಿಸಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. "ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಿಸಲು ಹಲ್ವಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಂದು, 'ಏನಾಗಿದೆ? ಹಣ ಬೇಕಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟು ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು," ಎಂದು ವಸೀಮ್ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

"ಅಲ್ಲಾ ಕಾ ಶುಕರ್ ಹೈ [ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ] ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಖುರೇಷಿ ಕುಟುಂಬವು ಮಾಂಸ ಮಾಡುವ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇವರು ನುಹ್ ನಗರದಲ್ಲಿ (ಹಿಂದೆ ಇದು ಮೇವಾತ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿತ್ತು) ಎಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಕುರಿ ಚರ್ಮಗಳಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ, ಅದನ್ನು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಹಾಪುರದ ಚರ್ಮದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಸೀಮ್ ಅವರಿಗೆ ಪೋಲಿಯೋ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಜೀವನವೇ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವಾಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವೈದ್ಯರು ಅದನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಮಗನ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಇವರ ಹೆತ್ತವರು ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಕುಟುಂಬವು ನುಹ್ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು 35 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಗುಜರ್ ನಾಗಲ್ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಅವರ ಮಾವನ ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದರು. ಪಕ್ಕದ ಊರು ಖೇರ್ಲಿ ನುಹ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದೇಸಿ ಹಕೀಮ್ (ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೈದ್ಯ) ಇದ್ದ. ಆತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಈ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ವಸೀಮ್‌ ಅವರಿಗೆ ಆ ಹಕೀಮ್‌ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವಾಗ, ಅವರ ಮನೆಯವರು ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ತಂದೆ ವಹೀದ್ ಖುರೇಷಿ ಗೋಣಿ ಚೀಲಗಳನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿ, ಅವನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಸಮೀಪದ ಮಂಡಿಖೇರಾದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು.

ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ವಸೀಮ್‌ ಅವರು ಗುಣಮುಖರಾಗಲು ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.

"ನಾನು ಅವನಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂಬತ್ತು ಬಾರಿ ಮದ್ದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಹಿಬೇವಿನ ನೀರಿನಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಕೀಮ್ [ಪಾರಂಪರಿಕ ವೈದ್ಯ] ಕೊಟ್ಟ ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಮಸಾಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ," ಎಂದು ಅವರ ತಾಯಿ ಅನ್ವರಿ ಅಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೋಳು ಮಾಡಿ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಜಗಿಯುತ್ತಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

"ನನ್ನ ಅಮ್ಮಿ [ತಾಯಿ] ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇವತ್ತು ನನ್ನ ತೋಳುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿವೆ. ನನಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು," ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮುಸ್ಲಿಂ ಕಸಾಯಿ (ಮಾಂಸ ಮಾಡುವವರು) ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶಯುಕ್ತ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾದ ಕುರಿ ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ತಮಗೆ ಮಸಾಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

2011 ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 2.68 ಕೋಟಿ ಜನರು, ಅಂದರೆ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇಕಡಾ 2.21 ರಷ್ಟು ಜನರು ಅಂಗವೈಕಲ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಐವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಸೆರೆಬ್ರಲ್ ಪಾಲ್ಸಿ ಅಥವಾ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಮುಂತಾದ ನಡೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹರಿಯಾಣದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು 5,46,000 ಜನರು, ಅಂದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇಕಡಾ 2.2 ರಷ್ಟು ಜನರು ಅಂಗವಿಕಲರು. ನಡೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅಂಗವಿಕಲರು ಸುಮಾರು ಕಾಲು ಭಾಗದಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

2022 ರಲ್ಲಿ ವಸೀಮ್ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಿತಾರ ಅವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾದರು. ಇಬ್ಬರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ತುಂಬಾ ಬೇಗ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ರದ್ದಾಯಿತು.

"ಇವರ ಮನೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಿಂತ ತುಂಬಾ ದೂರ ಇದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಭಾವಿಸಿದ್ದ,” ಎಂದು ಸಿತಾರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸಿತಾರ ಅವರ ತವರು ಮನೆ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಗಾಜಿಯಾಬಾದ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಲೋನಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ತಂದೆ ಮತ್ತು ನಾಲ್ವರು ಸಹೋದರರು ಹಣ್ಣಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ಮನೆ ವಸೀಮ್‌ ಅವರ ಮನೆಗಿಂತ 100 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ.

ಆದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ, "ಚೋರಿ ಸೆ [ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ]" ತಾವು ವಸೀಮ್‌ ಅವರೊಂದಿಗೆ ರಹಸ್ಯ ಫೋನ್‌ ಕರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಿತಾರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

"ನಾನು ನನ್ನ ಅಬ್ಬು [ತಂದೆಯ] ಫೋನ್‌ನಿಂದ ಇವರಿಗೆ ಫೋನ್‌ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ,” ಎಂದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವ 26 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಸಿತಾರ ನಾಚುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸಿತಾರ ಅವರಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷವಿದ್ದಾಗ ಪೋಲಿಯೋ ಬಂದು ಕಾಲಿನ ವೈಕಲ್ಯತೆ ಉಂಟಾಗಿ, ನಡೆದಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಕೊನೆಗೆ ಇಬ್ಬರ ಫೋನ್‌ ಮಾತುಕತೆ ಸಿತಾರ ಅವರ ತಾಯಿಗೆ ತಿಳಿದಾಗ, ಎರಡೂ ಕುಟುಂಬಗಳು ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವು. ಈ ದಂಪತಿಗೆ ಈಗ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಜರ್ ಮತ್ತು ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಮಗಳು ಇಕ್ರಾ ಇದ್ದಾರೆ.

“ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ನೋಡಲು ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ವಸೀಮ್‌ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

"ನನ್ನ ಮಗ ಅವನ ಮಾಮನ [ಮಾವ] ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಅವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಆಗ ಸಿತಾರ ಅವರು ನಗುತ್ತಾ "ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನೀವು ತುಂಬಾ ಸುಂದರಾಂಗ," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಮಂಡಿಖೇರಾ ಗ್ರಾಮ ಅರಾವಳಿ ಬೆಟ್ಟಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಕುಟುಂಬದ ಏಳು ಜನ ಸಹೋದರರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ - ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಇದು 19 ಜನ ಸದಸ್ಯರಿರುವ ಒಂದು ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬ.

ವಸೀಮ್ ಮತ್ತು ಸಿತಾರ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬೇರೆಯವರ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ, ಅವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಶೌಚಾಲಯವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಇಡಲಾಗಿದೆ. ಸೋಫಾ ಮತ್ತು ಕಾಟ್ ಅನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಇವರು ತಮ್ಮ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಎದ್ದೇಳಬಹುದು. ಸಿತಾರ ಅವರ ಬಳಿ ಒಂದು ವಾಕರ್ ಇದೆ. ಆದರೆ ಪರಿ ಅವರನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗಲೂ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಬಳಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವಸೀಮ್ ತಮ್ಮ ಮೂವರು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಲೋಹದ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು (ಪಿಪಾ) ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿ, ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಇವರು ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆದರು. ದಿನನಿತ್ಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆಗೆ ಅಂಗಡಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದರೆ, ಸಂಜೆ 4 ಗಂಟೆಗೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರೆ, ಊಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಇವರಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ 300 ರಿಂದ 500 ರುಪಾಯಿಗಳ ಸಂಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಗಳಿಕೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ದಿನದ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸಂಪಾದನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತ ಸುಮಾರು 5,000 ರುಪಾಯಿಗಳ ತಿಂಗಳ ಬಾಡಿಗೆಗೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ವಸೀಮ್‌ ಅವರಿಗೆ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಬರುವ ಹಣವೆಂದರೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವ 3,000 ರುಪಾಯಿಗಳ ಅಂಗವಿಕಲ ಪಿಂಚಣಿ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ, ವಸೀಮ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಸಿತಾರ ಅವರಿಗೂ ಇದೇ ರೀತಿ ಪಿಂಚಣಿ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ. ಅವರ ತವರು ರಾಜ್ಯವಾದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಂಗವಿಕಲರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಇನ್ನೂ ಇದೆ. "ಇಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ಇವಳ ಹೆಸರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ಹತ್ತಿರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು,” ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡುವಂತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸಿತಾರ ಅವರ ಮನೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ "ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲ‌," ಎಂದು ಸಿತಾರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "ನಾನು ತುಂಬಾ ಕಾಲದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ... ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ನಂಗೆ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳೂ ಆದವು,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರು ನಗುತ್ತಾರೆ.

ವಸೀಮ್‌ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಬಯಕೆ. ಅವರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಓಪನ್ ಸ್ಕೂಲಿಂಗ್ (ಎನ್‌ಐಒಎಸ್‌) ಮೂಲಕ 10 ನೇ ತರಗತಿ ಪಾಸು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅವರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. 2021 ರಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಫೋಟೋವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, "ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಇಷ್ಟವೆಂದರೆ, ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಬೈಯಲಿಲ್ಲಿ,” ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳಿದರು.

