பணமதிப்பிழப்பால் சுருண்டுப் போன பீடி ஆலைகள்

முதல்முறையாக மன்வார் பேவாவின் பக்கெட் காலியாக உள்ளது. ஆலை மூடப்பட்டுள்ளது. முன்ஷியை 20 நாட்களுக்கு மேலாக காணவில்லை. குடும்பத்திற்கு உணவளிக்க அவரிடம் பணமில்லை. ‘கருப்புப் பணத்திற்கு‘ எதிராக நாட்டின் சில பகுதிகளில் மக்கள் போராடுவதுதான் தன் துயரத்திற்கு காரணம் என்று அறிந்துள்ளதாக மன்வாரா கூறுகிறார்.

45 வயதாகும் மன்வாரா 17 ஆண்டுகளாக தனது குடும்பத்திற்காக பீடி சுருட்டி வந்தார்- 1000 பீடிகள் சுருட்டினால் ரூ.126 கிடைக்கும். கணவனை இழந்த பிறகு அவர் இந்த வேலையை தொடங்கினார். நிலமற்ற இத்தம்பதிக்கு இரண்டு மகன்கள். அப்போது இளையவருக்கு ஆறு மாதங்கள். தனது இளம் வயதில் ஒரு நாளுக்கு 2000 பீடிகள் வரை சுற்றினார். இப்போது அவரால் 500 மட்டுமே முடிகிறது.

மேற்கு வங்கத்தில் வீட்டிலிருந்து பீடி சுற்றும் தொழிலாளர்களில் 70 சதவிகிதத்திற்கு அதிகமானோர் பெண்கள் என்று மாநில தொழிலாளர் துறை தெரிவிக்கிறது. “இங்கு பீடி சுற்றத் தெரியாவிட்டால் ஒரு பெண்ணுக்கு வரன் கிடைப்பது கஷ்டம்,” என்கிறார் முன்ஷி மணிருல் ஹக்- தொழிலாளர்களின் வீடுகளுக்கு மூலப் பொருட்களை விநியோகித்து இறுதி தயாரிப்பாக பீடியை பெறும் ஒப்பந்தக்காரர்- மேற்கு வங்கத்தின் முர்ஷிதாபாத் மாவட்டம் ஜாங்கிப்பூர் துணைப் பிரிவில் உள்ளது ஆலை.

மேற்கு வங்கத்தின் முக்கிய பீடி பிராண்டுகளின் 90 பதிவு செய்யப்பட்ட உற்பத்தியாளர்களிடம் 20 லட்சம் பீடி தொழிலாளர்கள் வேலை செய்வதாக மதிப்பீடு தெரிவிக்கிறது. ஜாங்கிபூர் இத்தொழிலுக்கு மையமாக திகழுகிறது, இங்கு ஒற்றை துணைப் பிரிவில் மட்டும் 18 பெரிய ஆலைகளும், 50 சிறிய ஆலைகளும் உள்ளன. அவற்றில் 10 லட்சம் தொழிலாளர்கள் வேலை செய்கின்றனர் என்கிறது இந்திய வர்த்தகச் சங்கங்களின் உள்ளூர் அலுவலக மையம். 90 சதவிகிதம் பேர் வீட்டிலிருந்தபடி வேலை செய்கின்றனர்.

இந்த காட்சிகள் யாவும் நவம்பர் 8ஆம் தேதி நடைபெற்ற பண மதிப்பு நீக்கத்திற்கு பிறகு மாறிவிட்டன. முக்கிய பீடி ஆலைகள் பலவும் மூடப்பட்டதால் பாதிக்கும் மேற்பட்ட பீடித் தொழிலாளர்கள் வேலையின்றி, பணமின்றி, உணவின்றி வீட்டில் தவிக்கின்றனர். வேலை செய்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கு குறைவாகவே வேலை கிடைக்கிறது. வாராந்திர சம்பளமும் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. உதாரணத்திற்கு, இங்குள்ள படகா பீடி, மாநில தொழிலாளர் துறை அமைச்சருக்கு சொந்தமான ஜாகிர் ஹூசைனுக்கு சொந்தமான ஷிவ் பிரி ஆலை தான் மிகப் பெரிய பிராண்ட். அதுவும் பண மதிப்பு நீக்கம் அறிவிக்கப்பட்ட சில வாரங்களில் மூடப்பட்டது.

பண தட்டுப்பாட்டால் இப்போது இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆலைகள் சிலவும் மூடப்பட உள்ளன. இங்கு எல்லா தொகையும் பணமாகவே வழங்கப்படுகிறது. “முன்ஷிகள் மூலம் நான் வாரந்தோறும் 1-1.5 கோடி ரூபாய் பணம் கொடுக்க வேண்டும். எனது வங்கிக் கணக்கிலிருந்து 50,000 ரூபாய் மட்டுமே எடுக்க வங்கி அனுமதிக்கிறது- அதுவும் கூட நிச்சயமற்றது,” என்கிறார் ஜாங்கிபூரின் அவுரங்காபாத்தில் உள்ள ஜஹாங்கிர் பிரி ஆலையின் உரிமையாளர் இமானி பிஸ்வாஸ். “எப்படி என்னால் தொழில் நடத்த முடியும்? ஏதோ சமாளித்து வருகிறேன்… பணமற்ற சூழலில் ஆலையை நடத்துவது சாத்தியமற்றது. அடுத்த சில நாட்களில் கட்டாயம் ஆலையை மூட வேண்டியிருக்கும்.”