2011 ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದ ಸುಮಾರು 10 ಅಂಗವಿಕಲ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಶೇಕಡಾ 12 ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಸಂವಿಧಾನದ 21A ವಿಧಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವು ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕು. 2016 ರ ಅಂಗವಿಕಲರ ಕಾಯ್ದೆಯು ಶಿಕ್ಷಣ, ಕ್ರೀಡೆ ಹಾಗೂ ಮನರಂಜನೆಯಲ್ಲಿ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಡ, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಹಾಗೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ವಸೀಮ್ ಅವರು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಆ ಕಟ್ಟಡದೊಳಗೆ ಹೋಗಲು ಮಾತ್ರ ಇಳಿಜಾರು ಇತ್ತು, ಆದರೆ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಗಳ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲು ಇಳಿಜಾರುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ - ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವೀಲ್‌ಚೇರ್‌ಗಳೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂಗವಿಕಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯಾವುದೇ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

"ದಿಕ್ಕತ್ ತೊ ಹೋತಿ ಥಿ ​ [ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು]," ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಮಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಸೀಮ್ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಆ ನಂತರವೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ವಸೀಮ್ ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರ ಸಹಾಯದೊಂದಿಗೆ ನಡೆದಾಡುವಂತಾಯಿತು.

ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಾಗಲಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಾಗಲೀ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ವೀಲ್‌ಚೇರ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಈ ವರ್ಷದ (2025) ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ವಸೀಮ್ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿರಳವಾಗಿ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಎದುರಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇವರ ಅಣ್ಣ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ತೌಶಿಕ್ ಅವರಿಗೆ ವಸೀಮ್ "ಖಿನ್ನತೆಗೆ" ಜಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು.

"ನನಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲು, ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಾಗ ಇದೆಲ್ಲಾ ಶುರುವಾಯಿತು," ಎಂದು ವಸೀಮ್ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 2025 ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ಜ್ವರ ಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದ ವರೆಗೆ ನಿತ್ರಾಣದಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಮೋಟಾರು ಟ್ರೈಸಿಕಲ್ ಕೆಟ್ಟುಹೋಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಕಿಯಾದರು.

ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಾಗ, ಹಕೀಮ್‌ನಿಂದ ಕತ್ತಿಗೆ ನಕ್ಷ್ (ತಾಲಿಸ್ಮನ್ - ತಾಯತ) ಮಂತ್ರಿಸಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡರು. ಇದು ಇವರಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಆದರೂ, ಗಾಡಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೂ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಗೀನಾದ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್‌ ಒಬ್ಬರು ವಸೀಮ್‌ ಅವರ ಟ್ರೈಸಿಕಲನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿದರು. ಹೊಸ ಬ್ಯಾಟರಿಗೆ 5,000 ರುಪಾಯಿ, ವೈರಿಂಗ್‌ಗೆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿ ಖರ್ಚಾಯಿತು.

ವಸೀಮ್‌ ಅವರಿಗೆ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನುಹ್ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿತರಣಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಈ ಮೋಟಾರು ಟ್ರೈಸಿಕಲ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಇವರಿಗೆ ಖಚಿತತೆಯಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ನೆರವಿನ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ನೆರವು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳ ಖರೀದಿ/ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಯೋಜನೆ (ಎಡಿಐಪಿ) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಜಿಒಗಳು ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಅಂಗವಿಕಲ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಂತಹ ಅನುಷ್ಠಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ವಿತರಿಸಲು ಅನುದಾನವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಯೋಜನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ, 2014 ರಿಂದ ಸುಮಾರು 29 ಲಕ್ಷ ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ನೆರವಿನ ಸಾಧನಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ (ಎಡಿಐಪಿ 2025). ಇವುಗಳಲ್ಲಿ 65,000 ಮೋಟಾರು ತ್ರಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳಿದ್ದವು.

ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ದಿವ್ಯಾಂಗಜನ್ ಸ್ವಾವಲಂಬನ್ ಯೋಜನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ‌ ಸಿಗುವ 50 ಲಕ್ಷ ರುಪಾಯಿಗಳವರೆಗಿನ ಸಾಲಕ್ಕೆ ವಸೀಮ್ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಗವಿಕಲರ ಸಬಲೀಕರಣ ಇಲಾಖೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಂಗವಿಕಲ ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮ (ಎನ್‌ಎಚ್‌ಎಫ್‌ಡಿಸಿ) ಅಂಗವಿಕಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಈ ಸಾಲ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ವಸೀಮ್‌ ಅವರಿಗೆ ಈ ಸೌಲಭ್ಯಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ದೈಹಿಕ ನೆರವಿನ ಅಗತ್ಯವೂ ಇದೆ.

"ನನ್ನ ಈ ಮೊಬೈಲ್ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ಸ್ಥಳೀಯ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುವ ಸಗಟು ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ವಸೀಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವೇ, ಆ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ಪುರುಷರ ಬಟ್ಟೆಯ ಅಂಗಡಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

"ನೀವು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮನೆಯವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಟ್ರೈಸಿಕಲ್ ಹತ್ತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋದರು.

ಕನ್ನಡಾನುವಾದ: ಚರಣ್‌ ಐವರ್ನಾಡು