முர்ஷிதாபாத் பீடி ஆலைக்கு வீட்டிலிருந்தபடி வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு வார அடிப்படையில் ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது- அவர்கள் சுற்றும் ஒவ்வொரு 1000 பீடிக்கும் ரூ. 126 வழங்கப்படுகிறது. வேலைக்கு செலவிடும் நேரத்தை பொறுத்து, ஒரு தொழிலாளர் வாரம் ரூ.600- ரூ.2000 வரை சம்பாதிக்கிறார். உற்பத்தி அளவை பாதுகாக்க தொழிலாளர்களுக்கு அனைத்து ஆலைகளின் முன்ஷிகளால் மொத்தம் ரூ.35 கோடி அளிக்கப்படுவதாக அவுரங்காபாத் பீடி உரிமையாளர்கள் கூட்டமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் ராஜ்குமார் ஜெயின் கூறுகிறார்.

இக்கட்டான சூழலை சிலர் தங்களுக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்கின்றனர். முர்ஷிதாபாத் மாவட்டம் ஜாங்கிபூர், துலியான், சம்சேர்கஞ்ச் போன்ற பகுதிகளில் அரசு நிர்ணயித்த தினக் கூலியை விட குறைவாக 1000 பீடிக்கு ரூ.90 அளிக்கின்றனர்.

பீடி உற்பத்தி மட்டுமல்ல, விற்பனையும் பண தட்டுப்பாட்டால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. முர்ஷிதாபாத்திலிருந்து நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு செல்லும் பீடிகளின் அளவு பாதியாக குறைந்துவிட்டதாக அவுரங்காபாத் பீடி உரிமையாளர்கள் கூட்டமைப்பு சொல்கிறது. ஆலை கிடங்குகளில் பல மூட்டைகளில் விற்காத பீடிகள் குவிக்கப்பட்டுள்ளன.

முறைசாரா துறையாக உள்ள தொழிலாளர்களின் பாதிப்பு மிகவும் மோசமானது. “எங்கள் வாழ்க்கை பீடியை மட்டுமே நம்பியுள்ளது. மாவட்டத்தின் இப்பகுதியில் உள்ள பெரும்பாலான குடும்பங்களுக்கு ஒரே வருவாய் ஆதாரம் இதுவே. இங்குள்ள மக்களிடம் நிலம் கிடையாது, விவசாயமும் தெரியாது. இங்கு வேறு தொழிற்சாலைகளும் கிடையாது,” என்கிறார் ஜஹாங்கிர் பிரி ஆலையில் 30 ஆண்டுகளாக முன்ஷியாக வேலை செய்யும் 68 வயது முகமது சைஃபுதீன். “முதல் வாரம் பழைய 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளை தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளமாக கொடுத்து உற்பத்தியை சமாளித்தோம். இப்போது இது வேலைக்கு ஆகாது. ஆலைகளிடமிருந்து எங்களுக்கு ஆர்டர் கூட வரவில்லை. வேலையில்லை. தொழிலாளர்களுக்கு மூன்று வாரங்களாக சம்பளம் வழங்கப்படவில்லை. அவர்கள் மோசமாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.”

மூன்று தசாப்தங்களில் இதுபோன்ற ஒரு நெருக்கடியை சந்தித்தது கிடையாது என்கிறார் சைஃபுதீன். “எங்கள் ஆலை மூடப்படவில்லை ஆனால் உற்பத்தி கணிசமாக குறைந்துள்ளது. குறைவான ஆர்டர்கள், மூலப் பொருட்களுடன் கிராமங்களுக்கு சென்றால் மக்கள் என்னை நோக்கி ஓடி வருகின்றனர். கிட்டதட்ட என்னை சூழ்ந்து கொள்கின்றனர். எல்லோருக்கும் தங்கள் குடும்பத்திற்கு உணவளிக்க வேண்டிய கட்டாயம். இச்சூழலில் நான் நிர்க்கதியாக நிற்கிறேன்.”

வேலை, சம்பளமின்றி பல வாரங்களாக தவித்து வரும் முர்ஷிதாபாத்தின் பீடி தொழிலாளர்கள் பலர், தற்போது ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை உணவை மட்டுமே சாப்பிட்டு வருகின்றனர். தங்கள் சேமிப்பு வேகமாக குறைந்து வருவதால், தஹேரா பீபி போன்ற சிலர், ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை உணவை மட்டுமே சாப்பிடுகின்றனர். அவர் தனது பெற்றோரை இழந்த பிறகு, 50 ஆண்டுகளாக பீடி சுருட்டி வருகிறார். தற்போது 58 வயதாகும் அவர், சென்னையில் புலம்பெயர் தொழிலாளியாக வேலை செய்து சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காலில் ஏற்பட்ட கடுமையான காயத்தால் வீடு திரும்பிய மகனையும் அரவணைத்து வருகிறார். அவரது மகளுக்கு இன்னும் திருமணமாகவில்லை. பீடிகள்தான் குடும்பத்தின் ஒரே வருமான ஆதாரம். தஹேரா நாள்தோறும் 1,000 முதல் 1,200 பீடிகள் வரை சுருட்டுகிறார். புகையிலையில் தொடர்ந்து வேலை செய்வதால் சமீபத்தில் காசநோயால் அவர் பாதிக்கப்பட்டார். "எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, பீடி இல்லை என்றால் எங்களுக்கு உணவு இல்லை" என்று அவர் கூறுகிறார். "நான் இரவுகளை தூக்கமின்றி கழிக்கிறேன்."

தமிழில்: சவிதா